Storytellers
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 10

ชื่อตอน : Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 803

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 10
แบบอักษร

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 10 

  

ผมถูกไอ้หินลากมาที่ห้างใกล้ๆ โรงเรียนของเราถูกมันดึงกึ่งลากมาที่ร้านเป้าหมายที่มันบอกกับผมก่อนหน้านี้ เดินเข้าไปในร้านไม่พูดไม่จาจับผมยัดลงไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนที่มันจะรับเมนูมาจิ้มๆ เลือกๆ รอไม่นานของหวานน่าทานก็มาวางอยู่ตรงหน้าไอ้หินเลียปากทำท่าทางเหมือนหมาหิวโซก่อนที่มันจะใช้ช้อนตักแล้วส่งเข้าปากหลับตาพริ้มลิ้มรสแล้วลืมตาขึ้นมาทำตาโต 

“อ๊า อร่อยเหี้ยๆ” มันว่าแล้วยิ้มร่าตักอีกคำใส่ปาก แล้วอีกคำ อีกคำไปหมดไปครึ่งจาน 

“อร่อยก็กินเยอะๆ” ผมบอกมันมือก็คอยกดโทรศัพท์หาใครบางคนไปด้วย 

“มึงไม่กินอะ” มันถามแต่ก็ไม่ได้สนใจผมเพราะของที่มันสนใจก็อยู่ในจานตรงหน้ามันนั่นแหละ 

“กูโทรหาพี่ดินไม่ติดเลย”  

“พี่ดินเขายุ่งหรือเปล่า อ้าปากอย่าทำหน้าเศร้า” มันว่าแล้วตักไอติมมาจ่อที่ปากผม พอผมอ้ารับมันก็พูดต่อ “อยู่กับกูห้ามเศร้า”  

“กูเปล่าเศร้า” ผมแย้งก็ผมไม่ได้เศร้าก็แค่น้อยใจนิดหน่อยเอง 

“มา กูโทรให้” มันถอนหายใจแล้วเอาโทรศัพท์ตัวเองออกมากดโทรออก “โหล พี่ดินทำไรอยู่…อ๋อ อยู่กับฝุ่น...อืม จะคุยกับมันมั้ย...” พูดไปมันก็มองหน้าผมไปก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ผม 

“ฮะ ฮัลโหล...”  

[ว่าไงครับฝุ่น] เสียงนุ่มๆ ของคนปลายสายทำให้ผมอยากยิ้มแต่ยิ้มไม่ออก 

“พี่ไม่รับโทรศัพท์ผม” ทำไมไม่รับโทรศัพท์ผมแต่รับของไอ้หินและรับเร็วด้วยทั้งๆ ที่ผมโทรหาไม่รู้ตั้งกี่รอบ 

[อ๋อ พอดีว่าพี่ยุ่งๆ อะ ขอโทษนะ แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่]  

“นั่งเฝ้าไอ้หินกินฮันนี่โทสต์” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะปกติ ไม่อยากให้พี่เขาคิดว่าผมงี่เง่า 

[อ่า กินเสร็จแล้วรีบกลับบ้านนะครับ] 

“ครับ”  

[งั้นแค่นี้ก่อนนะ พี่ต้องทำงานต่อ]  

“เอ่อ...” สายตัดไปแล้วทั้งๆ ที่ผมกำลังจะถามว่าสิ้นเดือนนี้พี่ดินจะกลับบ้านเหรอ แต่ก็ถามไม่ทันได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ยื่นโทรศัพท์ส่งคืนเจ้าของ  

“อ่าว ทำไมรีบวาง” ไอ้หินถามพร้อมเลิกคิ้วงงๆ 

“พี่ดินเขาต้องทำงานต่อ” ผมตอบมันพร้อมยิ้มฝืด 

ความรู้สึกบางอย่างมันบอกผมว่าพี่ดินเปลี่ยนไป แค่ระยะเวลาสองอาทิตย์เท่านั้นเองที่เราคุยกัน เรื่องที่พี่ดินบอกว่าจีบผมมันเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานเอง เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะของเราสองคนยังดังก้องอยู่ในหัวผมอยู่เลย แต่วันนี้มัน...เปลี่ยน 

“พี่ดินเขาไม่เหมือนเดิม” ผมตัดสินใจพูดออกไปทำให้ไอ้หินยอมวางช้อนลงบนจานมันมองหน้าผมอย่างจริงจังและผมก็มองสบตากับมันอย่างจริงจังเหมือนกัน 

“มึงก็อย่าเพิ่งคิดมาก พี่ดินก็เป็นแบบนี้แหละถ้ายุ่งๆ ก็ชอบลืม ลืมคนรัก ลืมกินข้าว ลืมอาบน้ำ” เหมือนมันพยายามพูดให้ผมขำ แต่ขอโทษวะผมขำไม่ออกเลยจริงๆ 

“กูอยากกลับบ้าน” ผมบอกมันก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืน 

“เออๆ กลับบ้านกันกูไปส่ง” มันว่าแล้วทำท่าลุกจะไปจ่ายตังค์แต่ผมคว้ามือมันไว้ 

“กูอยากกลับคนเดียว”  

วันนี้ผมเลือกกลับแท็กซี่แพงหน่อยแต่ผมรู้สึกดีมากกกว่าที่ต้องไปยืนเบียดกับคนอื่นบนรถเมล์และการที่ผมบอกไอ้หินว่าอยากกลับคนเดียวก็หมายความตามนั้นถ้าไม่นับรวมกับลุงคนขับตอนนี้บนรถก็มีแค่ผมคนเดียว  

ผมแยกกับไอ้หินที่ร้านฮันนี่โทสต์ โบกมือลามัน ยิ้มฝืดๆ ให้มันแล้วหันหลังให้ 

“ฝุ่นกลับมาแล้วครับยาย”  

“อ้าว ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะลูก” ยายขมวดคิ้วถามเมื่อเห็นผมกลับมาไวกว่าทุกวัน 

“ฝุ่นนั่งแท็กซี่มาครับ” ตอบยายยิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดและซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากยาย 

“เป็นอะไรไป หืม?” ยายลูบหลังแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของผมให้เผชิญหน้ากัน “ไม่สบายเหรอ ไหนบอกยายสิ”  

“ฝุ่นปวดหัวนิดหน่อยครับยาย”  

“งั้นฝุ่นต้องกินยายนะแต่อาหารเผ็ดๆ ด้วยสิ เดี๋ยวยายไปทำข้าวต้มให้ดีมั้ย” ยายก็ยังเป็นคนที่รักและหวังดีกับผมเสมอ  

“ไม่เป็นไรครับยาย เดี๋ยวฝุ่นทำเองก็ได้ครับ แล้วนี่ปาแป้งยังไม่กลับอีกเหรอครับ” ผมส่ายหน้าก่อนจะเปลี่ยนเรื่องด้วยการถามหาน้องสาวที่ปกติกลับบ้านก่อนผมทุกวันแต่วันนี้ปาแป้งยังไม่กลับ 

“อ้อ วันนี้น้องมีซ้อมรำไทย อาทิตย์หน้ามีแข่งประกวดที่โรงเรียน”  

ผมพยักหน้ารับรู้ก่อนจะโถมตัวเข้าไปกอดยายอีกครั้ง กอดแน่นๆ กอดเพื่อหวังว่ากอดของยายจะทำให้ผมสบายใจได้และมันก็ได้ผลเป็นอย่างดีตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้วอาการปวดที่หัวตุบๆ ก็เริ่มคลายลงมาก 

“ยาย ฝุ่นรักยายนะครับ”  

“ยังไงเรา บอกรักยายอีกแล้วนะ” ยายว่าแล้วยิ้มล้อก่อนจะลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน 

“ก็ฝุ่นรักยายกับปาแป้งนี่น่า”  

“ยายก็รักฝุ่นกับปาแป้ง เอาล่ะกอดกันพอแล้วขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานข้าวทานยาจะได้ขึ้นไปพักผ่อน”  

“ครับยายคนสวย” หอมแก้วยายทั้งสองข้างก่อนจะเดินขึ้นห้อง  

แต่ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำผมก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความบางอย่างหาพี่ดิน 

‘พี่ดิน ยังรู้สึกกับผมเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่าครับ’ 

วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะหนังสือหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำเสร็จก็ออกมาแต่งตัวเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดกับกางเกงใส่นอนออกมาสวมก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูแต่มันก็ไร้ซึ่งการตอบกลับจากคนที่ผมเฝ้าแต่คิดถึงเขา 

“พี่ดิน อย่าทำแบบนี้กับผมได้มั้ย” พูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ผมจะเริ่มปล่อยน้ำตาที่เอ่อคลอให้มันไหลลงมาตามแก้ม 

ความรักมันเป็นแบบนี้เองสินะ แรกรักก็มีความสุขดีแต่ทำไมตอนนี้เวลานี้ผมถึงได้เจ็บปวดที่หัวใจล่ะ 

ผมจมอยู่กับความรู้สึกที่เขาเรียกว่าเสียใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนจะออกไปจากห้อง ผมต้องทำตัวปกติไม่อยากทำให้ยายเป็นห่วงไม่อยากให้ยายรู้ว่าตัวแค่นี้ก็หาความทุกข์มาใส่ตัวเองแล้ว 

“หืม...หอมจังเลยครับยาย” เดินเข้ามาในครัวก็เห็นกับข้าวสามสี่อย่างวางอยู่บนโต๊ะเลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมถึงกลิ่นที่โชยมาเตะจมูก 

“หอมก็มานั่งยายจะตักข้าวให้ กินข้าวเสร็จแล้วต้องกินยานะลูก” ยายกวักมือเรียกด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมลงมือคดข้าวใส่จานให้ผมสองทัพพีเหมือนอย่างเคย 

ยังไม่ทันได้ลงมือทานเสียงใสๆ ของน้องสาวคนดีของผมก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเจ้าตัวที่อยู่ในชุดเสื้อนักเรียนกับโจงกระเบนสีแดงสดหากใครมองก็ไม่ต้องสงสัยว่าเด็กสาวน่าตาน่ารักคนนี้ไปทำอะไรมา 

“หิวข้าวจังเลยยายจ๋า...”  

“หิวข้าวก็รีบไปล้างมือเจ้าตัวแสบพี่เขาจะได้กินข้าวแล้วต้องรีบกินยา” ยายบอกยิ้มๆ พร้อมกับคดข้าวเพิ่มให้เด็กแสบอีกจาน 

“พี่ฝุ่นไม่สบายเหรอจ๊ะ” น้องถามแล้วเอามือมาอังที่หน้าผากเหมือนจะวัดไข้ให้ 

“พี่แค่ปวดหัวนิดหน่อย”  

“สงสัยจะจริง แป้งวัดไข้แล้วไม่ยักตัวร้อน” เจ้าตัวแสบว่าพร้อมพยักพเยิดหน้าไปด้วยก่อนจะทำหน้ามุ่ยเมื่อถูกยายดุ 

“มือสกปรกไปจับหน้าพี่เขาได้ยังไง ไปล้างมือก่อนสิลูก”  

“โห...ยายจ๋า มือแป้งสะอาดที่สุดแล้วจ๊ะ เนี่ยหอมด้วย” หน้างอๆ ทำท่าชูมือแล้วดมพิสูจน์ให้ดูเป็นตัวอย่าง 

“ปาแป้ง ไปล้างมือ” ยายว่าเสียงดุให้เด็กมือหอมต้องรีบลุกไปล้างมือที่อ่างล้างจาน 

อาหารมือเย็นผ่านไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะก่อนที่ผมกับน้องจะทำหน้าที่เก็บจานชามไปล้างเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาช่วยยายปิดบ้านเช็คกลอนประตูหน้าต่างพอเรียบร้อยและก่อนที่จะแยกย้ายยายก็ยื่นยาพาราฯ แก้ปวดกับน้ำมาให้ผม ผมรับมันมาแล้วเอ่ยขอบคุณยายก่อนจะเอาเม็ดยาเข้าไปแล้วดื่มน้ำตาม 

 คืนนี้ผมเข้านอนเร็วกว่าทุกวันอาจจะเพราะยาที่เพิ่งกินไปเพื่อให้มันช่วยบรรเทาอาการปวดตึบๆ ที่ศีรษะเลยทำให้ไม่ได้รอข้อความตอบกลับหรือสายเรียกเข้าจากใคร ก่อนนอนผมขอให้ตัวเองหลับฝันดีและตื่นมาเจอกับเรื่องดีๆ เท่านั้นก็พอแต่ดูเหมือนคำขอของผมจะไม่เป็นจริง 

ผมไม่ได้ข้อความตอบกลับจากพี่ดินไม่มีสายเรียกเข้าแม้แต่สายเดียว แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอกพี่ดินอาจจะยุ่งมากจริงๆ ถึงได้ลืมผม ก็คงเหมือนที่ไอ้ลูกหินว่าถ้าเวลายุ่งๆ พี่ดินก็มักจะลืม  

ผมจะจำไว้อีกอย่างว่าพี่ดินของผมขี้ลืมก็แล้วกัน 

ความคิดเห็น