Storytellers
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 9

ชื่อตอน : Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 807

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 9
แบบอักษร

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 9 

 

คืนนั้นผมคุยกับพี่ดินพักใหญ่ๆ ก่อนที่เพื่อนๆ พี่เขาจะมาเรียกและขู่บังคับให้วางสายจากผมและผมเองก็ยอมโบกมือบายๆ พี่ดินไปในที่สุด จำใจต้องยอมวางสายเพราะขืนดื้อทนอยู่ต่อได้ถูกล้อจนเขินตายแน่ๆ 

นี่ก็ผ่านมาจะสองอาทิตย์แล้วที่ผมกับพี่ดินคุยกันเราโทรคุยกันบ้างแชทคุยกันบ้างและบางครั้งที่พี่ดินโทรมาถ้ายุ่งๆ ผมก็รับไม่ทันและถึงแม้จะรีบโทรกลับพี่ดินแต่พี่ดินก็ไม่ว่างคุยกับผมแล้ว 

ผมไม่ได้น้อยใจก็แค่คิดว่าพี่ดินคงยุ่งจริงๆ จนไม่มีเวลาคุยกับผมก็แค่นั้นเอง 

ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงเมื่อเห็นไอ้หินวิ่งออกมาจากสนามหลังจากที่กดๆ เลื่อนๆ มันอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าโทรไปหาคนที่อยากคุยด้วย 

ไอ้หินที่วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากสนามฟุตบอลมันวิ่งไปแตะมือเปลี่ยนตัวกับพี่อีกคนสแตนด์บายรออยู่ก่อนแล้วเพื่อออกมาพัก วันสองวันมานี้หลังเลิกเรียนพวกผมสองคนก็มักจะถูกพี่กอล์ฟโทรเรียกมาที่สนามฟุตบอลประจำทุกวัน ถึงแม้ว่าวันนี้ผมไม่ได้ลงไปเล่นเพราะทีมครบคนแล้วแต่ผมก็ต้องมาอยู่ดีเพราะต้องรอกลับบ้านพร้อมไอ้หินจะกลับก่อนมันก็ไม่ได้เดี๋ยวมันงอนขี้เกียจง้อ 

และวันนี้พวกเขาก็เตะฟุตบอลเอาเงินกันอีกแล้ว 

“เป็นไรวะฝุ่นหน้ายุ่งเชียว” ถามผมก่อนที่มันจะคว้าขวดน้ำที่ผมถือไว้รอมันไปเปิดกินก่อนที่มันจะนั่งลงข้างผมเพื่อพักเหนื่อย 

“หิน กูขอถามอะไรมึงหน่อย” ไอ้หินหันมาพยักหน้าแล้วตั้งท่ารอคำถามจากผม “ช่วงนี้พี่ดินเขายุ่งเหรอ”  

“ไม่รู้สิ มึงถามทำไม” มันว่าแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบผ้าเย็นมาเช็ดหน้า 

“เปล่า ไม่มีอะไร” จะให้ผมบอกเหรอว่ากูอยากคุยกับพี่มึง กูโทรหาพี่มึงแล้วแต่พี่มึงไม่ว่างคุยกับกูอะไรแบบนี้เหรอ ไม่ได้หรอกเดี๋ยวมันสงสัยว่าทำไมผมต้องอยากคุยกับพี่ชายของมันขนาดนั้นด้วยแล้วทีนี้ถ้าผมตอบไม่ได้มีหวังโดนมันซักจนตัวซีดกว่าเดิมแน่ๆ 

“เออจริงสิ สิ้นเดือนนี้พี่ดินจะมานะเขาไม่ได้บอกมึงเหรอ” ผมขมวดคิ้วให้กับประโยคบอกเล่าและประโยคคำถามของไอ้ลูกหินจากนั้นก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ 

พี่ดินจะมาสิ้นเดือนทำไมผมไม่รู้อะไรเลย นี่มันก็อีกไม่กี่วันแล้วน่ะสิ 

“อ้าว กูก็เห็นคุยกันกระหนุงกระหนิง นึกว่าพี่ดินจะรายงานมึงแล้วซะอีก” ผมอึ้งและขมวดคิ้วเลิ่กลั่ก “ไม่ต้องทำหน้างงครับ กูรู้ กูเห็น กูได้ยิน และกูก็ไม่ได้โง่” ไอ้หินมันว่าให้ผมได้ยิ้มแหย 

“คะ คือว่ากู กู...” เหมือนน้ำท่วมปากพูดไม่ออกได้แต่คือๆ กูๆ อ้ำอึ้งๆ อ้าปากงับลมพะงาบๆ เหมือนปลาขาดอ๊อกซิเจน ก่อนที่ผมจะก้มหน้างุดไม่กล้ามองสบตาเพื่อนจะบอกว่ากลัวก็ได้ กลัวโดนมันเกลียดกลัวมันรังเกียจกลัวมันเลิกเป็นเพื่อนกับผม 

“ฝุ่น...” ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อถูกเรียกแต่ก็ยังไม่กล้ามองหน้ามันตรงๆ “กูเป็นเพื่อนมึงนะ ถึงมึงจะไม่ได้ชอบอะไรเหมือนกูแต่กูก็ไม่ได้รังเกียจมึง” 

“กู...” ผมกำลังจะพูดแต่ไอ้หินยกมือห้าม 

“กูรู้ว่ามึงชอบผู้ชาย ทีแรกกูก็รับไม่ได้แต่ว่าพอได้สนิทกับมึงกูก็รู้ว่ามึงก็ไม่ได้เลวร้าย การที่มึงไม่ชอบผู้หญิงก็ไม่ได้หมายความว่ามึงจะเป็นคนไม่ดีนี่หว่า”  

“หิน กู...” ร้องไห้แล้วครับ น้ำตามันไหลออกมาเองโดนที่ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 

“มึงไม่ต้องกังวลหรอกว่ากูจะไม่เป็นเพื่อนกับมึงแค่เพราะเรื่องที่มึงชอบผู้ชาย” ไอ้หินว่าก่อนจะยิ้มล้อ “แต่ว่ามึงคงไม่คิดจะจิ้มตูดกูใช่มั้ยวะ” 

“ไอ้หมาหิน คนกำลังจะซึ้ง” ผมด่าพร้อมผลักหัวมันเต็มแรงใครเขาจะไปจิ้มตูดมันวะ ผมไม่ได้อยู่ในไทป์นั้นสักหน่อย เหอะ! 

“ฮ่าๆ กูล้อเล่นก็แค่อยากให้มึงยิ้ม เนี่ยเห็นมั้ยมึงยิ้มแล้ว” ไอ้หินยื่นมือมาขยี้ผมบนหัวจนผมสั้นๆ ของผมยุ่งเหยิง เด็กหัวเกรียนก็งี้ 

“อืม กูยิ้มได้ก็เพราะมีเพื่อนอย่างมึงนี่แหละ” ผมว่าก่อนจะโถมตัวเข้าไปหาหมายจะกอดแต่ไอ้หินก็เอาตีนมายันท้องผมไว้ไม่ให้ผมเข้าถึงตัวมันได้ “กอดหน่อย กูขอกอดหน่อยยยย” ผมก็ได้แต่ร้องโวยวายและพยายามเข้าประชิดตัวมันสุดท้ายมันก็ยอม 

“กอดอย่างเดียวนะมึง อย่าลูบอย่าบีบก้นกูนะกูเสียวตูด” มันว่าขำๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายรัดผมแน่นซะเอง 

“เฮ้อ...มิตรภาพนี่ช่างน่าอิจฉาโดยแท้”  

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ผมกับไอ้หินเด้งออกจากกันก่อนจะเห็นว่าเป็นพี่ธีร์ที่ยืนกอดอกมองพวกเราอยู่ พี่เขาหน้านิ่งไม่ยิ้มแย้มเหมือนอย่างเคยแต่สักพักก็ส่งยิ้มมาให้ผมเพราะว่าผมเอาแต่จ้องพี่เขาไม่เลิก 

“โห พี่ธีร์ ดูหนังจีนกำลังภายในมากเกินไปหรือเปล่าพี่ทักซะจนผมคิดว่าตัวเองเป็นศิษย์พี่แล้วไอ้ฝุ่นเป็นศิษย์น้องที่กำลังกอดกันเพื่อบอกลาก่อนที่ต่างคนจะแยกกันออกไปท่องยุทธภพ”  

“อื้ม...” พี่ธีร์สับมะเหงกใส่หัวไอ้หินไปทีสงสัยจะหมั่นไส้ “กูน่ะนะก็แค่พูดนิดเดียวแต่ว่ามึงนี่ปะติดปะต่อเรื่องซะจนกูเห็นภาพเลยไอ้เด็กเปรต” 

“ไอ้หินมันชอบโอเว่อร์แอคติ้งน่ะพี่ธีร์” ผมว่ายิ้มๆ ส่ายหน้าให้เพื่อนก่อนจะขยับตัวไปทางไอ้หินเล็กน้อยเมื่อพี่ธีร์นั่งลงข้างๆ 

“กูจะฟ้องพี่ดิน” ไอ้หินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูทำให้ผมหน้าร้อนหันไปมองหน้ามัน 

“ฟ้องเรื่อง?” ผมถามพลางทำหน้าซื่อ ก็ผมไม่ได้ทำอะไรผิดอะ 

“มึงมันนางวันทองสองใจ” มันกระซิบต่อ 

“หา?!” 

“มึงควบพี่กูแล้วตอนนี้ก็กำลังจะขี่พี่ธีร์”  

“ไอ้เหี้ยหิน!!!” ผมด่าออกไปทันที อะไรคือควบพี่ดินแล้วกำลังจะขี่พี่ธีร์ไอ้เพื่อนเวร  

“กูจะฟ้อง!” ไอ้หินยืนยันคำเดิมหนักแน่น 

“…??!!!” 

แล้วผมก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนที่ผมกับมันจะรำมวยไทยรำไท้เก๊กใส่กัน มือไม้ขวักไขว่ตีกันให้วุ่นจนพี่ธีร์ต้องเอ่ยปากห้ามทัพ 

“เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ เมื่อกี้ยังเห็นรักกันอยู่ดีๆ นี่ยังไม่ถึงสิบนาทีจะตีกันซะแล้ว”  

“ก็ไอ้หินมันกวนผม” ผมว่าออกมาอย่างหงุดหงิด แต่ว่า…เอ๊ะ! ผมเอียงคอกะพริบตาปริบๆ มองไอ้หินที่ส่งยิ้มยียวนมาให้ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วอ้าปากหวอ 

ไอ้ลูกหินมันรู้เรื่องที่ผมกับพี่ดินคุยกันแล้วอย่างนั้นเหรอ? 

“เย้!!!!”  

ยังไม่ทันจะได้ถามเสียงโห่ร้องดีใจก็ดังขัดจังหวะ หันไปมองก็เห็นพวกพี่กอล์ฟพี่ต้องวิ่งไปกอดกันกลมกับเพื่อนๆ ที่กลางสนามก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าหงุดหงิดแล้วยื่นมือมาข้างหน้าเหมือนจะจับมือกันแต่ผมรู้ว่านั่นมันคือการยื่นเงินที่แพ้พนันให้ต่างหากล่ะ 

“ไปแดกหมูกระทะ หมูกระทะ” ไอ้หินร้องดีใจแต่วินาทีต่อมามันก็หน้าม่อย 

“ขอโทษทีวะ คืนนี้พวกกูนัดกันกินเหล้าเด็กน้อยอย่างมึงสองคนคงไปไม่ได้แต่ว่ากูแบ่งเงินให้มึงสองคนแล้วนะ อะ เอานี่ไป” พี่กอล์ฟว่าแล้วยื่นแบงค์พันยัดใส่มือไอ้หินที่ทำหน้าจะร้องไม่แหล่ไม่ร้องไห้แหล่อยู่ตรงหน้า 

“พวกพี่ไม่เห็นบอกผมเลยว่าจะไปกินเหล้า รู้งี้กลับบ้านดีกว่า แม่ง” ไอ้หินบ่นไม่พอใจไม่ยอมรับเงินแต่พอพี่กอล์ฟจะดึงกลับมันก็ยิ้มร่าแย่งเงินคืนมายัดใส่กระเป๋ากางเกง 

“เรื่องเยอะนะมึงอะ ไปกลับบ้านกันได้แล้วขอบใจที่มาแล้วก็อย่าเอาไปแดกคนเดียวล่ะ” พี่กอล์ฟส่ายหัวมือขาวๆ ผลักหัวไอ้หินจนหัวมันโยกมาด้านหลัง 

“ไม่ต้องห่วงหรอกผมไม่ลืมเพื่อนรักของผมหรอกน่า” ไอ้หินยื่นหน้าเข้าไปยิ้มให้พี่กอล์ฟก่อนที่มันจะคว้าคอผมไปกอด 

“กลับบ้านดีๆ นะเด็กน้อย” พี่ธีร์ที่เงียบอยู่นานจู่ๆ ก็มากระซิบข้างหูผมทำให้ผมสะดุ้งนิดๆ ตกใจหมดคนหล่อนี่ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้นะ 

ผมขยับตัวออกจากแขนไอ้หินและขยับห่างจากพี่ธีร์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้งๆ ไปให้พี่เขาและพอสบตากับคนหล่อตรงหน้าผมก็รู้สึกเหมือนมีไฟช็อต นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! 

“ปะฝุ่น ไปหาอะไรอร่อยๆ แดกกัน” ไอ้หินว่าพร้อมก้มเก็บของเมื่อพวกพี่กอล์ฟพี่ธีร์เดินไปไกลแล้ว 

“วันหลังได้มั้ยละ วันนี้กูไม่น่าจะว่าง” ผมตอบมัน 

“ทำไมวะ” มันถามผมก่อนจะจ้องหน้า จ้องเหมือนต้องการคาดคั้นเอาคำตอบ 

“กู คือว่ากูว่าจะลองโทรหาพี่ดินดูอีกสักรอบ” ตอบมันเสร็จก็เม้มปากแน่น รู้สึกอายเพื่อนยังไงก็ไม่รู้ ทำไมกันนะเมื่อก่อนผมไม่เคยเป็นแบบนี้นะ 

ก็อย่างว่าแหละ ผมไม่เคยมีแฟนนี่น่า ก็ผมมันก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งพอมีคนที่ผมชอบมาชอบผมกลับมาจีบผมก่อนผมก็รู้สึกเหมือนจะลอยได้เลยอะ อยากพูดอยากคุยอยากเจออยากเห็นหน้าเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ว่าตอนนี้เหมือนเขาจะไม่ค่อยว่างให้ผมทำแบบนั้นสักเท่าไหร่ 

“ก็ไปโทรที่ร้านก็ได้ ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยกูอยากกินฮันนี่โทสต์” มันว่าจบก็ลากคอผมให้เดินตาม  

เหอะ! ไปก็ไปวะ 

ความคิดเห็น