pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 8

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2559 23:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 8
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 8

 

สามทุ่มกว่าๆที่ค่ายอาสา

“ขอ...สัญญาว่าจะรักเพียงคุณ....ว่าจะรักแค่คุณ....ว่าจะรักแค่คุณเท่านั้น....”เสียงกีตาร์และเสียงร้องเพลงดังขึ้นอย่างอ่อนนุ่ม อ่อนโยนเข้าบรรยากาศที่สายลมพัดมาชวนให้หนาวคนมีคู่ก็นั่งกอดกันกลมเหมือนเรย์กับบัสและฟาร์ที่นั่งให้เซฟนั่งทับบนตักขณะร้องเพลง เป้เกากีตาร์ส่งอารมณ์เหมือนจะสื่อให้บางคนรับรู้

คนอื่นๆที่นั่งล้อมวงโยกตัวไปมาช้าๆ หลังจากที่เสร็จจากงานก็ไปอาบน้ำเพราะถ้าพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วน้ำจะเย็นเหมือนน้ำแข็งเลยพออาบน้ำกับเสร็จก็ทำอาหารร่วมกับชาวบ้านพร้อมกับดูพระอาทิตย์ตกก่อนจะกินข้าวกันเสร็จทำโน่นนี่จนครบทุกอย่างเวลาก็แค่สามทุ่ม ด้วยความที่เป็นคนกรุงนอนกันตั้งตีหนึ่งตีสองก็ไม่ง่วงเลยจับกลุ่มร้องเพลงกันนี่แหละ

ขณะที่เขาร้องเพลงกันกายก็กำลังนั่งเงียบๆอยู่ที่มุมหนึ่งห่างจากกลุ่มนั้นไม่มากนักเงยหน้ามองฟ้าคิดถึงใครบางคนที่เคยร้องเพลงนี้ให้ฟังแม้ว่ามันจะร้องไม่จบก็ตาม นึกขึ้นได้หยิบโทรศัพท์ออกมาเพราะเขาบอกกับรุทว่าถ้าถึงแล้วจะโทรไปบอก แต่เพราะต้องยกของและจัดเตรียมนี่นั่นจนลืมไปเลย ทว่า...โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณว่ะ

“เฮ้อ....พกมาทำห่าอะไรวะเพาเวอร์แบงค์ แม่งไม่มีความจำเป็นเล้ยสำหรับที่นี่”กายพึมพำอย่างหงุดหงิดอยากจะให้เวลาผ่านไปเร็วๆเขาจะได้กลับกรุงเทพไปดูว่าไอ้รุทเป็นไงบ้างติดต่อไม่ได้เลย กลัวว่าพอกลับไปเก่งจะเดินมาทำหน้าเศร้าแล้วบอกว่า

“ไอ้รุทมันตายแล้ว”

ผลัวะ

กายตบหน้าตัวเองไม่แรงมาก คิดบ้าอะไรวะ แต่เขากลัว....จริงๆนะ

หลายวันต่อมา

หลังจากที่เมื่อคืนแกล้งหลอกผียัยน้องออมจนโดนผีจริงหลอกซะเองกายก็นอนคนเดียวไม่ต้องไปขอนอนกับรุ่นน้องอีกคนที่บ้านข้างๆ ที่ได้นอนคนเดียวก็เพราะรูมเมทอีกสองคนมันไปนอนไหนก็ไม่รู้ ส่วนไอ้เป้ที่ได้นอนอยู่ห้องเดียวกันก็แผ่ความรู้สึกบางอย่างจนไม่กล้านอนด้วย แม่งน่ากลัวกว่าผีก็ไอ้เป้นี่แหละ สุดท้ายเลยได้นอนก่ายรุ่นน้องสบายใจเฉิบแบบนี้

-----------------------------------------------

ดวงตาคมมองร่างของกายที่ยกขาก่ายพาดรุ่นน้องคนหนึ่งมือก็พาดไปที่รุ่นน้องอีกคน ตอนนี้เพิ่งจะตีสามกว่าๆยังไม่มีใครตื่น ร่างโปร่งเพรียวถูกอุ้มแล้วพากลับไปนอนที่ห้องเดิม

“อืม...”ความรู้สึกและกลิ่นบางอย่างรบกวนการนอนของกาย ใจนึงก็อยากจะตื่นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่อีกใจนึงก็ขี้เกียจสุดท้ายความขี้เกียจกก็กระโดดขี่คอความสงสัยและกดความสงสัยจมที่นอนไป

จุ๊บ

ริมฝีปากถูกรุกราน พอขยับหนีมันก็ตามมากวนไปอีก จนกายต้องพลิกตัวนอนคว่ำ

“หึหึ....ทำขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหูแล้วกดจมูกหอมแก้มแข็งๆของกายแรงๆ กายตื่นทันทีเด้งตัวขึ้นแล้วมองร่างสูงที่ยันตัวขึ้นนั่ง ร่างกายที่เห็นครั้งสุดท้ายว่าโคตรผอมกลับมามีเนื้อมีหนังใบหนาหล่อที่แก้มตอบก็ดูหล่อขึ้นกว่าเดิมมาก กายมองภาพตรงหน้าพร้อมกับขยี้ตาแรงๆกระพริบตาซ้ำๆหวังว่าภาพมายาตรงหน้าจะหายไป

แต่....

“กูเมาๆ....เฮ้ยที่นี่โนแอลกอฮอล์ละ...ละ...แล้ว อย่าบอกนะว่ามันตายแล้ว....แล้วนี่วิญญาณ....เฮ้ยๆ...อะไรวะ...ไม่นะเว้ย”กายตื่นตูมเหมือนคนสติแตกพูดกับตัวเองพร้อมกับยกมือทึ้งหัวแล้วสะบัดไปมา

หมับ

ร่างเล็กถูกกระชากเขามากอด กายนิ่งชะงักค่อยๆกอดกลับ ตัวอุ่นๆ....เฮ้ย..! ไม่ตายไม่ใช่ผี

“โคตรน่าน้อยใจเลยอยู่ๆถูกแฟนมาแช่งให้ตาย”

“รุท....ระ....รุทมึงเหรอวะ...รุท อ๊าก...ไอ้เหี้ยรุท”กายเรียกชื่อของรุทหลายรอบจนเจ้าของชื่อต้องปิดปากคนพูดมาก...ด้วยปากของเขาเอง

พอเช้าทุกคนเห็นรุทก็เดินเข้ามาถามว่าหายไปไหนมา อย่างนั้นอย่างนี้ กายเลยต้องตอบแทนว่า

“รุทมันไม่สบาย”

“พี่รุทเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ แล้วนี่หายดีรึยังคะทำไมถึงมา”หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้นพร้อมกับแตะเนื้อต้องตัวคนของเขา กายมองตาขวางๆแล้วตอบเสียงห้วนๆ

“มันเป็นเอดส์”รุทหลุดขำเมื่อกายตอบแบบนั้นออกมาแล้วรีบแก้ข่าวพลันวัน

“ไม่ใช่ครับ เป็นไข้หวัดใหญ่เลยหายไปนาน”พอทุกคนคุยกันเล็กๆน้อยก็พากันไปอาบน้ำ เรย์ บัส ฟาร์ เซฟก็ชวนให้ไปอาบน้ำด้วยกัน

“มึงมีอะไรในใจป่ะเนี่ย”เรย์ถาม รุทมองหน้าแล้วยิ้มมุมปากนิดๆ

“ก็มีอะพี่แต่จบค่ายนี้แล้วผมจะบอกละกัน”รุทตอบ เรย์พยักหน้าแล้วตบไหล่น้องรหัส

“เออแล้วไอ้เป้อ่ะ”ฟาร์ถามขึ้นเพราะเขาไม่เห็นเป้ตั้งแต่เช้า

“อ๋อ...พี่เป้เขาฝากงานให้ผมน่ะ บอกว่าเขาจะกลับกรุงเทพมีเรื่องอะไรนิดหน่อยพี่เขาฝากขอโทษพวกพี่ด้วย”ทุกคนพยักหน้าเข้าใจเพราะช่วงนี้มันดูเครียดๆน่ากลัวๆคงจะมีเรื่องแหละ

 

11.30 AM

อาสาสมัครทุกคนวางของที่กำลังทำแล้วมารวมตัวกันอย่างไม่ได้นัดหมายที่จุดรวมเพราะเวลานี้เป็นเวลาของ....อาหารกลางวัน

“เฮ้ยๆมีใครเอาข้าวไปให้น้องออมยังวะ หิวแล้วมั้ง”เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นแต่ไม่มีใครสนใจเพราะกำลังเอร็ดอร่อยจากกับข้าวของชาวบ้านที่ทำแจกจ่ายให้

“ใครเหรอพี่”รุทถามเพราะอยู่ใกล้หนึ่งและเห็นว่าไม่มีใครตอบสักคน

“รุ่นน้องต่างมอ เห็นว่าเมื่อคืนโดนผีหลอกนอนจับไข้อยู่ที่บ้านโน่งน่ะ”หนึ่งชี้บ้านที่ออมนอนพัก

“เฮ้ยจริงดิพี่ มีผีด้วยเหรอ งั้นเดี๋ยวผมเอาข้าวไปให้น้องเองก็ได้พี่ เดี๋ยวน้องหิว”หนึ่งพยักหน้าพร้อมกับยื่นจานข้าวให้รุท ร่างสูงเดินถือจานไปที่บ้านนั้น พอดีกับที่กายเดินเข้ามาตามรุทเพราะเห็นว่ายังไม่กลับไปนั่งกินข้าวสักที

“เฮ้ยเห็นไอ้รุทป่ะ”กายถามเพื่อนๆที่นั่งกินข้าวอยู่

“ได้ยินหนึ่งบอกว่าให้เอาข้าวไปให้น้องที่โดนผีหลอกเมื่อคืนว่ะ”เพื่อนสักคนในกลุ่มตอบกลับมากายเบ้หน้าเมื่อได้ยินชื่อออมหวังว่าคงไม่จ้องจะงาบคนของเขาหรอกนะ

รุทเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาเมื่อไม่มีเสียงตอบรับเห็นหญิงสาวนั่งทำหน้าหงุดหงิดอยู่ที่ฟูกที่นอนและพอเห็นว่ามีคนเข้ามาออมก็ไอออกมาเบาๆ

“พี่หนึ่งให้เอาข้าวกลางวันมาให้”รุทบอกพร้อมกับยื่นจานให้กับออม หญิงสาวรับจานมาแล้วจับมือของรุทเอาไว้

“เราไม่ค่อยมีแรงน่ะ ป้อนหน่อยได้มั้ย”รุททำตัวไม่ถูกเมื่อถูกขอร้องแบบนี้

“เป็นอัมพาตเหรอออม แค่กินข้าวไม่เหนือบ่ากว่าแรงหรอก”กายเดินเข้ามาได้ยินพอดีเลยสวนกลับแล้วดึงแขนรุทให้ออกมาจากบ้าน

ผลัวะ ผลัวะ

กายต่อยไหล่หนาไปสองทีจนรุทต้องขยับหนีเพราะเจ็บ

“แหม่เจอผู้หญิงอ่อยเข้าหน่อยนี่ทำอะไรไม่ถูกเลยนะมึง”กายพูดเสียงห้วนๆแล้วเดินมานั่งที่ตัวเองซึ่งฟาร์ เซฟ เรย์ และบบัสก็งงๆกับท่าของฉุนเฉียวของกาย

“เป็นอะไรวะ”ฟาร์ถาม พอดีกับที่รุทนั่งลงกินข้าว

“ก็ไอ้รุทดิ เอาข้าวไปให้ออม แล้วโดนนางอ่อยปฏิเสธไม่เป็นเลยห่า ถ้ากูไม่เข้าไปนะโดนน้องออมนั่นแดกไปละ”กายว่าเสียงเหวี่ยงๆแล้วตักข้าวแรงๆ

“มึงก็ว่าออมแรงไปสัส ฮ่าๆๆ”เซฟหัวเราะร่าขณะที่คนอื่นๆหรี่ตามองอย่างจับผิด

“แล้วทำไมมึงต้องโกรธขนาดนี้วะ หึงไอ้รุทมันดิ”เรย์พูดขึ้นกายชะงัก รุทหัวเราะในลำคอก่อนจะถูกสายตาดุๆมองกลับไป

“กูแค่ไม่ชอบออม”กายแก้ต่างแล้วกินข้าวคนอื่นๆก็หัวเราะแล้วก็จบไม่ไล่ต้อนกายมันต่อ รุทขยับเข้ามานั่งจนตัวติดกับกายแล้วบีบไหล่กายเบาๆ กายเบ้หน้าแล้วกินข้าว อย่างน้อยก็มีรอยยยิ้มที่มุมปากล่ะนะ

 

9.00 PM

“โกรธอะไรผมเนี่ย ไม่ดีใจเลยเหรออุส่ามาหานะ เพิ่งจะหายไข้เมื่อคืนเองก็ให้เก่งมันขับรถพามาหาพี่เลยนะ เนี่ยเหนื่อยก็เหนื่อย เหมือนจะปวดหัว”รุทพูดยาวพร้อมกับเดินตามกายออกมาจากวงสังสรรค์

“แล้วมึงมาทำไมเนี่ย เพิ่งหายไม่สบายเสือกตัวมาช่วยพวกกูเดี๋ยวไข้กลับกูจะด่ามึงจนหายไข้อีกรอบเลย”กายบ่นออกมาแล้วนั่งลงบนขอนไม้ใหญ่ ไอ้เรื่องโกรธก็ไม่ใช่อะไรหรอกรุทมันแม่งจิตอาสาตัวจริง ไปแบกไม้แบกลังตามพวกเขา ทั้งที่ตัวเองก็เพิ่งจะหาย อะไรที่คนอื่นเขาไม่อยากทำก็ดันไปเสือกอาสาทำให้

อย่างเมื่อบ่ายแดดมันร้อนกว่าทุกวันจนทนไม่ไหวขึงผ้ากันแดดต้องเอาเชือกไปผูกต้นไม้ แต่ไม่มีใครขึ้นมันก็ปืนขึ้นไปเอาเชือกผูกให้ ลังอุปกรณ์พวกตะปูหนักๆนี่ไอ้พวกผู้ชายเป็นตุ๊ดกันเป็นแถบยกไม่ไหวรุทมันก็ไปช่วยยกจนเสร็จ แล้วเมื่อเย็นเขาเห็นมันกินยาพารา แม่งเอ้ย! ทำอะไรไม่ดูตัวเอง

“โหพี่...โกรธเรื่องแค่เนี้ย”รุททำเสียงสูง

“เรื่องแค่นี้เหรอวะ! ถ้ามึงไม่สบายหนักแล้วกลับไปมีสภาพแบบนั้นกูไม่เอาหรอกนะ”กายพูดเสียงดังแล้วลุกขึ้นจะเดินหนีอีกรอบเขาชักจะเพิ่มเลเวลความโกรธมาเป็นโมโหแล้วนะพอนึกถึงสภาพมันตอนที่เลิกยาได้แล้วไม่สบาย แม่ง ซากศพที่ยังมีลมหายใจชัดๆ!

“ขอโทษๆ....พี่กาย ผมขอโทษ”รุทรีบพูดแล้วรวบตัวของกายมากอด

“โอเคๆจะไม่ทำอะไรที่เกินไปแล้วครับผม”รุทกระซิบข้างหูแล้วเนียนหอมแก้มของกายเบาๆ กายดิ้นจนหลุด

“เออจำคำพูดมึงด้วย แล้วก็เด็กที่ชื่อออมน่ะ ห่างๆไว้ได้ก็ดี”ยัยน้องออมนี่ท่าจะเปลี่ยนวิถีมาพุ่งใส่ไอ้รุทแล้วว่ะ เห็นออกมาป้วนเปี้ยนๆแถวๆที่รุทมันทำงาน รุทฟังแล้วก็หัวเราะจนโดนศอก

“ผมว่าออมก็น่ารักดีนะพี่”รุทแกล้งพูด กายมองร่างสูงแล้วเดินหนีพร้อมกับพูดส่งท้ายให้รุทได้ยิ้มอีกว่า

“ชอบมากมั้ยล่ะ ถ้าชอบมากงั้นมึงก็ไปขอคบน้องเขาซะสิ!

“ขอไม่ได้ว่ะยังไม่ได้เลิกกับเมียเลย”รุทพูดตอบแล้วเดินตามโดยที่ทิ้งระยะห่างเอาไว้กายเดินเข้าไปถึงบ้านรุทรีบวิ่งเข้าไปหาปิดประตูห้องรุมเมทอีกสองคนยังไม่มา

“งั้นก็เลิก...อื้อ”กายถูกริมฝีปากหยักโฉบลงมาอย่างรวดเร็วและทำให้เขาเคลิ้มได้ไม่ยาก

“ไม่เอาไม่พูดดิ”รุทผละริมฝีปากออกมาพูดขึ้นพร้อมกับถูจมูกของตนกับกายไปมาอ้อนๆ

“ก็มึงชอบพูดให้กูพูดอ่ะ”กายว่าแล้วกัดจมูกของรุทไม่แรงนักแต่ก็ทำให้ขึ้นรอยฟันชัดเจน

“พี่กาย”รุทเรียกเบาๆแล้วจูบซับริมฝีปากของกายย้ำๆ

“อะไรของมึง”รุทไม่ตอบคำถามของกายแต่จับมือให้มาจับอะไรบางอย่างที่พองนูนออกมาตรงเป้ากางเกง กายหน้าขึ้นสีแล้วผลักรุทออก

“อะ...อะ...ไอ้หื่น! มึงมันจัง(ไร)ชิบหายเลย! ไปสงบสติตัวเองเลยนะ!”กายตวาดไม่ดังนักแล้วล้มลงนอนบนฟูกที่นอนหยิบผ้าห่มนวมมาคลุมโปงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รุทยิ้มขำแล้วมุดตัวเข้าผ้าห่มนวมของกาย แขนแกร่งคว้าเอวเล็กหมับจนกายสะดุ้ง ส่วนแข็งขืนดุนอยู่ที่หลังจนกายไม่กล้าขยับตัวแล้วยังลมหายใจร้อนๆที่ผ่านคอของเขาอีก สยิวโว๊ย!

“ไม่ช่วยจริงๆเหรอ”รุทถามเสียงอ้อนแล้วจูบต้นคอของกาย ทั้งร่างขนลุกชันแล้วขยับหนีแต่รุทก็เบียดตัวเข้ามาจนกระทั่งกายขยับชิดจนติดกำแพงไม้

“ไม่เลอะหรอกน่าผมเอาถุงยางมาด้วย”

ห๊ะ!

“มึงเอามาทำไม จะทำที่นี่เหรอวะ มึงบ้ารึเปล่าไอ้รุท!”กายร้องเสียงดังจนรุทต้องตะครุบปากของกายเอาไว้กลัวว่าคนอื่นจะตกใจ

“ก็มีติดกระเป๋าอยู่สองสามอันเอง เออพี่ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร อึดอัดสักครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวก็หลับ”รุทแก้แล้วพลิกตัวหันหลัง ไอ้นี่มันเวอร์จริงเป็นครึ่งชั่วโมงเลยรึไง กายล้มตัวลงนอนไม่สนใจรุทมันเหมือนกัน แต่กลางดึกร่างกายของทั้งสองก็ขยับเข้าหากันเองแล้วกลายเป็นว่านอนกอดกันกลมจนเช้าเลยล่ะ

 

 

 

ความคิดเห็น