akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 56 เจ้าบ่าวสามคน

ชื่อตอน : บทที่ 56 เจ้าบ่าวสามคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 71.5k

ความคิดเห็น : 90

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2559 09:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 56 เจ้าบ่าวสามคน
แบบอักษร

56

เจ้าบ่าวสามคน

 

 

Writer

       

       

        “มาแล้วค่ะ”

        เสียงของพนักงานสาว ทำให้กรณัฐและพยัคฆ์หันไปมอง วันนี้พวกเขามาอยู่ที่ร้านถ่ายรูปแต่งงาน ต้นเดือนหน้า งานแต่งงานก็จะถูกจัดขึ้น

        “พ่อเสือค้าบ”

        โทระวิ่งเข้ามาหาบิดา พยัคฆ์อมยิ้มแล้วโอบกอดเด็กน้อยเอาไว้ ยกมือหนาลูบผมนิ่ม

        “โทระหล่อไหมค้าบ

        “อืม

        พยัคฆ์ก้มมองลูกชายที่อยู่ในชุดสูทสีขาว เนคไทสีแดง เขาจับกายเล็กหมุนรอบ

        “อืมหล่อมากครับ”

        “แม่กวางค้าบ ไทกะก็หล่อใช่ไหมค้าบ”

        ไทกะหมุนตัวให้กรณัฐูดู ร่างบางยกนิ้วโป้งให้

        “หล่อสุดๆ ไปเลยครับ ลูกแม่”

        “ใครหล่อกว่ากันค้าบ”

        โทระและไทกะ พุ่งเข้ามาหามารดา ร่างบางเงียบไป มองหน้าลูกชายทั้งสองที่

หน้าเหมือนกัน ไหนจะเสื้อผ้าที่เหมือนกันอีก

        แล้วแบบนี้ใครหล่อกว่าใคร

        คนตัวเล็กหันไปมองคนรัก เพื่อขอความช่วยเหลือ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นมา

        “พ่อหล่อที่สุดครับ”

        “เอ๋

        เสียงของบิดา เรียกความสนใจจากเด็กน้อย ไทกะและโทระวิ่งไปจับเข่าแข็งแรงของบิดาคนละข้าง

        “โทระหล่อกว่า”

        “ไทกะหล่อกว่าต่างหาก”

        “ไม่จริง พ่อหล่อกว่า”

        แล้วทำไมสามีของเขาถึงได้ไปเถียงกับลูกชายเหมือนตัวเองเป็นเด็กไปอีกคนเสียอย่างนั้น กรณัฐส่ายหน้าไปมาช้าๆ

        “แม่ค้าบ พ่อหล่อกว่าพวกเราเหรอค้าบ”

        ไทกะเดินไปกอดแขนร่างบาง เขาอมยิ้ม แล้วลูบผมนิ่ม

        “ใครหล่อที่สุด คนนั้นก็คือเจ้าบ่าว ซึ่งนั่นก็คือพ่อเอง”

        พยัคฆ์บอกอย่างอารมณ์ดี แต่เด็กน้อยสองคนเริ่มหน้ามุ่ย โทระกระทืบเท้า ยืนดิ้นไปมา

        “ไม่ยอม ไม่ยอม โทระไม่ยอม”

        “ไทกะก็ไม่ยอมค้าบ”

        “อ่าไทกะ โทระ มาหาแม่เร็ว”

        สองแฝดหน้างอ เดินเข้าไปหามารดา กรณัฐมองหน้าลูกชายแล้วเอ่ยบอก

        “สำหรับแม่ ทั้งไทกะ โทระ และพ่อเสือ หล่อเท่ากันครับ”

        “เอ๋!!!

        เด็กน้อยเอียงคอ ไทกะยกมือตัวเองขึ้นมา นับนิ้วตามรายชื่อ

        “ไทกะ โทระ พ่อเสือสาม

        “ไทกะ กับโทระก็คือเจ้าบ่าวของแม่กวาง”

        “เจ้าบ่าวมีสามคนเหรอค้าบ”

        ไทกะกระตุกแขนเล็ก ร่างบางอมยิ้ม พยัคฆ์ได้แต่มองลูกชายด้วยความเอ็นดู

        “เจ้าบ่าวจะมีสามคนได้ยังไงตัวแสบ”

        “แต่แม่กวาง บอกว่าหล่อเท่ากัน”

        “อ่าสามคนก็สามคนครับ”

        สุดท้ายคนตัวเล็กก็ทนต่อลูกตื้อของเด็กทั้งสองไม่ไหว เขาก้มลงไปจูบแก้มนิ่ม พนักงานสาวเดินมาเรียกให้สองสามีภรรยาไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง ร้านนี้เป็นร้านที่นาคินทร์แนะนำมา พนักงานในร้านต่างก็รู้เรื่องที่พยัคฆ์และลูกชายของเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป

        “ไปกันเถอะครับ”

        คนตัวเล็กเดินจูงมือลูกชายไปยังสถานที่ที่จัดไว้สำหรับถ่ายรูป พยัคฆ์เดินเข้ามาหาร่างบาง

        “ขอถ่ายแค่คุณเสือกับคุณกวางก่อนได้ไหมคะ?

        เพราะเจ้าสาวและเจ้าบ่าวควรจะถ่ายคู่กัน พยัคฆ์หันไปมองเด็กน้อย

        “เดี๋ยวไทกะ กับโทระไปนั่งรอพ่อกับแม่ตรงนั้นก่อนนะครับ”

        “ทำไมค้าบ  โทระอยากอยู่ด้วย”

        “ไทกะก็อยากอยู่กับแม่กวาง”

        ไทกะกอดเอวบาง เขาเงยหน้ามองมารดาอย่างออดอ้อน กรณัฐคลี่ยิ้ม ลูบผมของลูกชายอย่างอ่อนโยน

        “แม่ก็อยากถ่ายรูปกับไทกะและโทระครับ แต่ว่าเดี๋ยวแม่ถ่ายกับพ่อเสือก่อน ไทกะกับโทระต่อคิวจากพ่อเสือได้ไหมครับ?

        “แต่โทระอยากถ่ายรูปกับแม่กวาง”

        เด็กน้อยยู่ปาก โทระหันไปมองบิดา พยัคฆ์ก้มลงมาลูบผมของลูกชายคนเล็ก

        “ขอพ่อก่อนสิครับ”

        “ก็ได้ค้าบ ไทกะให้พ่อเสือก่อนก็ได้ ไทกะรักพ่อเสือค้าบ”

        พอได้ฟังคำบอกรักของลูกชาย คนตัวสูงก็อมยิ้มจนแก้มแทบจะปริ ร่างบางเองก็ดีใจที่ลูกชายยอมเสียสละ โทระหน้าเศร้า กรณัฐย่อกายมาคุยกับแฝดคนน้อง

        “เดี๋ยวโทระก็ได้มาถ่ายรูปกับแม่แล้วครับ รอหน่อยนะครับ”

        “โทระไม่อยากรอ”

        “โทระไม่อยากเห็นแม่กับพ่อ ถ่ายรูปคู่กันเหรอครับ?

        “ไปนั่งกันเถอะ”

        แฝดพี่เข้ามาจับมือน้องชาย จะพาเดินไปนั่งที่โซฟา โทระยอมเดินตามพี่ชายไปจนได้ เขาหย่อนกายนั่งขัดสมาธิบนโซฟา

        แชะ ! แชะ !

        แฝดพี่และแฝดน้องชะเง้อคอมองมารดาและบิดา พยัคฆ์อยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ในขณะที่กรณัฐอยู่ในชุดสูทสีขาว และมีดอกไม้ติดประดับอยู่บนผม

        “แม่กวางสวยจัง”

        “แน่นอนอยู่แล้ว  เพราะแม่กวางเป็นของโทระ”

        แฝดน้องเอ่ยบอกอย่างจริงจัง พร้อมกับกอดอกของตัวเอง แฝดพี่ย่นคิ้ว ยกมือกอดอกด้วย

        “พูดอะไรน่ะ แม่กวางไม่ใช่ของโทระคนเดียวสักหน่อย”

        “แม่กวางเป็นเจ้าสาวของโทระ”

        “แม่กวางเป็นเจ้าสาวของไทกะต่างหาก”

        เด็กน้อยแทบจะแยกเขี้ยวใส่หัน หูเสือเริ่มโผล่ออกมาจากศีรษะ พยัคฆ์และกรณัฐที่กำลังตั้งใจถ่ายรูป ต้องหันไปมองยังต้นเสียง เพราะเด็กน้อยทั้งสองกำลังตีกันเข้าเสียแล้ว

        “กรรร์!!

        “ไทกะ โทระ!

        กรณัฐผละออกจากคนรัก แล้วรีบวิ่งเข้าไปดูลูกชาย โทระกลิ้งตกจากโซฟา

เด็กน้อยเริ่มเบะปาก

        “แม่กวางค้าบ ไทกะแกล้งโทระ”

        โทระพุ่งเข้าไปกอดเอวเล็ก ซุกหน้ากับเอวบางแล้วฟ้องว่าพี่ชายแกล้งตัวเอง

        “ไทกะไม่ได้แกล้งนะค้าบ แม่กวางเป็นของไทกะด้วย”

        “ไทกะนิสัยไม่ดี!

        “โทระนั่นล่ะ นิสัยไม่ดี”

        เด็กทั้งสองเขม่นใส่กัน  พยัคฆ์เข้าไปจับแยกทั้งคู่

        “อย่าทะเลาะกันสิครับ เป็นพี่น้องกันต้องรักกัน”

        “แต่แม่กวางเป็นเจ้าสาวของโทระ

        “แม่กวางก็เป็นเจ้าสาวของไทกะเหมือนกัน

        ลูกชายของเขายังไม่คิดจะยอมง่ายๆ พยัคฆ์ถอนหายใจออกมา แล้วก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มของไทกะ

        “แม่กวางเป็นของพ่อครับ ไม่ต้องแย่งกันแล้ว”

        ไทกะและโทระมองหน้ากัน เด็กน้อยยู่ปากแล้วจับมือกรณัฐคนละข้าง เสียงใสเอ่ยพร้อมกัน

        “พ่อเสือนิสัยไม่ดี”

        พอได้ยินลูกชายบอกแบบนั้น คิ้วหนาทั้งสองก็เริ่มกระตุก อันที่จริง ไม่ว่าลูกชายเขาต้องการอะไร เขาก็ยินดีจะให้ ยกเว้นก็แค่เรื่องเดียว

        ก็คือเรื่องเมีย

        “ว่าใครนิสัยไม่ดีหืม

        เขาพุ่งตัวไปจี้เอวเด็กทั้งสอง ไทกะกับโทระหัวเราะ พร้อมกับบิดตัวไปมา

        “แม่ค้าบ พ่อเสือแกล้ง”

        “แม่ค้าบ ช่วยด้วยค้าบ”

        เด็กน้อยพยายามจับแขนของบิดาให้ออกห่าง แต่พวกเขาก็สู้แรงของพยัคฆ์

ไม่ได้ ร่างบางส่ายหน้า เพราะไม่คิดว่าสามีจะทำตัวเป็นเด็กกับลูกชายด้วย

        “คุณเสือครับ อย่าแกล้งลูกสิครับ”

        “กวาง

        พอโดนภรรยาดุ  มือใหญ่ก็หยุดชะงัก เขาไม่ได้แกล้งลูกชายต่อ แล้วเข้าไปหาภรรยา

        “ก็ลูก

        “คุณเสือเป็นพ่อของไทกะ โทระนะครับ”

        “ก็รู้แต่กวางเป็นเมียฉัน เป็นเจ้าสาวของฉัน”

        “เจ้าสาวของไทกะ”

        “ของโทระด้วยค้าบ”

        พยัคฆ์ก็ไม่ใช่คนที่ใจกว้างสักเท่าไหร่ ที่จริงเจ้าบ่าวมันควรจะมีคนเดียว แต่ดูท่าแล้ว ภรรยาเขาคงจะยอมให้มีสามคน

        “วันนี้อย่าทำหน้าเครียดสิครับคุณเสือ”

        “กวางอ่า

        “อย่างอแงสิครับ ลูกยังไม่งอแงเลย”

        คนตัวเล็กเอ่ยบอก เมื่อร่างสูงใหญ่นั้นเข้ามาเอนพิง พร้อมกับใบหน้าหล่อที่เริ่มจะเกยไหล่เล็ก

        “งั้นเอาอย่างนี้นะครับ เดี๋ยวแม่ถ่ายกับเจ้าบ่าวทั้งสาม ทีละคน แล้วเรามาถ่ายภาพรวมกัน ตกลงไหมครับไทกะ โทระ”

        “ตกลงค้าบ!!

        เด็กน้อยพร้อมใจกันประสานเสียงตอบ ในขณะที่คุณพ่อตัวใหญ่ยังยืนนิ่ง กรณัฐหันไปมอง

        “อย่าทำหน้าเครียดสิครับ รูปพรีเวดดิ้งสำหรับผมมันก็เหมือนรูปครอบครัวนะ

ครับ ทั้งคุณเสือ ไทกะ โทระ ก็คือครอบครัวของเรา”

        “อ่า

        “อีกอย่าง การแต่งงาน สำหรับผมมันไม่ใช่แค่การเริ่มต้นชีวิตคู่ แต่มันหมายถึง การสร้างครอบครัวกับคนที่ผมรักต่างหาก”

        พอโดนภรรยาตัวเล็กพูดหว่านล้อม ใจของพยัคฆ์ก็อ่อนยวบ ยินยอมทุกอย่าง จนสุดท้ายแล้ว รูปส่วนมากที่ถ่ายออกมาก็คือรูปที่อยู่ด้วยกันสี่คน

        “แม่ค้าบ อุ้มๆ”ไทกะเรียกร้อง

        “พ่อเสือค้าบ โทระอยากขี่คอพ่อเสือ”

        พอลูกชายร้องขอ มีหรือคุณพ่อที่แสนจะรักลูกเมียจะไม่ยอม เขาย่อกายให้

โทระปีนขึ้นมาขี่คอ ในขณะที่กรณัฐย่อกายไปอุ้มไทกะมาแนบอก เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

        แชะ แชะ แชะ!

        ภาพที่ปรากฏบนกล้อง ทำให้ตากล้องต้องยิ้มตาม เพราะภาพที่ถ่ายออกมานั้น สื่อให้เห็นชัดเลยว่าครอบครัวนี้ช่างน่ารักจริง ๆ

       

-------+++++-------

 

        “พ่อเสือค้าบ พ่อเสือค้าบ”

        “พ่อเสือค้าบ  พ่อเสือ”

        พยัคฆ์ก้มมองลูกชายทั้งสองที่กระตุกมือเขา ชายหนุ่มก้มมองเด็กน้อยที่อยู่ในชุดราชปะแตน เขายกมือลูบศีรษะของเด็กทั้งสอง

        “ไปหาแม่กวาง”

        ในที่สุด วันแต่งงานของพวกเขาสองคนก็มาถึง ไม่คิดเลยว่ากว่าจะได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก มันจะใช้เวลายาวนานอย่างนี้

        แรงฉุดกระชากโดยมือเล็กทำให้คนตัวสูงต้องอมยิ้ม ลูกชายของเขาน่ารักและ

กระตือรือร้นที่จะไปหามารดา ไม่ใช่แค่เด็กตัวน้อยแต่เขาเองก็อยากจะไปเจอภรรยาไม่ต่างกัน พยัคฆ์เดินตามลูกชายมาจนถึงห้องโถงที่ถูกจัดไว้เป็นสถานที่สำหรับงาน

แต่งงานในช่วงเช้า

        พอเห็นคนรัก ร่างสูงก็เดินเข้าไปหา ทั้งพ่อแม่ และน้องชายต่างนั่งอยู่ในจุดที่ได้เตรียมไว้ให้ แม้ร่างบางจะไม่มีญาติเลยสักคนแต่ก็เหมือนได้รับการดูแลจากศาลทูรและดาวิกาเป็นอย่างดีตลอดเวลาเกือบสี่ปีที่ผ่านมา

        “ไทกะ กับโทระ มาหาอาเร็วครับ”

        วิรุจน์เรียกเด็กน้อยให้มาหาซึ่งทั้งไทกะและโทระก็วิ่งเข้าไปหาวิรุจน์ ไทกะพุ่งเข้าไปหาพอล

        “พ่อเสือกับแม่กวาง ทำอะไรค้าบ”

        เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาและบิดาถึงต้องนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น บนเก้าอี้ตัวใหญ่นั้นก็มีเพียงแค่ดาวิกาและศาลทูรที่นั่งอยู่

        “พ่อเสือกับแม่กวางกำลังจะเข้าพิธีสวมแหวนแล้วก็รับไหว้ผู้ใหญ่อยู่ครับ”

        “คืออะไรอะค้าบ”

        “ก็ขอขมาผู้ใหญ่ไงครับ”

        โทระมองหน้าวิรุจน์ ร่างเล็กเอียงคอไปมา เขาไม่เข้าใจที่คุณอาผู้ใจดีพูดเลยสักนิด พอลลอบถอนหายใจ

        “พูดเรื่องยากแบบนั้น เด็กจะไปเข้าใจได้ยังไง”

        “หมายถึงขอโทษใช่ไหมค้าบ”

        เสียงของไทกะ ทำให้วิรุจน์ต้องคลี่ยิ้ม เด็กน้อยหันไปถามพอล ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม

        “ใช่

        “ไทกะเก่งไหมค้าบอาพอล”

        “เก่ง”

        “คิคิ”

        เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ในขณะที่โทระสะบัดหน้าหนี เด็กน้อยหย่อนกายนั่งตักของวิรุจน์

        “ขอบใจนะกวางที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด ฉันดีใจ ที่เรามีลูกด้วยกัน”

        เขาเอ่ยบอก พร้อมกับจับมือเล็กมาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ร่างบางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มกราบลงระดับอกของชายหนุ่ม พยัคฆ์รับมือที่พนมของฝ่ายเจ้าสาว

        “ขอบคุณนะครับ คุณเสือ”

        “แม่กวางกราบพ่อเสือทำไมค้าบ?

        ไทกะมองบิดาที่อยู่ในชุดไทยประยุกต์ เพราะเห็นมารดาหลังจากที่สวมแหวนก็ก้มลงกราบที่อกของบิดา เด็กน้อยก็รู้สึกแปลกใจ

        “ก็เหมือนขอบคุณไงครับ ที่พ่อเสือให้แหวนแม่กวาง”

        “อ๋อ

        “เอาล่ะ หนูกวางสวมแหวนให้ตาใหญ่ด้วยสิจ๊ะ”ดาวิกาเอ่ยขึ้น

        “ครับ คุณแม่”

        กรณัฐเปิดกล่องแหวน แล้วจับมือหนามาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่เขาและพยัคฆ์สวมนั้น เป็นแหวนเงินที่มีรูปร่างเหมือนกัน ต่างกันตรงแค่ที่ขนาดของแหวน

        “แล้วทำไม พ่อเสือไม่กราบแม่กวางล่ะครับ”

        “อ่า

        พอโดนโทระถามอีก วิรุจน์ก็เริ่มจะหาคำอธิบายมาให้กับเด็กตัวน้อยไม่ได้

โทระเขย่าแขนของคุณอา แต่ดูเหมือนว่าวิรุจน์จะหาคำตอบไม่ได้ พอลส่ายหน้าเหมือนเซ็งจัด เขาเอ่ยเสียงเรียบ

        “พอพวกนายแต่งงานก็จะรู้เอง”

        “แต่วันนี้พวกเราจะแต่งงานกับแม่กวางค้าบ”

        “หึ

        พอลไม่พูดอะไรต่อ เขานั่งอยู่เงียบๆ มองดูคู่รักที่กำลังเข้าพิธีรับไหว้จนเสร็จ 

เด็กน้อยทั้งสองเมื่อพอลและวิรุจน์ยอมปล่อยตัว  พวกเขาก็รีบเดินเข้าไปหาร่างบาง เด็กน้อยโอบกอดมารดาแน่น

        “ไทกะจะแต่งงานกับแม่กวาง”

        “โทระก็จะแต่ง”

        “แต่พ่อแต่งแล้ว”

        ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่เหนือกว่า เด็กน้อยหันไปมองบิดาแล้วสะบัดหน้าใส่ โทระหยิบมือเล็กมาดู

        “แม่ค้าบ โทระอยากสวมแหวนให้แม่กวางค้าบ”

        “ไทกะก็อยากสวมด้วยค้าบ”

        “ไทกะกับโทระเป็นลูก สวมแหวนให้แม่แบบพ่อเสือไม่ได้หรอกนะครับ”

        “แต่ไทกะเป็นเจ้าบ่าว”

        “แม่กวางเป็นเจ้าสาวของโทระ”

        ทุกคนในพิธีได้แต่มองแฝดทั้งสองด้วยความเอ็นดู ดูท่าแล้วเด็กน้อยจะรักมารดาเป็นอย่างมาก พยัคฆ์ได้แต่คิ้วกระตุก วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขากับเมียรัก แต่ไหงเมียคนสวยถึงได้เอาแต่อยู่กับลูก

        งานแต่งงานเริ่มเข้าสู่พิธีการอีกครั้งในช่วงยามเย็น จึงมีการรดน้ำสังข์ เพราะหลังจากที่รดน้ำสังข์แล้วจะมีงานเลี้ยงที่สนามหญ้าที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม

        “ฝากดูแลตาใหญ่ด้วยนะหนูกวาง ถ้าตาใหญ่ทำอะไรให้ไม่พอใจ หนักนิดเบาหน่อย ก็ให้อภัยกันนะลูก มีความสุขมากๆ หนูกวาง”

        “ครับ คุณแม่”

        ร่างบางก้มหน้าไหว้ ไทกะกับโทระยืนขนาบมารดา ดาวิกามองหลานชายแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม

        “ตาใหญ่เองก็ดูแลหนูกวางให้ดีนะลูก อย่าเอาแต่ใจ มีอะไรก็ให้อภัยกัน รักหนูกวางให้มากๆ แม่ขอให้พวกลูกรักและดูกันตลอดไป ขอให้ชีวิตมีแต่ความสุข”

        “ขอบคุณครับ”

        “คุณย่าค้าบ ไม่อวยพรโทระเหรอค้าบ”

        เด็กน้อยยื่นมือมารอ เพราะอยากได้รับน้ำสังข์บ้าง แต่ดาวิกาก็วางสังข์ลง แล้วก้มลงมาลูบศีรษะเล็ก

        “ย่าขอให้โทระกับไทกะเป็นเด็กดี เชื่อฟังพ่อเสือกับแม่กวาง”

        “ค้าบ โทระรักคุณย่า”

        “ไทกะก็รักคุณย่าค้าบ”

        แม้จะอยู่ห่าง แต่ไทกะก็ไม่ยอมที่จะอยู่เฉยๆ เขาหันไปบอกดาวิกาเสียงดัง ทุกคนในงาน มีแต่คนสนิททางฝั่งศาลทูร กรณัฐเองก็มีญาติเพียงแค่นาคินทร์และกรวัฒน์ที่เป็นน้องชาย

        “ดูแลเมียแกให้ดีๆ ล่ะฉันดีใจที่มีแกเป็นลูก”

        สองพ่อลูกมองหน้ากันหลังจากที่ศาลทูรรดน้ำสังข์ลงบนมือหนา ร่างสูงคลี่ยิ้มรับ

        “ครับคุณพ่อ”

        “พี่เองก็ขอให้กวางมีความสุขมากๆ ถ้ามีปัญหาอะไร ก็ให้พี่ช่วยได้ทุกอย่าง พี่ยินดี”

        “ขอบคุณมากครับพี่คิน”

        คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ เขาเองก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ การแต่งงานอาจจะไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตแต่มันก็เหมือนเป็นหลักฐานยืนยันการเริ่มสร้างครอบครัว และเขาก็อยากแต่งงานในวันที่มีลูกชายทั้งสองข้างกาย

        หลังจากที่พิธีรดน้ำสังข์ผ่านพ้นไป ทั้งพยัคฆ์และกรณัฐก็เปลี่ยนจากชุดไทยประยุกต์มาสวมชุดสูท ร่างบางสวมสูทสีขาว ในขณะที่พยัคฆ์ใส่สูทสีดำเช่นเดียวกับลูกชายอีกสองคน

        “พ่อเสือค้าบ”

        ไทกะเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ดาวิกาช่วยแต่งตัวจนหล่อเหลา เด็กน้อยรีบร้อนมาหาบิดา

        “นั่นถืออะไรมาน่ะครับ ไทกะ”

        “ดอกกุหลาบค้าบ จะให้แม่กวางค้าบ”

        พยัคฆ์หรี่ตา มองดอกกุหลาบสีแดงสดที่อยู่ในมือเล็กนั้น 1 ดอก

        “โทระก็มีดอกกุหลาบด้วยหรือเปล่าครับ?

        “ค้าบ”

        ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเริ่มคิดมากเกินไปหรือเปล่า เพราะเขาชักไม่อยากให้เด็กทั้งสองทำตัวเป็นเจ้าบ่าวจนข้ามหน้าข้ามตาเจ้าบ่าวตัวจริง แต่พอเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยความคิดในด้านติดลบก็หายไป

        ก็พยัคฆ์รักลูกชายพอๆ กับรักเมีย

        “ไปกันเถอะค้าบ”

        ไทกะดึงมือของบิดาให้เดินตามลงมาที่ด้านล่าง โทระคลี่ยิ้มกว้าง พยัคฆ์อมยิ้ม เขาเดินจูงมือลูกชายออกไปยังสถานที่ที่จัดงานเลี้ยงในยามเย็น

        พยัคฆ์เดินตรงไปหาภรรยาที่ยืนอยู่ใกล้กับเวทีที่ไม่สูงมากที่ด้านหน้า เจ้าบ่าวตัวสูงในชุดสูทสีดำถือช่อดอกไม้สีขาว เดินเข้าไปหาคนรักที่ยืนรออยู่ เขามอบช่อดอกไม้ให้กับคนตัวเล็ก ทั้งสองสบตากันอย่างหวานซึ้ง

        “แม่กวาง”

        โทระและไทกะพยายามรีบเดินตามพ่อบิดาที่ปล่อยมือที่จับพวกเขาแล้ว เด็กทั้งสองถือดอกกุหลาบสีแดงคนละหนึ่งดอก

        ตุบ!

        เสียงบางอย่างล้มลงกับพื้น ทำให้แขกทุกคนในงานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        “โทระ!

        วิรุจน์ยืนขึ้น หลานชายตัวน้อยของเขา ดูเหมือนว่าจะสะดุดล้ม เด็กน้อยฟุบหน้ากับพื้น แต่เพียงไม่นานก็ค่อยๆ ยันกายขึ้นมา ปากเล็กเริ่มเบะ น้ำตาเอ่อคลอ มองมารดาที่ยืนอยู่ไกลพอสมควร

        “ฮะ ฮึก ฮือ

        เสียงร้องของเด็กน้อยดังจนทุกคนในงานตกใจ ร่างเล็กนั่งร้องไห้ พอเห็นดอกกุหลาบที่โดนทับจนแบน โทระก็แหกปากร้องไม่หยุด

        “อย่าร้องสิ”

        “ฮึก ฮือ ฮือ ดอกไม้ของแม่กวาง”

        “ฮะ ฮืออ ฮือ”      

        กลายเป็นว่าไทกะก็ปล่อยเสียงร้องออกมา เมื่อน้องชายไม่ยอมหยุดร้องไห้ กรณัฐส่งดอกไม้ให้กรวัฒน์ถือ เขาและพยัคฆ์รีบเดินเข้าไปหาลูกชาย

        “ฮือ แม่กวางแม่กวาง”

        “ฮือ ฮือ”

        คุณแม่ คุณพ่อทั้งสอง เข้ามาโอบอุ้มเด็กน้อย ยกมือปัดเศษหญ้าที่เปรอะเปื้อนเด็กตัวเล็ก โทระซบกับอกมารดา มือเล็กกอดคอของกรณัฐเอาไว้แน่น

        “ไม่ร้องนะครับโทระ”

        เขาเอ่ยบอกพร้อมกับยกมือลูบแผ่นหลังเล็กของลูกชาย

        “ฮึก ฮึก”

        ไทกะเริ่มหยุดร้องไห้แล้ว พยัคฆ์อุ้มเด็กน้อยด้วยมือข้างเดียว เช่นเดียวกับกรณัฐ เขาทั้งสองจับมือกันเดินไปข้างหน้า ลูกชายทั้งสองนั้นหยุดร้องไห้แล้ว มีเพียงเสียงสะอื้น

โทระเงยหน้ามองกรณัฐ เขาอยากจะยื่นกุหลาบสีแดงสดให้กับมารดา ใบหน้าของเด็กน้อยเหมือนว่าอยากจะร้องไห้ ไทกะยื่นดอกกุหลาบที่ยังสภาพสมบูรณ์ให้กับเจ้าสาวแสนสวย โทระเม้มปากแน่นเขาหยิบดอกกุหลาบของตัวเองบ้าง ปากเริ่มจะเบะออก ราวกับจะร้องไห้อีกครั้ง

“มัน ฮึก มันหักแล้วค้าบ โทระขอโทษ ฮือ”

คนตัวเล็กรับดอกกุหลาบทั้งสองของลูกชาย เขาก้มลงไปจูบหน้าผากของเด็กตัวเล็ก ถึงแม้ดอกไม้ที่ได้รับจะบอบช้ำและไม่สวยงาม แต่ความสุขที่ได้รับก็เอ่อล้นที่หัวใจ

มีความสุขมากเหลือเกิน

“สวยมากครับขอบคุณนะครับ ลูกแม่”

 

 100%

9/3/59

10/3/59 - แก้ไข

ติดตามข่าวสารการพรีออเดอร์ การพิมพ์หนังสือได้ที่เพจนะคะ 

 

ประชาสัมพันธ์

เปิดพรีออเดอร์ ขยายเวลา

คุณพ่อครับมาเป็นเมียผมเถอะ , Royal Tiger สามีผมเป็นเสือ

http://www.tunwalai.com/chapter/370568/%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%82%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87-13-%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A1-2559

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}