Storytellers
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 5

ชื่อตอน : Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 972

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 5
แบบอักษร

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 5 

 

สุดท้ายผมก็ถูกลากมาที่ร้านหมูกระทะจนได้ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ผมก็ปฏิเสธไปแล้วแต่ว่าพวกพี่กอล์ฟเขาไม่ยอมแล้วไอ้หินก็เห็นดีเห็นงามกล่อมผมให้มาด้วยอีกคน ผมคนเดียวจะไปค้านอะไรกับคนสี่ห้าคนได้ล่ะครับ 

“กินสิฝุ่น ชอบกินกุ้งมั้ยเรา?” ผมที่กำลังเหม่อๆ สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพี่ธีร์คีบกุ้งมาวางไว้บนจานของผม 

“ก็ชอบนะครับ ขอบคุณครับ” ตอบพี่เขาไปแบบนั้นก่อนจะคีบกุ้งไปจุ่มในถ้วยน้ำจิ้มแต่ยังไม่ทันได้เอาเข้าปากเสียงล้อของใครสักคนในโต๊ะของพวกเราก็ดังขึ้น 

“ยังไงวะมึงไอ้คุณธีรดลย์ นี่ถึงสละของโปรดให้น้องมันเลยเหรอวะ เอาจริงดิ?”  

ผมเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นพี่บอลส่งยิ้มมาให้แต่ว่าผมไม่ค่อยเข้าใจกับคำพูดของพี่เขาสักเท่าไหร่ กุ้งคือของโปรดของพี่ธีร์อันนี้ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะผมก็เห็นว่าพี่เขาตักมาแต่กุ้งแต่การที่พี่ธีร์ยกกุ้งยกของที่ตัวเองชอบของที่ตัวเองอุตส่าห์ต้มจนสุกและแกะเปลือกพร้อมทานมาให้ผมนี่ผมไม่ค่อยเก็ทเท่าไหร่ 

“น้องมันชอบกูเลยแบ่งให้” พี่เขาตอบเพื่อนไปแบบนั้นแต่คนที่เป็นเจ้าของคำถามกลับเบ้ปากแล้วกลอกตาเหมือนจะไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถามหรือพูดอะไรกันต่อพี่ต้องก็แทรกขึ้นมากลางป้องแถมยังเป็นเรื่องที่ไม่ควรเอามาพูดตอนกินข้าวแต่ผมก็เข้าใจนะเพราะพวกพี่เขาเป็นผู้ชายแถมยังดูห่ามๆ ด้วย 

“พวกมึง กูไปห้องน้ำก่อนนะ แม่งมาปวดขี้อะไรตอนนี้วะเพิ่งจะแดกไปได้ไม่กี่คำเอง”  

“รีบไปเลยไอ้ห่า อย่ามาขี้แตกเรี่ยราดตรงนี้นะเว้ยกูกำลังอร่อย” พี่กอล์ฟว่าพร้อมถลึงตาใส่ให้พี่ต้องได้โบกมือไหวๆ แล้วเดินไวๆ ไปทางห้องน้ำ 

“พี่ต้องนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะพี่ ฮ่าๆ” ไอ้หินที่เอาแต่กินว่าขึ้นพร้อมหัวเราะชอบใจ 

“เออ แดกข้าวทีไรปวดขี้ทุกที” พี่กอล์ฟว่าแล้วส่ายหน้า 

ผมมองเพื่อนร่วมโต๊ะยิ้มๆ ความจริงผมก็เพิ่งได้มารู้จักกับพวกพี่เขาเมื่อไม่นานมานี้เพราะตามไอ้หินมาที่สนามฟุตบอลนี่แหละวันนั้นคนขาดพี่เขาเลยเรียกให้ลงไปช่วยแต่ว่าวันนั้นพวกพี่เขาแค่เล่นกันสนุกไม่ได้เล่นพนันเงินกันเหมือนอย่างวันนี้ 

เราอยู่กันที่ร้านหมูกระทะราวๆ สองชั่วโมงก็พากันแยกย้ายเมื่อกระเพาะทุกคนเริ่มที่จะรับอาหารไม่ไหวแล้ว พี่กอล์ฟเป็นคนจ่ายเงินให้พวกเราทั้งหมดเพราะเงินที่ได้มาอยู่กับพี่กอล์ฟจ่ายเงินเสร็จพี่กอล์ฟพี่บอลกับพี่ต้องแยกย้ายกลับบ้านเพราะบ้านพวกพี่เขาอยู่ทางเดียวกัน  

“งั้นเรากลับกันดีกว่า” ไอ้หินหันมาชวนผม “แล้วพี่ธีร์กลับยังไงครับ” แล้วหันไปพูดกับพี่ธีร์ต่อ 

“แล้วมึงสองคนกลับกันยังไง” สรรพนามที่พี่ธีร์คุยกับไอ้หินต่างจากที่พี่เขาพูดกับผม  

ผมเริ่มที่จะเก็ทแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่พี่เขาคีบนั่นคีบนี่มาให้ผมตั้งแต่ที่พี่เขาเดินไปเอาน้ำจิ้มมาเติมให้ผมแล้วก็เดินไปเติมน้ำให้ผมการที่พี่เขาเทคแคร์คนเก่งผมไม่ค่อยแปลกใจหรอกเพราะพี่เขาก็ดูเป็นคนแบบนั้นแต่ผมแปลกใจว่าพี่เขาทำแบบนั้นกับผมทำไมหรือว่าพี่เขารู้ว่าผมชอบผู้ชายแต่ว่าผมก็ไม่ได้แสดงออกมากไม่ใช่เหรอ  

กับคนที่ผมไม่ได้ชอบผมทำตัวปกติอยู่แล้ว แต่กับบางคน…ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง 

“เราสองคนกลับรถเมล์ครับ” ผมเป็นคนตอบคำถามนั้นเองแล้วพี่ธีร์ก็เลิกคิ้วเหมือนสงสัย 

 

“ผมกับไอ้ฝุ่นบ้านอยู่ทางเดียวกันพี่ เรากลับด้วยกันประจำ” ไอ้หินว่าพร้อมกับยกแขนขึ้นมาพาดบนไหล่ผม 

“เหรอ ถ้างั้นเราก็แยกกันตรงนี้แล้วกันนะ เจอกันพรุ่งนี้” พี่ธีร์พยักหน้ารับรู้พร้อมบอกเสียงเรียบแต่ประโยคหลังนี่ผมไม่แน่ใจว่าพี่เขาจะสื่ออะไรเพราะพี่เขามองมาที่ผมอีกแล้ว 

ผมกับไอ้หินแยกกับพี่ธีร์ที่หน้าร้านหมูกระทะและตอนนี้เราสองคนก็อยู่บนรถเมล์แล้ว เวลาเย็นๆ แบบนี้รถเมล์คนแน่นเป็นปกติผมกับไอ้หินเลยต้องยืนโหนอยู่ตรงกลางทางเดิน เอ่อ จะบอกว่าผมโหนมันก็โกหกบอกว่าเกาะไอ้หินน่าจะถูกกว่า 

“กูว่าพี่ธีร์แม่งแปลกๆ” ไอ้หินเปรยขึ้นหลังจากเงียบกันอยู่นาน 

“แปลกยังไง” ผมถามทั้งที่ผมเองก็คิดเหมือนกันมัน 

“กูว่าเขาชอบมึง” มันว่าแล้วมองเข้ามาในตาผม 

“ตลก กูเป็นผู้ชายพี่เขาจะมาชอบกูได้ยังไง” ผมไม่ได้อยากจะปกปิดตัวตนและรสนิยมความชอบของผมกับเพื่อน แต่ที่ผมทำเพราะกลัวว่าถ้าไอ้หินมันรู้ว่าผมชอบผู้ชายแล้วมันจะรังเกียจผม มันเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผม ผมไม่อยากเสียมันไป 

“แต่มันก็มีสิทธิ์เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอวะ” ไอ้หินยังว่าต่อ “ก็พี่เขาดูเทคแคร์มึงสุดๆ มึงก็เห็น มึงไม่รู้สึกเหรอว่ามันแปลก” 

“…” ผมส่ายหน้าเพราะไม่อยากจะพูดเรื่องนี้แล้ว กลัวว่าพูดมากๆ แล้วตัวเองจะเผลอพูดอะไรแปลกๆ ออกไป 

จริงอยู่ที่ผมไม่ได้รู้สึกพิเศษกับพี่ธีร์แต่ผมก็กลัวอยู่ดีที่จะให้ไอ้หินรู้ว่ารสนิยมของผมต่างจากมัน 

ไอ้หินมันชอบผู้หญิงสวย มันชอบผู้หญิงน่ารัก แต่ผมชอบผู้ชายและผมก็ชอบพี่ชายของมัน 

ผมคิดว่าผมชอบพี่ดินอาจจะถึงขั้นว่ารักเลยแหละแต่ว่าผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับมันหรือใครเด็ดขาด 

“กลับมาแล้วครับยาย” ผมเดินเข้าไปสวัสดียายก่อนจะนั่งลงข้างๆ ตรงข้ามกันคือปาแป้งที่นั่งใส่หูฟังเพ่งหน้าจอมือถืออยู่ใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องมีรอยยิ้มประดับไม่ขาด ผมเดาว่าปาแป้งกำลังดูซีรี่ส์เกาหลีอยู่แน่ๆ 

“หมูกระทะ อร่อยกว่าต้มพะโล้ของยายมั้ยลูก” ยายว่ายิ้มๆ มือก็พับดอกบัวไปด้วย 

“อร่อยคนละแบบอะยาย พรุ่งนี้ใส่บาตรใช่มั้ยครับ” ผมตอบยิ้มๆ ก่อนจะเบี่ยงไปเรื่องอื่น 

เรื่องไปกินหมูกระทะผมโทรมาขออนุญาตยายแล้ว และยายเองก็ไม่ได้ว่าหรือห้ามไม่ให้ผมไปแต่ยายคงน้อยใจแหละที่ผมไม่กลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน บ้านผมมีกันแค่สามคนและผมมีแค่ยายกับน้องเราเลยต้องกินข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน 

“พรุ่งนี้ครบรอบวันตายของพ่อกับแม่” เสียงเล็กๆ ของปาแป้งว่าทำให้ผมหันไปมองก็เห็นว่าน้องถอดหูฟังออกจากหูแล้ว 

“ผมลืม” ผมบอกออกไปตรงๆ ผมลืมจริงๆ ว่าพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อแม่ผม 

“ยายว่าฝุ่นกับแป้งพากันขึ้นห้องเถอะ แล้วอย่านอนดึกพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าลงมาช่วยยายทำอาหารใส่บาตร” ยายบอกทั้งๆ ที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาดอกบัวในมือเลย 

“จ้ายาย”  

“ครับยาย” ผมกับน้องสาวมองตากันแล้วเอ่ยรับคำก่อนจะพากันขึ้นมาบนห้องยืนมองหน้ากันแล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายเข้าห้องของตัวเอง 

เช้ามืดหลังตื่นนอนผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเปิดประตูออกมาก็เจอกับปาแป้งพอดีน้องเองก็อยู่ในชุดที่พร้อมไปเรียนไม่ต่างจากผม ผมกับปาแป้งเราเรียนกันคนละที่ปาแป้งเรียนอยู่โรงเรียนแถวบ้านเพราะยายเป็นห่วงไม่อยากให้ไปเรียนไกลแต่ว่าผมเป็นผู้ชายและไม่อยากเรียนแถวบ้านเลยไปเรียนไกลหน่อย 

ผมไม่ได้หาเรื่องเกเรนะครับแต่คนที่ดูแลเรื่องค่าเล่าเรียนของพวกเราอยู่เขาบอกเอาไว้แบบนั้นเขาอยากให้ผมกับน้องเรียนโรงเรียนดีๆ ผมเลยได้สิทธิ์นั้นมา โรงเรียนดังค่าเทอมแพงแต่ผมไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องค่าเล่าเรียน 

“ยายว่าพ่อกับแม่สบายดีมั้ยจ๊ะ” ปาแป้งถามหลังจากที่พระท่านให้พรแล้วเดินห่างออกไปแล้ว 

“ยายก็ไม่รู้หรอก แต่ว่าพ่อกับแม่คงมองดูพวกหนูอยู่บนฟ้า” ยายว่ายิ้มๆ แล้วเอามือลูบหัวสวยๆ ของปาแป้ง 

ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากยืนมองเงียบๆ แล้วเก็บของเข้าบ้าน ผมรู้ว่าพวกเราต่างก็รู้สึกเหงาและคิดถึงพ่อกับแม่ผมเราทุกคนคิดถึงคนที่จากไปสุดหัวใจอยู่แล้วเพราะผมก็คิดถึงพ่อกับแม่ผมทุกคืน 

ความคิดเห็น