pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 25

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2559 04:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 25
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 25

 

Rrrrrrrrrrrrrrrr

ร่างหนาสะดุ้งตัวขึ้นมารับโทรศัพท์ของตัวเองในตอนสายของวันใหม่เบอร์โชว์ขึ้นว่าเป็นเบอร์ของทรายในไทยเป้รีบรับสาย

[เป้! นายมารับฉันที่สนามบินหน่อยเพิ่งลงจากเครื่องด่วนเลยนะไปโรงพยาบาลพ่อบอกว่าเซียฟื้นแล้ว] เป้รีบตอบตกลงแล้วรีบร้อนกุลีกุจรไปหาเสื้อมาใส่น้ำท่าไม่อาบ แล้วหยิบกุญแจรถไปรับพี่ทรายที่สนามบินทันที

เป้วิ่งเข้าหาร่างบางแล้วรับกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาถือให้ทรายเองก็ฉุกละหุกได้ยินจากพี่ชายว่าเซียรถชนก็รีบนั่งเครื่องมาไทยทันทีไม่สนใจว่าเจ้านายจะบ่นจะด่าอะไรชีวิตของน้องชายเธอสำคัญกว่าแม้ว่าการที่เธอรีบกลับมาโดยไม่ห่วงอนาคตตนเองจะไม่ทำให้น้องชายเธอดีขึ้นแต่อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้าแค่นั้นก็ยังดีและทันทีที่ลงจากเครื่องไลน์ไปบอกพี่ชายพ่อของเธอจึงโทรมาบอกว่าเซียฟื้นทรายเลยโทรไปหาเป้ให้มารับ

เกิดอะไรขึ้นทรายถามหลังจากที่ขึ้นรถมาเรียบร้อยเป้เงียบไปแล้วรีบถอยรถ

เป้...”ทรายเรียกอีกครั้งก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเพิ่งสังเกตได้ว่าดูอิดโรยมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาทรายจึงเงียบไปจนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลภายในหนึ่งชั่วโมง

พ่อคะน้องเป็นยังไงบ้างทรายวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ

เซียปลอดภัยแล้วแต่...”สารัฐเงียบไปทั้งทรายและเป้ต่างใจเสีย

เซียจำใครไม่ได้เลยตอนนี้หมอกำลังตรวจอาการอยู่เซมกล่าวเป้ชะงักเบิกตากว้างแล้ววิ่งไปตามทางของโรงพยาบาลทั้งที่ไม่รู้ว่าห้องพักฟื้นของเซียอยู่ไหนโชคดีที่จิมเดินออกมาเจอก็รีบคว้าแขนของเป้เอาไว้

พี่เซียเขา....”เป้เสียงอ่อนลงจิมเม้มปากแล้วพาเป้ไปที่ห้องที่เซียพักฟื้นหมอเพิ่งออกไปเมื่อสักครู่เป้เดินเข้าไปในห้องเห็นร่างบางนั่งอยู่บนเตียงโดยมีเฝือกใส่อยู่ที่แขนซ้าย มีผ้าผันแผลพันรอบศีรษะดวงตากลมหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงช้าๆพร้อมกับเลิกคิ้ว

พี่เซีย...”เป้ถามเสียงแผ่วเบาเซียขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับมองร่างสูงที่เขาไม่คุ้นตา

นายเป็นใครคำถามที่ออกมาจากริมฝีปากบางนั้นเหมือนสายฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา

ไม่ตลกนะพี่เซียจำผมไม่ได้เหรอไม่จริง! ผมเป้ไง พี่บอกสิพูดสิว่าจำผมได้!”เป้ตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมกับโถมตัวจะกอดร่างบางเซียสะดุ้งตกใจพร้อมกับยันตัวเองให้ขยับไปด้านหลังเป้ถูกจิมดึงเอาไว้ดวงตาคมแดงก่ำมองหน้าคนที่เขารักที่มองเขาเหมือนคนไม่รู้จักกัน

ฉันไม่รู้จักนายฉันไม่รู้ไม่รู้!”เซียตะโกนลั้นก่อนจะหลับตาปี๋ยกมือข้างที่ไม่ใส่เฝือกขึ้นกุมหัวรันที่ตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่วิ่งเข้ามาประคองร่างของเซียแล้วกดเรียกหมอเป้ถูกดึงตัวให้ออกมาจากห้องแล้วลากไปที่ทางหนีไฟ

ฮึกนี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกันวะ!”เป้ตะโกนลั่นแล้วทรุดตัวนั่งลงจิมเครียดและถอนหายใจพิงผนัง

ฉันก็ตกใจไม่แพ้นายหรอกจิมว่าเป้ปาดน้ำตาลวกๆแล้วเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงแล้วผลุบลงไปใหม่ตอนนี้เขาต้องตั้งสติเป้นั่งคุมอารมณ์ตัวเองสักพักก็ลุกขึ้นยืน

ไหวนะจิมถามเป้ตอบรับในลำคอแล้วเดินกลับห้องทรายยืนกอดคอพี่ชายคนโตร้องไห้บรรยากาศในห้องช่างหดหู่เซียเองก็เงียบดวงตากลมมองร่างสูงที่เดินเข้ามาตาขวางเขา...ไม่ชอบผู้ชายคนนี้

กลับบ้านเถอะให้เซียพักผ่อนนะซีฟพูดขึ้นพร้อมกับดึงน้องสาวออกจากตัวพี่ชายคนโต

ฉันจะอยู่กับเซียทรายพูดเสียงสั่น

ทรายเพิ่งจะลงจากเครื่องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เองนะเดี๋ยวก็เจ็ทแล็คหรอกทรายส่ายหน้าไปมาสุดท้ายพี่ชายทั้งสองและพ่อของเซียก็กลับบ้านส่วนรันและเป้ก็ออกจากห้องไปพร้อมกับจิมเหลือเพียงเซียและทรายทรายเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วเดินเข้ามาหาน้องชายที่ไร้ทรงความจำ

เซีย...เจ็บมากมั้ยทรายพูดปนกับเสียงสะอื้นพร้อมกับลูบเฝือกเบาๆเซียมองใบหน้าสวยพลางขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไว้ใจได้ความรู้สึกลึกๆมันบอกว่าผู้หญิงคนนี้....อืม...เขารักผู้หญิงคนนี้

คุณเป็นพี่สาวผมเหรอเซียถามย้ำอย่างไม่แน่ใจเพราะหญิงสาวบอกว่าเขาเป็นน้องชาย งั้นเธอคนนี้ก็ต้องเป็นพี่สาวเขา....ใช่มั้ย

ใช่...เรารักกันมากด้วยฮึก...เซีย....ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยพี่...ฮึก...”ทรายน้ำตาไหลลงมาอีกระลอกเซียค่อยๆยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นไปจับแก้มของหญิงสาว

อย่าร้องผมไม่ชอบเห็นคุณร้องไห้มันเจ็บ....ตรงนี้เซียบอกพลางจับที่อกข้างซ้ายของตนทรายยิ่งร้องไห้หนักถึงน้องชายของเธอจะเสียความทรงจำแต่ความรู้สึกลึกๆก็รักเธอมันไม่หายไปเหมือนความทรงจำ

เรียกพี่ว่าพี่ทรายเถอะนะอย่าใช้สรรพนามที่ห่างเหินกับพี่เลยเซียเซียพยักหน้าช้าๆแล้วจับมือทรายเอาไว้หลวมๆ

พี่ทรายรู้ใช่มั้ยว่าผมเป็นใครทรายพยักหน้ารัวๆแล้วเล่าเรื่องของเขาให้ฟังคร่าวๆ จนกระทั่งมาถึงเรื่องของเป้

เป้น่ะ เป็นแฟนของเรานะคิ้วเรียวขมวดฉับมากกว่าเดิม

ผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอเป้ว่าพลางนึกถึงตอนที่ร่างหนาพุ่งเข้ามาหาเขาแล้วตะคอกใส่เหมือนหมาบ้า

ไม่มีทางผมเป็นผู้ชายผมไม่ได้ชอบผู้ชายที่สำคัญ....ไม่เห็นจะนึกอะไรออกเลยเซียว่าแล้วเบ้หน้าเพราะความปวดหัวเขาพยายามคิดพยายามนึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้านั้นทรายตกใจกับท่าทางแล้วลุกขึ้นไปกอดศีรษะของน้องชายเอาไว้

เซียไม่เป็นไรไม่ต้องคิดแล้วพอแล้วนอนพักเถอะนะทรายว่าพร้อมกับเอนร่างของน้องชายให้นอนลงไปเซียนอนราบแล้วมองหน้าพี่สาวตัวเองเขาจำไม่ได้หรอกว่าเขาเป็นน้องชายของผู้หญิงตรงหน้าเพียงแต่รู้สึกดีและไว้ใจรับรู้ถึงความรักที่หญิงสาวมอบให้

ทรายนั่งมองเซียนานผ่านไปเป็นชั่วโมงเซียหลับไปแล้วประตูเปิดขึ้นเป้เดินเข้ามาพร้อมกับถุงขนมและข้าวเดินเข้ามาในห้อง

พี่เซียหลับไปแล้วเหรอครับเป้ถามทรายพยักหน้าเป้ดึงเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ใต้เตียงมานั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาวมือหนาจับมือบางของคนที่หลับไปแล้วลูบเบาๆ

เขายังจำอะไรไม่ได้ใช่มั้ยครับ

จำไม่ได้แม้แต่ฉันทรายพูดเสียงเศร้ามันน่าเศร้ายิ่งกว่าอกหักเมื่อถูกคนที่เรารักมากๆลืม

อ้อพี่ทรายผมซื้อข้าวกับขนมมาเผื่อนะพี่กลับไปนอนที่ห้องก่อนก็ได้เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆน่ะแต่ถ้าไม่อยากไปไหนพี่ก็นอนก่อนเดี๋ยวผมเฝ้าดูพี่เซียเองเป้พูดดักเมื่อเห็นทรายทำท่าจะประท้วงเรื่องที่ให้เธอกลับไปนอนที่คอนโดหญิงสาวเดินไปหาอะไรมารองท้องเพราะเธอเองก็หิวไม่ได้กินอะไรตั้งแต่รู้ข่าว

หน้าไปโดนอะไรมาทรายถามเพราะที่มุปากของเป้มีรอยช้ำซึ่งเธอจำได้ว่าตอนที่เป้ไปรับเธอนั้นใบหน้าหล่อๆนั่นแค่ดูอิดโรยไปหน่อยเท่านั้น

มีคนเตือนสติผมนิดหน่อยเป้ว่าเสียงแผ่วพลางแตะที่รอยช้ำตามร่างกายขาวๆของร่างที่นอนหลับอย่างแผ่วเบาเขาเกือบจะตัดสินใจหายไปจากชีวิตของคนที่เขารักแล้วถ้าหากจิมไม่พูดและชกหน้าเขาเตือนสติเขาตอนที่ลงไปข้างล่าง

นายจะทิ้งเซียเหรอไอ้เวรเอ้ย! ฉันไม่น่าปล่อยเซียให้นายเลย! พอเซียเป็นแบบนี้ก็จะหนีปัญหางั้นเหรอ! ถ้าคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยรึไง! คนเห็นแก่ตัว!’

ตอนนั้นเขาก็แค่คิดว่าเขาทำให้เซียเป็นแบบนี้ถ้าหากพวกเขาไม่ได้เจอกันเขาไม่รักพี่เซียไม่ทำให้เซียรู้สึกกับเขามากจนมีอิทธิพลกับตัวเองเซียคงไม่เป็นแบบนี้จากนี้ไปเขาจะปล่อยให้พี่เซียมีชีวิตที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรกเริ่มใหม่ไหนๆก็จำเขาไม่ได้แล้วแต่เขาก็เพิ่งมาเข้าใจว่าสิ่งที่เขาคิด....มันเห็นแก่ตัวมันคือการวิ่งหนีและทิ้งคนที่รัก

ตอนเย็นเป้ปลุกให้เซียตื่นมากินอาหารเย็นร่างบางตกใจเล็กน้องที่เห็นว่าเป้อยู่ใกล้กับตัวเองเป้เองก็พยายามไม่คิดมากยิ้มอ่อนโยนให้เซียแม้ว่าจะไม่ได้รับรอยยิ้มตอบก็ตาม

ทานข้าวนะพี่เซียให้ผมป้อนมั้ยเป้ว่าขณะลากรถเข็นถาดขาวจจากพยาบาลมาที่เตียง

พี่ทรายไปไหน

อยู่ในห้องน้ำครับเป้ตอบแล้วตัดข้าวต้มขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากบางเซียเมินหน้าหนีเป้ถอนหายใจแล้ววางช้อนก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงห้องรู้สึกเจ็บจี๊ดๆในหัวใจกับท่าทีเฉยเมยใช่ว่าพี่เซียไม่เคยเมินเขาแต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันทรายเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นถาดข้าว

ทำไมไม่กินข้าวละเซียแล้วเป้ไปไหนเซียไม่ตอบแต่ก้มหน้าทรายจึงชะเง้อไปมองเห็นแผ่นหลังกว้างของเป้ก็ถอนหายใจเบาๆแล้วหันมาหาน้องชายตน

กินข้าวกันดีกว่านะมาพี่ป้อนทรายยิ้มบางๆแล้วตักข้าวขึ้นมาป้อนเซียก็กินแล้วมองไปนอกหน้าต่างเห็นควันสีเทาลอยออกมาจากร่างสูงคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป้พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เขาไม่ติดบุหรี่และไม่ชอบบุหรี่แต่เคยได้ยินมาว่าสูบแล้วจะหายเครียดก็เลยลอง....มันก็....ไม่ได้แย่อะไรนะเขาจมอยู่กับความรู้สึกหลายๆอย่างที่อธิบายไม่ได้อยู่นานจนบุหรี่หดสั้นเข้ามาเกือบครึ่ง

ฟู่

ควันสีเทาลอยออกจากริมฝีปากและจมูกออกไปสร้างความเดือดร้อนให้ชั้นบรรยากาศเป็นครั้งสุดท้ายเป้ดับบุหรี่แล้วโยนลงถังขยะใบเล็กๆที่อยู่มุมของระเบียงแล้วเดินกลับเข้ามาพอเข้าใกล้ร่างบางเซียก็หันตัวหนี

เหม็นร่างเล็กบอกพอได้ยินแบบนั้นเป้เลยหมุนตัวเดินไปอาบน้ำพอดีกับที่หมอเดินเข้ามาตรวจอาการของเซีย พอเป้อาบน้ำเสร็จก็ออกมาพอดีกับที่พยาบาลเดินเข้ามาบอกให้เช็ดตัวให้คนไข้ ทรายออกไปคุยโทรศัพท์ยังไม่กลับเข้ามา เป้เลยต้องรับกะละมังและผ้าขนหนูจากพยาบาลมาเพื่อเช็ดตัวให้เซีย พอเตรียมของเสร็จเป้ก็ยกมาวางที่โต๊ะเล็กๆข้างๆเตียง

เช็ดตัวนะครับพี่เซียเป้บอกแล้วปลดกระดุมเสื้อคนไข้ของเซียออกมือเล็กจับข้อมือแกร่งเอาไว้

ไม่พี่ทรายไปไหนเป้ส่ายหน้าไม่รู้แล้วปลดกระดุมเสื้อของร่างขาวออกจนหมดตรงเฝือกต้องค่อยๆจับเบาๆใบหน้าหวานขึ้นสีเมื่อเห็นสายตาของเป้ที่มองผิวกายตนหลังจากที่ถอดเสื้อออกหมด

ระ...รีบทำสิเซียเร่งก้มหน้างุดอยู่ๆก็เขินขึ้นมาเป้ยิ้มบางๆเมื่อเห็นใบหูนิ่มแดงแจ๋ เขาบิดผ้าขนหนูที่นอนอยู่ในกะละมังน้ำให้หมาด

เงยหน้าหน่อยเดี๋ยวผมเช็ดหน้าให้เป้ว่าพร้อมกับเชยคางของเซียขึ้นซึ่งร่างเล็กก็ยังฝืนๆจนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่มากนักผ้าผืนนิ่มวางลงบนใบหน้าสวยแล้วค่อยๆลากซับไปมาเซียกำมือทั้งสองแน่นตัวเกร็งจนกระทั่งผ้าขนหนูไล้ลงมาที่ลำคอ

หึหึพี่จะเกร็งทำไมเนี่ยเป้หัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของเซีย

กะ...ก็...รีบเช็ดตัวสิหนาวนะเซียเปลี่ยนเรื่องมาเร่งให้ร่างสูงรีบเช็ดตัวเป้ยิ้มนิดๆแล้วเช็ดตัวให้ร่างเล็กจนเสร็จแล้วเหลือบมองท่อนล่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มมือหนาจับเชือกที่ผูกกางเกงเซียคว้าหมับเข้าที่มือหนา

ไม่....ไม่ต้องเซียว่าแล้วหน้าแดงอีกครั้งเป้ไม่ฟังแล้วยื้อจะดึงเชือก

อย่า....นี่! หยุดนะ

อายอะไรพี่เคยเห็นมาแล้วแหละไม่ต้องอายแล้วเป้ว่าติดตลกแต่เซียไม่ตลกด้วย

นั่นฉันไม่รู้จำไม่ได้ว่าเราเป็นอะไรกันแต่ตอนนี้เวลานี้นายเป็นคนแปลกหน้าให้มาถูกตัวขนาดนี้ก็เยอะพอแล้ว!”เซียพูดออกมาเป็นชุดเป้ชะงักไปตั้งแต่ที่พี่เซียพูดว่าเขา....เป็นคนแปลกหน้า

ทรายเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่าบรรยากาศในห้องมันมาคุขนาดไหนร่างบางรีบเดินเข้ามาหาน้องชายเป้วางผ้าขนหนูลงในกะละมังแล้วหยิบของเดินออกจากห้องไปทรายกระพริบตาปริบๆมองน้องชายตัวเองเม้มปากและตาแดง

เซีย! เป็นอะไรร้องไห้เหรอเป้ทำแกร้องไห้เหรอทรายโวยขึ้นมานิดๆแล้วทำท่าจะออกไปตามร่างสูงแต่เซียจับข้อมือของทรายเอาไว้

เขาไม่ได้ทำอะไรผม....ผมไม่รู้อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้แล้วผมก็.....ปวดหัวด้วยเซียพูดเสียงสั่นๆทรายที่ไม่รู้เรื่องก็นั่งลงที่เก้าอี้แล้วใส่เสื้อให้กับเซีย

บอกพี่ได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นเซียเล่าให้กับทรายฟังด้วยท่าทางขัดเขินนิดๆยังไงคนตรงหน้าก็ผู้หญิงนี่มาพูดเรื่องนี้มันก็แปลกๆแหละทรายถอนหายใจเมื่อฟังจบ

พี่อยากจะตีเราจริงๆเลยใจร้ายมากนะเซียป่านนี้เป้มันร้องไห้ไปแล้วมั้งทรายว่าแล้วยื่นผ้าขนหนูให้เซียก่อนจะเดินไปล็อคประตูก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงให้น้องชายเช็ดตัวทำความสะอาดท่อนล่างเอง

เป้ขับรถไปเรื่อยๆเขายังไม่อยากเจอใครไม่อยากคุยกับใครไม่อยากจะรับรู้เรื่องอะไรอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ที่เขาออกมาท้องฟ้ามืดหมดรู้ตัวอีกทีเขาก็จอดรถแล้วออกมาซื้อเบียร์ดื่มที่เซเว่น

ตึ๊ง!

ไลน์ของเขาดังเขาไม่สนใจเดินไปหยิบเบียร์มาสามกระป๋องไปคิดเงินกลับมานั่งในรถเปิดเบียร์กระป๋องแรกนั่งดื่มไปเรื่อยเสียงไลน์ดังรัวจนร่างสูงรำคาญเลยตัดสินใจเปิดออกดู

พี่ทราย >>> อยู่ไหน

พี่ทราย >>> นี่นาย

พี่ทราย >>> ไอ้เป้โว้ย!!

จิม >>> เป้อยู่ไหน

จิม >>> พี่ทรายโทรมาถามฉันว่านายอยู่กับฉันรึเปล่าโทรไปบอกเธอด้วย

พี่ทราย >>> เออจะไปไหนก็ไปอย่าไปตายแล้วกัน

พี่ทราย >>> เป้รีบกลับมาเลยตอนนี้

พี่ทราย >>> นี่เซียถามหานายด้วยนะยะ!

พี่ทราย >>> นายคิดมาที่เซียพูดใช่มั้ย

พี่ทราย >>> น้อยใจเป็นตุ๊ดเลยนะรีบกลับมาเลย

พี่ทราย >>> ฉันจะกลับไปคอนโดนายมาอยู่ดูแลเซียด้วย

เป้ไล่อ่านข้อความแล้วถอนหายใจกระดกเบียร์ขวดที่สองจนหมดแล้วขับรถกลับตอนนี้มันสี่ทุ่มกว่าๆรถโล่งไปหน่อยเลยถึงที่โรงพยาบาลเร็วเป้เดินไปที่ห้องพักฟื้น พี่เซียยังไม่หลับนั่งพิงหัวเตียง พี่ทรายกำลังเก็บกระเป๋า

ผมไปส่งมั้ยเป้เดินเข้ามาถามทรายทำหน้าขึงทันที

นี่นายดื่มมาเหรอ! อยากตายรึไงไม่ต้อง ฉันกลัวไม่มีชีวิตกลับมาดูหน้าน้องฉันเอากุญแจรถมาทรายว่าเป็นชุดแล้วแบมือขอกุญแจรถพอได้ของก็หิ้วกระเป๋าของตัวเองออกไปส่วนกระเป๋าเดินทางอยู่ที่รถของเป้ตั้งแต่เช้าเป้ถอนหายใจแล้วหันมามองคนที่มองเขาอยู่ก่อนร่างสูงเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องแล้วล้มตัวลงนอน

พี่อยากได้อะไรก็เรียกผมนะได้ยินดังนั้นร่างบางก็เม้มปากมองท่าทีที่เฉยเมยของเป้ทั้งห้องเงียบไปนาน

นี่....ฉันอยากเข้าห้องน้ำเซียบอกออกมาเป้ลุกทันทีที่ได้ยินเสียงแล้วเดินเข้ามาหาก่อนจะช่วยประคองร่างเล็กลงเซียเองก็หงุดหงิดเพราะร่างกายมันปวดระบมเวลาขยับตัวแรงไป

อึ๊!”ใบหน้าสวยเหยเกเมื่อปวดที่ขาเป้ตกใจทำหน้าไม่ถูก

ผมโดนอะไรพี่รึเปล่าเจ็บมากมั้ยขอโทษพี่เซียเซียส่ายหน้า

ขอโทษนะครับเป้ว่าก่อนจะอุ้มร่างบางที่ตัวเบาหวิวขึ้นแนบอกแล้วพาเข้าไปในห้องน้ำวางร่างบางบนชักโครกอย่างเบามือ

เสร็จแล้วก็เรียกผมนะผมรออยู่หน้าห้องน้ำเป้บอกแล้วก็เดินออกไปพอทำธุระเสร็จเซียก็เรียกแล้วเป้ก็เข้ามาอุ้มเหมือนเดิมร่างสูงจัดที่นอนให้อย่างดีแล้วจะกลับไปนอนที่โซฟาแต่เซียดึงแขนเอาไว้เป้เลิกคิ้วถาม

ที่ฉันพูดไปก่อนหน้านั้นฉันขอโทษฉันก็รู้สึกสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป....ก็แค่นี้แหละเซียชิงตัดบทแล้วล้มตัวลงนอนเป้ยิ้มมุมปาก

ไม่ว่าพี่จะลืมผมไปแล้วหรือหมดรักผมหรือจริงๆแล้วพี่อาจจะไม่รักผมเลยแต่ผมก็รักพี่นะพี่เซียเป้พูดออกมาเสียงแผ่วแล้วลูบหัวของเซียเบาๆก่อนจะเดินกลับไปร่างบางเม้มปากสัมผัสอุ่นวาบในหัวใจที่ก่อตัวขึ้นแปลกๆทำให้ใจเขาเต้นแรงแล้วยังความอุ่นของฝ่ามือหนาที่ลูบหัวเขาเมื่อสักครู่....รู้สึกดีมากจริงๆ

แหมะ...

เซียยกมือตัวเองขึ้นมาดูรอยหยดน้ำเล็กๆที่แตกกระจายออกเล็กๆก่อนจะยกขึ้นแตะที่ใบหน้าของตน

ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมานะ....

 

2.00 AM

เป้ลุกขึ้นจากโซฟาเขา...นอนไม่หลับร่างหนาออกไปยืนรับลมที่ระเบียงมองทอดออกไปที่ไกลๆฝ่าแสงไฟสวยงามของเมืองกรุงมากมายที่เวลาดึกขนาดนี้ยังคงสว่างโร่

อือ...”เสียงครางแผ่วๆดังขึ้นเป้หันตัวกลับไปมองในห้องเป็นเพราะเสียงรอบข้างเงียบเขาถึงได้ยินแม้กระทั่งเสียงที่เบาขนาดนี้เป้เดินเข้มาหาร่างเล็กที่นอนหน้าเบะคิ้วเรียวขมวดแทบจะชนกันและส่งเสียงพร้อมกับขยับส่ายตัวไปมาเหมือนคนฝันร้าย

อือ...ฮึก.....อย่าทำแบบนี้....อย่าพูดแบบนี้นะฮึกเป้จับไหล่บางแล้วดึงเข้ามากอดเซียผู้ตกอยู่ในฝันร้ายซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากร่างหน้าร่างเล็กสั่นไหวตามแรงสะอื้น

ผมไม่พูดแล้วไม่พูดแบบนั้นอีกแล้วผมอยู่ตรงนี้นะพี่เซียอยู่ตรงนี้ครับเป้พูดเบาๆแล้วสวมกอดร่างเล็กหลวมๆแล้วจูบหน้าผากมนเซียตัวกระตุกแล้วก็หลับไปเหมือนเดิมเป้จึงค่อยๆขยับกายถอยออกแต่เซียขยับตัวแล้วซุกเข้าหาเขาก็เลยต้องตัวเอนนอนและกอดเซียเอาไว้อย่างนั้นทั้งคืน

 

 

***เราจะไม่ดราม่านานค่ะ สงสารพี่เซีย ฮาาาา

ความคิดเห็น