Chimpanzee

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ตอนที่ 28 [ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ]

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 [ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ]

คำค้น : หากต้องการได้ใจชายต้องคว้ากระเพาะเขาให้ได้ก่อน ,ทำอาหาร ,ออมเล็ต ,อังศุมาลิน ,นิยายวาย ,นิยายแฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 391

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2563 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 [ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ]
แบบอักษร

 

และแล้วหลังจากนั้นไม่รู้ด้วยเหตุใดเจ้าวีวี่สิงโตขาวตัวร้ายหัวขโมยตัวนั้นก็วิ่งตามติดออมเล็ตกลับมาที่พื้นที่ส่วนตัวอันเป็นเซฟโซนสีขาวของเขาด้วย น่าประหลาดใจเข้าไปอีกที่เขาก็ดันเปิดประตูต้อนรับเจ้าตัวร้ายหน้าขนปุกปุยนี่ด้วยน่ะสิ 

เฮ้อ อยู่คนเดียวก็เหงาอ่ะ... 

 

ออมเล็ตเดินเข้ามาในส่วนโซนห้องนั่งเล่นสีขาวสะอาดของตนพร้อมถือกล่องเก็บความเย็นไอศกรีมมาด้วย ดวงตาเรียวรีสีทองสุกมองลูกสิงโตขาวที่เดินเยื้องย่างด้วยท่าทางสง่างามเข้ามาภายในพื้นที่เซฟโซนของเขาคล้ายเคยชินและรู้ทางดีราวกับว่าตนเป็นเจ้าของเสียเองหรืออาจจะมาบ่อย 

เคยชิน รู้ทาง มาบ่อย? นี่มันแปลกๆไปหรือไม่? 

 

พอถึงห้องนั่งเล่นสิงโตขาวตัวน้อยพลันกระโดดขึ้นบนโต๊ะทันที ก่อนจะนั่งลงด้วยท่าทางเชิดๆหยิ่งๆประหนึ่งว่าตนคือเจ้าบ้าน ดวงตาสีเงินเปล่งประกายนั้นมองมนุษย์ร่างเล็กที่เดินตามหลังมาอย่างเชื่องช้าดูน่ารำคาญใจ ส่งสายตามองในมือเล็กๆของมนุษย์ที่ถือกล่องไอศกรีมน่าอร่อยอย่างรอไม่ไหว 

 

“หง๊าว!” 

 

เดินเร็วๆหน่อยได้ไหมมนุษย์ตัวขาว เรารอแล้วนะ! 

 

ออมเล็ตตีสีหน้าว่างเปล่า.. รู้สึกว่าตนคล้ายจะเข้าใจกับเสียงร้องกับท่าทางของเจ้าหน้าขนปุกปุยนี่ยังไงไม่รู้ 

 

“อือ” ออมเล็ตพยักหน้าแล้ววางกล่องเก็บความเย็นไอศกรีมรสกีวีแบบไม่มีไม้เสียบให้เจ้าตัวน้อย เขาพบว่าสิงโตขาวสองหางตัวนี้รู้ความมากจริงๆนะทั้งไม่ดุร้ายต่อคนด้วย น่าจะได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีจากเจ้าของแน่ๆ 

 

คำถามคือ... แล้วเจ้าของตัวจริงเป็นใครล่ะทีนี้?  

 

ถึงจะตั้งข้อสงสัยว่าอาจจะเป็นสิงโตสัตว์เลี้ยงของบ้านพิชิตไชยศรีแต่เขาก็ไม่ได้แน่ใจเต็มสิบส่วนเลย ยังเผื่อใจไว้ว่าอาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้อื่นที่พลัดหลงมาแถวนี้ หรืออาจจะมาจากที่ไหนสักแห่งหรืออาจจะยังไงอะไรสักอย่างที่เขาไม่ได้คาดไว้ 

 

ยามมองสิงโตขาวตัวน้อยเลียกินไอศกรีมกีวีท่าทางเอร็ดอร่อยแปลกๆ ออมเล็ตนึกถอนหายใจในใจ... รู้ๆกันอยู่ว่าคุณชายสามอังศุมาลินไม่โปรดปรานยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยุ่งวุ่นวาย ยังจะมาเจอเจ้าตัวร้ายน่าวุ่นวายนี่อีก ทำไงล่ะทีนี้?! 

 

แล้วสิงโตที่ไหนมันกินไอศกรีมกีวีกับกินได้ทุกอย่างขนาดนี้วะเนี่ย โอ้โฮ อะเมซิ่งโลกอนาคตยุคดวงดาวมาก! 

 

มือเรียวพลางยกนวดขมับตนเองอย่างช่วยไม่ได้... ดูเหมือนว่าต้องติดต่อท่านพ่อ ท่านพี่หรือไม่ก็พ่อบ้านใหญ่ราเชนเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน ช่วงนี้ก็ดันไม่มีใครอยู่บ้านอีก น่ากลุ้มใจจริง  

 

สิงโตขาวกำลังดื่มด่ำกับรสชาติไอศกรีมกีวีเย็นฉ่ำชื่นใจ หัวเล็กขาวๆส่ายน้อยๆอารมณ์ดี พวงหางยาวทั้งสองกวัดแกว่งไปมาสบายอารมณ์ ออมเล็ตกลับต้องมานั่งคิดมากกลุ้มใจว่าเจ้าตัวน้อยปริศนานี่มาจากไหน ทั้งๆที่อยู่ดีๆเงียบๆคนเดียวแท้ๆ นี่มันไม่ยุติธรรมเลย 

 

บรรยากาศระหว่างหนึ่งมนุษย์กับหนึ่งไม่ใช่มนุษย์ค่อยๆผ่านไปอย่างเงียบสงบแปลกๆ โดยระหว่างที่เจ้าสิงโตขาวกำลังเลียกินไอศกรีมเพลิน ออมเล็ตก็รีบค้นหาข่าวเกี่ยวกับประกาศตามหาสัตว์เลี้ยงหายในเครือข่ายดวงดาวก่อนเลย ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่พบเบาะแสใดๆทั้งสิ้น  

 

“ไม่เห็นมีข่าวสิงโตหายเลยแฮะ” ออมเล็ตเอ่ยพึมพำคนเดียว เขาพบเรื่องแปลกประหลาดเข้าแล้ว จะว่าไม่มีข่าวสิงโตหายเลยก็ไมใช่ ต้องบอกว่า... ไม่มีข่าวเกี่ยวกับ ‘สิงโตขาว’ เลยต่างหาก 

 

เรื่องวุ่นวาย เรื่องวุ่นวาย เรื่องวุ่นวาย... คุณชายสามอังศุมาลินได้กลิ่นเรื่องวุ่นวายความยุ่งยาก! 

 

“เฮ้อ” คราวนี้ออมเล็ตถึงกับถอนหายใจออกเสียงเพราะในใจกับความคิดตีกันยุ่งไปหมด  

 

ความรู้สึกจิตใต้สำนึกของคุณชายสามอังศุมาลินบอกให้ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปซะ ทิ้งเจ้าตัวน้อยที่อาจจะนำพาเรื่องวุ่นวายความยุ่งยากมานี่ไปซะ แต่ทว่าพอออมเล็ตมองเจ้าแมวใหญ่ๆตัวน้อยขนขาวปุกปุยนุ่มนิ่มๆ ก็... น้องตัวเล็กนิดเดียวเอง น้องดูหิวมากอ่ะ ฮื่อ ทิ้งน้องไม่ลงจริงๆ  

ดูสิ เห็นแววความทาสมาแต่ไกลเลย 

 

สิงโตขาวหยุดกินฉับพลันหลังได้ยินเสียงถอนหายใจของมนุษย์ ดวงตาสีเงินเปล่งประกายจึงหันมองคนตัวขาวร่างเล็กนิ่ง... 

 

ดวงตาสีทองสุกสกาวมองสบกลับนิ่ง ก่อนน้ำเสียงเรียบเย็นชาไร้ความรู้สึกพลันเอ่ย “ใครเป็นเจ้าของเธอ” 

 

กล่าวถามสิงโตตรงๆเช่นนี้คิดว่าจะได้คำตอบหรือ... ปกติคงไม่มีทาง แต่ทว่าสิงโตขาวนี่ฉลาดและรู้ภาษามากนะ สายตาคมกริบจับจ้องร่างขาวปุกปุยเจ้าตัวน้อยไม่วางตา 

 

เจ้าสิงโตขาวตัวน้อยพลันยืดเหยียดหลังตรงท่าทางหยิ่งทระนง ดวงตาสีเงินนั้นเสมองออกไปนอกหน้าต่างท่าทางให้คล้ายกิริยาหลบเลี่ยง ไม่หันมามองไม่สนใจมนุษย์ร่วมห้องอีกเลย 

 

ออมเล็ตมองครู่หนึ่งคล้ายกำลังคิดอะไร จู่ๆยื่นแขนเรียวเหยียดตรงออกไปข้างหน้า ยกนิ้วชี้หันชี้ออกไปทางหน้าต่าง ค้างไว้อย่างนั้นสักพัก ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่สิงโตขาวกำลังมองอยู่... ขณะนั้นเจ้าสิงโตขาวตัวน้อยพอเห็นมนุษย์ตัวขาวนุ่มนิ่มชี้อะไรจึงหันไปมองตามทิศทางที่นิ้วเรียวนั้นกำลังชี้ ทว่าก็ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ? 

 

ใบหน้าเล็กๆของสิงโตขาวเอียงน้อยๆ ดวงตาสีเงินมองกะพริบงวยงง.. ไม่เข้าใจ มนุษย์ชี้อะไร เรางงหมดแล้วนะ มนุษย์โง่เง่าเหรอ? 

 

ออมเล็ตยกยิ้มมุมปากแปลกๆ พลันนั้นแขนเรียวที่ยื่นเหยียดออกไปค่อยๆขยับเคลื่อนกลับมาข้างหน้าตนเอง ส่งผลให้สิงโตขาวที่กำลังโฟกัสสายตาที่นิ้วชี้เรียวนั้นจึงค่อยๆหันหน้าตามกลับมาคืนจนดวงตาสีเงินเปล่งประกายหันปะเข้ากับดวงคมกริบสีทองสุกสกาวของมนุษย์... อ่า ติดกับดักแล้ว! 

 

“ใครเป็นเจ้าของเธอ” 

 

งะหงึ – หงึ มนุษย์หลอกลวงเราอีกแล้ว มนุษย์ตัวขาวนุ่มนิ่มร้ายกาจ! 

 

สิงโตขาวตัวน้อยรู้แล้วว่าได้ติดกับดักมนุษย์ร่างบางเข้าให้แล้ว หากเบี่ยงสายตาหลบอีกคงไม่ได้ พวงหางยาวทั้งสองพลันลู่ลงไปพันรอบขาโต๊ะสีขาวเอง ก่อนต่อมาเจ้าตัวน้อยจะยกเชิดใบหน้าขนเล็กๆนั้นขึ้น มองเมินมนุษย์แสนอ่อนแอ... หากเราไม่ตอบซะอย่างมนุษย์จะทำอะไรเราได้! 

 

แต่น้ำคำกับเสียงเฉยชาไร้อารมณ์ของมนุษย์ตัวขาวนั้น ไม่เบาเลยนะ! 

 

“วีวี่... โต๊ะมันเป็นเจ้าของเธอได้หรือไง” 

 

ทั้งมนุษย์ทั้งสิงโตขาวตีสีหน้าว่างเปล่า จากนั้นต่างฝ่ายต่างเมินแยกกันคนละฝั่งตามสะดวก... เป็นเพียงสองสิ่งมีชีวิตในห้องเดียวกันเท่านั้น มิได้มีปฏิสัมพันธ์ใดๆกันทั้งสิ้น 

 

 

ขนนก ผ้าห่ม สิงโต เรื่องแปลกประหลาดจริง... เอาล่ะ พักเรื่องปริศนาสีขาวนี้ไว้ก่อนละกัน ค่อยๆคิด หรือไว้ว่ากันอีกทีหลังก็แล้วกัน เพราะนี่ถึงเวลามื้อก่อนนอนของเด็กอนามัยอย่างคุณชายสามอังศุมาลินแล้ว  

 

“หิว?” ออมเล็ตไม่ได้รู้สึกหิว แต่ดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่ทำตัวแนบเนียนเข้ามาในพื้นที่เซฟโซนสีขาวของเขานี้จะหิวเองเสียมากกว่า 

 

“หง๊าว” สิงโตขาวตัวน้อยร้องตอบพลางลุกจากการนอนแผ่เปลี่ยนมานั่งบนโซฟานุ่มสีขาวที่เดียว และเจ้าตัวก็ได้ยึดครองมาเป็นอาณาเขตของตนเองแล้ว ดวงตาสีเงินเปล่งประกายสวยงามเกินธรรมดานั้นมองมา... มนุษย์เราหิวแล้ว รีบทำอาหารอะไรอร่อยๆให้เรากินสิ! 

 

เรื่องหิวเรื่องกินทีอย่างนี้ละมาตอบ ทีถามว่าเจ้าของเป็นใครไม่เห็นจะสนใจกันบ้างเลย ออมเล็ตจึงพูดต่อ “เห็นแก่กิน” 

 

“เหงี๊ยว!” 

 

“เป็นแมวเหรอเราอ่ะมาร้องเหมียวน่ะ” 

 

“แง๊วว!” 

 

“หึๆ... คล้ายแมวพันธุ์ตัวใหญ่ๆจริงๆ” ออมเล็ตหัวเราะในลำคอหึๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบกลับของเจ้าสัตว์หน้าขนตัวขาวปุกปุยที่ร้องเหงี๊ยวร้องแง๊วขยับหน้าแปลกๆจนเห็นคมเขี้ยวสองข้างเล็กๆน่าเอ็นดู ดวงตาสีเงินเปล่งประกายวาบวูบหนึ่งเร็วมากแทบมองไม่ทัน ใบหูขาวตั้งชัน พวงหางยาวสะบัดส่ายไปมาแรงตามอารมณ์ แต่ทว่าก็มิได้ดุร้ายถึงขนาดกระโจนเข้ามาจู่โจมหรือเข้าใกล้เขา 

 

ออมเล็ตไม่ได้ทันตั้งตัวสังเกตตนเองจริงๆว่า ภายนอกนั้นเรียกว่า ‘หยอกเย้า’ และท่าทางผ่อนคลายลงของคุณชายสามอังศุมาลินที่มีต่อสิ่งมีชีวิตสีขาวขนปุกปุยคล้ายเป็นไปเองอัตโนมัติ 

 

สิงโตขาวคล้ายไม่อยากฟังอีกแล้วจึงกระโดดวิ่งหนีด้วยความเร็วหายไปก่อนทันที 

 

และมีอีกหนึ่งสิ่งที่ออมเล็ตลืมสังเกตไปหลังพบสิงโตขาว... ขนนกขาวบริสุทธิ์นอนแน่นิ่งในกระเป๋าเสื้อของเขา ขยับสั่นไหวบางเบาอยู่บ่อยครั้งยามเขาเอ่ยพูดกับเจ้าสิงโตขาวตัวน้อย  

 

 

ทว่ามีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก หลังออกจากเซฟโซนสีขาวของตนเองแล้วสำหรับออมเล็ตตั้งแต่เป็นคุณชายสามอังศุมาลินมานี่คงเป็นครั้งแรกจริงๆที่ตัวเขาต้องอยู่บ้านเพียงคนเดียวที่เป็นการอยู่บ้านคนเดียวที่แท้จริง  

 

วันนี้ที่ไม่มีใครเลยสักคน จู่ๆรู้สึกว่าภายในใจของคุณชายสามพลันมีความรู้สึกมืดหม่นอันอธิบายไม่ถูกหลงเหลืออยู่ โกรธ เหงา โดดเดี่ยว โศกเศร้า... บ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ที่มีเพียงเราคนเดียวมันก็เหงาและน่าเศร้าอยู่นะ 

 

ออมเล็ตนิ่งในภวังค์ความคิดคล้ายกำลังจมซึมซับความรู้สึกมืดหม่นอันเป็นด้านลบของคุณชายสามอังศุมาลิน คิดถึงแต่เรื่องแย่ๆ มีแต่เรื่องแย่ๆจนน่าสงสัยว่าทำไมถึงคิดเช่นนั้น ซึ่งในฉับพลันนั้นเองปรากฏความอบอุ่นสีขาวเงินสองสายเข้าโอบล้อมรอบจนเขากลับรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบัน 

 

ใบหน้างดงามหวานล้ำทว่านิ่งเฉยไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าเก่า น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์กว่าเก่า ดวงตาสีทองสุกสกาวกะพริบถี่ๆ ก่อนจะเลื่อนมองที่ข้อมือพบว่ามีหางยาวสีขาวนุ่มของสิ่งมีชีวิตหนึ่งพันรอบอยู่... และขนนกขาวบริสุทธิ์เปล่งแสงเบาบางวูบหนึ่ง 

 

“วีวี่” 

 

สิงโตขาวมองมนุษย์นิ่งๆ ดวงตาสีเงินสะท้อนเงาของมนุษย์ร่างบางแปลกประหลาด.. 

 

ออมเล็ตเลิกคิ้วมองสิงโตขาวที่กำลังมองเขาอยู่ ซึ่งต่อมาเจ้าตัวน้อยหน้าขนก็สะบัดหน้าหนีเดินส่ายก้นนำหน้าไปห้องครัว  

 

ออมเล็ตมองงงๆแต่ก็เดินตามไป 

 

เมื่อหนึ่งมนุษย์หนึ่งไม่ใช่มนุษย์มาถึงห้องครัว คำถามของออมเล็ตคือสิงโตขาวกินอะไรเป็นอาหาร? ส่วนอาหารของสิงโตปกติทั่วไปในอดีตศตวรรษที่ 21 ก็เนื้อสัตว์ไง แล้วสิงโตในโลกอนาคตยุคดวงดาวนี่ล่ะกินอะไรเป็นอาหาร?  

 

เอาล่ะ ต้องถามก่อนมากกว่าว่า… สิงโตขาวเจ้าตัวร้ายหัวขโมยที่กินไข่ปิ้งทรงเครื่อง บาร์บีคิว น้ำผึ้งมะนาวโซดาซ่า กล้วยปิ้งนมสดมะพร้าวอ่อน ซุปไก่สับปะรดขิง ข้าวยำไก่แซ่บ ทอดมันกุ้ง ล่าสุดก็เพิ่งกินไอศกรีมรสกีวีไป ไม่นับกับก่อนหน้านี้ที่ออมเล็ตไม่รู้นะ อยากถามว่าเจ้าสิงโตขาวตัวนี้กินอะไรไม่ได้อีกบ้างเถอะ?! 

 

“กินได้ทุกอย่างเหมือนเรา?”  

 

กินได้ในความหมายของออมเล็ตคือกินได้ทุกอย่างแบบคนแบบมนุษย์หรือไม่? ซึ่งสิงโตขาวก็เข้าใจจึงยกพวงหางทั้งสองขึ้นพร้อมกับโยกหัวเล็กๆนั้นพยักขึ้นลงคล้ายตอบว่ากินได้ทุกอย่าง เหมือนมนุษย์เลยแฮะ 

 

ออมเล็ตเพิ่มน้ำหนักความเฉลียวฉลาดของสิงโตขาวตัวน้อยนี่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีก.. จากนั้นเขาถือว่าเจ้าสิงโตขาวให้เขาเลือกเมนูให้แล้วกัน แต่พอจะลงมือทำอาหารง่ายๆทาน อะไรคือการโบกพวงหางยาวสีขาวทั้งสองเป็นท่าทางแบบนั้น?  

 

ออมเล็ตหยิบไลท์เบรนขึ้นมากดเข้าแพลตฟอร์มจีเอสมาร์เก็ตออนไลน์ กดเลื่อนช้าๆดูวัตถุดิบเรื่อยๆจนมาถึงสิ่งที่ทำให้สิงโตขาวพลันยกหางตั้งชี้มารวดเร็ว อีกหางหนึ่งก็เผลอขยับมาพันรอบนิ้วเขาไว้จนมิดเพื่อกันกดเลื่อนต่อ 

 

โอเค อยากกิน ‘ปลาหมึกกล้วย’ สินะ  

 

ออมเล็ตพลันรู้สึกขนลุกเกรียวสะพรึงกับสิงโตขาวในโลกอนาคตยุคดวงดาว... กับคำที่บอกว่ากินได้ทุกอย่างเหมือนเรา ก็คือกินได้ทุกอย่างจริงๆสินะ 

 

“งั้นทำ ‘ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ’ นะ” ออมเล็ตกล่าวพลางกดเลือกวัตถุดิบเพิ่มลงในรถเข็นสินค้าต่อหน้าให้สิงโตขาวดูด้วยเผื่อว่าอีกฝ่ายจะมีอะไรที่ไม่ทานหรือทานไม่ได้ กดเลือกพลางก็มองพลาง  

 

สิงโตขาวตัวน้อยเองคล้ายเข้าใจในการกระทำของมนุษย์จึงตั้งใจดู พบว่าไม่มีอะไรที่ไม่ทานหรือทานไม่ได้จึงปล่อยผ่านไปต่อ เหลือแต่ ‘ความอร่อยเลิศรส’ เท่านั้นแหละที่ยังไม่ค่อยได้ทานน่ะ คิดแล้วเศร้าเรื่องอาหารไม่อร่อย... ความหวังจึงตกอยู่ที่มนุษย์ตัวขาวนุ่มนิ่ม! 

 

ออมเล็ตที่จู่ๆได้รับสายตาอันแรงกล้าจากเจ้าตัวน้อยหน้าขนพลันทำตัวไม่ค่อยถูกเสียอย่างนั้น เขาเลิกคิ้วมองงงๆ ซึ่งด้วยความที่ไม่ใช่คนช่างพูดบรรยากาศจึงมีแต่ความเงียบสงบเท่านั้นกระทั่งสินค้าจากจีเอสมาร์เก็ตมาส่งเรียบร้อย 

 

เมนูปลาหมึกผัดเป็นอีกเมนูหนึ่งที่สามารถนำไปประยุกต์ผัดเคล้าได้หลายอย่างโดยรสชาตินั้นก็อร่อยแตกต่างกันไป วันนี้ออมเล็ตเลือกเมนู ‘ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ’ เคี้ยวเด้งหนึบหนับทุกคำ รสเผ็ดๆเข้มข้นกับกลิ่นหอมพริกไทยดำ น่าอร่อยน่าทานเช่นกัน  

 

วีวี่นั่งรอด้วยท่าทางทรงสง่าพลางมองตามมนุษย์ร่างบางเคลื่อนไหวในห้องครัวอย่างเป็นธรรมชาติเพลินๆแปลกๆ 

 

ออมเล็ตเริ่มลงมือทำปลาหมึกผัดพริกไทยดำ... 

 

ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ – เตรียมวัตถุดิบโดยมีปลาหมึกกล้วย พริกไทยดำ พริกหวานสามสี(เขียว แดง เหลือง) พริกขี้หนูแดง หอมหัวใหญ่ ต้นหอม กระเทียม น้ำมันพืช และเครื่องปรุงรสต่างๆ 

ออมเล็ตนำปลาหมึกขยำเกลือกับน้ำส้มสายชูก่อนล้างให้สะอาด นำผักอื่นมาล้างทำความสะอาด จากนั้นสับกระเทียมหยาบๆ สับพริกขี้หนูแดงหยาบๆ หั่นต้นหอม หั่นพริกหวานสามสีเป็นชิ้นเล็กๆ หั่นหอมหัวใหญ่เป็นชิ้นเต๋าพอดีคำ หั่นหมึกกล้วยเป็นแว่นชิ้นพอดีคำแล้วค่อยนำหมึกมาลวกให้พอสุก ตักพักน็อคน้ำเย็น 

ต่อมาตั้งกระทะคั่วพริกไทยดำให้หอมแล้วยกออกมาตำให้พอละเอียดหยาบๆ ทำแบบนี้จะทำให้พริกไทยดำหอมมากขึ้น  

จากนั้นตั้งกระทะให้ร้อนใส่น้ำมันพืชลงไป ใส่กระเทียมสับกับพริกสับแล้วผัดให้หอม ค่อยใส่หอมหัวใหญ่ ใส่พริกหวานสามสีลงไปผัด ต่อมาใส่หมึกกล้วยลวกหั่นแว่นลงไปผัด ปรุงรสด้วยน้ำมันหอย ซีอิ๊วขาว น้ำปลา น้ำตาลทรายแล้วผัดคลุกเคล้าให้ทั่วกัน จากนั้นใส่พริกไทยดำตำละเอียดหยาบๆลงไปผัด ปิดท้ายด้วยใส่ต้นหอมลงไปผัดคลุกเคล้ากันอีกครั้งให้เข้ากันดี เป็นอันเสร็จเรียบร้อย    

 

ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ... กลิ่นหอมมากๆ กลิ่นหอมเอกลักษณ์พริกไทยดำมากๆเคล้ากับความเป็นซีฟู้ดหน่อยซึ่งหอมฟุ้งอบอวลขึ้นมาก่อนเลย รูปลักษณ์สีสันหน้าตาของปลาหมึกผัดพริกไทยดำก็ดูดีชวนน่ารับประทานมาก ได้หมึกกล้วยหั่นแว่นกลมกับพริกหวานสามสีเขียว แดง เหลืองเข้ามาเพิ่มสีสัน  

รสชาติอร่อยเลิศกับปลาหมึกสดๆเคี้ยวเด้งหนึบหนับ ผัดกับผักต่างรวมทั้งพริกไทยดำ ปลาหมึกผัดพริกไทยดำจะมีความเผ็ดของตัวเอง รสเผ็ดไม่ต่างอะไรกับการใส่พริก เพียงแค่ความรู้สึกถึงความเผ็ดจะแตกต่างกัน เผ็ดพริกไทยจะเผ็ดนานๆได้รสชาติที่เข้มข้นเผ็ดร้อนและมีความหอมพริกไทยดำฉบับหอมความเป็นเครื่องเทศที่ชวนให้อยากทานอาหารนั้นอีกด้วย ทุกอย่างผัดเคล้าปรุงรสรวมกันพอดีไปหมด ปลาหมึกผัดพริกไทยดำทานกับข้าวสวยร้อนๆก็อร่อยไม่เป็นสองรองใคร  

 

โอ้โฮ ไม่อธิบายแล้ว ต่างคนต่างลงมือทานจานใครจานมันกันเลยเถอะ กระเพาะอาหารของวีวี่กับอังอังต้องการสิ่งนี้! 

 

 

ขนนกขาวบริสุทธิ์เปล่งแสงขาวเงินอ่อนๆ วีวี่อารมณ์ดีที่สุดจนแทบจะกลายร่างแล้ว! 

 

 

 

------------------------------------ 

ภาพประกอบ 

ปลาหมึกผัดพริกไทยดำ  

Talk 

น้องน้องวีวี่กับอังอัง  แอแงงงง พวกน้อนตัวน้อยๆขาวๆนุ่มนิ่มๆน่าร้ากกกก   

กลายร่าง กลายร่าง กลายร่าง วีวี่กลายร่างเดี๋ยวเน้! (>///\\\<)  

 

“เหงี๊ยว!”  

“เป็นแมวเหรอเราอ่ะมาร้องเหมียวน่ะ”  

“แง๊วว!” 

 

แมวตัวหญ่ายหญ่ายยยย ก็คือใจเหลวกับยัยอังอังไปหมดแน้วววว ฮื่อ ความน่ารักของพวกเธอมันทำให้ฉันละลายยย~~  

ในส่วนเรื่องของอาหารการกินก็คือยัยน้องอังศ์ขนลุกสะพรึงไปหมดกับเจ้าสิงโตขาวนี้ กินทุกอย่างคือกินทุกอย่างจริงๆนะ (5555)  

และที่สำคัญไรท์ขอบอกก่อนเนิ่นๆเลยว่า วีวี่ไม่ใช่สิงโตปกติธรรมดาทั่วไปนะคะ จะได้ไม่มีตามหลังว่าน้องเป็นสิงโตจะกินนั่นได้ยังไงกินนี่ได้ยังไง คือเราวางไว้ในหมวดแฟนตาซีเนอะ สัตว์ปกติกับสัตว์วิวัฒน์กับบุคคลเผ่าพิเศษแตกต่างกันค่ะ คือมันก็คือจินตนาการน่ะไม่ค่อยอิงความเป็นจริงเท่าไหร่ โปรดเข้าใจด้วยกันกับเรานะ อ่านคลายเครียดอย่าซีเรียสจ้าไปต่อ ขอบคุณค่ะ 

 

Talk2 : ดูเหมือนว่ามอของเราจะเลื่อนสอบซัมเมอร์เป็นครั้งที่สองแล้ว ไปต้นเดือนเจ็ดนู้นเลยแน่ะ (-.-) /ปั่นต้นฉบับต่อไปค้าบ555/ เอาจริงๆ นะที่ไรท์รีบกลับมาแต่งลงอัพถี่นี่คือเพราะว่าจะสอบนี่แหละ พอการสอบเลื่อนแล้ว ไม่มีการสอบในเดือนหกแล้ว เหมือนเดิมได้ไหม555 พี่สาวไรท์ก็ Work for home ต่ออีก 1 เดือนเหมือนกัน ทุกคนได้กลิ่นหรือไม่ว่าเราอาจจะไม่ได้มาอัพถี่แล้ว หงึกงื้ออ เหงี๊ยว! /โดนต้าวแมวหญ่ายๆข่วน/ 

 

ส่วนวีวี่คือเราอยากจะบอกเธอว่า... เธอทำตัวเนียนนะ (รู้สึกว่าอังอังไม่ปลอดภัย -.-!) 

ก็หวงอังอังแหละนะแต่ก็อยากให้วีวี่กลายร่าง (5555) วันนี้ไรท์ชิมขอลาไปก่อนล่ะนะ ไว้พบกันใหม่ครั้งหน้าจ้า บ๊ายบาย 

ความคิดเห็น