รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 ใครคือคนในใจ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ใครคือคนในใจ (1)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2563 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ใครคือคนในใจ (1)
แบบอักษร

Ebook ตามลิ้งด้านล่างนะคะ 

Ebook : https://bit.ly/3efrmgf 

8  

ใครคือคนในใจ 

เวลาผ่านไปจนเกือบจะสองทุ่มที่เคเลอร์นอนอิงแอบแนบชิด ร่างบางที่ยังหลับไม่รู้เรื่องก่อนจะตัดสินใจลุกเข้าครัวเตรียมอาหารเย็น เขาพยายามคิดว่าทำอาหารอะไรเป็นบ้าง พอเปิดตู้เย็นมองหาสิ่งที่จะทำอยู่นาน สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจทำไข่ดาวที่สะดวก และง่ายที่สุด 

เมื่อทำอาหารง่ายแสนง่ายเสร็จเขาก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะรอคนขี้เซาตื่น แต่พอออกจากห้องน้ำก็พลันไปเห็นคนบนเตียงกำลังงัวเงียตื่น ร่างสูงจึงรีบไปเปิดไฟที่ก่อนหน้านั้นยังไม่กล้าเปิด เพราะกลัวจะไปรบกวนการนอนของอีกฝ่าย 

“เป็นอย่างไรบ้างครับน้อง…” คำว่า ‘นาง’ ถูกกลืนลงคอไปพร้อมกับน้ำลายเอื้อกใหญ่ เมื่อดวงตาคมปะทะเข้ากับทรวงอกสล้างที่เจ้าตัวไม่ได้ระวังตัว ผ้าห่มที่เคยคลุมร่างร่นลงมากองอยู่บนหน้าตัก ทำเอาเคเลอร์อยากกระโจนใส่แม่กวางสาวเสียเดี๋ยวนั้น 

“เอ่อ...ฉะ…ฉันจะกลับห้อง” อนามิกาบอกอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี จะร้องไห้ฟูมฟายที่เสียตัวหรือก็ไม่ได้อยากร้อง และไม่ได้รู้สึกเลวร้ายขนาดนั้น อีกอย่าง...เขาไม่ได้บังคับขืนใจ แต่เป็นเธอต่างหากที่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามแรงปลุกเร้า ใจไม่แข็งพอที่จะต่อต้าน แต่จะด้วยอะไรก็ตาม ช่างมันเถอะ อย่าไปคิดถึงในสิ่งที่แก้ไขอะไรไม่ได้ 

อนามิกาคิดพลางเหลือบตามองชายหนุ่มเล็กน้อย ทว่าเธอกลับเห็นเขายืนจ้องบางสิ่งบางอย่างด้วยแววตาวิบวับ พอมองตามสายตานั้น หญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง กรีดร้องออกมาด้วยความอาย รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว 

“กรี๊ด!” มือบางรีบลนลานดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดอาหารตาของใครบางคนที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเซ็งๆ ระคนล้อเลียน 

“มองอะไร!” เธอแหวเสียงดัง ดวงหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ขณะที่มือก็ดึงผ้าห่มปิดทุกช่องทาง ไม่ให้ดวงตาแพรวพราวสอดส่องเข้ามาได้ 

“ไม่ต้องคลุมขนาดนั้นก็ได้ ถึงอย่างไรผมก็เห็นหมดแล้วล่ะ” เคเลอร์บอกเสียงกลั้วหัวเราะ คนบนเตียงจึงส่งค้อนวงใหญ่มาให้ 

“ฉันจะกลับห้อง อูย...” อนามิกาครางพลางนิ่วหน้า เมื่อขยับตัวแล้วรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว ทำให้เคเลอร์รีบปราดเข้ามาประคองพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียง และสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยจนคนฟังสามารถสัมผัสได้ 

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมว่าตอนนี้คุณอยู่เฉยๆ ก่อนดีกว่านะ ระหว่างนี้จะได้คุยเรื่องของเราด้วย” 

“เอ่อ...ฉันจะกลับห้อง กลัวยัยอรจะเป็นห่วง” หญิงสาวบอกเสียงสั่น เบี่ยงตัวออกจากวงแขนแกร่ง เธอไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องราวที่เหมือนจะตอกย้ำเรื่องน่าอาย และใจง่ายของตัวเอง แต่นั่นมันคือความคิดของเธอฝ่ายเดียว เพราะแค่เพียงเธอขยับหนี เคเลอร์ก็กระชากร่างบางขึ้นมานั่งอยู่บนตัก โอบรัดอย่างไม่คิดจะปล่อย 

“จะกลับได้อย่างไร ผมยังไม่ให้คุณกลับ คุณเสียตัวให้ผู้ชายแล้วจะหนีกลับง่ายๆ อย่างนี้หรือ ผมรู้นะว่า ที่เมืองไทยเรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก” 

“กะ…ก็ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทย แต่เป็นอเมริกา เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม อย่างที่คุณบอกอย่างไรล่ะ” 

เจอหญิงสาวเอาคำพูดของตัวเองมาย้อนเข้าให้ ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา 

“มันคนละเคสกันที่รัก เอาแบบรวบรัดตัดตอนเลยแล้วกัน ผมไม่หย่า และไม่ยอมให้คุณกลับเมืองไทยแน่ๆ คุณต้องอยู่กับผมที่นี่” 

ความคิดเห็น