sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : mission : ภารกิจ | #2

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2559 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
mission : ภารกิจ | #2
แบบอักษร

คิด..... ไอ้เจ้าบ้านั่น

ผมทำหน้าตาไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลาที่เจ้านั่นลากผมไปนู่นไปนี่ยังกับทริปนี้ผมกับมันมาเที่ยวเหมือนเพื่อนที่ซี้กัน คิดไม่ได้แต่งเครื่องแบบหัวขโมยสีขาวที่เป็นชุดประจำตัวของหมอนั่นอยู่หรอก หมอนั่นแต่งตัวแบบสบายๆเสื้อแขนยาวตัวใหญ่ๆ หมวกใบนึงเหมือนกับผมและกางเกงขาสั้นรัดรูปพร้อมรองเท้าผ้าใบ จะว่าดูดีมันก็ดูดีอยู่หรอกนะเพราะหน้าตาหมอนั่นคล้ายผมชะมัดเลย ผมทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งถึงตอนนี้ที่หมอนั่นลากผมมาที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ตัวร้านตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำ ลมพัดตลอดเวลา ...ถ้ามากับรันผมคงไม่มัวมานั่งทำหน้าแบบนี้หรอก
 
 
 
 
ผมกับหมอนั่นนั่งจ้องหน้ากันอยู่ซักพักใหญ่
คิดยิ้มแป้นจนน่าหมั่นไส้
สวนกับผม ที่นั่งทำหน้าเป็นตูดไม่สบอารมณ์
 
 
 
 
"มีอะไรจะพูดรึไง/มีอะไรจะพูดรึไง" 
 
........ 
 
ผมกับหมอนั่นพูดขึ้นมาพร้อมกัน ด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่สวนทางกันโดยสิ้นเชิง
 
 
 
หมอนั่นยกมือขึ้นเหมือนเป็นเชิงให้สัญญาณว่าขอพูดก่อน ก่อนจะเริ่มพูดขึ้นมา
"โอเค ฉันเชื่อแล้วว่านายไม่ได้ส่ง... " คิดโยนจดหมายและกระดาษหลายใบลงบนโต๊ะ ".. ของพวกนี้มาจริงๆ"
 
 
 
ผมยื่นมือไปหยิบกระดาษบนโต๊ะพวกนั้นพลิกดูทีละใบ มีบางแผ่นที่ผมก็ได้เหมือนกัน และบางแผ่นที่ผมไม่ได้
ผมวางกระดาษที่ผมได้มาไว้บนโต๊ะ และหยิบกระดาษของคิดขึ้นมาดูเทียบกัน
"เหมือนกันเป๊ะ ต่างกันแค่สี และเปลี่่ยนจากชื่อฉันเป็นชื่อนายแค่นั้น" ผมพูดขึ้นมา
"... แต่ฉันยังไม่วางใจหรอกนะ ว่ามันจะไม่ใช่แผนนายจริงๆ" ผมหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด
"เฮ้ๆไม่เอาน่า ฉันจะทำไปเพื่ออะไรกัน" หมอนั่นยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางสบายๆ
"จะไปรู้นายเรอะเจ้าบ้า ที่ผ่านมาสิ่งที่นายทำแทบทุกอย่างก็ไม่มีเหตุผลเหมือนกันไม่ใช่รึไงฟะ"
หมอนั่นยักไหล่และวางแก้วลง "นายแค่ไม่รู้เหตุผลจริงๆของฉันเฉยๆ นักสืบน้อย" 
 
 
 
 
ผมคิดในใจ 'ฉันรู้หรอกน่า...'
 
 
 
 
"... ที่ฉันสนใจในจดหมายฉบับนี้น่ะ ก็เพราะมันบอกว่าจะให้ฉันกับนายมาตัดสินกัน" คิดยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
"ไร้สาระ" ผมสวนกลับไปแทบจะทันที ทำคิดหน้าเหวอออกมาแทบจะทันทีเหมือนกัน
"อะไรฟะ พูดจาไร้เยื่อใยเหมือนเคยเลยน้าา"
"ฉันแค่อยากรู้ว่าถ้าไม่ใช่นายแล้วมันจะเป็นใคร แล้วทำเพื่ออะไรเฉยๆ" ผมพึมพำกับตัวเอง
"กับความรู้สึกแปลกๆด้วยใช่มั้ย?" 
ผมเงยหน้าไปมองคิดและขมวดคิ้ว 
"นายก็ด้วยหรอ?" ผมถาม
"ฉันก็มีความรู้สึกแปลกๆ.. " ผมนิ่งทำหน้าตั้งใจฟังประโยคของหมอนั่นว่าจะพูดอะไรต่อ
"... แปลกที่ไม่ได้เจอนายตั้งนาน แล้วจู่ๆต้องมาอังกฤษกับนายอ่ะ เขินจุง ฮิๆๆๆๆ" 
 
 
 
 
ไอ้ปัญญาอ่อน -_-; 
 
 
 
 
ผมทำหน้าเอือมไม่สบอารมณ์ใส่หมอนั่นอีกครั้ง
"เอาเถอะ แต่นายรู้ไว้นะว่าฉันไม่ไว้ใจนายหรอกเฟ้ย ฉันจับตามองนายอยู่นะ ถ้าขืนทำอะไรมีพิรุดล่ะก็.... "
ก่อนที่ผมจะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ จู่ๆคิดก็พูดสวนขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"อ่าใช่.. กระดาษใบนี้บอกว่าให้เปิดอ่านหลังจากที่เจอกับนายแล้วน่ะ.."
"หืม?" 
คิดโยนกระดาษที่ม้วนไว้แผ่นนึงให้กับผมแบบไม่ค่อยสนใจอะไรนักแล้วนั่งจิ้มเค้กกินต่ออย่างสบายใจอารมณ์
ผมแกะกระดาษแผ่นนั้นออกมาอ่านด้วยท่าทีตื่นเต้นแบบแปลกๆ
 
 
 
 
'สองอัศวินมีกิจที่จำเป็นต้องอยู่ร่วมกันในเวลาที่โลกต้องการทั้งความมืดและแสงสว่าง
เจ้าหญิงผู้ที่ขังตนเองไว้บนหอคอยสูงเสียดฟ้า ไม่ยอมรับทุกอย่างจากโลกภายนอก
เจ้าหญิงผู้แสนเย่อหยิ่งและไม่เจียมตัวว่าตนเองตกอยู่ในอันตราย
มีแค่พวกเจ้าทั้งสองที่ช่วยได้'
 
 
 
 
เจ้าหญิงผู้แสนเย่อหยิ่ง? ขังตนเองไว้บนหอคอย?
 
 
 
นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟะ
 
 
 
 
ผมอ่านออกเสียงออกมาให้คิดฟัง หมอนั่นขมวดคิ้วใส่ผมทันทีที่อ่านจบ
"เหมือนนายกำลังอ่านวรรณกรรมสมัยก่อนของกรีกโบราณอยู่เลยพวก"
เออ -_-
 
 
 
"เขียนมาแค่นี้เนี้ยนะ โอ้ย ไม่เข้าใจเลยเฟ้ยยยยย" ผมโยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะแล้วขยี้หัวตัวเองจนฟู
"ฮ่าๆๆๆ เอาน่า ภารกิจช่วยเจ้าหญิงหรอ น่าสนุกดีนี่" หมอนั่นยกยิ้มกว้างแบบคนกะล่อนตามแบบของตัวเอง
"งี่เง่าน่า เราไม่ใช่อัศวินกันซักหน่อย"
"เหมือนมาริโอ้แดงกับมาริโอ้เขียวเลยว่ามั้ย ภารกิจช่วยเจ้าหญิงด้วย เป๊ะเลย!" คิดดีดนิ้ว
".. เหอๆ =_= เมื่อกี้ฉันก็อยู่ในตู้โทรศัพท์สีแดงซะด้วยสิ" 
"ฉันอยู่ในตู้เขียว ตรงข้ามกับตู้นายเลย ^(++++)^" คิดพูดพลางฉีกยิ้มกว้าง 
"โกหกน่า ฉันมองอยู่ตลอด!" 
"อย่าลืมสิพวกว่าฉันคือใครน่ะ.. " คิดยกยิ้มถือตัวขึ้นมาอีกครั้ง เรียกความรู้สึกหัวเสียจากผมได้เป็นอย่างดี
"เออๆ ไอ้จอมโจรมายา เก่งนักก็เอาไปคิดสิว่าข้อความพวกนี้หมายถึงอะไร" ผมดันกระดาษแผ่นนั้นไปหาคิด
"โว้วไม่รู้หรอก นายก็เก่งนี่ จับทริคฉันได้ตลอดเลย" คิดดันกระดาษกลับคืนมา
 
 
 
 
โว้ยยยยยยยยยยยย หงุดหงิด!!!
 
 
 
 
เราสองคนพากันขนกระดาษทั้งหมดเก็บใส่กระเป๋าและเดินออกมาจากร้าน ผมโดนเจ้าบ้านั่นใช้ทริคง่ายๆทำให้ผมต้องเป็นคนจ่ายค่าเครื่องดื่มทั้งหมดบนโต๊ะเองโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยเพราะผมกำลังคิดเรื่องที่เขียนในกระดาษแผ่นนั้นอยู่ ผลก็คือหมอนั่นโดนผมเขกหัวไปแรงๆทีนึงทำเอาปูดอยู่พอควร
 
ตลอดเวลาที่เราสองคนเดินไปตามทางเรื่อยๆและกำลังคิดเรื่องที่เขียนในกระดาษอยู่ เจ้าหมอนั่นก็พยายามหาเรื่องมาแกล้งผมให้หงุดหงิดเล่นๆตลอดการเดินทาง เช่น...
 
 
 
ขัดขาผม .......
 
ทำหน้าจริงจังแล้วพูดว่า 'ฉันรู้แล้วล่ะ........ ' #ซึ่งยังไม่รู้ #และไม่คิดที่จะพยายามหาเลย ........
 
ปลอมเสียงเป็นรัน .....
 
ปลอมเสียงเป็นแม่ผม .......
 
ปลอมเสียงเป็นสารวัตรเมงุเระ #หลังๆผมเริ่มจะชินแล้วหมอนั่นเลยเลิกปลอมเสียง ......
 
บอกว่ามีอะไรให้ดูแล้วกำมือยื่นมาหาผม พอแบออกก็มีนกพิราบเป็นฝูงบินออกมา .....
 
 
 
 
-_-;;
 
 
ผมเลยคิดว่าถ้านิ่งๆไปหมอนั่นก็คงจะเหนื่อยและเลิกแกล้งไปเอง แต่เปล่าเลย 
 
 
นักมายากลนี่ไฮเปอร์แบบหมอนี่ทุกคนเลยรึเปล่า?
 
 
เราทั้งคู่เดินไปด่ากันไปได้ซักพักโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเดินมาถึงทางตัน และคนที่เริ่มรู้ตัวก่อนก็คือหมอนั่น
"เฮ้ๆ ทางตันแล้วล่ะ" 
"บ้าเอ้ย.. นี่ก็เดินมาจนทั่วแล้วนะ ยังไม่เห็นจะได้เรื่องอะไรเลย" ผมยืนพิงกับกำแพงแล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆกางกระดาษในมือออกมาอ่านอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เริ่มท้อเล็กน้อย คิดยืนมองผมอยู่ซักพักก่อนจะเดินเข้ามานั่งยองๆตรงหน้าผมและดึงกระดาษในมือผมไป
"เฮ้! ไอ้เจ้าบ้านี่!" ก่อนที่ผมจะโวยอะไรออกมาอีก หมอนั่นยื่นนิ้วชี้ออกมาแตะริมฝีปากของผมจนทำผมชะงักไป
 
 
"เงียบน่า ไม่อยากให้ช่วยรึไง" คิดขมวดคิ้วตีหน้าจริงจังซึ่งแยกไม่ออกว่าแกล้งทำรึเปล่า นั่นทำให้ผมต้องหลุดยิ้มขำออกมา
"โว้วๆ นี่นายรู้สึกตัวแล้วสินะว่าต้องช่วยน่ะ หรือรู้ตัวแล้วว่าต้องเริ่มแผนต่อไปซักที?" ผมพูดออกไปอย่างที่คิดจริงๆ
"หนวกหูเฟ้ย -_- ฉันไม่ได้เป็นคิดเรื่องบ้าพวกนี้จริงๆน่า" คิดตอบกลับไป และพูดต่อขึ้นมาอีก
 
"เจ้าหญิงบนหอคอย ถ้าแถวนี้ไม่มีหอคอย แสดงว่ามันก็คงไม่ใช่ความหมายที่ตรงตัวรึเปล่า" คิดเงยหน้าขึ้นมามองผม
ผมนิ่งคิดกับคำพูดของอีกฝ่ายและค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาช้าๆ
 
"เจ้าหญิงที่เก็บตัวอยู่บนหอคอยสูง หมายความว่าเก็บตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีคนรู้จัก.." 
"สถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนไป" คิดพูดเสริมขึ้นมา
 
"ไปลองถามกันเถอะ/ไปลองถามกันเถอะ" ผมกับคิดพูดขึ้นมาพร้อมกันและพากันวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที
 
 
 
 
 
"ขอโทษนะครับ รู้จักบ้านของหญิงสาวที่ไม่ค่อยไปไหนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมั้ย?"
"ผู้หญิงที่ค่อนข้างทำตัวลึกลับ และไม่ค่อยเป็นมิตรอะไรพวกนี้น่ะ? พอมีรึเปล่า?"
"คือผมมีธุระกับเธอแต่ผมทำที่อยู่เธอหาย ไม่ทราบว่าพอจะรู้รึเปล่าครับ?" 
 
 
 
 
ผมและคิดพากันไปไล่ถามชาวเมืองแถวนั้น และคำตอบส่วนใหญ่ก็บอกว่าไม่แน่ใจหรือไม่รู้จัก บางคนถึงกับทำหน้าแปลกๆกับมาใส่พวกเรา เรายังคงพากันตามหาบ้านกับผู้หญิงที่ว่าอยู่เรื่อยๆอย่าไม่ยอมแพ้
 
 
 
 
"อ๋อ บ้านนั่นน่ะหรอ.. คิดว่าใช่นะ เพราะคนในเมืองแถวนี้ไม่ค่อยมีผู้หญิงที่ว่านั่นเท่าไหร่หรอกจ่ะ"
"จ.. จริงหรอครับ! บ้านไหนหรอ!" ผมมองป้าร้านขายดอกไม้คนนึงอย่างมีความหวัง
"อืม... บ้านคุณลินคอร์นน่ะ อยู่อีกฟากนึงเลย ต้องนั่งเรือข้ามไปและเดินตรงเข้าไปในป่าลึกๆจะเจอบ้านหลังใหญ่ๆหลังนึง แม่บ้านที่นั่นเคยมาซื้อดอกไม้เป็นช่อใหญ่ๆร้านป้าบ่อยๆน่ะ แต่เอ้.. พักนี้รู้สึกจะไม่ค่อยมาแล้วนะ.." 
"ขอบคุณมากๆนะครับ!/ขอบคุณมากๆนะครับ!" ผมกับคิดตอบขอบคุณคุณป้าร้านขายดอกไม้ขึ้นมาพร้อมกันและรีบวิ่งออกไปที่ท่าเพื่อจะนั่งเรือข้ามไปอีกฟาก
 
 
 
ใช่.. ต้องใช่ที่นั่นแน่ๆ 
รอเดี๋ยวนะ... กำลังจะไปแล้ว.. 
 
 
 
 
ผมและคิดพากันนั่งเรือข้ามฟากไปอีกฝั่ง มันเป็นเหมือนกับเกาะเล็กๆดูค่อนข้างมืดมนและสิ้นหวังมากๆเลยแฮะ คนที่ไปอยู่ฟากนั้นถ้าไม่ใช่พวกที่กำลังคิดจะฆ่าตัวตายก็คงเป็นพวกที่ต้องการที่จะหนีความผิดอะไรซักอย่างนี่ล่ะนะ แต่ในเมืองที่ผู้คนดูเป็นคนดีประมาณ 95% แบบนี้คงไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก
 
ผมกับคิดนั่งกันเงียบๆตลอดการเดินทาง ผมก็กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้สนใจหมอนั่น หมอนั่นก็เงียบจนน่าสนใจจนทำให้ผมต้องหันไปมอง และมันก็เป็นขณะเดียวกับที่คิดค่อยๆโน้มตัวลงมาหาผมจนหน้าเฉียดกันไม่ถึงคืบ
 
"ฮ.. เฮ้ย!"   ผมรับเอามือดันหน้าผากหมอนั่นไว้  
 
 
 
"คร่อก........... " 
 
 
.............................................................................
 
 
หลับงั้นเรอะ -_-; 
 
 
ผมค่อยๆดันหน้าของหมอนั่นออกไปและจับไปพิงไว้กับเสาเรือข้างๆ ผมนั่งมองหน้าหมอนั่นอยู่ซักพัก
 
ถ้าพวกนี้เป็นแผนของนาย.. หวังว่ามันจะไม่ใช่เรื่องงี่เง่านะ
ไม่งั้นนายโดนฉันฆ่าแน่เจ้าบ้า.. -_-+
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : MISSION : ภารกิจ
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}