มัทนา ( Madhana )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ

ชื่อตอน : ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2559 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ
แบบอักษร

.................................

 

หลายวัยผ่านไปแล้วที่นุชลดาเอาแต่นอนนิ่งไม่ไหวติง  ทำเอาจิตใจของคนรอนึกกลัวไปตามๆกัน โดยเฉพาะเอกราช  เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว เขากลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้พูดในสิ่งที่เขาอยากจะบอกกับเธอมากที่สุด  ชายหนุ่มมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลทุกวัน  แม้ว่าจะทำเพียงแค่มองดูเธอผ่านช่องกระจกเล็กๆของบานประตูห้องเท่านั้น  เนื่องจากถูกกีดกันจากมารดาของหญิงสาว ซ้ำนางยังกล่าวหาว่าเขาเป็นคนที่ทำให้ลูกสาวของตนต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

' เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะคุณ คุณจำเอาไว้ให้ดี ถ้าหากว่าลูกสาวฉันเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่ ต่อให้คุณจะรวยล้นฟ้ามาจากไหนก็ตาม ฮือๆๆ '

คำคาดโทษจากแม่ของเธอ เป็นเสมือนกับใบมีดคมๆที่กรีดลงมาบนดวงใจของเขา ในตอนนั้นเขาคิดว่า แม้ไม่มีใครมาลงโทษหรือเอาผิดกับเขา ชายหนุ่มเองก็พร้อมจะยอมตายตามเธอไป เพราะเขาคงทนมีลมหายใจอยู่ต่อไปไม่ได้หากว่าเขาไม่มีเธอ  และวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เขาอยากจะมาเห็นหน้าเธอ  ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด หากแต่ยังไม่มีโอกาสที่จะได้บอกไปให้เธอรับรู้ และก็ยังไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสนั้นหรือเปล่า

        ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง  ก่อนจะมองแผ่นกระจกแผ่นบางๆเข้าไปเพื่อมองให้ชัดว่ามีใครอยู่ข้างในกับเธอหรือเปล่า เหมือนกับโชคเข้าข้างที่วันนี้ยังไม่มีใครเข้ามา  เขาจึงถือโอกาสเปิดประตูเข้าไป  ชายหนุ่มปิดประตูลงอย่างเบามือ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆและทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้นวมที่วางอนู่ใกล้ๆกับเตียง ซึ่งมีร่างบางนอนหลับอยู่ มือหนาเอื้อมไปจับมือบางที่มีสายน้ำเกลือห้อยอยู่เข้ามากอบกุมเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างของเขาถูกยกขึ้นไปสัมผัสกับแก้มนวลเบาๆ

        นับเป็นครั้งแรกในหลายวันมานี้ ที่เขามีโอกาสำด้อยู่ใกล้ๆเธอมากที่สุด ใบหน้าคมคายก้มลงไปใกล้ๆใบหน้านวลที่เคยงดงาม แต่ทว่าบัดนี้กลับซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาว ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน

" ผมขอโทษ "

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงมาก ต่างจากทุกครั้งที่เขามักจะตะคอกใส่เธอ

" ผมขอโทษจริงๆ  ขอโทษที่เอาแต่ทำร้ายคุณ "

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด ในหัวใจของเขาตอนนี้หวังจะให้เธอได้ยินเสียงของเขา เสียงจากหัวใจเขา  หยาดน้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคม ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะซบลงกับหลังมือเรียวบางของหญิงสาว

    

        ดวงตาหวานเจือแววเศร้าสร้อยค่อยๆลืมตามองบรรยากาศรอบข้างอย่างช้าๆ พลางพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

' ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนนะ '  

เธอถามตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะเริ่มตกใจกลั เมื่อเริ่มลำดับเหตุการณ์ได่ค่อยข้างชัดเจนเเล้ว   เธอถูกแพทาราปองร้าย ถึงขั้นจะเอาชีวิต จนทั้งตัวเธอแลแพทาราเองประสบอุบัติเหตุรถชน ก่อนจะพุ่งลงข้างทางแล้วชนเสาไฟฟ้าซ้ำอีกระลอก

' แล้ว... ลูกล่ะ  ฮึก...ลูกฉัน '

คำถามที่เธอกลัวมากที่สุดผุดขึ้นในใจ ก่อนที่หญิงสาวจะพยายามขยับตัวเพื่อจะลุกจากเตียง หากแต่ทำไม่ได้ดังใจหวัง

" โอ้ย!! "

เสียงอุทานเบาๆด้วยความเจ็บ ดึงความสนใจจากชายหนุ่มที่ฟุบหน้าอยู่ให้เลยหน้าขึ้นมามอง

" นุช!!  "

 เขาอุทานด้วยความดีใจ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างโล่งอกที่เธอฟื้นขึ้นมาแล้ว

" คุณฟื้นแล้ว.. คุณเป็นยังไงบ้าง..ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่..ผมกลัวมากเลย  กลัวว่าจะเสียคุณไป ผมขอโทษ ขอโทษที่ไม่ได้ดูแลคุณให้ดี  ผมขอโทษ "

เขาพูดออกมาเป็นชุด ไม่เว้นช่องว่างให้เธอได้เอ่ยปากถามหรือตอบอะไรเลย จนหญิงสาวนิ่งเงียบไป ก่อนที่มือบางอีกข้างจะยกขึ้นมากุมท้องน้อยของตัวเองแล้วลูบเบา ก่อนจะเอ่ยถามเขาออกไป

" ลูก...ฮึก.. แล้วลูกล่ะ..เค้าเป็นยังไงบ้าง  "

หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเครือ แม้จะกลัวคำตอบที่จะตามมา หากแต่เธอก็อยากรู้ว่าลูกยังอยู่กับเธอหรือเปล่า

" ...... "

เขาไม่ได้ตอบกลับมา หากทว่ายังคงนิ่งเงียบน้ำตาไหล

" ฮึก..ฮือออ  ตอบฉันที!!.. ลูกฉัน.. ฮือๆๆ  "

คราวนี้หญิงสาวร้องไห้ออกมาเสียงดัง เพราะไม่จำเป็นนต้องรอคำตอบจากเขาเธอก็พอจะเดาได้ว่าคำตอบนั้นมันโหดร้ายมากแค่ไหน

" นุช..คือ..ผม.."

ชายหนุ่มไม่รู้จะปลอบยังไง เขาก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่แพ้กัน

" ลูกฉัน.ฮือๆๆ .. ปล่อยฉัน. คนใจร้าย "

หญิงสาวพยายามดึงมืออกจากการเกาะกุมของเขา

" ออกไป!!.. ไปให้พ้น!!  "

ร่างบางพยายามขับไล่ให้เขาออกไปจากห้องด้วยเสียงอันแหบพร่าปนมากับเสียงสะอื้น

" ขอร้องล่ะ นุชลดา คคุณจะทำอะไรผมยอมทั้งนั้น ขอแค่อย่าไล่ผมไปเลย ขอให้ผมได้ดูแลคุณเถอะนะ  ผมขอร้อง  "

ชายหนุ่มอ้อนวอน น้ำตายังคงไหลลงมาไม่ยอมหยุด

" ไม่!!  ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!! ออกไป๊!!  "

เธอตะคอกใส่เขาเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางดึงมืออกจากอุ้งมือหนา ก่อนจะหันหลังให้เขา ราวกับไม่อยากจะเสวนาด้วย ใบหน้าหวานฟุบลงกับหมอนใบใหญ่พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น  ปากก็พร่ำบอกให้เขาออกไปไม่ยอมหยุด

" ออกไป..ฮืออ  ไปให้พ้น!! "

" ไม่!! ผมไม่ไป ผมจะอยู่กับคุณ "

ชายหนุ่มยังยืนกรานจะอยู่ต่อให้ได้

" นุช!!! "

อยู่ๆเสียงนุ่มอันคุ้นหูก็ดังขึ้น  พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลงอย่างไม่เบามือมากนัก

" แม่!! "

หญิงสาวจำได้ดีว่าเป็นเสียงของมารดา เธอจะเงยหน้าขึ้นมามอง

" ลูกของแม่.. นุช.."

 แม่นอมรีบโผเข้ากอดร่างบางของลูกสาว พร้อมกับน้ำตาแห่งความดีใจที่หลั่งไหลออกมา

" แม่.. ฮือออ ๆๆ "

หญิงสาวเสียใจ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ออกมาไม่หยุด

" คนใจร้าย..ฮือๆ ไล่เขาออกไปทีค่ะแม่..หนู"ม่อยากเห็นหน้าเขา ไล่เขาไปทีค่ะ ฮือๆ"

หญิงสาวร้องไห้หนัก ฟุบอยู่กับอกมารดาราวกับเด็กๆ ไม่ยอมหันหน้าไปมองเขาที่ยืนน้ำตาคลออยู่ตรงนั้น

" ออกไปเถอะค่ะคุณ  อย่าทำร้ายลูกฉันอีกเลยนะคะ  เรื่องที่ผ่านมา ถือซะว่าครอบครัวเราได้ชดใช้ให้กับคุณอย่างสาสมแล้วเถอะค่ะ ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ "

 ชายหนุ่มเจ็บปวดในใจอย่างสาหัส ราวกับเกิดแผลขึ้นมากลางใจด้วยการเอาของแข็งมาทุบ ขอบตาของเขาร้อนผ่าว น้ำตาหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากัน เขาพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ได้แต่ยืนตัวชาอยู่อย่างนั้น

" คุณน้าครับ/คุณน้าคะ "

ผู้หมวดหนุ่มและจริญาพรเดินเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์พอดี ทั้งสองตกใจ เมื่อเห็นทุกคนอยู่ในโหมดดราม่า ร้องห่มร้องไห้กันใหญ่

" คุณ! "

จริญาพรเอ่ยเสียงขุ่น ที่เห็นเอกราชยืนอยู่ในห้องนี้ด้วย

" คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้นี่นา  "

หญิงสาวแหวใส่เขาอย่างโกรธ เพราะรู้ดีว่าเขาคือคนที่ทำร้ายเพื่อสาวของตน

" ทำร้ายเพื่อนฉันขนาดนี้แล้ว ยังจะต้องการอะไรอีกคะ "

 เธอพูดเหน็บให้เขาเจ็บใจซ้ำเข้าไปอีก จนชายหนุ่มก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตากับใคร เพราะตกอยู่ในภาวะหัวเดียวกระเทียมลีบแบบนี้ เขาก็จนใจจะต่อสู้

" จูน.. ไม่เอาน่า "

ผู้หมวดหนุ่มเห็นท่าทีชายหนุ่มที่ดูจะลำบากใจ และเจ็บปวดที่โดนซ้ำเติม จึงสะกิดหญิงสาวเบาๆให้เลิกพูด

" ผมว่า เชิญคุณด้านนอกก่อนเถอะครับ "

  เขาเอ่ยอย่างสุภาพ พลางเดินไปเปิดประตูให้ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินคอตกตามไปที่ประตู  หากทว่าไม่วายจะหันกลับมามองนุชลดาด้วยแววตาเศร้าแฝงด้วยความรู้สึกผิด  หญิงสาวยังคงร่ำไห้ ปากก็บอกว่าให้ไล่เขาออกไปไม่ยอมลดละ ชายหนุ่มจึงถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินพ้นประตูออก

 จริญาพรมองเพื่อนสาวด้วยความสงสารจับใจ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเพื่อนรักที่แสนจะใจดี มีเมตตา และอ่อนโยนอย่างนุชลดา จะต้องมาพบเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ นุชลดายังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด แม้ว่าทุกคนจะพยายามปลอบใจแล้วก็ตาม

" ขอให้หนู..ฮึก..ได้อยู่คนเดียวเถอะนะคะแม่.. ฮือ."

 เมื่อหญิงสาวเอ่ยปากขอร้องออกไปแบบนั้น ทุกคนจึงจำยอมต้องทำตาม แม้จะเป็นห่วงเธอมากเพียงใดก็ตาม

" จ่ะ..พักผ่อนซะนะลูก  "

แม่นอมเอ่ยเสียงนุ่ม พลางลูบเรือนผมสลวยอน่างเบามือ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พร้อมกับภัทรวีและจริญาพร

 

......................................

 

" เช็ดน้ำตาได้แล้ว ยัยเด็กขี้แย "

ผ้าเช็ดหน้าสีไข่ไก่ ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับเสียงทุ้มๆของเขา  ที่ได้ยินครั้งใดก็รู้สึกอบอุ่นไปเสียทุกครั้ง

" ฮึก.. ก็จูนสงสารยัยนุชนี่คะ  เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ "

หญิงสาวบ่นเสียงอ่อย รับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ในมือ ก่อนจะบรรจงซับน้ำตาให้กับตัวเองเบาๆ แถมยังค้อนเขาวงใหญ่ที่หาว่าเธอเป็นเด็กขี้แย

" เฮ้อ... นี่ถ้าหากว่านุชไม่รังเกียจ พี่ก็อยากจะขอโอกาสดูแลเขาตลอดไปนะ นุชเขา..คงจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก  "

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างสงสารหญิงสาวจากใจ คงเป็นเพราะเขารักและชอบเธอมานานถึงได้พูดแบบนี้ออกมา  ทำเอาคนที่เพิ่งเช็ดน้ำตาไปเมื่อครู่ เกือบจะต้องเช็ดน้ำตาใหม่อีกรอบ  เพราะมันเริ่มคลอออกมาจวนจะไหลอยู่รอมร่อ 

" พี่วี..."

 หญิงสาวเรียกชื่อเล่นเขาอย่างสนิทสนม ดวงตากลมโตประดับไปด้วยขนที่ยาวงอนที่ยังเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา จ้องหน้าเขานิ่ง

" พี่ไม่รังกชเกียจว่านุชจะเจออะไรมาบ้าง  ขอแค่เขาให้โอกาสพี่ได้ดูแลเขา ได้ดูแลคุณน้า แค่นี้พี่ก็ดีใจแล้ว "

เขาเอ่ยยิ้มๆ สายตามองออกไปนอกระเบียง ซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพอันกว้างไกลจนสุดลูกหูลูกตา ส่วนหญิงสาวกลับจ้องมองเขาอย่างตื้นตันใจ  จะเป็นไปได้มั้ย หากเธอจะได้รับสิทธิ์เป็นผู้หญิงคนนั้น  คนที่เขารักหมดหัวใจ

'ทำไมพี่วี ถึงไม่รู้สึกกับจูนแบบนี้บ้างคะ จูนรักพี่วี พี่วีได้ยินเสียงหัวใจของจูนบ้างรึเปล่าคะ  '

หญิงสาวป่าวร้องอยู่ในใจ ดวงตาหม่นหมองลงอย่างรู้สึกน้อยใจ

" ไปล้างหน้าหน่อยเถอะ ขี้มูกออกมาเต็มหน้าเเล้วน่ะ หึๆ "

เขาเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะหลุดขำกับสีหน้าเหมือนเด็กของเธอ

" จะบ้าหรอ ไม่เห็นมีเลย พูดจาน่าเกลียด  ไอ้พี่บ้า  "

หญิงสาวสวนกลับทันควัน ใบหน้างอง้ำ งอนเขาอย่างบอกไม่ถูก ส่วนชายหนุ่มนั้นรีบวิ่งกลับเข้าไปในตัวอาคาร ก่อนที่จะโดนหญิงสาวปาอะไรใส่เขา

 

..................................

 

    เอกราชเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยอาการเหม่อๆ ก่อนจะชนเข้ากับชายคนหนึ่งอย่างจัง

" โอ้ย!!!!  "

 ชายหนุ่มคู่กรณีอุทานเสียงดัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขา กะจะเอาเรื่องหน่อยที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ

" ไอ้... อ้าว..ไอ้เอก.."

เป็นเพื่อนรักของเขานั่นเอง  ชิรวิธ

" แกมาเยี่ยมคุณนุชหรอ เธอเป็นยังไงบ้าง  "

เอกราชมองหน้าเพื่อนหนุ่ม ก่อนจะตอบเสียงเรียบกลับไป

" เธอ..รู้สึกตัวแล้ว  "

" เฮ้ยยย จริงหรอวะ  ดีใจด้วยนะเว้ยเพื่อน .."

เพื่อนหนุ่มเอ่ยพลางตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ อย่างแสดงความดีใจ

" ดีใจบ้าบออะไรกันล่ะ  นี่ฉันเพิ่งถูกเขาไล่ออกมาอย่างไม่มีเยื่อใย  "

 ชิรวิธหุบยิ้มลงอย่างทันควัน เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าๆของเพื่อน

" เฮ้อออ.. แล้ว ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้วะ "

เขาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ  

" ก็สมควรแล้วนี่ ที่จะถูกเขาไล่ออกมาแบบนี้... ฉันมันเลว..ฉันมันไม่ดีเอง..ฉันเอาแต่ทำร้ายเขา ทำให้เขาเสียใจ ทำเขาเจ็บ ทำให้เขาร้องไห้..ซ้ำยังดูแลทั้งเขา ทั้งลูกไม่ได้อีก..ฉันเลวมากเลยใช่ใั้ยไอ้วิธ  "

เขาเอ่ยถามเพื่อน สีหน้ากลุ้มใจอย่างหนัก

" แกอย่าคิดมากไปเลยเพื่อน วันนี้เขาอาจจะไล่  แต่ต่อไป เขาอาจจะยอมฟังเราบ้างก็ได้ "

ชิรวิธเอ่ยปลอบเพื่อน ไม่อยากให้เขาคิดมากจนเสียผู้เสียคน เพราะตั้งแต่ที่เขาพาตัวเองมาขลุกอยู่ที่โรงพยาบาล เพื่อนหนุ่มก็ไม่ค่อยได้เอาใจใส่งานเลย

" ว่าแต่  แกมาทำไมวะ "

เอกราชเอ่ยถามเพื่อน

" ฉันก็..มาเยี่ยมน้องสาวแกน่ะ แพทารา  "

เขาตอบเสียงเบา

" จริงสิ ทั้งที่ยัยแพทก็รักษาตัวอยู่ที่นี่ ฉันกลับไม่ได้ไปเยี่ยมน้องเลย งั้นฉันขอไปด้วยคนนะ "

เอกราชเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเดินไปกับเพื่อนหนุ่ม

 

 

..............................

มาอัพต่อแล้วจ้าาาาาา  สงสัยรีดเดอร์หายกันไปหมดแล้วว เพราะไรท์ไม่มาสักที  ขอโทษษษคร้าบบบบบบบบบ  ตอนนี้ไรท์ปิดเทอมแล้วจ่ะ เพราะงั้นจะพยายามอัพเรื่อยๆนะครับ  รักและคิดถึงรีดเดอร์ทุกคนน๊าาาา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น