Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : นักรบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2559 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นักรบ
แบบอักษร

นักรบ

 
นาย นักรบ ภูตะวัน เตชะกุล 
หนึ่งในกลุ่มราชา หน้าตาดี บ้านมีตัง เรียนเก่ง ส่วนเรื่องใช้หญิงเปลือง ไม่ได้ลดหย่อนไปจากเพื่อนๆอีกสี่คนเท่าไหร่
 
สอบติดคณะ เภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยน้อมเกล้า ด้วยเหตุผล...
ไม่รู้จะเรียนอะไร
 
โอเคๆ ผมรู้ผมเก่ง ตอนแรกฮ่องเต้พี่ชายไอ้ราชันย์มันชวนไปสอบแพทย์ แต่ดูๆแล้วชีวิตมันหนักหน่วงมาก ผมจึงขอบาย ขอเล่าท้าวความไปนิด
 
ผม นายนักรบ มีพี่น้องร่วมสายเลือดทั้งหมดสามคน รวมผมแล้วเป็นสี่พอดี ผมเป็นลูกคนที่สาม มีพี่ชายหนึ่งคน พี่สาวหนึ่งคนและน้องชายหนึ่งคน 
 
พี่ชายของผมนะหรอ ก็ไอ้บ้าเดือนคณะไง นำทัพ หรือ ภูผา เตชะกุล เรียนอยู่บริหารปีสี่แล้วผมว่ามันควรจบๆไปสักที แย่งหญิงผมหมดด้วยไอ้วาจาเป็นต่อของมัน เหอะ
 
ส่วนพี่สาวชื่อจอมขวัญ หรือ ทีหนึ่ง เตชะกุลเรียนนิเทศปีที่สามแล้ว ผมคิดนะ ยัยนั้นเรียนได้ถูกทางที่สุด เพราะความปากมากของเธอ ผมไม่ได้เกลียดคนร่วมสายเลือดเลยนะ สาบาน
 
คนสุดท้าย คงหนีไม่พ้น สิบทิศ หรือ ชัยชนะ เตละกุล น้องชายสุดหล่อคนสุดท้อง ที่กำลังเรียนชั้นมัธยมหกที่โรงเรียนเซนต์คริสตัล โรงเรียนที่พวกผมเรียนกันทั้งตระกูล บริจาคเงินบ้าง ห้องสมุดบ้าง หนังสือบ้าง บริจาคมันทั้งปี
 
ผั๊วะ!! 
อ้าว ใครตบกบาลผม ผมหันขวับไปมอง เจอหน้าตาหวานๆของวาโย เพื่อนของผมที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม อีกทั้งตระกูลเรายังรู้จักกันทั้งหมด 
 
"เป็นเหี้ยไร"
ผมถามออกไป วาโยกระแทกตูดของมันลงข้างผมก่อนจะฟุบหน้าลง
 
"ก็เมื่อคืนอ่ะ ไอ้ชันย์แม่งคิลกู คอยดูนะถ้ามาแม่งจะไม่พูดด้วยละ"
วาโยบ่นงุบงิบตามประสา ไอ้เนี่ย ติดเกม แต่เรียนโคตรเทพ ชอบคิดเชาว์บ้าบอขึ้นมาจนพวกผมขี้เกียจตอบคำถาม 
 
หน้าตาหมอนี่หรอ หล่อ อืมม ไม่ใช่ละ มันหน้าออกทางผู้หญิงมากกว่าแถมหวานด้วยผมสีน้ำตาลอ่อนรับใบหน้าขาวใสไร้สิว จมูกโด่ง รับริมฝีปากแดง ตาสองชั้นที่ผมว่ามันต้องไปทำมา กับจิ๋วเล็กๆบนหูที่ไปแอบพ่อเจาะ รูปดาว วาโยชอบดวงดาว พวกผมรู้ดี 
 
"เออ กูอยากทำสีผมใหม่ว่ะ"
อยู่ดีๆก็ฟื้นขึ้นมาแล้วจ้องผมเขม็ง 
 
"สีไร"
ผมถามออกไปเซ็งๆ เปลี่ยนบ่อยเหลือเกินสีผมท่านเขา
 
"นั่นสิ มึงว่า สีเทาดีป่ะ หน้าไบร์ทดี"
มันถามออกมา ผมจับหน้ามันหันซ้าย หันขวาอย่างใช้ความคิด 
 
"อืมมม ไบร์ทมาก... บรัยบรั๊ยส์สิมึง"
ผมพูด วาโยยกมือขึ้นมาจะตีผม ผมนี่หลับตาปี๋หนีไม่ทันแล้วครับ
 
"เห้ยๆ คนแพ้เกมแม่งพาลว่ะ ว่าป่ะว่ะไอ้ซี"
ราชันย์เดินเข้ามาช่วยชีวิตผมไว้พอดี มากับซีต้าร์ เพื่อนอีกคนในกลุ่มของผม วาโยลดมือลงตีหน้ายุ่ง
 
"คอยดูเถอะ ถ้ามึงเผลอนะ กูจะแฮ็กระบบป้องกันบ้านมึงแล้วเข้าไปฆ่ามึงซะ"
วาโยด่าออกมาและจ้องหน้าราชันย์อย่างหาเรื่อง ราชันย์เพียงยกไหล่อย่างไม่แคร์และเอามือตีๆไหล่วาโย
 
"เยิบไปดิ นั่งด้วย"
วาโยตีหน้ายุ่ง แต่ก็เขยิบให้นั่งซะชิดผมเลย
 
"ซีเป็นไรไม่พูด"
ผมถามออกมาเมื่อเห็นชีต้าร์เพื่อนผมอีกคนกำลังโงนเงน ด้วยผมสีสว่างของมันทำเอาแสบตาเวลาจ้องกันตอนแดดจ้าๆอยู่เหมือนกัน แต่จะว่าไป ผมก็ชอบสีผมธรรมชาติของราชันย์นะ ดำสนิทมาก
 
"ง่วง เมื่อคืนโดนยาหยีกวน"
มันพูดก่อนจะพ่นลมออกมาซบหน้าหล่อๆของตัวเองลงกับโต๊ะหินอ่อน
 
"กูบอกแล้ว เอาเบอร์ยาหยีให้กูนะ กูจะล็อคยาหยีไว้ไม่ให้กวนมึงเลย หึหึ"
"หุบปากไปเลยไอ้พรี!!"
ซีต้าร์ด่าบุคคลมาใหม่ ที่ไม่มีเหี้ยไรดีไปกว่าหน้าตา และมันสมอง มันเล่นหุ้นเก่งจนน่ากลัว แต่เหตุผลสุดส้นตีนที่มาเรียนเภสัชเพราะ ... มันกลัวไม่มีเพื่อนเรียนบริหารด้วย เท่านั้น 
 
"เหี้ยพรีมาช้าตลอด เมื่อคืนจัดไปกี่ดอกละ"
ผมถามออกมา พรีหรือพรีเมี่ยมยักไหล่ ก่อนจะนั่งลงข้างซีต้าร์เอามือไปเล่นผมซีต้าร์ ทัดหูบ้าง พยายามถักเปียบ้าง
 
"ระดับกู ไม่มีพลาด มากสุดสามดอก แค่แม่งเปลี่ยนรางเกือบไม่ทัน"
พรีเมี่ยมว่าเซ็งๆ ก่อนจะหันไปสนใจผมของซีต้าร์ต่อ
 
"หรือกูจะทำสีเดียวกับไอ้ซีดีว่ะ"
วาโยหันไปถามราชันย์ ราชันย์มองหน้าวาโย ก่อนจะมองซีต้าร์ สลับไปมาอยู่หลายที
 
"วา มึงฟังกูนะ.."
ราชันย์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง วาโยเองก็ดูตั้งใจสุดขีด
 
"ไอ้ซี มันหล่อไง แต่มึง...มันไม่หล่อ ถ้ามึงทำสีเดียวกับมัน กูพูดคำเดียว มึงเหมือนพม่าอพยพอ่ะ อุ๊ปส์ ฮาาาาฮ่าาาา มึงเห็นภาพกันป่ะว่ะ"
ราชันย์หันมาถามพวกผม วาโยหน้าเริ่มแดงแล้วครับ
 
"ไอ้เหี้ยชันย์!!! อย่าอยู่เลยมึง!!!"
และแล้วศึกปัญญาอ่อนเล็กๆของพวกมันก็เริ่มขึ้น วาโยกระโดดแตะราชันย์หลายที พวกผมก็นั่งหัวเราะไป 
 
"พวกมึง!!! ไปเรียนกัน"
ซีต้าร์เงยหน้าขึ้นมาและตะโกนบอกทุกคน วาโยจึงหยุดเล่นพร้อมกับราชันย์ พวกผมลุกเดินออกมาจากม้าหินอ่อน เพื่อนเดินขึ้นตึกเรียนตามปกติ 
 
น่าเบื่อ ใช่ การเรียนน่าเบื่อเสมอสำหรับทุกคน ผมก้มลงเล่นเกมใต้โต๊ะเรียนบ้าง ซีต้าร์หลับเป็นตาย มันมาเอาแอร์ฟรีสินะ ส่วนราชันย์กำลังเล่นเกมเป่ายิงฉุบปัญญาอ่อนกับวาโย
 
"แปปนึงสิค่ะหยก พี่กำลังเรียนอยู่ โอ๋ๆๆ พี่มีหยกคนเดียว จริงๆนะ ... ไม่มี๊จ๊ะ ไม่มีเมื่อคืนพี่นอนอยู่บ้าน"
 
ผมเบ๊ะปากให้กับคำตอแหลระดับโลกของมัน พลางก้มหน้าลงเล่นเกมต่อ
 
"คุณหนึ่งนที!!! ใครให้คุณคุยโทรศัพท์ในห้องเรียน!!"
เสียงป้าหน้าห้องทักขึ้นมา ชิปหายแล้ว ไอ้พรีเมี่ยมรีบกดวางโทรศัพท์ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ขอโทษอาจารย์
 
"ขอโทษทีครับอาจารย์ พอดีพ่อผมโทรมาเรื่องที่ดิน"
โห ไอ้ตอแหลเอาพ่อมาอ้าง
 
"ดิฉันรู้ค่ะ ว่าคุณเก่ง แต่ช่วยให้เกียติ์ดิฉันด้วย เรียนก่อนนะคะ"
"ครับจารย์"
 
พรีเมี่ยมมันหดตัวลงทันทีทำหน้าเซ็งๆและก็กดเล่นไลน์ต่อไป
 
"เลิกคลาสได้ค่ะ นักศึกษา"
เยส อาจารย์ป้าเลิกคาสสักทีซีต้าร์ฟื้นขึ้นมา วาโยถือกระเป๋าเตรียมออกห้อง พร้อมราชันย์ที่เริ่มแย่งกระเป๋าวาโยมาถือ ผมสะกิดไอ้พรีเมี่ยมที่นอนน้ำลายยืดอยู่
 
"กูถือได้"
"เอามา อย่าเรื่องมาก"
ราชันย์แย่งไปสำเร็จวาโยตีหน้ายุ่งเดินหนีมาหาผมแทน 
 
พวกเราเดินมาตามทาง ผมเอารถมาเอง ซีต้าร์มากับราชันย์ และราชันย์กำลังลากวาโยไปด้วย ส่วนพรีเมี่ยมขอตัวไปง้อน้องหยก
 
"ไปไหนว่ะ"
ซีต้าร์ถามออกมาเมื่อพวกเราอยู่ตรงโรงจอดรถ 
 
"ที่เดิมมะ พรุ่งนี้อาจารย์ป้าแกยกคลาส"
ผมเสนอออกมา พวกนั้นพยักหน้าเห็นด้วย
 
"โอเค เจอกันตอนสามทุ่ม"
วาโยพูดออกมาและยื่นมือขอกระเป๋าคืนจากราชันย์
 
"เห้ย!! ไอ้ซีมึงขับรถกูกลับบ้านให้ด้วย ส่วนมึง เอากุญแจมากูขับให้"
ราชันย์เขวี้ยงกุญแจให้ซีต้าร์ และแบมือขอกุญแจรถจากวาโย วาโย ยื่นกุญแจให้ก่อนจะเดินขึ้นรถไปรอราชันย์
 
"พวกมึงนี่ยังไงว่ะ"
พรีเมี่ยมถามออกมา ราชันย์ยักไหล่และเดินตามวาโยไปขึ้นรถ ผมมองหน้ากันไปมาสามคน ก่อนจะหนุดที่ซีต้าร์
 
"กูไม่รู้"
ซีต้าร์ตอบก่อนจะเดินหนีไปที่รถของราชันย์ขับออกไปตามราชันย์ไปติดๆ
 
"เออๆ เจอกัน กูไปง้อน้องหยกก่อนแม่ง"
พรีเมี่ยมทำหน้าเซ็ง ก่อนจะเดินแยกไปที่รถขับออกไปอีกคัน ส่วนผม จะอยู่ทำไมละกลับคอนโดสิครับ
 
"ระวังพี่ไทล์!!!"
ตุ๊บบ ผลั๊วะ โครมมม
 
กองเอกสารมากมายหล่นลงพร้อมกับร่างบางที่บางเกินผู้ชายล้มลงกับพื้น ผมชะงักมือค้างและรีบวิ่งไปช่วยประคอง
 
"เป็นไรมั้ยครับ"
ผมถามออกมาแต่ก็ต้องสะดุด หายใจติดขัด ผู้ชาย ... จริงๆหรอว่ะ ????
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}