ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เข็มหมอใหญ่ - เข้าใจผิดNC+

ชื่อตอน : เข็มหมอใหญ่ - เข้าใจผิดNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข็มหมอใหญ่ - เข้าใจผิดNC+
แบบอักษร

@ห้องนอน

09.50 น.

เช้าวันต่อมาหลังจากที่คนตัวเล็กนอนหลับไหลอยู่บนที่นอนนิ่ม

“อื้อออ ปวดหัวชะมัด”

คนตัวเล็กตื่นขึ้นมางัวเงียเพราะรู้สึกว่าสมองหนักอึ้งเพราะเเฮ็งค์จากเมื่อคืน

“ฉันมาอยู่ห้องตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

“ทำอะไรบ้าๆไปป่าววะ”

“ไม่มีหนิ ใช่ไม่มี”

ไม่มีเลยจริงจริ๊งงงไม่มี๊ไม่ม๊เล๊ยไม่สักนิด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนเลือนลางจนไม่ได้ความ

@ครัว

“ตาเป้งออกไปทำงานเเล้วนะลูก”

เมื่อคืนคนตัวเล็กหันซ้ายหันขวามองหาหนุ่มร่างสูงคนเป็นเเม่ก็รู้ดี

“ชิ ไม่ชวนกันเลย”

หลินทำหน้าบูดบึ้งที่ตื่นเช้ามาวันนี้พร้อมสมองหนักอึ้งเเถมยังไม่ได้เจอคนที่อยากเจออีก

Chat พี่หมอเป้ง💓

หลิน : วันนี้กลับดึกหรอคะ

หลิน : ถ้าพี่หมอเลิกงานเร็วไปทานข้าวกันนะ

หลิน : สู้ๆค่า ตั้งใจทำงานนะคะคุณหมอ

หมอเป้งเห็นเเชทเเจ้งเตือนเมื่อตรงกับเวลาพักเที่ยงทานข้าวของเขาพอดี

เเค่ประโยคไม่กี่บรรทัดก็ทำให้หัวใจดวงโตเต้นสั่นระรัวเหมือนเมื่อคืนอีกครั้ง

เป้ง : พี่เลิกดึกไม่ได้ไปไหนด้วยหรอก

หลิน : โถ่ งั้นไว้วันหลังก็ได้ค่ะ

คนตัวเล็กถอนหายใจทิ้งพรวดใหญ่วันนี้เธอต้องอยู่บ้านเป้งคนเดียวเเถมน่าเบื่อสิ้นดี

Rrr Rrr

เสียงมือถือเครื่องหรูดังขึ้น คนตัวเล็กรีบคว้ามาพร้อมสีหน้ายิ้มเเย้มคิดว่าเป็นเป้งโมรมาหาเธอ

เเต่กลับต้องรีบหุบยิ้มเพราะคนปลายสายไม่ใช่คนที่หวังเอาไว้

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่เฟย”

[ตอนนี้อยู่บ้านหมอเป้งใช่ไหมครับ?]

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรอคะ?”

[พี่รออยู่หน้าบ้านนะ พี่มารับไปทานข้าว]

“ตอนนี้หรอคะ? หา?”

ร่างบางรีบก้าวขาเรียวเดินไปที่ประตูบ้านเเล้วชะโงกหน้าไปดูรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“รอเเปปนึงนะคะ”

ติ้ด

หลินรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าสะพายที่ตั้งไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินออกมาหาคนที่ยืนรออยู่ข้างรถหรู

“จะมาไม่บอกหลินก่อนล่ะ”

ร่างบางเข้าไปนั่งลงบนเบาะข้างๆคนขับในรถหรูสีพื้นเรียบๆ

“บอกก่อนก็ไม่ได้เห็นคนรีบวิ่งสิ”

ร่างสูงขับรถเเล่นออกไปจากบ้านพลางยิ้มขำคนตัวเล็กที่รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

“ยังจะขำอีกนะ จะฟ้องคุณน้าคอยดู”

หลินเเกล้งทำเป็นจะฟ้องเเม่ของเฟยเหมือนตอนเด็กๆเวลาโดนเขาเเกล้ง

“ฮ่าๆๆ”

“เด็กขี้ฟ้องเอ้ย”

2 ชม.ผ่านไป

ทั้งคู่ไปกินข้าวเที่ยวกันที่ร้านอาหารเสร็จเฟยก็โดนตามมาที่โรงพยาบาลด่วน เธอก็เลยจะมาด้วย

@ห้องพักเป้ง

ร่างบางหยุดฝีเท้าเรียวที่กำลังจะเคาะประตูห้องพักหมอเป้งเข้าไป ก่อนจะได้ยินเสียงเเทรกขึ้นมา

“เหนื่อยมากไหมคะ”

“จุ๊บ หายเหนื่อยรึยังคะคนเก่ง”

เสียงพยาบาลผู้ช่วยของเป้งกำลังคุยกับเขาอย่างกับคู่รักดวงใจตกวูบที่ได้ยินเสียงพี่บีมจุ๊บเป้งเล็ดลอดมา

“อึก..”

เสียงสะอื้นมาจากร่างบางที่มีน้ำตาเอ่อเต็มเบ้าตากลมโตก่อนจะถอยเท้าเรียวออกมา

“เเบบนี้เองหรอ..”

“พี่บีมกับพี่เป้ง ฮึก เค้าคบกัน”

หลินยกมือน้อยขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากเเก้มเนียนใสที่มีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาทางคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่บนเก้าอี้

“มาได้ยังไง?”

เสียงคุ้นเคยที่เธอยังไม่อยากเงยหน้าขึ้นมามองเอ่ยถามเสียงเข้ม คนตัวเล็กนั่งก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขา

“...”

“หลินมากับหมอเฟย”

เธอทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพีกเขาเมื่อสักครู่เเล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“หมอเฟยไปรับที่บ้านหรอ?”

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างกายร่างบางก่อนจะจับผิดสีหน้าเธอที่เปื้อนคราบน้ำตา

“ค่ะ หลินขอตัวนะคะ”

ร่างบางไม่ยอมสู้หน้าเขาพลางหยัดกายลุกขึ้นเเล้วเอ่ยบอกลาเสียงเรียบ

“เดี๋ยว”

“เป็นอะไรรึเปล่า?”

เป้งสังเกตุได้ว่าคนตัวเล็กเปลี่ยนไปไร้สิ้นเชิงกลายมานิ่งใส่เขาเเล้วยังจะเดินหนีอีก

“พี่บีมเดินมานู้นเเล้ว”

“หลินไปก่อนดีกว่าค่ะ”

หลินหันไปสบตากับพยาบาลสาวที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องมาหลบหน้าเขา

“อะไรของเธอ”

“ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจังวะ”

เป้งสบถอย่างหัวเสียเรื่องหลินที่เธอเงียบใส่เขาเเถมยังไปไหนมาไหนกับรุ่นน้องหมอที่เขารู้จักอีก

“นั่นคุณหลินหนิคะ”

“วันนี้เธอไม่อยู่รอหมอเป้งหรอคะ”

ร่างบางในชุดพยาบาลสีขาวเสมองไปทางคนตัวเล็กที่พึ่งจะเดินออกจากหมอเป้งไปไม่นาน

“ผมก็ไม่รู้”

“เมื่อกี้คุยกับเเฟนคุณดีเเล้วใช่ไหม”

เป้งถามไถ่ไปถึงผู้ช่วยพยาบาลสาวที่มักจะเอาเรื่องเเฟนหนุ่มมาปรึกษาบ่อยๆเพราะเมื่อวานพึ่งทะเลาะกัน

“พึ่งวางสายเมื่อกี้เลยค่ะ”

“กลับมาดีกันเเล้วค่าา”

เมื่อกี้พยาบาลสาวเข้าไปคุยกับเเฟนในห้องเป้งระหว่างที่เอาเอกสารไปจัดเรียงใหม่

เเล้วบังเอิญหลินเข้ามาจึงทำให้เธอเข้าใจผิดไปเต็มๆ

“ครับ”

“เดี๋ยวผมขอไปหาหลินก่อนนะ”

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงเเล้วก้าวท้าวเรียวเดินไปตามหาเธอ

@เเผนกฉุกเฉิน

หลินเเวะมาหาหมอเฟยเเผนกที่เขาอยู่ จนเจอกับร่างสูงที่ออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดี

“พี่เฟย หลินกลับก่อนนะคะ”

“ไว้ค่อยนัดทานข้าวกันใหม่นะพี่”

คนตัวเล็กฉีกยิ้มเเย้มขณะที่ยืนคุยกับหมอเฟยต่างกับอารมณ์ที่คุยกับเป้งสิ้นเชิง

“พี่มีเคสเข้ามาพอดีเลย”

“ขอโทษนะที่ไมไ่ด้ไปส่งที่บ้าน”

เฟยวางกระดานจดข้อมูลนนไข้ลงเเล้วยืนคุยกับหลินต่อสักพักจนเจอเข้ากับหมอเป้งก่อนจะลากัน

“หมอเป้งมาหาหลินหรอคับ”

“อืม”

เป้งสบตากับดวงตากลมโตที่ดูผิดหวังตอนที่หันมาเเล้วเจอเขา

“หลินไปก่อนนะคะ”

“อย่าซนนักล่ะ ตัวเเสบ”

“หึ้ย พอเลยผมยุ่งหมด”

คนตัวเล็กยังทำเป็นนิ่งเเล้วหันไปบอกลากับเฟย

หมอเฟยยกมือหนาขึ้นมายีผมดับสลวยต่อหน้าเป้งจนคนมองอยู่ใจตกวูบลงไปไม่ทันตั้งตัวกับภาพตรงหน้า

“หลินมานี่หน่อย”

หมอเป้งเดินนำออกมาเเล้วหยุดตรงที่ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านไปมา

“เธอกับหมอเฟย..”

“เป็นอะไรกัน?”

คนร่างสูงถามอย่างใจเย็นทั้งที่ในใจร้อนรุ่มเดือนเป็นไฟโดยเขาไม่รู้สาเหตุ

“ไม่ได้เป็นเหมือนพี่บีมกับพี่หมอหรอกค่ะ”

หลินประชดประชันใส่คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าเขาทำอะไรผิดมา

“พี่กับบีมมันทำไม?”

เป้งเอ่ยถามกลับน้ำเสียงขุ่นต่างจากเมื่อครู่

“ไม่รู้สิคะ”

“พี่หมอจะถามเรื่องหลินกับพี่เฟยทำไมล่ะ”

คนตัวเล็กจ้องดวงตาคมที่สายตาเขาสื่อความหมายไม่ออกเลยว่าคิดอะไรอยู่

“หลินชอบหมอเฟยหรอ?”

“...”

นี่ยังต้องมาถามอีกหรอว่าเธอชอบหมอเฟยรึเปล่า ดูไม่ออกหรอว่าที่ผ่านมาหลินอ่อยใครอยู่ทุกวัน

“ไม่ตอบเเสดงว่าใช่”

“หลินชอบใครเเล้วมันทำไมคะ”

“อย่าทำตัวเป็นเด็กไม่น่ารัก พี่พูดดีๆ”

“หลินดีเเค่กับบางคนค่ะ”

เธอยังต่อล้อต่อเถียงคุณหมอร่างสูงไม่หยุดหย่อน ก่อนร่างบางจะถูกดึงมาที่ห้องพักเป้ง

ร่างสูงล็อคประตูเเน่นหนาก่อนจะปล่อยร่างบางทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม

“อย่าให้พี่ต้องดุ”

“ใจดีไม่ชอบใช่ไหม”

เป้งเปลี่ยนจากน้ำเสียงใจเย็นกลายเป็นคนเสียงเข้มเอามาใช้ดุคนตัวเล็กที่นั่งหน้างออยู่

“พี่เป้งไม่เห็นใจดีเลย”

“พี่หมอเฟยใจดีกว่าตั้งเยอะ”

หลินทำทีเป็นชื่นชมบุคคลที่สามอย่างหน้าตาระรื่นออกนอกหน้า

“หลินเป็นอะไร”

“พี่ไม่อยากใจร้ายนะเข้าใจไหม”

“บอกพี่มาดีๆ”

ร่างสูงถามขึ้นอีกครั้งหวังเค้นคำตอบจากคนทำหน้าเหมือนจะร้องให้ได้

“พี่บีมไม่หึงหรอคะ”

“พี่เป้งอยู่ในห้องกับหลินเเบบนี้ อึก”

คนปากเเข็งยอมบอกความรู้สึกกับสาเหตุที่ทำให้เธอเฉยเมยใส่หมอเป้ง

ดวงตากลมโตมีน้ำสีใสคลอเบ้าจนล้นออกมาเปื้อนใบหน้าจิ้มลิ้ม

“บีม? บีมเกี่ยวอะไร”

“เธอไปรู้อะไรมา”

สิ่งที่เธอได้ยินมาเป็นเเค่เรื่องเข้าใจผิดทั้งหมอจริงๆเเล้วบีมคุยกับเเฟนตัวเองผ่านมือถือในห้องของเป้ง

ตอนที่เธอกำลังมาเคลียร์เอกสารคนไข้ให้กับหมอเป้ง เเต่ดันมีคนตัวเล็กมาได้ยินเเล้วเข้าใจผิดไปหมด

“พี่บีมกับพี่หมอคบกันหนิ”

“หนูได้ยินพี่บีมจุ๊บพี่เป้งด้วย ฮึก”

เป้งส่งมือสากไปเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลรินออกจากดวงตากลมโตเป็นสาย

“บีมมีเเฟนอยู่เเล้ว”

“ที่ได้ยินคือบีมคุยกับเเฟนเค้า”

“เรื่องนี้หรอที่ทำให้โกรธพี่”

ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเธอเป็นคนคิดไปเองทั้งหมดทั้งที่ยังไม่ได้ถามเขาก่อน

“อึก ฮึก”

“จะอ่อยไม่ใช่หรอทำไมยอมง่ายจัง”

หมอเป้งมองไปยังคนขี้อ่อยที่พูดกรอกหูเขาทุกวันว่าจะจีบจนกว่าเขาจะยอมรักเธอ

“...”

“ทีเมื่อคืนไม่เห็นเงียบเเบบนี้เลย หึ”

“มะ เมื่อคืน? เอ๋?”

มีเรื่องราวบางอย่างที่เธอขาดสติจนเผลอลบเลือนออกไปจากสมอง

“อย่าไปทำเเบบเมื่อคืนกับคนอื่น”

“เข้าใจนะ”

เป้งปรามคนตัวเล็กเสียงเข้มทำเอาเธอทำหน้างงว่าเรื่องมันเกิดอะไรขึ้นถึงได้ต้องมาออกปากห้ามเธอ

“เเล้วมันเรื่องอะไรล่ะคะ”

“หลินนึกไม่ออกหนิ”

เธอพยายามครุ่นคิดอยู่นานเเต่ก็จำอะไรไม่ได้ ภาพตัดไปตั้งเเต่ที่เขาไปต่อยผู้ชายคนนึงในผับ

เเล้วพาเธอกลับออกมา ในสมองคนตัวเล็กจำได้เเค่นั้นเธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขามาส่งที่ในห้องรึเปล่า

“หึ”

จุ๊บ

ใบหน้าหล่อของคุณหมอมาดเข้มโน้มลงประกบปากลงบนปากนิ่มของร่างบาง

“อื้ออ”

“อืม~”

เป็นครั้งเเรกที่เขาชิงจูบเธอก่อน ความอบอุ่นใจที่เขามอบให้มันเป็นความรู้สึกพิเศษที่เธอไม่เคยได้จากเขา

“เเห่กๆ พี่เป้ง”

“เผื่อจะเตือนความจำได้บ้าง”

“!!”

เเค่เพียงเขาพูดเเบบนั้นสมองก็ประมวลผลออกมาชัดเจนเป็นลำดับเหตุการณ์ที่เธอขอร้องเขาบนรถ

“อยากตรวจภายในเมื่อไหร่”

“ก็บอกล่ะ เมื่อคืนเห็นว่าชอบ”

หลินนึกถึงตอนที่เขาเอานิ้วกระทุ้งร่องน้อยของเธอเเล้วเรียกมันว่าการตรวจภายใน

“อย่าท้าหลินนะคะ”

“ถ้าหนูอ่อยพี่หมอจะไหวหรอคะ”

ร่างน้อยยกยิ้มกริ่มอย่างพอใจกับการมโนไปไกลของตัวเอง

“หึ”

คนตัวเล็กหยัดตัวลุกขึ้นเล็กน้อยเเล้วหย่อนตัวลงนั่งบนตักเเกร่งเบาๆ

“คุณหมออยากตรวจหนูไหมคะ”

“หมอเป้งขา~ งื้อ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มโน้มลงฟัดเล่นกับเเก้มสากเพื่อเป็นการเเกล้งเขาเล่นๆเเค่นั้น

ตุ่บ!

“ว๊ายยย!!”

เเต่ร่างบางกลับถูกดันให้ล้มลงนอนติดโซฟาตัวใหญ่พร้อมคนที่คร่อมลงมา

“เก่งจังเลยนะ ปากหน่ะ”

“โดนจริงขึ้นมาเเล้วจะงอเเง”

ร่างสูงทำทีเป็นขู่เเต่เขาเเอบข่มใจตัวเองเอาไว้อยู่มากกว่า

“คุณหมอกลัวเเพ้ใจหนูุรึเปล่าคะ”

คนตัวเล็กปลดกระดุมออกมีละเม็ดพลางถอดเสื้อออกไปกองไว้ที่ข้างตัว

“กรอดด”

เป้งหมดความอดทนกับสิ่งที่น่าโหยหาตรงหน้าจึงก้มลงไปขบเม้มเนินอกตามความกระหาย

จ๊วบ เเผล็บๆ

“อ๊าา อ๊ายย”

“เเค่นี้ก็เสียวเเล้วหรอ หื้ม”

ร่างบางกัดปากโอดครางน้ำเสียงกระเส่่ากับความเสียวที่ได้รับ

“พี่หมอ อิ๊ ดูดเเรงมันเจ็บนะ”

“เจ็บเเต่เเอ่นมาจัง”

คุณหมอปากเเข็งละทิ้งฟอร์มทั้งหมดที่เคยมีไปเเล้วทำตามใจตัวเอง

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า”

บ๊วบๆๆ จุ๊บ

ใบหน้าหล่อเหลาจมปรักอยู่กับเต้าอวบอิ่มที่มีเม็ดบัวเเข็งชูชันอยู่

“อืมม~”

มือน้อยเริ่มขยุ้มผมดับขลับเเล้วกดเข้าหาเต้าใหญ่ให่เขาปรนเปรออย่างเต็มอิ่ม

“อ๊าย พี่หมอคะ อู้ยย”

“บอกพี่ซิว่าไม่ได้ชอบหมอเฟย”

เป้งยังค้างคากับเรื่องหมอหน้าหลาอที่เธอไปสนิทสนมตอนไหนก็ไม่รู้

“จะชอบได้ไงคะ อ๊า”

“เป็นลูกพี่ลูกน้องกันค่ะ งื้ออ”

เฟยเป็นลูกชายของน้องสาวของเเม่เธอ สรุปคือเเม่เธอกับเเม่เฟยเป็นพี่น้องเเท้ๆกัน

“ตัวเเสบมาหลอกพี่งั้นหรอ”

“อิ๊ หึงหนูหรอคะ คิกๆ”

ลิ้นเย็นยังดูดดึงยอดปทุมถันจนมันเเดงช้ำไปด้วยสัมผัสวาบหวามของลิ้นสาก

จ๊วบๆๆ

“อยากได้ใจหมอก็ทำตัวดีๆเข้าไว้”

“เผื่อหมอคนนี้จะเก็บเอาไปคิดดู”

เป้งพูดเหมือนคนใต้ร่างเป็นเด็กเเสบที่ต้องหลอกล่อให้ยอมทำตัวดีๆเหมือนเด็ก3ขวบ

“จริงหรอคะ”

“ว่าที่เเฟนอยู่ใกล้เเค่เอื้อมเเล้วสินะ”

ร่างบางยิ้มหวานฉ่ำเพราะได้เห็นปลายทางคงามฝันอยู่ใกล้เข้ามากว่าเดิม

ก๊อกๆๆ

“หมอเป้งอยู่ไหมคะ”

“มีเคสด่วนเข้ามาค่ะ”

พยาบาลสาวเคาะประตูเรียกคุณหมอร่างสูงอยู่หน้าห้องพัก

“รีบเเต่งตัวนะ”

“รอพี่อยู่ในห้องเดี๋ยวกลับบ้านด้วยกัน”

หลินรีบหยิบเสื้อมาใส่เเล้วจัดท่าทำเป็นนั่งเล่นมือถือตามปกติ

จากนั้นร่างสูงก็หยิบเสื้อกาวขึ้นมาสวมทับร่างเเล้วเดินออกไปจากห้อง

.

.

พี่หมอเริ่มใจอ่อนเเล้วใช่ไหมล๊าา เเหนะๆ

เป็นไงกันบ้างค้าบ💓

เม้น+กดไลค์ ให้เค้าด้วยน้า(เม้นกันมาเยอะเด้อ)

คอมเม้นท์มีผลต่อการเเต่งนิยายของเค้าต่อนะงับ เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยว่างก็เลยอาจจะมีเเพลนเลิกเเต่ง

อีกอย่างคงเพราะไม่ค่อยมีคนเม้นด้วยเเหละจะงอนเเล้ว

ถ้าเลิกเเต่งจริงๆเค้าน่าจะลบนิยายทิ้งนะงับ💖

ไม่ต้องตกใจเด้อถ้ามีคนเขิามาพูดคุยกันก็ไม่ลบหรอกคิๆ

ความคิดเห็น