ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จอมกวน บทสุดท้าย

ชื่อตอน : จอมกวน บทสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 472

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จอมกวน บทสุดท้าย
แบบอักษร

จอมกวน บทสุดท้าย

 

1 ปีต่อมา

(ไผ่หวาน พาร์ท)

"แมะๆๆ หม่ำๆ"

"แงงงงง! ฮืออออ!"

ช่างเป็นเช้าที่โคตรจะวุ่นวายเลยครับเมื่อน้องโมกข์และน้องมิ่งลูกชายผมอายุได้1ขวบแข่งกันแหกปากจนลั่นบ้านลั่นช่อง ไอ้ลุงแม่งก็นกรู้รีบพาน้องมุกไปเกาะเฉยเลยทิ้งผมไว้กับลูกสองคนเนี่ย อ่อมีป้าพรที่กำลังทำอาหารให้เด็กๆอยู่ด้วยครับ

ทุกคนคงจะเดาได้นะครับว่าใครเป็นคนแหกปากร้องและใครเป็นคนร้องขอหม่ำๆ คนที่แหกปากร้องก็น้องมิ่งของผมเนี่ยแหละครับแหกปากโคตรดังส่วนน้องโมกข์ก็แค่ร้องขอธรรมดาช่างเป็นเด็กที่เลี้ยงโคตรง่ายเลยครับ

"โอ๋ๆนะครับน้องมิ่งน้องโมกข์เดี๋ยวคุณยายพรก็จะเอาหม่ำแสนอร่อยมาแล้วนะ"

เงียบกริบเลยครับ เสียงร้องเสียงแหกปากเงียบไปแล้ว พอผมพูดว่าหม่ำๆของพวกหมูน้อยกำลังจะมาแล้ว น้องโมกข์หันไปเล่นหุ่นยนต์ น้องมิ่งเองก็ไปเอาเจ้ากระต่ายมานั่งกอด แล้วคือเมื่อกี้ผมหูฝาดไปเองรึไงวะ

แม่งเด็กแสบนี่หว่าเหมือนใครว่ะเนี่ย

"มาแล้วค่ะคุณไผ่ อาหารของคุณหนูทั้ง2คนมาแล้วค่ะ"

"หม่ำๆ/หม่ำๆ"เด็กน้อยทั้งสองของผมพอได้ยินว่าของกินมาแล้วก็เดินไปหาป้าพรอย่างคล่องเลยครับนี่ถ้าวิ่งได้ผมว่าผมคงหัวหมุนมากกว่านี้แน่เลยครับ

"ค่อยๆกินสิเจ้าแสบทั้งสอง เดี๋ยวก็ติดคอหรอกดูสิจะกินเก่งอะไรกันขนาดนี้อ้วนเป็นหมูขึ้นมาอย่ามาโทษม๊านะเจ้าแสบ"ว่าไปนี่รู้สึกรู้สากันที่ไหนล่ะครับปากยังคงงับข้าวเข้าปากกันไม่หยุดเลย

"แม่ไผ่ขาน้องมุกกลับมาแล้วค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะค่ะแม่ไผ่"

"....!!"งงสิครับนี่ผมลืมวันเกิดของตัวเองอีกแล้วหรอครับเนี่ย

"ลืมวันเกิดตัวเองสินะเมีย"ลุงสิงห์มันเดินเข้ามาพร้อมเค้กก้อนโตแล้ววางเค้กลงตรงหน้าผมแล้วรู้ไหมมันเกิดอะไรขึ้น

แปะๆ

"แหะๆๆคิกคิก"

เค้กก้อนโตเต็มหน้าผมเลยครับที่เป็นแบบนั้นก็เพราะน้องมิ่งควักเค้กและมาโปะที่หน้าผมนี่ไง พอน้องมิ่งทำแล้วดูเหมือนมันจะสนุกน้องโมกข์ก็เอาด้วยสิครับ

แล้วสภาพผมก็เละไปตามระเบียบแถมลุงแม่งหัวเราะผมไม่ยอมหยุดเลยด้วยแล้วคิดว่าผมจะยอมรึไงผมก็ควักเค้กแล้วปาใส่ลุงมันเลยสิ แล้วสงครามเค้กเล็กๆในครอบครัวก็เกิดขึ้นจนเค้กที่ผมปาออกไปก้อนสุดท้ายไอ้ลุงมันดันหลบได้ แต่ผู้มาใหม่หลบไม่ได้น่ะสิครับ

"น้าเอส!!"

"พวกแกจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้เลย โทมัสมิเกลแกะกล่อง!!"เท่านั้นแหละครับพวกผมก็เละหนักกว่าเก่าอีกครับ 2ปอนด์ถูกปาใส่พวกผมแบบไม่ยั้งเลยครับ

"หยุดเดี๋ยวนี้!! นี่เล่นอะไรกันบ้านเละไปหมดแล้ว แล้วนี่หลานๆของฉันหายไปไหน!"

คนที่มาใหม่คือพ่อกับแม่ของผมเองครับแล้วก็มีอาแอลกับท่านอาลีออง อ่าเห็นพวกเขาแล้วทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อปีก่อนที่โคตรจะวุ่นวายกับการหาคนที่จะลอบฆ่าผมกับลูก

ในวันนั้นตอนที่ผมตื่นขึ้นมาก็เจอฝรั่งร่างยักษ์4-5คนถูกมัดรวมกันอยู่ที่หน้าบ้านสภาพดูไม่จืดเลยครับเพราะมีแต่ตุ่มสีแดงเต็มตัวไปหมด พอช่วงสายๆของวันเดียวกันทั้งพ่อผม น้าเอสก็ตามมาสมทบเพื่อสอบสวนคนร้ายที่ผมพึ่งรู้ว่าพวกมันจะย่างสดพวกผม

การสอบสวนดำเนินการไปอย่างดุเดือดแต่พวกคนร้ายก็ไม่ยอมรับสารภาพ จนน้าเอสต้องไปยืมยาพูดความจริงมาจากน้าธารา กว่ายาจะมาถึงก็ปาไป4ทุ่มกว่าแล้วครับกว่าเราจะได้รู้ว่าใครเป็นบิ๊กบอสใหญ่ของคนร้าย

ความจริงที่หลุดออกมาจากปากของคนร้ายทำเอาพ่อผมหน้าซีดเผือดพอๆกับท่านตาลีอองที่วิดีโอคอลทางไกลกับพวกผมอยู่

บิ๊กบอสใหญ่ก็คือพ่อแม่ของท่านอาลีอองเองครับที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะกลัวว่าบัลลังก์ของลูกชายตัวเองที่ได้มาจะสั่นคลอนเพราะลูกชายของผมและยิ่งได้รู้ว่าลูกที่ท่านอาแอลคลอดออกมาสืบบัลลังก์ไม่ได้ก็ยิ่งกลัว พวกเขาเลยคิดจะมาฆ่าลูกผมนี่ไง

แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นท่านอาลีอองที่โคตรจะเด็ดขาด ท่านอาลีอองสั่งลงโทษพ่อแม่ของตัวเองด้วยการไม่ให้มามีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับบัลลังก์หรือกิจงานต่างๆที่เกี่ยวกับราชวงศ์ และได้กักบริเวณพ่อแม่ของตัวเองไม่ให้เข้าใกล้กับวังโดยการส่งพ่อแม่ของตัวเองไปอยู่ในประเทศอื่นแทนและไม่ให้สามารถเข้าประเทศบ้านเกิดของตัวเองได้อีก

แต่หลังจากนั้นก็ยังมีภาพข่าวเรื่องของคนในวังไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องน้อยออกมาจนประชาชนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปาก แต่ก็ยังหาคนร้ายไม่ได้

ทำให้ท่านอาและพ่อของผมต้องช่วยกันแก้ไขระบบการปกครองกันใหม่แทนเมื่อมีข่าวการฉ้อฉลออกมาอย่างหนาหู

พอนึกถึงแล้วก็สงสารท่านอาลีอองอยู่นะครับถ้าผมไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านอาลีอองกำลังพูดกับเจ้าหมูน้อยของผมในตอนนี้ที่ทั้งตัวเละไปด้วยเค้ก

"โอ้วหลานตัวน้อยของตา ดูสิเละไปหมดเลยอืมดูจะฉลาดซะด้วยสินะดีแล้วแบบนี้ต้องเป็นพระราชาที่ปกครองประเทศที่ดีได้อย่างแน่นอน"

"จะไม่รีบไปหน่อยหรอครับคุณลีออง ลูกชายผมพึ่งจะขวบเดียวเองนะครับ"

พี่สิงห์พูดด้วยเสียงเข้มเลยครับ คู่นี้เขามักจะกัดกันตลอดตั้งแต่ที่ท่านอารู้ว่าลูกชายผมไม่สามารถท้องได้ ท่านอาลีอองเขาแทบจะยกบัลลังก์ให้ลูกผมตั้งแต่ที่ลูกผมครบอายุ1ขวบใหม่ๆเลยด้วยซ้ำ

มันก็เป็นอะไรที่น่าแปลกแหละนะครับเพราะเท่าที่ผมได้รู้มาใครๆก็อยากจะมีอำนาจแต่ครอบครัวผมกลับผลักไสอำนาจนี้กันเหมือนกับว่ามันเป็นของที่น่าขยะแขยงไม่ควรเข้าใกล้

แล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะครับลูกชายผมน้องมิ่งขวัญก็ต้องรับอำนาจอันน่ารังเกียจนี้ไปเพราะท่านอาลีอองบอกว่าจะดูแลบัลลังก์ให้จนกว่าลูกชายผมจะโตพอแล้วท่านจะพาอาแอลกับลูกชายไปเที่ยวรอบโลกล่ะครับ

แต่ผมก็เชื่อนะว่าอนาคตที่ยังมาไม่ถึงอะไรมันก็เป็นไปได้หมดแหละครับ ใครจะรู้ว่าในอนาคตลูกชายผมอาจจะมีสามีก็ได้ ที่ผมมั่นใจก็เพราะลูกชายผมหน้าหวานโคตรๆเลยยังไงล่ะ

ยังไงผมก็ว่าลูกชายผมต้องรอดจากบัลลังก์อันน่ารังเกียจนี้อย่างแน่นอนมาพนันกับผมไหมล่ะ

แต่ก่อนจะพนันเรื่องของอนาคตผมว่ามาพนันกันตอนนี้ดีกว่าครับว่าใครจะได้ทำความสะอาดบ้านเพราะตอนนี้ป้าพรเค้าพาเด็กๆไปอาบน้ำแทนผมที่กำลังถูกพ่อสวดอยู่นี่ไงครับ

"ไปทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปอาบน้ำ วันนี้คงต้องออกไปกินข้าวนอกบ้านแทนแล้วล่ะนะ"

จริงอย่างที่พ่อผมว่าเลยครับเพราะกว่าผมกับลุงสิงห์จะทำความสะอาดเสร็จก็เกือบเย็นแล้วอ่ะครับ ส่วนน้าเอสกับสองสามีของท่านก็ไปรอที่ร้านแล้วเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

อื่นๆนี่รวมถึงลูกกับสามีผมด้วยนะ ดูสิวันนี้วันเกิดผมทั้งทีแต่ดันทิ้งผมไว้กับพี่นาวีเฉยเลย

"เป็นอะไรครับไผ่ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ"

"ผมนอยด์ครับพี่นาวีทุกคนทิ้งผมไปหมดเลยครับ"

"ทิ้งที่ไหนล่ะครับ รีบไปกันเถอะครับทุกคนรอฉลองวันเกิดให้เราอยู่นะครับ"

แล้วผมก็มาถึงร้านที่จัดงานวันเกิดให้ผมแล้วครับ บรรยากาศร้านดีมากเลยครับ พอเข้าไปภายในร้านผมก็เห็นทุกคนยืนรอผมอยู่ก่อนแล้ว

แปปเดียวพ่อผมก็เดินมายืนข้างผมพร้อมกับพาผมเดินไปที่เวทีเตี้ยๆที่มีเค้กตั้งอยู่ข้างๆกันก็มีไอ้ลุงของผมยืนอยู่ด้วย

พอมาถึงที่ลุงสิงห์ก็เดินเข้ามาหาผม ต้องบอกว่าตอนนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นโคตรๆเลยครับ

"แต่งงานกับกูนะไผ่หวาน"

ผมเคยตอบตกลงกับลุงมันไปแล้วและคำตอบของผมก็จะยังคงเหมือนเดิมนั่นแหละครับ

"ครับ!!ผมจะแต่งกับลุงสิงห์นายหัวสุดเถื่อนของผมครับ"

"ฮิ้ว!!!"

เสียงยินดีมากมายทำให้ผมอดจะรู้สึกตื้นตันไม่ได้เลยครับที่ทุกคนรู้สึกยินดีกับผมแบบนี้

"หม่ำๆ"

"ฮ่าๆๆ"

แทนที่พิธีจะโรแมนติกเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบสุดท้ายลูกชายตัวแสบของผมก็ทำงานล่มจนได้แหละครับ

ก็นะเจ้าลูกหมูของผมเขาเห็นเค้กก็เดินออกจากอ้อมอกของแม่ผมมาดึงขากางเกงผมเพื่อจะเอาเค้กซะแล้วล่ะครับหึหึ

ไม่คิดจะให้แม่ตัดเค้กก่อนเลยใช่ไหมเจ้าแสบ สุดท้ายเค้กผมก็ถูกสองแสบควักจนเละอีกตามเคย

และตามด้วยเสียงหัวเราะของคนในงานที่ได้เห็นความตะกละของเจ้าลูกหมู2ตัวของผม

แต่มันก็เต็มไปด้วยความสุขของคนในครอบครัวของผมล่ะนะครับสุดท้ายจะมีอุปสรรคขวางกั้นแค่ไหน

ผมก็เชื่อว่าครอบครัวของผมต้องพาผมก้าวผ่านอุปสรรคนั้นไปได้อย่างแน่นอน

 

>>>>>>End<<<<<

ความคิดเห็น