sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : doubt : สงสัย | #3

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2559 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
doubt : สงสัย | #3
แบบอักษร

เราสองคน.. กำลังมายืนอยู่ข้างหน้าบ้านเจ้าปัญหาหลังนี้

เราสองคน.. กลืนน้ำลายพร้อมกัน
เราสองคน.. ต่างก็ไม่กล้าจะทำอะไรนอกจากยืนมองมันอยู่เฉยๆ
เราสองคน.. เกี่ยงกันไปเคาะประตู
เราสองคน.. แอบย่องจะเดินกลับตอนอีกคนเผลอ
เราสองคน
เราสองคน
เราสองคน ......................................
 
 
"โถ่ นึกว่าจะแน่ เคยกลัวอะไรกับเขาด้วยรึไงนายน่ะ" คิดฉีกยิ้มกว้างกวนประสาทใส่ผม แหม ตัวเองก็กลัวไม่ใช่หรอฟะ
"นายไม่กลัวก็ไปเคาะสิ -_-;" ผมตอบกลับไป
"อ๊ะ! ได้เลย เรื่องแค่นี้สบายย" คิดเดินล้วงกระเป๋ากางเกงผิวปากไปเคาะประตูอย่างว่าง่าย
 
 
 
อะไรของหมอนั่น บทจะไม่กลัวก็ไม่กลัวเรอะ
 
 
 
ก๊อกๆๆๆ
.
.
.
.
.
( เงียบ )
.
.
.
.
.
.
.
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!
,
,
,
,
,
,
,
 
เหยๆ เดี๋ยวเขาก็ออกมาด่าหรอก -_-; ไอ้เจ้าบ้า..
 
 
 
 
แอ๊ด ...... 
 
 
จู่ๆประตูที่ดูท่าว่าจะไม่ถูกเปิดมาแล้วหลายวันนั่นก็เปิดออกมาช้าๆไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วทันใดนั้น..
 
 
"ฮี่ๆๆๆ ..... " 
 
คิดหันมายิ้มตาปิดใส่ผม แล้วขว้างระเบิดควันใส่เหมือนทุกครั้งที่มันคิดจะหนี
 
 
"แค่กๆๆ! เฮ้ย!... ค.. คิด! ไอ้... เจ้าบ้าเอ้ย!" 
ผมสถบออกมาเสียงดังพลางปัดมือไล่กลุ่มควันออก พอควันเริ่มจางหายไป แหงล่ะ คิดไม่ได้อยู่หน้าประตูแล้ว
 
 
"เจ้าบ้านั่น.. คิดจะหนีงั้นเรอะ..! "
ก่อนที่ผมจะพูดอะไรหรือทำอะไรไปมากกว่านี้ ผมก็ต้องชะงักให้กับภาพตรงหน้า
 
 
 
หญิงชราคนนึงยืนอยู่นิ่งๆหน้าประตูด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร พร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนประกบอยู่ข้างหลัง
ท่าทางเป็นคนที่.. ดูนิ่ง ดูจริงจังตามแบบฉบับของพ่อบ้านทั่วไป อายุประมาณ 20 ใส่ชุดสูทสีขาวทั้งตัว ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์อะไรทั้งสิ้นมองมาที่ผมพร้อมกับหญิงชราคนนั้น ผมทำอะไรไม่ถูกไปพักนึงก่อนจะรวบสติส่งยิ้มแห้งๆไป
 
 
"เอ่อ... สวัสดีฮะ.. " ผมชิงเอ่ยทักไปก่อน เรื่องของคิดเมื่อสักครู่หายไปจากความคิดชั่วขณะ
 
 
"กำลังรออยู่เลย.. " หญิงชราผู้นั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงและอ่อนโยน ฟังดูไม่น่าจะเป็นคนที่น่ากลัวอะไร
"ท่านครับ.. แต่เรายังไม่รู้.. " ชายหนุ่มข้างหลังพูดขึ้นมาเสียงเบาๆเหมือนต้องการจะให้หญิงชราได้ยินแค่คนเดียว
 
 
"ไม่เป็นไร.. ฉันจำเขาได้หรอกน่า.. ชินอิจิคุงใช่มั้ย.. " หญิงชราหันมายิ้มให้ผม .. รอยยิ้มที่คุ้นเคยนั้น... 
 
 
แต่ผมจำเธอไม่ได้
 
 
"อา.. ครับ.. ผม.. " ผมอ้ำอึ้งไปเล็กน้อยด้วยความที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ คงต้องตามน้ำไปก่อนล่ะนะ
"มาคนเดียวหรอ.. ฉันได้ยินเสียงเธอคุยกับใครอยู่นะ" หญิงชราพูดขึ้นมา
 
 
 
เออใช่..
 
 
 
คิด.. หนีไปแอบอยู่ไหนของมันฟะ
ได้.. ถ้าจะทำแบบนี้ล่ะก็นะ.. 
 
 
 
"ครับผมคนเดียวครับคุณยาย" ผมยิ้มกว้างให้คุณยายตรงหน้า เป็นรอยยิ้มที่ผมชอบใช้ตอนเป็นโคนัน มันมักจะตบตาคนอื่นได้ตลอดเลยล่ะ
"ว้า.. งั้นฉันคงจะได้ยินผิดจริงๆน่ะสินะ.. เอ้าดอร์เชียน พาชินอิจิคุงเข้าบ้านไปสิ.. "
"แต่.. ท่านครับ" ชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของชื่อ ดอร์เชียน พูดขัดขึ้นมา
"เอาน่า.. ไม่มีอะไรหรอกนะ.. " หญิงชรายิ้มตอบกลับไปเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"ครับ... "
 
 
 
อร์เชียน เดินนำผมเข้าไปในบ้าน ขณะที่กำลังเดินไปผมก็หันหลังออกมาดูหาตัวเจ้าบ้านั่นไปพลาง.. เดี๋ยวก็คงยอมโผล่หัวมาเองล่ะนะ 
 
 
 
"..เอ่อ อยู่.. ที่นี่คนเดียวหรอครับคุณยาย..? " ผมเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบ
"อย่าเสียมารยาทเรียกท่านหญิงแบบนั้น" 
ดอร์เชียนหันมาดุผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ .. อะไรของหมอนี่ฟะ =_= ..
"ไม่เป็นไรหรอกน่าดอร์เชียน ไม่เอาน่า.. ยูซากุคุงกับฉันน่ะรู้จักกัน ฮ่ะๆ แต่ถ้าชินอิจิคุงจะจำไม่ได้ล่ะก็มันไม่แปลกหรอกนะ ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กเล็กๆอยู่เลย.. " คุณยายพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มอีกตามเคย
"พ่อผมน่ะหรอครับคุณยาย... ?" ผมกระพริบตามองปริบๆอย่างแปลกใจ
"ใช่แล้วล่ะ บ้านนี้ยูซากุคุงก็เคยมาบ่อยๆ.. แต่มันก็นานแล้วล่ะ จะ 15 ปีแล้ว" 
"แสดงว่าจดหมายพวกนี้.. " ผมหยุดเดินซะดื้อๆแล้วหยิบจดหมายในกระเป๋าออกมา 
 
 
 
"ของคุณยายสินะครับ.." 
 
 
 
ผมนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับคุณยาย หลังจากที่พูดคุยกันมาได้ซักพักผมก็ได้ทราบว่าคุณยายได้จ้างวานคนๆนึงให้ตามหายูซากุพ่อของผม แต่ไม่ได้เป็นคนส่งจดหมายพวกนี้มาถึงผม นั่นสินะ.. คนที่จ้างวานคนอื่นให้หาตัวคนๆนึงจะส่งจดหมายโดยตรงมาถึงที่บ้านลูกชายของคนๆนั้นได้ยังไง และถ้าเป็นแบบนั้น.. ทำไมจดหมายนี่ถึงไม่พูดถึงพ่อของผมเลยล่ะ.. แต่ทำไมถึงอ้างถึงจอมโจรคิด.. 
 
 
"แสดงว่าคุณยายไม่ได้เป็นคนส่งมันมาถึงผมสินะครับ?" ผมขมวดคิ้วตีหน้าจริงจังแบบทุกครั้งที่กำลังคิดอะไรอยู่
"ไม่ใช่นะ.. แล้วจอมโจรคิดที่ว่านั่นมันโจรอะไรหรอ.." คุณยายตอบมาด้วยน้ำเสียงซื่อๆ เหอๆ ไม่รู้จักน่ะครับดีแล้ว
"จอมโจรคิด.. ที่ได้ฉายาว่าเป็นลูแปงแห่งเฮเซ โค้ดเนม 1412 เป็นคนที่คิดจะขโมยอะไรก็จะขโมยได้ทุกอย่างน่ะครับ" ดอร์เชียนที่นั่งอยู่ข้างๆผม (เขาให้เหตุผลว่ายังไม่ไว้ใจผม -_-;) พูดตอบคำถามขึ้นมาแทน 
"หวา.. นิสัยไม่ดีเลย.. ฟังดูเจ้าเล่ห์และร้ายกาจมากๆเลยนะ " คุณยายทำหน้าตาตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
 
 
 
เหอๆ.. ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก.. -_-;;;;;;; 
 
 
 
"เอ่อ.. ครับ.. คือในจดหมายฉบับนี้เขียนไว้ว่า ผมคือตัวอัศวินสีขาว.. และคิดคืออัศวินสีดำ.." ผมนิ่งไปซักพัก
"ถูกส่งตัวมาช่วยเจ้าหญิงที่ถูกเก็บตัวอยู่บนหอคอยน่ะครับ.."
 
 
หลังจบประโยคนั้น ทั้งคุณยายและดอร์เชียนก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
จะดีใจก็ไม่ดีใจ.. จะโล่งอกก็ไม่โล่งอก
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลับ..
 
 
 
"มีอะไรรึเปล่าครับ.. " ผมพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ
"ความจริงแล้ว.. "
 
 
 
 
ก๊อกๆ ..............................
 
 
 
 
ก่อนที่คุณยายจะตอบอะไรผมไปมากกว่านี้ จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เราทั้งสามคนหันไปมองตามเสียงและคนที่ลุกขึ้นไปเปิดประตูก็คือดอร์เชียน 
 
 
 
 
แอ๊ดๆ............ 
 
 
 
"สวัสดีพ่อหนุ่ม....... " 
 
 
หลังประตูที่ถูกเปิดออกมาเผยให้เห็นชายคนนึงอายุประมาณ 50-60 อยู่ในชุดคล้ายๆกำลังจะไปตกปลาหรืออะไรซักอย่างยืนยิ้มอยู่พร้อมเบ็ดตกปลาในมือ ดอร์เชียนเลิกคิ้วเชิงสงสัยกลับไปโดยไม่ได้ตอบอะไร
"คือฉัน.. หลงทางมาแน่ะ แฮะๆ พอจะรู้กลับไปที่ท่ามั้ย.. " ดอร์เชียนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป พร้อมทั้งขยับตัวมาบังมิดประตูเพื่อไม่ให้คุณลุงคนนั้นมองเข้ามาเห็นภายในบ้านได้ เสียงคุณลุงคนนั้นมันดังมากจนทำให้ผมหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น
"เดินตรงไป.. น่าแปลกที่คุณจะหาไม่เจอ เพราะที่เกาะนี่มันก็ทั้งเล็กและไม่มีอะไรเลย" ดอร์เชียนตอบ
"ฮ่าๆๆๆ ก็นั่นสิน้าาา แต่เธอก็ต้องเข้าใจจ คนมันแก่แล้วหลงๆลืมๆเป็นเรื่องธรรมดา" คุณลุงคนนั้นตอบพร้อมยกมือมาเกาหัวตัวเองพร้อมรอยยิ้มกว้างๆ 
"ผมคงต้องขอตัว.. " ดอร์เชียนรีบปิดประตูทันที แต่ทันใดนั้นขณะที่ดอร์เชียนกำลังจะปิดประตู คุณลุงคนนั้นก็เอาเท้ามาขวางไว้และฉีกยิ้มให้
 
 
 
"ขอรบกวนอีกเรื่องนะ...." จู่ๆเสียงของคุณลุงก็เปลี่ยนไป.. ผมขมวดคิ้วและเงี่ยหูฟังให้ถนัด.. 
 
เดี๋ยวนะ.. เสียงนั่นมัน....... 
 
 
 
 
ปั้ง!!! 
 
 
 
 
ดอร์เชียนถูกคุณลุงคนนั้นถีบเข้าให้จนปลิวเข้ามากระแทกกับเฟอร์นิเจอร์ภายในบ้านจนพัง
 
 
"ต.. ตายแล้ว!" คุณยายรีบลุกไปพยุงตัวดอร์เชียนทันทีด้วยท่าทางตกใจ 
 
 
"เฮ้อ.. " คุณลุงที่ว่านั่นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางยกมือขึ้นกระชากบางอย่างที่หน้าตัวเองออก
 
 
 
นั่นไง.. กะไว้แล้ว....... 
 
 
"โย่ว! ฉันมาช่วยแล้วพ่อนักสืบ" 
 
 
คิด ยืนยิ้มแฉ่งให้ผม... 
 
 
 
 
โป้ก!!!
 
 
 
 
" โอ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " 
 
 
ผมประทานมะเหงกกลางหัวเจ้าหมอนั่นไปทีนึงแรงๆ 
 
 
"ต้องขอโทษจริงๆนะครับ ขอโทษนะครับ! ขอโทษครับ!" ผมยืนโค้งให้คุณยายสลับกับดอร์เชียนที่นอนจุกอยู่บนโซฟา มีพื้นหลังเป็นคิดที่กำลังทำความสะอาดเฟอร์นิเจอร์ที่พังอยู่ข้างหลังด้วยใบหน้าจ๋อยพร้อมรอยปูดที่หัว
"ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ ฮ่ะๆ .. สุดยอดไปเลยนะที่ปลอมตัวได้แนบเนียนขนาดนั้น.. แถมเสียงยังดัดได้ขนาดนั้นด้วย" 
คุณยายหันไปยิ้มและชื่นชมเจ้าหมอนั่น -_-;
"แหมมม นี่แค่แบบคลาสสิคนะครับคุณยาย ฮี่ๆๆๆ " 
"-_-+++++++++ " ผมส่งสายตาอาฆาตไปหาคิด ทำเอาหมอนั่นรีบหุบปากและลงมือกวาดพื้นต่อ
"ไม่เป็นไรหรอก .. สรุปเขามากับชินอิจิคุงใช่มั้ยจ๊ะ... ทำไมไม่รีบบอกยายล่ะหือ.. " คุณยายยิ้มให้ผม
"ผมนึกว่าหมอนั่นจะหนีกลับไปแล้วน่ะครับ" 
"ฉันแค่ดูลาดเลาอยู่ข้างนอกเฟ้ย-_- .. ขืนเข้าไปพร้อมกันสองคนถ้าเกิดมันเป็นกับดักขึ้นมาจะทำยังไงล่ะฟะ" คิดโพล่งขึ้นมา.. โอเค ที่หมอนั่นพูดมันก็ฟังขึ้นอยู่หรอกนะ.. 
"แต่คุณยายครับ.. ที่คุณยายพูดเมื่อกี้.. " ผมหันไปหาคุณยายด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง ถามถึงบทสนทนาที่คุยกันอยู่ก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องนี้ เรื่องผู้หญิงบนหอคอย.. 
 
 
"อ๋อ.. ใช่แล้วล่ะ.. เรื่องที่ทำให้ฉันต้องหาทางติดต่อไปหายูซากุคุงก็เรื่องนี้ล่ะ.. " คุณยายเงยหน้ามามองผมกับคิดสลับกัน
 
 
 
คุณยายเล่าให้เราฟังว่า บ้านหลังนี้มีหญิงสาวอยู่คนนึง ชื่อไดอาน่า ลินคอร์น เป็นหลานสาวของคุณยาย เมื่อก่อนไดอาน่าเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยและอ่อนโยนมากๆ ว่านอนสอนง่าย พูดจาไพเราะอ่อนหวานและเป็นคนหัวเราะเก่ง.. จนกระทั่งมาเมื่อ 5 ปีหลังมานี้ เกิดเหตุการณ์บางอย่างกับไดอาน่า จู่ๆคืนหนึ่งไดอาน่าก็กรี๊ดขึ้นมาเสียงดังแบบไร้เหตุผล พอถามอะไรก็ไม่บอก แผดเสียงกรี๊ดๆออกมาไม่หยุด  ไดอาน่ากรี๊ดอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมงก่อนจะสลบไป คุณยายเล่าว่าคืนนั้นทั้งดอร์เชียนและคุณยายต่างก็นอนผวากับเสียงกรี๊ดของไดอาน่าทั้งคืน มันไม่ใช่เสียงกรี๊ดของคนที่กำลังรู้สึกตกใจ.. หรือว่ากำลังโกรธ.. หรือว่ากำลังกลัว.. มันเป็นเสียงกรี๊ดของคนที่เหมือนกำลังคลั่ง.. 
 
 
 
"บ้านหลังนี้มีแค่คุณยาย และพ่อบ้านตัวน้อยตรงนั้น.. แล้วก็คุณหนูไดอาน่าหรอครับ?" คิดเป็นคนเอ่ยถามขึ้นมา ท่าทางดูตื่นเต้นและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ใช่แล้วจ่ะ.. ลูกชายและลูกสะใภ้ฉันต่างก็ตายกันไปแล้ว.. แล้วก็.. แม่บ้านของที่นี่ที่เป็นแม่ของดอร์เชียนก็ด้วย" คุณยายพูดขึ้นมาแบบเศร้าๆพร้อมทั้งหันไปมองดอร์เชียนที่แววตาฉายแววโกรธแค้นเล็กน้อย ดอร์เชียนลุกขึ้นและเดินกะเผลกไปที่ครัว 
"ผมจะไปชงชามาให้..." 
 
 
 
 
ผมกับคิดมองตามชายหนุ่มคนนั้นไป
 
 
 
 
 
ผมไม่รู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนมอบหมายภารกิจนี้ให้กับผม และต้องการให้ผมทำอะไร.. มีแต่คำว่าไม่รู้ในหัวผมที่ผมสามารถตอบตัวเองได้ตอนนี้ ผมเดินขึ้นมาบนห้องกับคิดที่ดอร์เชียนเป็นฝ่ายเดินนำขึ้นมา คิดตอนนี้ก็มีสีหน้าที่กำลังสงสัยสุดๆไม่ต่างกับผม 
 
"พวกนายสองคนอยู่ในห้องนี้ไปก่อน.. เป็นห้องที่ดูสะอาดที่สุดที่นี่แล้ว.. เราไม่ได้ทำความสะอาดห้องในบ้านนี้มานาน" ดอร์เชียนเปิดประตูบานนึงของห้องๆนึงออก เผยให้เห็นห้องพักสไตล์ยุโรปโบราณ ฝุ่นเกาะเล็กน้อย คิดเดินเข้าไปก่อนใครเพื่อน
 
"ฮัดเช้ย! โอเคเข้าใจแล้วว่าไม่ได้ทำความสะอาดมานาน นายไม่ต้องห่วงพ่อบ้านน้อย คุโด้ ชินอิจิเพื่อนรักฉันจะเป็นคนทำความสะอาดเอง ^(++++)^ ! " คิดพูดตอบพลางตบบ่าดอร์เชียนไปสองสามที พ่อบ้านหนุ่มผลักมือคิดออกและเดินออกไปซะดื้อๆ -_-; ก็ไม่แปลกหรอกนะที่เขาจะเมินนายน่ะเจ้าบ้า.. 
 
"เห้ยๆ ฉันพูดซักคำรึยัง -_-+ " ผมส่งสายตาไปหาคิด พลางเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนบนเตียงและถอนหายใจออกมายาวๆ 
 
 
 
 
รัน.. ตอนนี้จะทำอะไรอยู่นะ... 
 
 
 
 
คิดเดินมาเตะขาผมที่ห้อยอยู่ปลายเตียงและล้มตัวลงนั่งข้างๆ 
 
"คิดถึงพี่สาวคนนั้นอยู่หรอ ^(+++)^ "
 
 
 
 
ไม่ต้องมาทำรู้ดีเฟ้ย.. -_-; 
 
 
"เออ.. แล้วนายไม่คิดถึงแฟนนายรึไง..." ผมแกล้งถามออกไปพลางหันหน้าไปมองเจ้าหมอนั่น คิดล้มตัวลงนอนข้างผม
 
 
"คิดถึงสิ.. ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่นึกถึงยัยนั่นหรอก" 
 
 
 
คิดก็มีแฟนกับเขาด้วยหรอ? 
 
 
 
ผมขมวดคิ้วสงสัย เจ้าบ้านั่นหัวเราะออกมากลบเกลื่อน
เรานอนมองหน้ากันอยู่ซักพักก่อนที่คิดจะยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มของผม..
 
 
 
"หน้าตาเราเหมือนกันเลยอ่ะ ^(++++)^ "
 
 
เพี๊ยะ! 
 
 
ผมฟาดเข้าไปที่แขนของคิดอย่างแรง จนหมอนั่นเบ้หน้าด้วยความเจ็บ
 
 
"เออ... ฉันรู้สึกเกลียดหน้าตัวเองก็วันนี้ล่ะ -_- "
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : DOUBT : สงสัย #3
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}