Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จะดูแลเธอด้วยหัวใจ

ชื่อตอน : จะดูแลเธอด้วยหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2559 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะดูแลเธอด้วยหัวใจ
แบบอักษร

จะดูแลเธอด้วยหัวใจ

 
"ไงคนเก่ง รอนานมั้ย"
ครอสเดินมานั่งข้างผมก่อนจะขยี้หัวผมไปมาผมทำปากยู่ส่งไปให้และเอามือตัวเองไปแตะหน้าผากขาว
 
"ตัวอุ่นๆอ่ะ พี่กินยายังเนี่ย"
ผมโวยวายออกมา เรนเดียร์ เพื่อนตัวเล็กของผมที่นั่งอีกฝั่งหัวเราะคิกคัก
 
"กินแล้ว วันนี้ผมไม่ได้มารับ คุณกลับกับเรนเดียร์ได้รึเปล่า"
ครอสขมวดคิ้วมุ้นและชอบจับมือผมมาเขี่ยเล่น ผมรู้ว่าพี่เขาก็ลำบากใจ แต่พี่เขาเรียนหนักนี่นะ
 
"นี่ๆ หยุดทำหน้าหงอยเลย ผมกลับได้ พี่ก็ทานข้าวทานยาให้ตรงเวลาด้วยนะ"
ผมยิ้มให้ครอสบางๆ ให้เขาคลายกังวล
 
"ถ้าผมไม่ติดเวรผม.."
"ไม่เห็นเป็นไรเลย เดี๋ยวเทอมหน้าผมก็จะขึ้นพรีคลีนิคแล้ว ผมก็ไม่ว่างเป็นเพื่อนพี่ไง"
"เราก็แทบไม่ได้เจอกันเลยสิ"
"ไม่มีใครหรอกน่า"
 
ผมจับแก้มครอสดึงไปมา เพื่อให้เขาคลายกังวล อีกแค่เทอมเดียวเท่านั้น ผมและครอสก็จะเจอกันมากกว่านี้แล้ว เพราะเราต่างก็เรียนจบทั้งคู่
 
"พี่ครอสไม่ต้องห่วงหรอก เดียร์ดูแลไทล์ให้"
เรนเดียร์ส่งยิ้มให้ครอส ครอสเลยเอื้อมมือไปขยี้หัวเรนเดียร์ช้าๆ
 
"ขอบคุณนะ"
"ครับ"
เรนเดียร์ยิ้มกลับมาก่อนจะก้มลงทานข้าวต่อ และผมเองก็จะทานข้าวต่อเหมือนกัน
 
"พี่รักไทล์นะ"
"แฮกกก อะ แอกกก น้ำ.. เดียร์ น้ำ อ๊อกก"
"ใจเย็นนน"
 
ตุ๊บ ตุบ ตุบบ
 
ผมถึงกับสำลักข้าว ครอสบอกรักผม เขาคงกังวลจริงๆแหละ ครอสรีบรับน้ำจากเดียร์แล้วเปิดให้ผมทันที ก่อนจะทุบหลังผมนิดหน่อย และเปลี่ยนเป็นลูบ
 
"หน้าแดงหมดแล้ว"
ครอสบ่นเบาๆและจับหน้าผมไปมา เขินสัสอ่ะ
 
"โอเคแล้วๆ"
ผมบอกเบาๆและวางขวดน้ำลง 
 
"กินมั้ย"
ผมยื่นจานของตัวเองไปให้ ครอสโบกมือปฏิเสธและยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมา
 
"ผมไปก่อนนะ ต้องไปขึ้นวอร์ดแล้ว เรนเดียร์ ผมฝากดูแลไทล์ด้วยนะ ถึงบ้านแล้วโทรมาละ"
 
"ครับผม ไปได้แล้วเดี๋ยวรับเวรช้าพี่รอนจะบ่น"
ผมกวักมือไล่ครอสไป ครอสลุกขึ้นยืนหันมามองหน้าผมและค่อยๆเดินออกไปทางตึกคณะเพื่อไปขึ้นวอร์ด มหาวิทยาลัยของเรามีโรงพยาบาลเป็นของตัวเองครับ อยู่ข้างๆตึกคณะแพทย์ 
 
"วันนี้จะกลับไงอ่ะ"
เรนเดียร์หันมาถามผมเพราะวันนี้ไม่มีใครเอารถมา
 
"ต่างคนต่างกลับดีมั้ย แล้วเดียร์ก็แค่บอกพี่ครอสว่าขับรถมาส่งไทล์"
ผมเสนอออกไป เรนเดียร์ส่ายหน้าหวือ 
 
"ไม่ได้หรอก วันนี้พี่ครอสดูกังวลแปลกๆด้วย ไม่งั้นคงไม่บอกรักไทล์หรอก..แปปนะ เดียร์คิดออกละ"
 
เรนเดียร์ยิ้มให้ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา ส่วนผมกำลังเขี่ยข้าวในจานไปมาหลบหน้าแดงๆของตัวเอง นานๆครอสถึงจะบอกรักผม แต่ถึงเขาไม่บอก การกระทำก็ชัดเจนอยู่แล้ว ผมไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร
 
"ครับ แค่นี้น้า.."
เดียร์กดวางสายไปและยิ้มกว้างให้ผม
 
"เดียร์โทรหาเฮียแล้ว ให้เฮียมารับละกัน"
"อ่าว แล้วพี่รอนไม่ต้องอยู่เวรหรอ"
"เปล่าๆ วันนี้ขึ้นวอร์ดปกตินะ พี่ครอสกำลังไปรับเวรต่อ"
 
ผมพยักหน้าเข้าใจและทานข้าวต้อจนหมด เราก็พากันขึ้นห้องเรียนไป
 
อืดด
โทรศัพท์ผมสั่นระหว่างที่กำลังจดเล็คเชอร์วิชาสำคัญด้วยสิ หรือจะเป็นครอสนะ ผมเลยตัดสินใจหยิบขึ้นมาดู
 
Phoothawan : อ่านไม่ตอบอ่ะพี่ 😫
 
เด็กนั่น .. ผมเลยตัดสินใจพิมกลับไป
 
Tile tile's Piriya : เลิกยุ่งกับผมได้แล้ว
Phoothawan : นึกว่าจะไม่ตอบซะแล้ว
 
ผมอ่านแต่ไม่ตอบเหมือนเดิม เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงและตั้งใจเรียนต่อไป
 
อืด อืด อืด อืด
คราวนี้มาติดๆเลยครับ ผมเลยรำคาญปิดทั้งสั่นทั้งเสียงไปเลย
 
เรานั่งเรียนจนกระทั่งหมดคาบ เรนเดียร์บิดชี้เกียจนิดหน่อยจึงพากันเก็บกระเป๋าเพื่อกลับบ้าน ผมและเรนเดียร์มารอพี่รอน พี่ชายของเรนเดียร์ที่เรียนแพทย์เหมือนกับครอส แถมยังเป็นเพื่อนกันอีก
 
ปี๊นๆ
ไม่นานรถซีวิคสีขาวก็มาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะที่พวกผมกำลังรออยู่ พี่รอนลดกระจกลง ผมและเรนเดียร์จึงยกมือไหว้ก่อนจะเปิดประตูรถไปนั่งด้านหลังเรนเดียร์วิ่งอ้อมไปนั่งกับพี่รอน
 
"ครอสมันยุ่งหน่อยนะช่วงนี้"
อยู่ดีๆพี่รอนก็พูดออกมาผมจึงส่งยิ้มบางๆไปให้ 
 
"ผมเข้าใจครับ"
"ดีแล้ว"
พี่รอนส่งยิ้มผ่านกระจกหน้ามา ผมจึงยิ้มกลับให้ผู้ชายผมดำสนิทลุคส์แบดบอยด้านหน้า
 
"หิวกันรึเปล่าเด็กๆ"
พี่รอนพูดออกมาทำลายความเงียบ เมื่อรถเกือบจะขับถึงห้างสรรพสินค้า
 
"หิว เฮียๆ อยากกินชาบู"
เรนเดียร์พูดขึ้นมา ส่วนผมยังไงก็ได้
 
"งั้นแวะนะ ไทล์รีบรึเปล่า"
ผมส่ายหน้าช้าๆ พี่รอนจึงหักรถเลี้ยวเข้าไปทันที พวกเราเดินเข้ามาในห้าง มีสายตาหลายคู่จับจ้องมา พวกผมคงต้องเลิกสนใจและทำใจให้ชิน ก่อนจะเดินเข้าร้านชาบูเลือกที่นั่งดีๆ และหย่อนตูดสวยๆของตัวเองลงไป
 
"อ่ะ ห้ะ แปป.. ไทล์ครอสจะคุยด้วย"
พี่รอนยื่นโทรศัพท์พี่เขาให้ ผมรับมาอย่างมึนๆแต่ก็เอาแนบหู
 
"ครับ ไทล์พูดสาย"
(ไทล์!!! ทำไมไม่รับโทรศัพท์ผม ผมเกือบจะโดดเวรเพื่อไปหาคุณที่คณะแล้วนะ)
ผมรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง 100 กว่ามิสคอล ผมลืมไปเลยว่าปิดเสียงปิดสั่น
 
"ขอโทษครับ ผมลืมเปิดเสียง"
(ไม่เอาแล้วนะ คราวหลัง)
"ครับๆ"
(แล้วนี่อยู่ไหน)
"ชาบูครับ"
(อืม หาอะไรทานแล้วรีบกลับบ้านละ ถึงบ้านแล้วโทรหาผมด้วย)
"พี่ครอส อย่าลืมทานยานะ"
(อืม แค่นี้นะ)
"ครับ สวัสดีครับ"
 
ผมกดวางสายไปและยื่นโทรศัพท์คืนให้พี่รอน
 
"พี่ครอสดุหรอ"
เรนเดียร์ที่นั่งข้างผมถามขึ้นมา ผมพยักหน้ายิ้มเจื่อนๆให้เพื่อน ช่วงนี้ครอสดูเครียดๆกับผมจริงๆอ่ะแหละ นิดๆหน่อยๆก็ตะคอกใส่แล้ว
 
"ช่วงนี้พี่เขาอารมณ์แปรปรวนเนาะ"
เรนเดียร์เองก็คงคิดไม่ต่างกันถึงได้ถามออกมาผมพยักหน้าเห็นด้วย 
 
"ครอสมันเครียดนะ ทั้งวิจัย ทั้งการทำงาน มันรักไทล์มากเลยนะ"
อยู่ดีๆพี่รอนก็พูดออกมา ปกติพี่เขาไม่ชอบยุ่งเรื่องผมกับครอสเท่าไหร่ พวกพี่เขา แปลก แปลกทั้งคู่เลย
 
"พี่มีอะไรจะบอกผมรึเปล่า"
ผมตัดสินใจถามออกไป พี่รอนอึกอักไปเล็กน้อย 
 
"ขออนุญาติวางหม้อนะคะ"
แต่ผมก็อดได้คำตอบเมื่อ พนักงานวางหม้อลงพวกเราจึงเริ่มลงมือทานกัน
 
"ขอโทษนะ ใช่รอนเพื่อนครอสรึเปล่า"
มีผู้หญิงแต่งตัวเปรี้ยวจัด ผมสีชมพูเหมือนแอเรล พี่รอนพยักหน้าแบบมึนๆ 
 
"เราชื่อ คริสนะ เป็นเพื่อนกับ จีน่า..อุปส์!! อ่อยย"
 
ผมมองหน้าเรนเดียร์จังหวะที่ผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรสักอย่างพี่รอนก็ลุกขึ้นปิดปากก่อนจะลากเธอออกไป จีน่า... คือใคร
 
พี่รอนหายไปสักพักกับเธอ ก่อนจะวิ่งกลับเข้ามาในร้าน
 
"อิ่มยัง พี่ว่าเรารีบไปกันเถอะ"
พี่รอนท่าทางตื่นๆ ก่อนจะดึงมือผมและเรนเดียร์ให้ออกมาจากร้านผมเดินตามแรงดึง ภายในใจก็คิดไปด้วย ยังไงผมคงต้องรอถามครอสเอง เรามาถึงรถและพี่รอนก็ขับออกไปทันที ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป จนกระทั่งมาถึงบ้าน
 
"ขอบคุณนะครับพี่รอน"
ผมยกมือไหว้ก่อนจะลงจากรถ
 
"เดี๋ยว... ไทล์อย่าคิดมากเลยนะ ครอสมัน... รักไทล์จริงๆนะ"
พี่รอนพูดออกมาเหมือนอ้อนวอนให้เชื่อ ผมแค่พยักหน้าและเดินลงจากรถไป 
 
ผมขึ้นห้องมาก่อนจะทำธุระส่วนตัวอ่านหนังสือ แต่มันไม่เข้าหัวเลยอ่ะ
 
ติ้ง
Phoothawan : พี่...
 
ผมมองแม็คบุ๊คที่แจ้งเตือนแล้วก็ต้องตัวชาวาบ สี่ทุ่มแล้วผมยังไม่ได้โทรไปหาครอสเลย ผมวิ่งวุ่นหาโทรศัพท์ก่อนจะต้องตกใจ ร้อยยี่สิบสาย ผมปลดล็อคและกดโทรกลับหาครอส 
 
ตูด ตูด
(ไทล์)
"พี่ ผมขอโทษ ผมลืมไปเลย"
ผมพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด ครอสเงียบไป 
 
(เห่อ.. นอนเถอะ ฝันดีนะ)
"ครอส.. พี่โกรธผมหรอ"
(เปล่า.. ผมเพลียๆนะ เคสหนัก)
"ผมขอโทษนะ"
ผมพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิดในใจ ครอสเงียบไปนานมากจนผมนึกว่าเขาวางไปแล้ว
 
(ผมขอโทษ... ที่รัก ที่ห่วง ที่หวง คุณมากไป)
อยู่ดีๆครอสก็พูดออกมา 
 
แหมะ..
น้ำตาหยดแรกไหลออกมาจากตาผม ครอสไม่เคยทำผมเสียใจ เขาไม่เคยทำผมร้องไห้
 
"ครอส.. ผมขอโทษ ผมจะไปหาตอนนี้ ฮึก ตอนนี้แหละ"
(ไทล์... อย่าร้อง ผม.. คุณหมอค่ะ เคสด่วนค่ะ!!.... ได้ครับ ... ไทล์ผมคงตัอง..)
"อืม แค่นี้นะ ผมรักพี่"
 
ผมพูดแค่นั้นก่อนสายจะตัดไป ผมเก็บหนังสือลงปาดน้ำตาและล้มตัวลงนอน ผมวาดมือไปลูบที่นอนฝั่งของครอส นานแค่ไหนแล้วนะ .. ที่เราไม่ได้นอนกอดกัน
 
พาลน้ำตาไหลเอาดื้อๆ ผมเคยคิดว่าผมเข้าใจเขา แต่เอาจริงๆ ในฐานะแฟน.. ผมเห็นแก่ตัว ผมเกลียดการไม่มีเวลาให้ของครอส.. แต่เพราะผมรักเขา.. ผมถึงต้องอดทน
 
น้ำตาแห่งความน้อยใจหลายหยดไหลมาไม่ขาดสาย ผมผลอยหลับไปด้วยความเพลีย
 
ฝันดีนะ.. ครอส
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}