ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special :: วันตรุษจีน [ต้าเว่ย x อากิ]

ชื่อตอน : Special :: วันตรุษจีน [ต้าเว่ย x อากิ]

คำค้น : ต้าเว่ย อากิ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2559 11:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special :: วันตรุษจีน [ต้าเว่ย x อากิ]
แบบอักษร

#

Special :: วันตรุษจีน [ต้าเว่ย x อากิ]

 

6 กุมภาพันธ์ 2559

06:30 น.

เช้าๆแบบนี้ผมควรนอนอยู่บ้านไม่ใช่หรอ? แล้วทำไมผม...ต้องมาเดินตลาดแบบนี้อ่ะ!!! แถมคนก็เยอะ! กลิ่นเหม็น! อึดอัดที่สุด! แต่ไอ้บ้าข้างๆมันกลับเดินได้อย่างสบายใจเพราะใครเห็นมันต่างต้องหลบทางให้!แต่กลับผม..มันเบียดเข้าอ่ะ! ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะลากผมมาทำไม!? ถ้าอยากกินอะไรก็ให้แม่บ้านทำสิ! ไม่ใช่คึกมาทำอาหารเอง!

"โอ้ยย! กูไม่อยากเดินแล้ว! กูจะไปรอที่รถ!"

ในที่สุดผมก็หมดความอดทน ผมเท้าเอวมองหน้าต้าเว่ยเขม็ง คนรอบข้างต่างมองอย่างสนใจ เอาสิ! เสือกเลย กูเปิดโอกาส!

"เป็นบ้าอะไรวะ? เดินแค่นี้มันจะตายหรือไง?"

"ก็มันอึดอัดนี่! เหม็น! คนเยอะ!"

และทันทีที่ผมพูดจบเสียงรอบข้างก็ซุบซิบๆกันตามมา หลายๆคนคงพากันเกลียดขี้หน้าผมไปแล้วล่ะ เหอะ! ใครสนกัน

"ต้องเดินห้างตากแอร์เย็นๆหรือไง? อย่าบ่นมาก..เดินตามมา"

ต้าเว่ยถอนหายใจแล้วคว้าข้อมือผมแต่ผมสะบัดออกแล้วกอดอกเชิดหน้าใส่

"ไม่เดิน! ก็บอกแล้วไงจะไปรอที่รถ!"

"อากิ! กูจำเป็นต้องซื้อของ!"

"มึงก็ให้พี่ฟงกับพี่เฉินไปเป็นเพื่อนสิ! กูง่วง จะไปรอที่รถ!"

ต้าเว่ยกรอกตาไปมาราวกับอดทนที่จะไม่โมโหใส่ผม

"มันมามั้ย? ฟงกับเฉินมันต้องจัดการทำความสะอาดบ้าน พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของกู"

"สำคัญยังไง!? วันเกิดมึงก็ไม่ใช่!"

"ซื้อของก่อนแล้วกูจะบอก"

"ไม่เอา ทำไมมึงชอบบังคับกูหะ!? หลายครั้งแล้วนะ!"

ผมยังคงแผดเสียงลั่นตลาดอย่างไม่เกรงใจใคร ต้าเว่ยยกมือกุมขมับบีบเบาๆก่อนเดินหนีผม ผมอ้าปากค้างมองตามตาไม่กระพริบก่อนเม้มปากแน่นแล้วตะโกนไล่หลังไปว่า

"ไอ้ผัวเหี้ย! กูไม่รอมึงแล้ว! จะไปไหนก็ไป!!"

พูดจบก็เดินออกจากตลาดเรียกแท็กซี่นั่งกลับบ้าน อารมณ์ผมตอนนี้ขุ่นสุดๆเลย! ตั้งแต่ผมตัดสินใจกลับมาอยู่กับมันในฐานะคนรักกันจริงๆจังๆมันก็ไม่เคยเปลี่ยนอะไรให้ผมเลย ยกเว้นแค่ลดความร้ายตอนโกรธลงมาหน่อย แต่ไอ้การบังคับยังคงมีอยู่ ผมนั่งกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่ทำท่าจะไหล ผมน่ะ..ขี้น้อยใจขึ้นมามากเลยตั้งแต่อยู่กับมัน

"รอแปปนะครับ ผมขอเข้าไปเอาเงินก่อน"

ผมบอกกับพี่คนขับรถแล้ววิ่งเข้าไปเอาเงินกับพ่อมาออกมาจ่ายค่าแท็กซี่แล้วกลับขึ้นไปบนห้องก่อนล้มตัวนอนกดหน้าซุกกับหมอนนิ่มๆ

ในหัวผมมีแต่คำถามมากมายว่าวันสำคัญของมันคืออะไรแต่ให้ตายสิ..นึกไม่ออก

Rrrrr~

เสียงริงโทนที่ดังขึ้นใกล้ๆสร้างความรำคาญให้ผมมากๆ ผมผงกหัวขึ้นดูเบอร์แล้วกดตัดสาย จะโทรมาทำไม! ถ้าอยากให้กูกลับมากก็มารับกูสิ!

ผมแลบลิ้นใส่โทรศัพท์แล้วเอามันใส่ในลิ้นชักล็อคไปซะ ชิส์ แค่เห็นเบอร์ก็ไม่อยากจะเสวนาด้วยหรอก!

[ต้าเว่ย :: พาร์ท]

เวรเอ้ย! เอาแต่ใจชิบหายเลยเมียเวรนี่..รู้สึกว่าตั้งแต่ยอมอ่อนลงให้มันจะได้ใจเกินไปแล้ว ผมสบถอย่างหัวเสียแล้วขับรถกลับบ้าน พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของคนจีนวันนึงและผมที่มีเชื้อสายก็ต้องทำมันนั่นคือวันตรุษจีน แถมปีนี้ครอบครัวผมจะบินมาไหว้กันที่นี่รวมถึงพวกป้าๆลุงๆที่ตระกูลเดียวกันแต่แยกย้ายออกไปสร้างครอยครัว เขาจะยกกันมาที่นี่ เพราะแบบนี้ผมเลยให้ฟงกับเฉินดูความเรียบร้อยของบ้าน และที่ผมปลุกมันมาแต่เช้าก็เพราะไม่อยากให้มันโวยวายตอนตื่นมาไม่เห็นผม แต่ดูแม่งสิ..หนีกลับไปแล้ว กวนตีนชิบหาย!

พอกลับมาถึงบ้านผมก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นรถมากมายจอดอยู่ก่อนพยักหน้านิดๆเมื่อเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง สงสัยมากันแล้ว เร็วดีนี่

ผมถือของเข้าไปในบ้านแล้วให้ฟงกับเฉินเอาไปเก็บในครัวก่อนผมจะแยกมาที่ห้องรับแขก

"อาเว่ยยย! หนีห่าวว~ เทียนเทียนคิดถึงอาเว่ยชะมัด"

โผล่ไม่ทันได้พูดทักทายใคร หลานสาวตัวน้อยในชุดกระโปรงสีแดงก็วิ่งเข้ามากอดเอวผมแน่น ผมยิ้มห่อนยีหัวเทียนเบาๆ

"อาก็คิดถึงเทียนเทียนครับ"

เทียนเทียนยิ้มกว้างก่อนจับมือผมมาที่โซฟา ผมนั่งลงก่อนที่เทียนเทียนจะกระโดดนั่งตัก

"ไปไหนมาแต่เช้าอาหลิว?"

คุณปู่เลิกคิ้วเป็นเชิงถามแต่สายตากลับไม่มองผมเหมือนกำลังหาใครบางคนและผมรู้ว่าคือใคร คุณปู่มองหาอากิยังไงล่ะ

"ซื้อของเตรียมไหว้พรุ่งนี้น่ะครับ"

คุณปู่พยักหน้าก่อนชวนผมคุย คนอื่นๆก็พากันคุยราวกับไม่เคยเจอกันมาก่อน ผมนั่งฟังเงียบๆ ตอบบ้างเป็นบางครั้ง และเชื่อผมมั้ยว่าไม่มีใครพูดถึงอากิแม้แต่คนเดียว แม้ว่าเหมยจะพยายามดึงอากิเข้าบทสนทนาแต่ก็ถูกผลักออกอย่างง่ายดาย ผมเข้าใจ..พวกเขา 'ทุกคน' ไม่มีใครชอบอากิสักคน ผมหนักใจนะแต่ไม่แสดงออกให้ใครเห็น อากิเองมันก็รู้ตัวแต่มันไม่เก็บมาคิด ครอบครัวผมเป็นคนจีนและส่วนใหญ่ไม่ยอมรับพวกรักร่วมเพศสักเท่าไหร่

"เออนี่ต้าเว่ย แกสนใจลูกสาว.."

"ไม่ครับป้าซิน ผมมีคนรักอยู่แล้ว ผมไม่สนใจใครทั้งนั้น"

ผมรีบพูดแทรกก่อนที่ป้าซินจะพูดจบ ป้าซินเบ้ปากก่อนหันไปคุยกับสามีตัวเอง ผมถอนหายใจแล้วขอตัวกลับมาที่ห้อง ถ้าอากิอยู่..มันคงลำบากใจ ผมจะไปรับมันกลับมาหรือปล่อยไว้ก่อนดีวะ?

[จบพาร์ท]

ตกเย็นต้าเว่ยก็ยังไม่มา โทรศัพท์ก็ไม่ยอมโทรมาอีก ผมได้แต่นั่งน้อยใจแล้วก็นอนร้องไห้เงียบๆ หรือมันจะเบื่อผมแล้วอ่ะ...เพราะผมเอาแต่ใจใช่มั้ย? หรือบางที..ผมควรกลับไปเองนะ..จะให้มันตามใจผมฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้..หรอกมั้ง ผมเช็ดน้ำตาลวกๆแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนให้พี่อาคาชิขับมาส่ง

"วันนี้น้องพี่แปลกแฮะ ปกติจะรอให้ต้าเว่ยมารับไม่ใช่?"

พี่อาคาชิยิ้มแซว ผมทำปากยื่นใส่งอนๆก่อนทาบฝ่ามือกับแก้มทั้งสองข้าง

"ก็..อากิเอาแต่ใจมากไปนี่นา..ถ้ามันเบื่ออากิล่ะพี่..อากิทนไม่ได้หรอกนะ"

"ครับๆ เราคิดแบบนี้ก็ดีแล้ว แล้วรู้ยังว่าวันสำคัญของต้าเว่ยคือวันอะไร?"

ผมส่ายหัวรัว ผมหมดปัญญาจริงๆ นึกให้ตายก็นึกไม่ออก

"พรุ่งนี้เป็นวันตรุษจีนน่ะ..เป็นวันสำคัญของคนจีนวันนึง ทั้งไหว้บรรพบุรุษและก็เป็นวันรวมญาติ เราไม่รู้ก็ไม่แปลก เราญี่ปุ่นกันนี่นะ"

พี่อาคาชิขำในลำคอเบาๆแต่ผมกลับรู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆ..ถ้ามันบอกผม ผมจะไม่ทำตัวแบบนี้หรอก..แต่ถ้าเป็นวันรวมญาติแล้วพวกเขามาที่นี่จริงๆ..ผมควรกลับไปอยู่บ้านตัวเองไม่ใช่หรอ...ก็..ไม่มีใครชอบผมสักคน ที่คบกันได้ก็เพราะต้าเว่ยมันตัดสินใจเองและมันยื่นคำขาดว่าถ้าใครขัดขวาง มันจะอาละวาดให้บ้านแตก ผมเคยไปจีนครั้งนึง ตอนแรกพวกเขาเห็นผมนึกว่าผมเป็นผู้หญิงเลยพากันต้อนรับอย่างดีแต่พอรู้ว่าเป็นผู้ชาย..จากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลย

"เอ่อ...พี่อาคาชิ คือ..อากิยืมโทรศัพท์หน่อยสิ"

พอรถจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ผมก็แบมือขอโทรศัพท์พี่ชาย สมาร์ทโฟนเครื่องหรูวางบนมือก่อนที่ผมจะกดเบอร์ต้าเว่ยลงไปแล้วโทรออก...รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

(ว่าไง?)

"คือ...ขอโทษ..ที่ทำตัวเอาแต่ใจ..กูพึ่งรู้ว่ามันคือวันอะไร"

(ช่างเถอะ..มึงไม่ใช่คนจีนนี่..ว่าแต่มึงอยู่ไหน?ทำไมเงียบชิบ)

"กู..อยู่บนรถพี่อาคาชิ..หน้าบ้านมึงอ่ะ"

(ทำไมไม่เข้ามา?)

"ต้าเว่ย...คือ..ครอบครัวมึงมามั้ย?"

(อ่า มากันหมด)

ผมเม้มปากแน่นแล้วถอนหายใจหนักๆ

"ถ้างั้นกู..กลับไปอยู่บ้านสักพักนะ เสร็จตรงนี้มึงค่อยโทรบอกกูก็ได้"

(ลงมาจากรถ)

ผมขมวดคิ้วแปลกใจก่อนหันมองนอกรถ

"ต้าเว่ย!? มึงออกมาทำอะไรเนี่ย!"

ผมวางสายแล้วเปิดประตูลงไปหามันที่เดินหล่อเข้ามา ต้าเว่ยเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วมองหน้าผมดุๆ ผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนร้องเสียงดังเมื่อมันฟัดผมต่อหน้าพี่อาคาชิ ฟัดในที่นี่คือไม่ได้ฟัดแบบน่ารักๆอะไรเทือกนั้นนะครับ ฟัดแบบ..จับก้นบีบ กัดแก้ม ดึงหู จิกผมแต่จิกแบบเล่นๆ กัดปาก และอีกสารพัดอ่ะ แก้มผมแฉะน้ำลายมันเลย

"อี๋ แหยงชิบ.."

ผมเบ้ปากก่อนถกชายเสื้อมันเช็ดหน้า

"หึๆ เข้าบ้านได้แล้ว อีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลามื้อเย็น"

"เอ่อ..กูขอไปอยู่บ้านนะต้าเว่ย"

ผมอ้อนมันแต่ต้าเว่ยมันปฏิเสธ มันเปิดประตูรถแล้วก้มบอกพี่อาคาชิให้กลับได้เลยส่วนผมก็ถูกลากเข้ามาในบ้าน ผมเกร็งมากกว่าทุกที..ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้มากแค่ไหน ถึงแรกๆผมจะทำเป็นไม่สนใจก็ตามเพราะผมไม่อยากให้ต้าเว่ยคิดมาก แต่ในใจผมทุกครัั้งมันก็เครียดแอบร้องไห้อยู่คนเดียว

"ออกไปไหนมาต้าเว่ย.."

คุณแม่ถามขึ้นก่อนเงียบไปเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาด้วย ผมค่อยๆดึงมือออกจากมือหนาก่อนยกมือไหว้แล้วขยับเข้าหาต้าเว่ยก้มหน้าจนคางชิดอก ต้าเว่ยโอบเอวผมแน่นแล้วตอบแม่ไปก่อนพาผมขึ้นมาบนห้อง

"ต้า..กูไม่กินข้าวนะ"

พอเข้าห้องมาผมก็รีบอ้อนมันทันที ผมไม่สนอะไรแล้วเวลานี้ ผมจะใช้ลูกอ้อนที่มีทั้งหมดอ้อนมันให้จงได้ ต้าเว่ยถอนหายใจแล้วนั่งลงปลายเตียงก่อนดึงผมให้นั่งตัก

"ไหนว่ามึงไม่เก็บมาคิดไงวะ?"

"กู..พูดไปงั้น ไม่อยากให้มึงคิดมากนี่"

ใครไม่คิดมากก็บ้าแล้วว่ามั้ย พ่อผัวแม่ผัวไม่ชอบหน้าแบบนี้ พอคิดแล้วก็อยากร้องไห้อ่ะ ผมซบหน้ากับคอหนาแล้วร้องไห้เงียบๆ มันเองก็รู้เพราะฝ่ามือหนาคอยลูบหลังปลอบเบาๆ

"กู..จะทำไงดี ฮึกก กูอึดอัดอ่ะต้า ฮืออ เครียดนะเว้ย..พ่อผัวแม่ผัวไม่ชอบหน้าอ่ะ ฮึกก"

"พรุ่งนี้อีกวัน..พวกเขาก็กลับจีนแล้ว เอาน่า..เดี๋ยวกูตักข้าวขึ้นมาให้"

ผมยกแขนกอดมันแล้วร้องไห้ไปเรื่อยๆจนปวดตาผมก็หยุด ผมขยับลงมานั่งบนเตียงแล้วล้มตัวนอนก่อนยกมือแตะตาเบาๆ ฮืออ..บวมเลย ไม่สวยเลยสิ..

"ถ้าไม่อยากลงไปข้างล่างมึงก็นอนเล่นในห้อง แล้วกูจะขึ้นมาหา"

พูดจบมันก็ก้มหอมแก้มผมเบาๆแล้วจะลุกออกไปแต่ผมคว้าข้อมือมันไว้แล้วบีบแน่น

"ก..กูรักมึงนะ..กูไม่มีวันเลิกกับมึงแน่ อึก..ถึงแม้พวกเขาจะอยากให้เลิกก็ตาม"

"หึๆ เออ กูไม่เลิกกับมึงเหมือนกันน่า เลิกร้อง ตาบวมเป็นตาตุ่มเหี้ยเลย"

"ไปไหนก็ไป!!"

ว่าแล้วก็ยกเท้าถีบหลังมันแรงๆ มันหัวเราะก่อนออกจากห้องไป พรุ่งนี้สินะที่ไหว้กันน่ะ เฮ้อ..ผมจต้องลงไปไหว้ด้วยมั้ยอ่ะ..?

7 กุมภาพันธ์ 2559

05:10 น.

ผมถูกต้าเว่ยปลุกแต่เช้า ถึงแม้จะไม่อยากตื่นแต่ก็ต้องตื่นเพราะนึกขึ้นได้ว่าไม่มีแค่ผมกับมันอยู่กันสองคน พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็พากันลงมาข้างล่าง ผมมักจะตามติดต้าเว่ยเป็นเงา ใครจะมองยังไงผมก็ไม่รู้หรอกเพราะผมเอาแต่ก้มหน้า ถึงเหมยลี่จะเข้ามาทักทายแต่ก็โดนคุณพ่อเรียกให้กลับไป เหมือนกลัวลูกสาวติดเชื้อโรคจากผมงั้นแหละ อ้อ จำพี่หมอกันได้มั้ยครับ? ตอนนี้พี่หมอกลับมาคบกับเหมยลี่อีกครั้งและดูท่าจะไปได้สวยกว่ารอบแรก พี่หมอเป็นที่รักของครอบครัว ต่างจากผมที่ถูกเกลียดถูกกีดกัน

"ต..ต้า กูขออกไปนั่งเล่นที่ศาลานะ"

"ทำไม?"

"กู..อึดอัด..นะๆๆ"

ผมอ้อน ต้าเว่ยถอนหายใจแล้วพยักหน้าผมเลยเดินออกมาที่ศาลาริมสระ นั่งกอดเข่ามองผืนน้ำสีฟ้าใสใต้สระมีรูปมังกรสวยงามดูเพลินตา แต่ผมก็ยังลำบากใจอยู่ดี อึดอัดจนทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

"มานั่งทำไมตรงนี้? เดี๋ยวหกโมงเขาก็ไหว้กันแล้วนะ"

ผมเงยหน้ามองคนมาใหม่แล้วส่ายหัวเบาๆ

"ชั้นไม่เหมาะที่จะเข้าร่วมหรอกนะ ไม่อยากเข้าไปเป็นตัวกาลกิณีของครอบครัวเหมย"

ผมตอบไปตรงๆแล้วถอนหายใจ นี่ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นงี้ ผมรออยู่บ้านดีกว่าอ่ะ เหมยถอนหายใจแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามผมก่อนทอดสายตามองผืนน้ำเหมือนกัน

"ฉันไม่เข้าใจว่าพ่อกับแม่จะเกลียดนายทำไม ทั้งๆที่ประเทศจีนตอนนี้มีเกย์เยอะแยะไป ฉันกับพี่หมอพูดอธิบายให้ฟังแต่ก็นะ...ดื้อกันทั้งบ้าน โดยเฉพาะคุณปู่กับคุณตาที่ดูยังไงก็ไม่มีวันรับนายเลย"

"ไม่ต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้น่า ชั้นรู้ตัวดี"

เคยนะ..ผมเคยคิดที่จะเลิกกับมัน เพื่อให้มันมีชีวิตที่ดีกว่านี้ แต่แล้วยังไงล่ะ พอเห็นมันผมกลับรักมันมากๆขึ้นไปอีก..ถ้าจะเลิก คนที่บอกควรเป็นมัน ไม่ใช่ผม

"เออนี่ ลองแต่งตัวเป็นผู้หญิงดูมั้ยล่ะ? ฉันซื้อกี่เพ้ามา แต่นมฉันมันใหญ่เกินไปเลยติด ใส่ไม่ได้ นายลองมั้ย?"

ผมถอยห่างจากเหมยทันทีแล้วส่ายหัวพรืด ใครจะใส่กันเล่า! แค่ใส่ตอนหมั้นครั้งนั้นผมก็เข็ดเลยล่ะ มันไม่ใช่แนวผมเลยนะ! แต่ถ้าเป็นชุดกิโมโนหรือชุดยูกาตะก็ว่าไปอย่าง

"หึๆ นายขัดไม่ได้นะอากิ!"

"ว๊ากกก! ไม่เอาๆๆ ไม่เอานะเหมย!"

ผมร้องเสียงดังแล้วพยายามขืนตัวไว้แต่เหมยกลับมีแรงมากกว่าผมลากผมขึ้นห้องมาจนได้ท่ามกลางสายตาของคนในบ้านที่มองมา พอเข้ามาในห้องเหมยก็เหวี่ยงผมลงบนเตียงแล้วทำหน้าโหด ผมลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนหาทางหนี ผมจะไม่ยอมใส่เด็ดขาด! ไม่ใส่แน่นอน!

"นี่ไง! สวยใช่มั้ย?"

"!!!"

ผมอ้าปากค้างมองชุดกี่เพ้าสีแดงในมือเหมยอึ้งๆแล้วส่ายหัวรัวๆตะเกียกตะกายลงจากเตียง ฮืออ ผมยอมโดนพ่อผัวแม่ผัวเกลียดดีกว่าใส่ชุดแบบนั้นอีกนะ!!

"เอาล่ะ..ถอดชุดนั้นออกซะพี่สะใภ้! ฉันจะแปลงโฉมนายให้คนทั้งบ้านอึ้งไปเลยอากิ!"

"ไม่ๆๆๆ! ชั้นไม่ใส่ ขอร้องล่ะเหมย! ชั้นไม่อยากใส่"

"ใส่เถอะน่า..พี่หลิวเองก็ใส่กี่เพ้าของผู้ชายเหมือนกันนะ สีแดงเหมือนนายเลย วันนี้ทุกคนใส่กี่เพ้ากันหมดนายอยากเด่นหรือไง?"

ผมชะงักก่อนเม้มปากแน่น..ถ้าใส่..ผมก็ใส่ของผู้ชายนี่นา เหมือนเหมยจะรู้ว่าผมคิดอะไรเพราะเหมยพูดได้เจ็บแสบมาก...

"หน้าอย่างนายใส่ชุดของผู้ขายเขาก็ไม่มองว่านายเป็นผู้ชายหรอก"

"ชิส์! ก็ได้! เอามาสิ จะใส่เอง"

เหมยยิ้มล่าแล้วยื่นชุดกี่เพ้าสีแดงมาให้ ผมรับมาแล้วลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ ชุดกี่เพ้าที่ผมถืออยู่มันต่างจากชุดตอนที่ผมใส่หมั้นมากๆ! ถึงจะสีแดงลายมังกรเหมือนกันแต่ต่างกันตรงที่ว่าชุดตอนหมั้นเป็นกี่เพ้ายาวประมาณเข่าแต่ชุดนี้ครึ่งบนมันเป็นกี่เพ้าลายสีแดงมังกร..แต่ตรงกระโปรง..ทำไมมันฟูฟ่องอย่างนี้อ่ะ! ผมตัดสินใจอยู่นานก่อนยอมใส่มัน น่าแปลกที่มันพอดีกับตัวผมเลย ผมมองเงาที่สะท้อนในกระจกแล้วถอนหายใจหนักๆ ผู้ชายตัวบางๆผมยาวๆใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงลายมังกรตรงช่วงกระโปรงฟูๆเหมือนชุดตุ๊กตาตรงเอวมีโบว์สีแดงผูกอยู่ อ่า..ให้ตายสิ ผมอายอ่ะ ไม่กล้าออกไปเลย

ปังๆๆ!

"เสร็จหรือยัง! อีกสิบห้านาทีจะหกโมงแล้วนะอากิ!"

"เสร็จแล้วๆ"

เอาล่ะ..เป็นไงเป็นกัน ผมเปิดประตูออกไปแล้วยิ้มแหยๆต่างกับเหมยที่ดูตะลึงไปชั่วขณะ พอได้สติเหมยก็จับผมแต่งหน้าบางๆ ริมฝีบางทาด้วยลิปกรอสจนมันวาววับ แหยะ..เหนียวปากอ่ะ ผมที่ยาวประบ่าถูกรวบขึ้นมัดเป็นดังโงะหลวมๆแล้วยีเบาๆให้เหมือนกับว่าไม่ตั้งใจที่จะทำทรงนี้และมันออกมาดูดีมากๆ เข้ากับรูปหน้าผมเลย มีปลอยผมคอยคลอเคลียแก้มและท้ายทอยเล็กน้อย เหมยดูจะพอใจในฝีมือของตัวเองพอควรเลย

"กรี๊ดด! สวยมาก...ฉันอิจฉานายจังอากิ!"

ผมเบ้ปากก่อนลุกขึ้นยืนดึงกระโปรงให้มันปิดๆก้นหน่อย ในความรู้สึกผมคือมันหวิวๆข้างหลังอ่ะ เหมือนมันโล่งๆยังไงไม่รู้

"ส่วนนี่เป็นร้องเท้าเข้าชุด ดีนะที่ฉันเลือกแบบคัทชูมา นายใส่จะได้เดินสบายๆ"

เหมยวางกล่องรองเท้าลงก่อนเปิดฝากล่อง ผมมองรองเท้าคู่สีแดงเข้าชุดแล้วหยิบออกมาสวม เป๊ะๆเลยแฮะ

"ทำไมพอดีทั้งสองอย่างเลยอ่ะ ไม่ได้เตรียมมาใช่มั้ย?"

"อ..อะไร ไม่มี๊ไม่มีๆ ไปเถอะ จะได้เวลาแล้ว"

เหมยรีบลากผมออกจากห้องมา ด้วยความอายบวกกับกลัวผมเลยเอาแต่ก้มหน้างุดๆ ไม่กล้ามองหน้าใครเลยสักคน

"เหมย เห็นอากิมั้ย?"

เสียงของต้าเว่ยนี่ อ๊า! ทำไงดีๆ ใจผมเต้นแรงมากเลย ถึงจะรู้ว่าตัวเองเหมือนผู้หญิงมากแค่ไหนแต่ผมก็ไม่เคยแต่งหญิงแบบนี้อ่ะ! 

"อยู่นี่ค่าพี่ชาย! สวยจนจำไม่ได้เลยใช่ม่ะ?"

เหมยดูภูมิใจมาก! ผมถูกเหมยดันไปหาต้าเว่ย ผมเอาแต่ก้มหน้าคางชิดอก ไม่กล้ามองหน้ามันเลย ไม่รู้มันจะแสดงสีหน้าแบบไหน

"อากิ...?"

"อื้อ.."

พยักหน้าหงึกๆแต่ก็ยังก้มหน้าอยู่ 

หมับ!

"อ่ะ"

ผมร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆวงแขนแกร่งก็ตวัดโอบรอบเอวแน่นพร้อมกับมือหนาเชยคางขึ้น ผมหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตากับมัน

"สวยชิบหาย..มึงผู้ชายแน่หรอวะ?"

"มึงเห็นมาหมดยังจะถามอีกหรือไง!"

ผมลืมตาขึ้นมองมันเคืองๆก่อนเบ้ปากใส่ แม่ง..อายชะมัดเลยอ่ะ ต้าเว่ยยิ้มมุมปากสายตามันกวาดมองทั่วใบหน้าผม

"หึๆ หวงว่ะ.."

พูดจบมันก็กดริมฝีปากลงบนปากบางทันทีกดแช่ไว้แบบนั้นไม่ได้รุกล้ำใดๆ ต้าเว่ยผละริมฝีปากออกช้าๆแล้วพาผมออกมาข้างนอก ผมยังคงเกาะแขนต้าเว่ยแน่น ตามติดมันเป็นเงา ไม่กล้ามองใครสักคน

"ว้าว อากิสวยมากเลยนะครับ...ฝีมือเหมยยังไม่ตกแฮะ"

พี่หมอพูดแซว

"เหมยฝีมือไม่เคยตกหรอก!"

ผมยิ้มนิดๆแล้วรีบก้าวตามต้าเว่ยก่อนชะงักเมื่อรู้ว่ามันเดินไปหาพ่อกับแม่ ผมรีบปล่อยมือออกแล้ววิ่งกลับมาหาเหมยกับพี่หมอ

"อยากกลับบ้านอ่ะ.."

กระซิบบอกเหมยเสียงเบา ต้าเว่ยมองมาเป็นระยะๆก่อนเดินกลับมา ผมเข้าไปหาต้าเว่ยเกาะแขนมันแน่น..ที่พึ่งผมก็มีมันคนเดียวอ่ะ พิธีไหว้ตรุษจีนกำลังเริ่มขึ้น เสียงบทสวดภาษาจีนทำผมปวดหัวมากๆ ต้าเว่ยคอยอธิบายให้ฟังคร่าวๆแต่ผมก็ไม่สนใจเท่าไหร่ เสร็จจากไหว้ เสียงปะทัดก็ดังเป็นวรรคเป็รเวร มีการเผากระดาษที่เป็นรูปบ้านรูปรถอะไรไม่รู้เยอะแยะและปิดท้ายด้วยการแจกอั่งเปา ต้าเว่ยได้เยอะมากๆแต่มันก็ให้ผมถือ พอผมรับมาก็ต้องรีบส่งคืนอย่างไวเพราะมีแต่คนมอง ต้าเว่ยมันก็รู้มันถึงได้แต่ถอนหายใจแล้วพาผมมาที่ศาลาริมสระ

"ต้าเว่ย..กูอึดอัดอ่ะ ทำไมกูโดนเกลียดขนาดนี้" 

ผมซบหน้ากับอกกว้างแล้วถอนหายใจยาวๆ ถ้าเขาปิดกลั้นเพศที่สามมากขนาดนี้ต่อให้ผมพยายามแทบตาย เขาก็ไม่ยอมรับอยู่ดี

"นานๆไปพวกเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปเอง"

"มึงพูดง่ายอ่ะ มึงไม่เป็นกูมึงไม่เข้าใจ"

ผมตัดพ้อมันก่อนกอดมันแน่น ต้าเว่ยจับผมนั่งตักมันก่อนที่มันจะกอดผมหลวมๆ ริมฝีปากหนาพรมจูบทั่วใบหน้า

"ให้เวลาพวกเขาหน่อย กูเองก็เครียดไม่ต่างจากมึง เมียสุดที่รักถูกครอบครัวไม่ยอมรับ คิดว่ากูสบายใจมากหรือไง?"

"ชิส์ จะไปรู้หรอล่ะ"

แล้วความเงียบก็ปกคลุมเราสองคน มีแต่อ้อมกอดที่คอยส่งผ่านความอบอุ่นมาให้

"เออ..กูมีอะไรจะให้"

ต้าเว่ยดันผมออกเบาๆก่อนล้วงหยิบของบางอย่างในกระเป๋า ซองสีแดงเหมือนกับซองอั่งเปาถูกยื่นให้ผม ผมรับมาแล้วเปิดออกก่อนเม้มปากแน่นกับสิ่งที่อยู่ข้างใน ผมหยิบสร้อยสีเงินออกมาก่อนมองความสวยของมันด้วยความพอใจ สร้อยสีเงินเส้นนี้มีจี้เป็นจี้รูปกุญแจสีเงินมีเพชรสีขาวเม็ดเล็กๆติดอยู่สองสามเม็ด ต้าเว่ยหยิบไปก่อนสวมมันลงบนคอขาวอย่างเบามือ

"กูเองก็ใส่แบบเดียวกับมึงแต่จี้คนและแบบ"

ว่าแล้วมันก็หยิบสร้อยที่คอออกมาให้ดู ของต้าเว่ยเป็นสร้อยยาวประมาณอกแต่ของมันติดคอ จี้ของมันเป็นแม่กุญแจสีเงินแต่ไม่มีเพชรติด มันยิ้มมุมปากก่อนเอาจี้แม่กุญแจมาใกล้ผมแล้วใช้จี้กุญแจผมปลดล็อกมัน

"มึงเป็นเจ้าของกูแล้วนะอากิ"

ผมยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าก่อนหอมแก้มมันแรงๆแล้วกอดมันแน่น ผมมีความสุขที่สุดเลย

"รักมึงจัง"

"หึๆ ดูอีกอย่างสิ มันอยู่ในซองนั้น"

ผมผละมองหน้ามันงงๆก่อนเทของในซองออกมา ผมอ้าปากค้างกับบัตรเครดิตสีดำแบบไม่จำกัดวงเงิน น นี่..ม..มันให้ผมหรอ

"ต..ต้า..มันเยอะ.."

"กูเต็มใจให้..ค่าสินสอดทองหมั้นทั้งชีวิต"

ผมยิ้มขอบคุณแล้วกอดมันอีกครั้ง มันเองก็กอดผมกลับ อยู่กับมันมาตั้งนานนี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีความสุขแบบที่สุด

"งั้นคืนนี้.."

"กูให้มึงทั้งคืนเลยไอ้ผัวเหี้ย"

"หึๆ ห้ามคืนคำแล้วกันเมียเวร"

เราสบตาก่อนใบหน้าจะเคลื่อนเข้าหากันช้าๆจนริมฝีปากจรดกันแผ่วเบา ผม..ควรเลิกกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่ครอบครัวมันไม่ยอมรับผมจริงๆจังๆสักที มีแค่คนๆนี้คนเดียวที่รับผม..และรักผม แค่นี้ก็เพียงพอแล้วเนอะ

สุขสันต์วันตรุษจีนนะครับ อ้อ วันวาเลนไทน์ล่วงหน้าเลยด้วยนะ

 

END.

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น