แป้งเปียก.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ >> เจได ไออุ่น ฝากรัก... -ครบ-

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ >> เจได ไออุ่น ฝากรัก... -ครบ-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.2k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2559 11:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ >> เจได ไออุ่น ฝากรัก... -ครบ-
แบบอักษร

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/4866/681266002-member.jpg

+ ตอนพิเศษส่งท้ายความสุข +

เจได ไออุ่น ฝากรัก

 

สวัสดีครับผมชื่อเจได ผมดีใจจังเลยที่ตอนนี้ตัวเองจะได้มีบทบาทกับเขาด้วยครับเพราะผมได้รับโอกาสที่ดีๆ ที่มาเล่าเรื่องราวของตัวเองบ้าง... มาอ่านเรื่องราวของผมกันดีกว่าครับ

อดีตของผมเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง พ่อกับแม่ไม่รู้หนีหายไปไหนกันหมด ผมโตมาได้เพราะความมุ่งมั่นของตัวเอง ลักขโมยบ้าง แม้ว่าบางครั้งจะมีคนใจดีชอบซื้อของกินมาวางไว้ให้ตอนที่ผมหลับก็ตาม แต่ชีวิตผมกลับพลิกผันเมื่อคิดที่จะไปขโมยกระเป๋าสตางค์ของคนอื่นเข้า ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่รอด แต่มันกลับไม่ใช่เพราะนอกจากจะได้รับโอกาสดีๆ เขายังยอมรับผมในฐานะลูกบุญธรรมคนหนึ่งและส่งเสียให้ผมได้เรียนหนังสืออย่างที่หวังมาตลอดอีกด้วยครับ

ผมไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมมีครอบครัวที่อบอุ่น... เท่านี้ผมก็ไม่รู้สึกขาดหายแล้วครับ

"ป๊าเปลี่ยนไป" นี่คือคำพูดแรกของผมหลังจากที่พวกเราเจอหน้ากันอีกครั้ง ในช่วงที่ผมปิดเทอม ป๊าเลยบอกให้ผมกลับมาอยู่บ้านเพื่อช่วยดูแลใครคนหนึ่ง

"ยังไง" เขาเคยเป็นคนที่ดูสุขุม แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขากลับมีแต่รอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว

"เพราะแม่เหรอฮะ"

"หืม!"

"ผมเรียกแบบนี้ได้ไหม?" ผมเองก็รอลุ้นว่าป๊าจะอนุญาตหรือเปล่า

"ก็ดีเหมือนกัน มานั่งใกล้ๆ สิ ป๊าจะเล่าคร่าวๆ ให้ฟัง" ผมกลับมาเมืองไทยอีกครั้งหลังจากหายไปสองปี แถมครั้งนี้ยังมีภารกิจสนุกๆ ให้ทำอีกต่างหาก

"เล่าอะไรฮะ"

"อ๋องน้อยเป็นคนดื้อเงียบและไม่ค่อยชอบความวุ่นวาย ถ้าทำให้เขาโกรธก็ต้องรีบง้อ"

"ง้อ... ง้อยังไงฮะ" ผมขมวดคิ้วสงสัยเพราะเกิดมาจนถึงป่านนี้ยังไม่เคยง้อใครเลย

"มนุษย์เราหากไม่มีหัวใจ ก็ไม่สามารถอยู่ต่อได้ใช่ไหม?"

"..." ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจที่ป๊าอธิบายสักเท่าไหร่ก็ตาม แต่ผมก็จะพยายามฟังที่เขาพูดครับ

"ป๊าก็เช่นกัน เพราะฉะนั้นอ๋องน้อยคือหัวใจและเจไดต้องเป็นคนดูแลหัวใจของป๊า"

"ฮะ"

"จำไว้นะ! ถ้าอ๋องน้อยโกรธก็ง้อให้มากๆ เดี๋ยวก็หายเพราะเขาชอบใจอ่อน”

"ฮะ"

"และที่สำคัญ มีอะไรต้องบอกป๊าห้ามปิดบัง"

"ครับผม"

นั่นคือเรื่องราวที่ป๊าบอกกับผมก่อนจะเดินทางไปต่างประเทศ และเรื่องวุ่นๆ ในวันแรกที่ผมได้เจอกับแม่ก็เกิดขึ้น... หากได้อ่านกันมาแล้วจะรู้ครับว่าผมก่อวีรกรรมอะไรไว้บ้าง

คริคริ

ผมว่าเรามาอ่านเรื่องราวต่อจากนี้กันดีกว่า...

 

บ้านพักตากอากาศริมทะเล

"ฮือๆ"

"ไออุ่น" นี่คือชื่อของน้องชายผมครับ ผมเป็นคนที่หวงน้องมากๆ และน้องชอบดื้อเหมือนแม่ แต่ไออุ่นจะดื้อมากกว่า ช่วงนี้ผมต้องกลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กอีกคน ไออุ่นมีพัฒนาการที่ดีเยี่ยม การหัดเดินของเขาผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว ถึงจะเจ็บตัวไปบ้าง แต่ท่าทางของน้องเหมือนกำลังสนุกมากกว่า

สำหรับตอนนี้ที่น้องกำลังร้องไห้อยู่ ผมว่ามันไม่สนุกแล้วครับ

"เจ้าแสบทำอะไรน้องอีก" เสียงของปู่ดังขึ้น ก่อนจะเดินไปอุ้มน้องขึ้นมา "โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนดี"

"น้องดื้อ"

"ฮือๆ" พอผมพูดแบบนี้ ไออุ่นที่รับรู้ได้ก็ร้องไห้งอแงใส่ปู่ต่อ

วันนี้ปู่พาพวกเราและย่ามาเที่ยวทะเลกันครับ น้องไม่งอแงสักนิดขนาดต้องอยู่ห่างกับป๊าและแม่ แถมยังดีใจด้วยซ้ำที่ได้มาเที่ยว แต่กับผมน้องจะดื้อขนาดผมบอกว่าอย่าเดินไปข้างหน้า น้องยังไม่ฟังเลย พอหกล้มก็มานั่งร้องไห้ยกใหญ่

"ปู่ให้มาดูน้องนะ ไม่ใช่ดุน้อง"

"ก็น้องดื้อ ผมบอกแล้วว่าข้างหน้ามันมีหลุม น้องก็ยังจะวิ่งไปหาอีก"

"น้องคงอยากเล่นกับเรา"

"..." ผมเม้มปากเข้าหากันจนแน่น เมื่อปู่พูดแบบนี้ออกมาหรือเมื่อกี้น้องอยากให้ผมวิ่งไล่ตาม

"เอาละๆ มาอุ้มน้องไปทำแผลซะ"

"อ้าว! ทำไมไม่ให้ย่าทำละครับ"

"ย่าเขาเหนื่อยจนหลับไปแล้ว ปู่เองก็เมื่อยหลังด้วย เรานั่นแหละต้องเป็นคนดูแลน้อง ไหนก่อนจะมารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแล หากเป็นแบบนี้ปู่ไม่พามาด้วยหรอกนะ" ปู่ดุผมยาวเลยครับ ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายอมรับผิด แล้วเดินคอตกไปอุ้มน้องมาจากปู่

"อะ อึก" ไออุ่นเลิกร้องไห้แล้ว แต่ยังคงสะอื้นอยู่ ปู่เดินนำเข้าไปในบ้าน ผมเลยเดินตามเข้าไปด้วย ท่านเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาให้ก่อนจะแนะนำวิธีกับผม

"ทำไมปู่ไม่ทำให้น้องเลยละครับ"

"ต่อไปเราจะต้องดูแลน้อง เพราะฉะนั้นเรียนรู้ไปตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า" ถึงมันจะไม่ยากไปสำหรับผม แต่ผมก็กลัวว่าน้องจะเจ็บและร้องไห้อีก

"ครับ"

"ปู่ไปพักผ่อนก่อนนะ ดูแลน้องละ ไม่ใช่ทำให้น้องร้องไห้"

"ครับ"

ปู่เดินกลับขึ้นไปด้านบนแล้ว ส่วนผมกับน้องก็นั่งกันอยู่ที่โซฟาด้านล่าง น้องนั่งสะอื้นตัวสั่นอยู่ตรงหน้าผม สำหรับเด็กอายุสิบขวบอย่างผม ตอนนี้คือเรื่องใหญ่หลวงมากครับ

"ดะ ได" น้องมักเรียกชื่อผมแบบนี้เสมอ "จะ เจ็บ" นอกจากจะหัดเดินได้คล่องแล้ว ยังพูดได้ชัดขึ้นอีกครับ แต่มักจะเป็นคำสั้นๆ เท่านั้น

"มันจะแสบ"

"งึกๆ" น้องนั่งพยักหน้าให้ผมก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปปิดตาตัวเองเอาไว้ นี่คือวิธีปกปิดความเจ็บปวดอย่างหนึ่งครับ

"ฮือๆ" แต่ทว่าน้องกลับร้องไห้โฮใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่รอยถลอกตรงหัวเข่าถูกแอลกอฮอล์สีฟ้าเข้าไป แต่เจ้าตัวกลับไม่ขยับขาหนี

ฟู่ ๆ

ผมก้มลงไปใกล้ๆ รอยถลอกที่หัวเข่าของไออุ่น ก่อนจะเป่าลมให้กับน้อง คนตัวเล็กขยับขานิดหน่อยคงจั๊กกะจี้มั้งครับ ก่อนที่ฝ่ามือเล็กจะลดลงแล้วดวงตากลมโตที่เอ่อคลอกำลังมองมาทางผม

"ได"

"พี่จะเป่าให้นะครับ"

"แสบ" ไออุ่นบอกกับผมเสียงสะอื้น แต่น้องอดทนมากครับ

หลังจากเป่าให้จนเจ้าตัวบอกว่าไม่แสบแล้ว ผมก็ทำแผลต่อ หามาทายาให้ แต่ไม่ได้เอาอะไรแปะทับไว้เพราะแม่เคยบอกมันจะทำให้แผลอับชื้นและไม่หายสักทีพอ ทายาเหลืองเสร็จก็ต้องเป่าให้แห้งแล้วอย่าไปทำอะไรให้โดนแผลส่วนนั้น

"เสร็จแล้วครับ"

"..." ไออุ่นยิ้มให้ผมก่อนจะขยับขาของตัวเองเพื่อมองแผลให้ถนัดขึ้น มันเป็นแค่รอยถลอกเล็กๆ เท่านั้น

"ไปดูการ์ตูนกันนะครับ"

"ฮะ" ไออุ่นขยับตัวลงจากโซฟา แต่น้องคงเจ็บแผลที่เข่ามั้งครับเจ้าตัวถึงกับร้อง "ฮูย..." ออกมาแบบนี้

"เดี๋ยวไดอุ้ม" ผมบอกกับน้องก่อนจะเก็บของเข้าที่และหยิบกล่องปฐมพยาบาลไปวางไว้บนโต๊ะ ผมกลับมาอุ้มไออุ่นไปที่ห้องนั่งเล่น ปล่อยให้น้องนั่งรออยู่ที่ฟูก

"ไปไหน"

"ไปเอาขนม" ไออุ่นยอมปล่อยมือจากชายเสื้อผมก่อนจะนั่งรอ ผมเลยเดินออกมาหาขนมและนมกลับเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น ได้มาเยอะแยะเลยครับ ผมวางมันไว้ใกล้ๆ กับฟูกก่อนจะเดินไปเปิดการ์ตูนให้น้อง 

การเป็นพี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย แต่ไออุ่นเลี้ยงง่ายมากครับ ผมแอบดีใจที่น้องติดผม...

 

"ย่ะๆ ย๊าๆๆ เคร้งๆ"

เสียงต่อสู้ดังขึ้นมา ผมกับน้องก็ตั้งตาดูกันมากๆ ไออุ่นเหมือนจะง่วงเพราะนั่งหาวใหญ่เลยครับ น้องขยับเข้ามาใกล้ๆ ผม ก่อนจะนอนลงบนตัวผม มันเป็นท่านอนที่แปลกประหลาดมากๆ เลยครับ

"ง่วง" ไออุ่นบอกกับผมก่อนจะหลับตาลง

"ฝันดีนะครับ" ผมลูบหัวน้องเหมือนกำลังกล่อมให้เขาหลับ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นลูบหลังให้แทน ไออุ่นนอนทับตัวผมทั้งๆ อย่างนี้จนหลับ พอผมจะยกเขาไปนอนที่ฟูกให้นอนสบายขึ้น เจ้าตัวกลับไม่ยอมและร้องครางงอแงเหมือนจะตื่น ผมก็เลยยอมให้น้องนอนทับผมอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ดีนะครับที่ไออุ่นตัวไม่หนักเท่าไหร่ไม่งั้นผมคงเมื่อยแย่

ผมเองก็นอนดูการ์ตูนจนเริ่มง่วงแล้วเหมือนกันครับ...

Zzzz คลอกฟรี้ ๆ

เสียงกรนและลมหายใจของพวกเราดังผสานจนเลยครับ ผมว่าตื่นมาคงเมื่อยแน่ๆ เลย

 

"อ้าวเด็กแสบสองคนหลับกันซะแล้ว" ผมสะลึมสะลือเหมือนได้ยินเสียงย่าพูดอยู่ใกล้ๆ เลยครับ

"ตาแก่ไปอุ้มไออุ่นนอนให้ดีๆ สิ นอนท่านั้นเดี๋ยวเจไดก็เมื่อยแย่" ย่าคุยอยู่กับปู่เรื่องท่าทางการนอนของน้อง แต่ผมก็ชินแล้วครับเพราะไออุ่นมักจะมานอนกอดผมแบบนี้เสมอ

"ปล่อยให้นอนแบบนั้นแหละ"

"อ้าว!"

"ไม่เห็นเหรอไออุ่นกอดไว้ซะแน่นขนาดนั้น ขืนไปยกออกมีหวังหลานร้องไห้งอแงกันพอดี"

"..." ย่าเงียบไปทันทีเหมือนกำลังคิดตามอยู่ละมั้ง

"และอีกอย่าง หากเจ้าแสบเมื่อยคงไม่ยอมให้น้องนอนท่านี้หรอก"

"งั้นก็ไปปิดทีวี"

เสียงทีวีหายไปแล้ว สงสัยคราวนี้ปู่จะยอมทำตามครับ "ปรับแอร์ให้ดีๆ ด้วย แล้วก็เอาผ้าห่มมาห่มให้หลานซะ"

"มันหน้าที่เธอไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันไม่ได้บอกว่าอยากจะมานี่"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ"

"รีบๆ ละ ฉันจะไปทำอะไรไว้รอหลานๆ ตื่นขึ้นมาจะได้กิน" ย่าพูดจบก็เดินออกไป ส่วนปู่ผมรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรสักอย่างกำลังปิดทับร่างกายอยู่ คงไม่ต้องสงสัยมั้งครับเพราะได้ยินอยู่แล้วว่าย่าสั่งให้ปู่เอาผ้าห่มมาให้พวกเราสองคน

"เฮ้อ! หากไอสูรย์รู้เข้า หัวคนแก่อย่างฉันคงขาด" ปู่ขยี้หัวผมพร้อมกับคำพูดประโยคน่าขบขันเมื่อกี้ เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ ก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาพร้อมกับเสียงลมหายใจของพวกเราสองคน

ผมตื่นซะแล้วสิครับ ตื่นขึ้นมามองน้องที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนตัวผมในตอนนี้...

"โตขึ้น จะยังทำแบบนี้อยู่ไหมนะ"

จุ๊บ

ผมกดจูบเบาๆ ที่เรือนผมของน้อง หากป๊าอยู่ผมคงไม่ได้ทำแบบนี้หรอกครับ เพราะท่านหวงน้อง แต่ผมก็บอกไปแล้วว่าคนนี้ของผม

"ด ได อื้อ" ผมได้ยินเสียงน้องละเมอเรียกชื่อผมด้วยครับ

"ไดอยู่นี่ครับ" น้องไม่ได้ขยับตัวลงจากผม แต่กลับกอดแน่นกว่าเดิม ผมเองก็ไม่ได้อุ้มน้องลงจากตัวเหมือนกัน แถมยังฉวยโอกาสกอดตอบน้องแล้วหลับต่อ

 

ผมเหมือนลูกเสือครับ... แต่สักวันคงได้เดินตามรอยเสือตัวพ่อ ส่วนไออุ่น... น้องเป็นแค่ลูกแมวก็พอแล้วครับ

 

 

_______________________________

ครบ จบ หมดจดแล้วจริงๆ ค่ะ

ขอบคุณนะคะ ที่อ่านกันมาถึงตอนนี้...

 

ตอนนี้อยากลองเอามุมมองของเจไดมาเขียนบ้าง ฮาาา

ตามประสาเรานะคะ อย่าถือสาแต่ว่าอบอุ่นได้ดีจริงๆ เลย ^^

 

หากมีโอกาสพวกเราคงได้เจอกันใน รูปเล่ม นะคะ

ถึงตอนนั้นจะแต่งตอนพิเศษของพวกเด็กๆ ไว้ให้อ่านอีกค่ะ

ขอบคุณค่ะ

แป้งเปียก  2016-03-27

 

 

#

ภาพมโนตอนโตนะคะ...

ฮาาา

 

ความคิดเห็น