ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เข็มหมอใหญ่ - รักหมอNC+

ชื่อตอน : เข็มหมอใหญ่ - รักหมอNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข็มหมอใหญ่ - รักหมอNC+
แบบอักษร

@โรงพยาบาล

“คุณช่วยไปเอาประวัติคนไข้ให้ผมหน่อยนะ”

คุณหมอใบหน้าหล่อเหลาออกปากขอช่วยพยาบาลผู้ช่วยของตน

“ได้ค่ะ”

Rrr Rrr

หลังจากที่พยาบาลสาวออกไปจากห้องพักของหมอในโรงพยาบาลเอกชนก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทันที

[ลูกเป้งเลิกเวรกี่โมงจ้ะ]

ทุกครั้งที่เเม่เขาโทรมาจะต้องมีเรื่องให้ไปทำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนึงตลอดที่เขาเจอมาตั้งเเต่2ปีก่อน

“ถ้าเรื่องน้องหลินผมไม่ว่างนะ”

หลินอยู่ปี4 เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเเม่เป้งที่ เหมือนเเม่ของเป้งจะชอบอกชอบใจอย่างมาก

[ไปรับหนูหลินมาบ้านเราหน่อยสิลูก]

[น้าบุษกับน้าชายเขาจะไปเมืองนอกหลายเดือน]

[เเม่ก็เลยให้หนูหลินมาอยู่บ้านเรา น้องอยู่คนเดียวมันอันตรายนะลูก]

ให้ยัยตัวเเสบมาอยู่บ้านเดียวกับเขาตั้งหลายเดือนเนี่ยนะเเค่ต้องไปรับไปส่งบ่อยๆก็เอือมจะเเย่

“โห่ม๊า มัดมือชกตลอด”

ร่่างสูงบ่นอุบอิบเเต่ก็ต้องยอมตามใจคนเป็นเเม่อยู่ดี

[อย่าไปมืดนักล่ะ น้องอยู่คนเดียว]

คนปลายสายทิ้งท้ายเเล้วรีบวางไม่เว้นจังหวะให้ลูกชายหัวเเข็งปฏิเสธ

ก๊อกๆ

“นี่ค่ะคุณหมอเป้ง”

พยาบาลสาวที่อายุน้อยกว่าเขานิดหน่อยตั้งสมุดประวัติคนไข้ไว้บนโต๊ะ

“ครับ”

ร่างสูงตอบเสียงเรียบเเล้วเร่งเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อไปรับหลินที่บ้าน

“เเปลกจังวันนี้คุณหมอรีบกลับ”

ปกติเขาเเทบจะกลับดึกดื่นนอกเวลาเวรตลอดเเต่วันนี้กลับตั้งเเต่เย็น

“พอดีผมมีธุระครับ”

“เมื่อกี้เเฟนคุณมาถามหาด้วยนะ”

“อ้าวหรอคะ ขอบคุณนะคะ”

คนตัวเล็กรีบออกไปหาเเฟนหนุ่มที่พึ่งมาถามหาเธอจากเป้งอยู่ทุกวัน

จนคนไม่เคนมีความรักอย่างเขาเห็นเเล้วก็ไม่ได้ทำให้สนใจเรื่องความรักขึ้นมาเลย

30 นาทีต่อมา

“สวัสดีค่ะพี่หมอ”

คนตัวเล็กยกมือไหว้เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านที่เงียบเพราะไม่มีคนอยู่เลย

“อืม ของล่ะ”

มาถึงเป้งก็ถามหากระเป๋าเสื้อผ้าที่จะเอาไปพักอยู่บ้านเขาชั่วคราว

“นี่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

หลินเป็นคนน่ารักนิสัยก็ดีกว่าคนอื่นที่เเม่เขาเเนะนำให้รู้จักก็จริงเเต่คนอย่างหมอเป้งสนเเต่เรื่องงานตลอด

@ในรถ

“วันนี้คนไข้เยอะไหมคะพี่เป้ง”

บรรยากาศในรถเงียบจนคนตัวเล็กต้องเป็นฝ่ายเริ่มบทสนมนาขึ้นมาก่อน

“ก็เยอะ”

คนเนิร์ดเเละสนใจเเต่เรื่องการรักษาคนไข้จนอายุ27เเล้วยังไม่เคยมีเเฟนสักคน

“หนูทำคุ้กกี้มาให้พี่เป้งชิมด้วยนะคะ”

คนตัวเล็กเอาใจคุณหมอรูปหล่ออยู่ตลอดเธอเเอบปลื้มเขามาตั้งเเต่เเรกๆที่รู้จักกัน

เเล้วเธอเองก็เป็นคนเปิดเผยว่าชอบเเต่คนใจเเข็งนี่สิใจร้ายใส่เธออยู่เรื่อย

“พี่ไม่ชอบของหวาน”

เป้งปฏิเสธเสียงขรึมไม่ได้หันมามองคนตาละห้อยที่น้อยใจอยู่

“ชิมสักหน่อยน้า”

ร่างบางที่นั่งอยู่ข้างเขาะคนขับยังตื้อไม่หยุดจนกว่าเขาจะยอมกินตามใจเธอ

งั่ม

“เป็นไงบ้างคะ? พอได้ไหม”

ใบหน้าจิ้มลิ้มจ้องมองพลางลุ้นตามว่าเขาจะชอบขนมที่เธอตั้งใจทำมาหรือป่าว

“อือ อร่อยดี”

คำพูดเพียงสั้นๆไม่กี่คำทำให้รอยยิ้มเล็กๆของเธอออกมาเพราะเขาอีกเช่นเคย

“ดีใจจัง พี่หมอชอบด้วย”

สรรพนามที่เรียกเขาว่าพี่หมอเธอชอบเรียกอยู่บ่อยๆนานทีจะเรียกพร้อมชื่อของเขา

@บ้านหมอเป้ง

“คุณป้าสวัสดีค่ะ”

หลินยกมือไหว้เเม่เป้งที่กำลังนั่งดูละครอยู่ห้องนั่งเล่นกลางบ้าน

“หนูหลินมาเเล้วหรอจ๊ะลูก”

“ป้าให้คนเตรียมห้องไว้ให้เเล้วนะลูก”

สาววัยกลางคนที่เอ็นดูหลินเป็นพิเศษเพราะความน่ารักอ่อนน้อมของเธอบวกกับหน้าตาจิ้มลิ้มด้วยเเล้ว

“รบกวนด้วยนะคะ”

“มีอะไรให้หนูช่วยบอกได้เลยนะคะ”

คนตัวเล็กหาหน้าที่ทำระหว่างที่มาอยู่บ้านของเขา

“ไปพักผ่อนเถอะลูก”

“ห้องอยู่ติดกับตาเป้งนะลูกตามพี่เขาไป”

ปกติเธอก็มาบ้านเขาบ่อยเเต่ก็ไม่เคยขึ้นไปถึงชั้นสองสักครั้ง

“เดินดีๆล่ะลูก ยิ่งปวดหลังอยู่”

คนเป็นเเม่เตือนร่างสูงที่บ่นปวดหลังเมื่อเช้าก่อนจะไปทำงาน

“ครับ”

ร่างสูงเดินถือกระเป๋าสองใบขึ้นไปที่ห้องนอนรับ เเขกชั้นสองของบ้านหลังโต

@ห้องนอน

ร่างสูงเดินนำไปเปิดประตูเเล้วขนกระเป๋าสองใบเข้ามาในห้องถึงที่

“ขอบคุณค่ะพี่หมอ”

คนตัวเล็กไม่วายรีบเอ่ยปากขอบคุณเขา

“จะเอาอะไรเพิ่มก็บอก”

“กลอนประตูบานนี้มันเสียนะ”

“อย่าล็อคที่ลูกบิดมันค้างจะเปิดไม่ออก”

“ล็อคข้างบนเเทน”

เป้งชี้ให้เธอดูเเล้วบอกวิธีก่อนจะเดินออกจากห้องเเล้วปิดประตูให้

“ค่ะ”

หลินยิ้มเเป้นหลังจากที่วันนี้ได้มาถึงห้องข้างๆเขาเเล้วหวังว่าสักวันจะได้อยู่ในห้องเขาบ้าง

“คิดบ้าอะไรเนี่ยยัยหลิน”

“โอ้ยบ้าจริง”

ร่างน้อยสลัดเรื่องหมอเป้งที่คิดอยู่ในหัวออกไปเเล้วรีบเดินไปอาบน้ำนอนเเทน

23.30 น.

คนตัวเล็กนอนหลับไหลไปหลายชั่วโมงเพราะความเหนื่อยเพลียจากเมื่อคืนที่อ่านเเต่หนังสือจนดึกดื่น

เเต่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อน

“อื้ออ”

เเอร์ในห้องเย็นเยือกตั้งเเต่ตอนหัวค่ำเเต่ตอนนี้ลมมันเย็นขึ้นเรื่อยๆจนคนขี้หนาวมุดผ้าห่มหนี

“รีโมทเเอร์อยู่ไหนเนี่ย”

ร่างบ่งบ่นพึมพัมหารีโมทมาเบาเเอร์เเต่ก็หาไม่เจอตั้งเเต่ตอนก่อนนอนทั้งๆที่เป้งยังใช้มันเปิดให้เธออยู่เลย

เเกร๊ก

คนตัวเล็กเดินออกจากห้องเเล้วเดินไปหานมอุ่นๆดื่มเเก้หนาว

“พี่เป้ง”

“ยังไม่นอนอีกหรอคะ”

เเต่สายตาดันไปสะดุดกับร่างสูงที่นั่งจิบกาเเฟพลางอ่านหนังสือเล่มหนาเตอะอยู่ตรงหน้า

“ยังอ่านไม่จบ”

“เธอล่ะ”

คนตัวเล็กดีใจยิ้มเเก้มเเทบปริที่เขาถามเธอมาประโยคสั้นๆเเต่ออกมาจากปากเขาก็ดูน่ารักทุกอย่าง

“หนูพึ่งตื่น เเอร์มันเย็นไปหน่อยค่ะ”

“หนูหารีโมทไม่เจอ”

พูดถึงเขาก็พึ่งนึกได้ว่าตัวเองเผลอหยิบรีโมทเเอร์ออกมาจากห้องตอนเปิดให้เธอ

“พี่หยิบติดมือมาเอง”

“เดี๋ยวเอาไปให้”

เป้งเดินหอบหนังสือกับกาเเฟขึ้นมาบนห้องพร้อมมีคนตัวเล็กเดินตามมาติดๆ

@ห้องหลิน

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องนอนคนตัวเล็กก็กดเบาเเอร์ให้เเล้วก็มีเธอเดินตามเข้ามา

เเกร๊ก

มือน้อยเผลอไปกดล็อคลูกบิดเเล้วนึกได้ทันทีว่าเขาพึ่งเตือนว่าประตูบานนี้เสีย

“เอ๊ะ ซวยเเล้ว”

เธอลองบิดลูกบิดให้มันเปิดออกเผื่อจะไม่ล็อคเเต่ก็ไม่ได้ผล

“บอกเเล้วไงว่ามันเสีย”

ร่างสูงมาดคุณหมอหันมามองร่างบางที่่กำลังพยายามจะเปิดประตูให้มันออก

“หนูขอโทษนะ”

“มือไปโดนนิดเดียวเองง่า”

หลินก้มหน้ายอมรับผิดหลังจากที่ทำประตูบานใหญ่พังไปเป็นที่เรียบร้อย

“ออกหน่อย”

เป้งเดินเข้ามาลองดึงประตูเเรงๆเเต่ก็ไม่ได้ผลมันค้างเหมือนครั้งก่อนที่เขาต้องงัดจากข้างนอก

“เอาไงดีคะ”

“โทรหาคุณป้าให้มาเปิดไหมคะ”

ร่างน้อยหาวิธีที่จะเปิดประตูให้เขากลับออกไปข้างนอกให้ได้

“ม๊านอนเเล้ว”

“คงต้องรอตอนเช้า”

ได้ยินอย่างนั้นเเม่เสือสาวก็เขินเเทบใจจะขาดที่ความฝันเป็นจริงเพราะจะได้อยู่กับเขาในห้องสองคน

“ค ค่ะ”

“เเล้วพี่เป้งจะนอนตรงไหน..”

เธอมองไปรอบห้องก็มีเเต่เตียงใหญ่ขนาดคิงไซส์เเละพื้นเย็นๆที่เขาคงจะนอน

“นอนพื้น”

“ขอหมอนใบนึงนะ”

เป้งคงต้องนอนเพราะหนังสือที่ยังอ่านไม่จบอยู่ที่ห้องเขามือถือก็ด้วย

“เเต่พี่ปวดหลังอยู่ไม่ใช่หรอ”

“นอนบนเตียงสิคะ”

“พี่นอนซีกนี้เดี๋ยวหนูนอนฝั่งนู้น”

ร่างบางเเบ่งเเยกพื้นที่ชัดเจนให้คนเคร่งกฏเเละความถูกต้องดูตาม

ถ้าบอกให้นอนเฉยๆรู้ดีว่าคนนิสัยเเบบเขาไม่ยอมนอนอยู่เเล้วเขาก็จะพูดว่า "มันไม่เหมาะสม" เเน่นอนเลย

“มันไม่เหมาะสม”

“เราเป็นผู้หญิงพี่เป็นผู้ชาย”

นั่นไงพูดจริงๆด้วยบอกเเล้วไม่มีผิดเลยล่ะ

“หลังก็ปวดอยู่ยังจะดื้ออีก”

“เป็นหมอดูเเลคนอื่นก็ต้องดูเเลตัวเองด้วยสิคะ”

จัดที่นอนให้เขาไปพลางก็บ่นสอนเหมือนกับเเม่เขาไม่มีผิด

“อืม นอนเถอะ”

คุณหมอผู้เคร่งความถูกต้องจนมุมเลยต้องยอมนอนตามที่เธอบอกเพราะเขาเองก็เจ็บหลังอยู่จริงๆ

“ฝันดีค่ะ”

“อือ ฝันดี”

ความฝันอันสูงสุดของคนตัวเล็กบังเอิญสำเร็จไปอีกหนึ่งอย่าง

7.00 น.

เเสงเเดดลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องจนร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“เห้ย”

เป้งตาเบิกโพลงเมื่อเห็นตัวเองมานอนเบียดคนตัวเล็กที่ฝั่งเธอพร้อมร่างน้อยที่นอนทับเเขนเเกร่งอยู่

ตึกตึก ตึกตึก

ก้อนเนื้อเท่ากำปั้นที่หน้าอกข้างซ้ายมันเต้นเเรงผิดปกติเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มอยู่ใกล้ขนาดนี้

“เป็นอะไรวะเนี่ย”

ความรู้สึกเเบบนี้เขาเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตนี้มันเหมือนกับเขาวิ่งเเล้วหัวใจทำงานหนัก

ร่างสูงพยายามเอาเเขนออกโดยที่ไม่ให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมารู้ตัวว่าเขานอนใกล้เธอมาทั้งคืน

“งื้ออ~”

ร่างน้อยเริ่มขยับตัวพลางส่งเสียงออดเเอด

ไม่กี่นาทีต่อมา

เธอก็รู้สึกตัวอีกทีก็ไม่เห็นร่างสูงนอนอยู่บนเตียงเเล้วเเต่ได้ยินเสียงน้ำจากในห้องน้ำเเทน

“ป่านนี้คุณป้าน่าจะตื่นเเล้วนะคะ”

“เดี๋ยวหนูลองโทรดู”

เธอปรายตามองประตูห้องน้ำตาเขม็งจนมีร่างสูงเดินออกมาพอดีก็ทำเป็นบอกเรื่องอื่น

“อะ อืมโทรเลย”

ไม่ต่างกันที่เป้งก็สะดุ้งในใจเล็กน้อยที่เห็นจิ้มลิ้มที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาใจเต้นผิดปกติเมื่อครู่

ตู้ดด ตู้ด

เสียงรอสายให้หญิงสาววันกลางคนรับโทรศัพท์

“ฮะโหลค่ะ คุณป้า”

คนตัวเล็กรีบทักคนปลายสายอย่างไว้เมื่อเธอกดรับ

[ว่าไงจ๊ะหนูหลิน]

[ลูกมีอะไรรึป่าว?]

ดารินถามด้วยความสงสัยว่าหลินจะโทรมาทำไมเเต่เช้าเพราะเธอเองก็อยู่บนห้อง

“คือว่าประตูห้องหนูมันเปิดไม่ออกค่ะ”

“เมื่อคืนหนูเผลอไปล็อค”

เธอปรายตามองร่างสูงที่ยืนรอฟังอยู่

[อ้าว เดี๋ยวป้าไปเปิดให้จ้ะ]

“ขอบคุณค่ะ”

พูดจบหลินก็กดตัดสายเเล้วรอให้เเม่ของคนใบหน้าหล่อที่ยืนมองเธออยู่ขึ้นมาเปิด

เเกร๊ก

“ตาเป้ง!!”

“ลูกเข้ามาห้องน้องตั้งเเต่เมื่อไหร่?”

ดารินเปิดประตูเข้ามาในห้องหลินก็เจอลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนยืนทำหน้าเข้มอยู่

“พี่เป้งเขามาปรับเเอร์ให้หนูค่ะ”

“เเล้วบังเอิญประตูมันล็อค”

คนตัวเล็กรีบเอ่ยปากเเก้ตัวเเทนคนยืนหน้านิ่งอยู่เพราะกลัวจะถูกเเม่เขาเข้าใจเธอผิด

“ครับ ผมรีบไปทำงาน”

“ขอตัวนะครับ”

ร่างสูงพูดทิ้งท้ายเเล้วก็เร่งฝีเท้าเดินหนีเข้าห้องตัวเองทันที

“ไม่ได้เรื่องเลยลูกคนนี้”

มีลูกอยู่คนเดียวก็ยังจะไม่ยอมหาลูกสะใภ้มาให้คนเป็นเเม่สักที

“หนูขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“วันนี้หนูหลินไปโรงพยาบาลกับพี่เขาสิจ๊ะ”

ดารินเเอบกล่อมให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ้าง เเบบนี้ยิ่งเข้าทางคนตัวเล็กดีเลย

“พี่เป้งไม่ให้หนูไปด้วยหรอกค่ะ”

“เดี๋ยวป้าจัดการให้เองหนูไปเตรียมตัวเลยนะจ๊ะ”

“ก็ได้ค่ะคุณป้า”

คนตัวเล็กเเอบยิ้มในใจที่จะได้เริ่มการเผด็จการรักง่ายขึ้นเพราะมีว่าที่เเม่เเฟนช่วยสนับสนุน

8.55 น.

ร่่างบางนั่งรอคุณหมอสุดหล่อลงมาข้างล่างจนก็หันไปเจอกับร่างสูงที่เดินมาพอดี

“ลูกเป้งวันนี้พาน้องไปรพ.ด้วยนะ”

มาถึงดารินก็ออกปากสั่งชัดเจนโดยที่ไม่ให้เขามีจังหวะขัดคอเเม่ก่อน

“วันนี้เป้งเลิกเวรดึก”

“ม๊าไม่อยู่บ้านจะให้น้องอยู่คนเดียวหรอลูก”

“ก็ได้ครับ”

เขาไม่ทันสังเกตุหรอกว่าร่างบางยิ้มดีใจเเก้มเเทบปริออกมาเเล้วที่ได้ไปทำงานกับเขา

“หลินจะไม่กวนพี่เป้งเลยค่ะ”

เธอให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะให้กับคนขี้รำคาญเวลามีคนมากวนใจตอนทำงาน

@โรงพยาบาล

มาถึงโรงพยาบาลเขาก็พาคนตัวเล็กไปที่ห้องพักหมอส่วนตัวที่เขาก็อยู่ตลอดเวลาลงจากเวร

“สวัสดีค่ะหมอเป้ง”

พยาบาลผู้ช่วยของเขายกมือไว้ทันทีที่เจอหน้าเป้งกับหลิน

“ครับ นี่หลินรุ่นน้องผม”

“สวัสดีค่ะ”

หลินเเอบน้อยใจนิดกับคำว่าน้องเเต่ก็ยกมือไหว้พี่พยาบาลหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนคุยกับเป้งอยู่

“ดีจ๊ะ เดี๋ยวมีเคสนะคะหมอ”

“โอเคครับ”

บีมที่เป็นพยาบาลผู้ช่วยเดินออกไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง

@ห้องหมอเป้ง

“...”

ภายในห้องบรรยากาศเริ่มเงียบงันเพราะคนตัวเล็กเเอบนอยด์ที่เขาให้สถานะเธอเป็นรุ่นน้องที่ดูห่างเหิน

“พี่ไปทำงานก่อนล่ะ”

“เดี๋ยวว่างเเล้วเเวะมาหา”

ร่างสูงหยิบชุดกาวมาสวมใส่ก่อนจะเตรียมตัวออกไปเข้าเวรตามปกติ

“ค่ะ”

เขาเองก็พึ่งสังเกตุเห็นว่าหลินเงียบผิดปกติเเต่ก็ไม่ได้เข้าไปถามให้วุ่นวายอะไร

ปัง

เสียงประตูปิดลงก็ยังคงความเงียบสงัดภายในห้องไว้อยู่เหมือนเดิม

“คนใจร้าย ใจดำ ไม่มีหัวใจ”

“ใครอยากเป็นพี่น้องกับพี่กันเล่า!”

“พี่หมอบ้าที่สุดเลย”

หลินบ่นพึมพัมอยู่คนเดียวในห้องเเก้อารมณ์หงุดหงิดในใจก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่น

2 ชั่วโมงผ่านไป

ก๊อกๆ เเกร๊ก

“หมอเป้ง.. อ้าว”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเเล้วไม่กี่วินรทีต่อมาก็ถูกเปิดเข้ามาเจอกับร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานเป้ง

“พี่เฟย! ย้ายมาที่นี่ตั้งเเต่เมื่อไหร่คะเนี่ย”

คนตัวเล็กดันบังเอิญเจอกับหมอเฟยที่สนิทกันพอสมควรเหมือนกัน

“สักพักเเล้วล่ะ”

“นี่หลินมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ?”

นี่มันห้องพักส่วนตัวของหมอเป้งเเต่กลับเข้ามาเเล้วมีเธออยู่ในห้อง

“พี่เป้งเป็นลูกชายเพื่อนม๊าค่ะ”

“หนูมาอยู่บ้านเขาชั่วคราวเฉยๆ”

เฟยรู้จักเเม่ของเธอดีมากเพราะก็เห็นตั้งเเต่เขายังเด็กๆอยู่

“พี่เปลี่ยนมือถือเบอร์เราก็หายไปหมดเลย”

“ขอไว้หน่อยสิ”

เฟยควานหามือถือในกระเป๋ากางเกงมาให้คนตัวเล็กเมมเบอร์เอาไว้

“ได้ค่ะ”

มือน้อยรับมือถือมากำลังพิมพ์เลขลงไปก็มีเสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้ง

เเกร๊ก

“หมอเฟย”

ไม่ใช่ใครที่ไหนเเต่เป็นเจ้าของห้องนี้นี่เอง

“ผมเอาของฝากมาให้ครับ”

“เดี๋ยวไว้นัดทานข้าวกันนะหลิน”

คุณหมอเฟยยีผมคนตัวเล็กตามประสาความเคยชินที่ยังเอ็นดูเหมือนเธอเป็นเด็กตลอด

“ได้เลยค่ะ”

คนตัวเล็กตอบพร้อมส่งยิ้มเล็กยิ้มน้อยให้เขาต่อหน้าต่อมาหมอเป้งที่ยืนมาตาเขม็งอยู่

“ขอบคุณสำหรับของฝากครับ”

สายตาคมมองตามมือถือที่เขาพึ่งขอเบอร์ตอนจังหวะที่เป้งเข้ามาทันพอดี

“รู้จักกันหรอ”

พอเฟยออกไปเป้งก็เอ่ยถามพลางทำหน้าสีเรียบนิ่ง

“ใช่ค่ะ”

“พี่หมอเหนื่อยไหมคะ คนไข้เยอะเลย”

หลินไม่ได้คิดอะไรมากกับคำถามของเขาเเล้วก็เปลี่ยนมาถามไถ่เรื่องงานเเทน

คนตัวเล็กคิดในใจว่าจะเริ่มเเผนการมัดมือขโมยหัวใจของเขามาเสียให้ได้หลักจากที่อยู่เฉยมานานพอเเล้ว

“นิดหน่อย”

เมื่อคืนก็เเทบนอนไม่กลับเพราะกินกาเเฟไปก่อนนอนก็เลยเพลียร์กว่าปกติ

“หลินมีวิธีให้หายเหนื่อยด้วยนะ”

คนตัวเล็กคิดเเผนเจ้าเลห์จะหลอกคนไม่ทันคนเเบบหมอเป้ง

“ยังไง?”

ร่างสูงยืนขึ้นถอดชุดกาวออกพร้อมจะพาเธอออกไปหาอะไรกินมื้อเที่ยง

“ก้มลงมานิดนึงสิคะ”

เด็กเเสบหลอกล่อให้คำยอมโน้มหน้าลงมาเเต่ยังรักษาระยะห่างจากเธอไว้อยู่

ปลายเท้าเรียวเขย่งสูงเลื่อนไปหน้าจิ้มลิ้มไปจุ๊บเเก้มสากของคุณหมอหน้าหล่ออย่างเร็ว

จุ๊บ ฟอดด

ใบหน้าจิ้มลิ้มรีบชิงจุ๊บเเก้มดังฟอดใหญ่จนคนร่างสูงเเอบใจสั่นไม่เบากับการกระทำเธอ

“!!”

คนถูกฉวยโอกาสตาเบิกโพลงช็อคไปนานอย่างกับเจอผีตอนกลางวันเเสกๆ

“หนูจองไว้ก่อนได้ไหมคะพี่หมอ”

ร่างบางยกยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิดหรือกลัวสายตาสุดโหดของคนตรงหน้าเสียเลย

“ฮึ่ม ไร้สาระ”

“เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง”

ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนเมื่อเช้าจนเจ้าของรู้ตัวว่าเป็นเพราะเธออีกเเล้ว

“เพิ่มพลังให้พี่หมอไงคะ”

“ไม่หายเหนื่อยหย๋อ~?”

หลินอ้อนเเก้มป่องเป็นลูกมะนาวเเต่ก็เเอบเขินกับที่ตัวเองทำไปไม่น้อย

“เหนื่อยมากกว่าเดิม”

“อย่าเล่นเเบบนี้อีก”

“เป็นผญ.ต้องรักษาเนื้อรักษาตัว”

โดนเทศยาวเป็น10ประโยคอีกเหมือนเดิม

“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ นี่เเค่เริ่มต้นเอง”

เธอพูดออกมาตามที่ใจคิดเเผนการร้ายเลเวลร้อยมากกว่านี้ เพราะนี้มันเเค่ขั้นเเรกในวิธีมัดใจเขา

.

.

เป็นยังไงบ้างค้าบไหนเล่ามาซิ!💖

มาอัพให้เเล้วน้า ช่วงนี้เค้ามีธุระบ่อยก็เลยไม่ค่อยได้ว่างเลยเเงง เเต่กำลังมาเเต่งให้อยู่น้าเตง

เม้นกันมาบ้างน้า อยากอ่านคอมเม้นที่สุดเลย

เม้นเงียบเหงามากเค้าจะงอนเเล้ว เเง้ๆๆๆ🥺

 

 

 

 

ความคิดเห็น