ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ห้องเรียนรัก - ใส่ถุงNC+

ชื่อตอน : ห้องเรียนรัก - ใส่ถุงNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห้องเรียนรัก - ใส่ถุงNC+
แบบอักษร

17.00 น.

“หวานกลับด้วยกันไหม”

ร่างสูงถามพลางมองหน้าคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์มาทั้งวัน

“ไม่เป็นไรกลับก่อนเลย”

“กลับด้วยกันดิ น้าๆๆ”

“เราต้องเเวะไปซื้อของที่ซุปเปอร์ก่อนอ่ะ”

“ซุปเปอร์อยู่ใกล้บ้านเราเลย ไปด้วย”

“ก็ได้ๆ”

สรุปเธอก็ต้องยอมกลับรถบัสประจำทางไปลงที่ซุปเปอร์มาเก็ตที่ใกล้กับบ้านเมฆอยู่ดี

@Supermarket

“ทำอาหารกินเองหรอ”

เมฆมองคนตัวเล็กที่ยืนเลือกผักหลายอย่างกับเนื้อลงตะกร้า

“ปกติก็เเม่ทำ เเต่วันนี้ไม่มีคนอยู่”

“ก็เลยทำเอง”

พ่อกับเเม่เธอพึ่งจะไปเยี่ยมลุงที่ป่วยเข้าโรงบ้านต่างจังหวัดก็เลยยังไม่กลับมา

“อยากกินฝีมือเเกบ้างอ่ะ”

“ทำให้กินด้วยดิ”

ร่างสูงยกยิ้มตีหน้าเป็นทำตลกเเต่ในใจเขาคิดจริงที่ขอเธอไปชิมกับข้าวที่บ้าน

“ไม่ได้”

ร่างบางตอบเสียงหนักเเน่นอย่างไม่ใจอ่อนให้คนทำตาเเป๋ว

“น้าาาาๆ อย่าใจร้ายดิ”

“หรือว่าเธอกลัวอะไรหย๋อ?”

เมฆทำหน้ายียวนล้อน้ำหวานที่เป็นคนไม่ยอมให้ใครมาท้าอยู่เเล้ว

“กลัวบ้าอะไรล่ะ”

“จะกินก็กินไม่ได้กลัวอะไรสักหน่อย”

เเผนคนเจ้าเล่ห์หลอกไปบ้านเธอสำเร็จ

“เลือกเสร็จยังอ่ะ”

“หิวจะเเย่เเล้วเนี่ย”

ร่างสูงทำท่าทำทางเหมือนไส้จะขาดออกมาอยู่ข้างนอกได้

“เออๆเสร็จเเล้วอย่าเว่อร์”

30 นาทีผ่านไป

เย็นเกินจนรถบัสหมดก็เลยต้องเดินต่อมาสองซอยจากบ้านเมฆที่ไม่ไกลกันมากกับบ้านเธอ

@ห้องครัว

“ให้ช่วยอะไรบ้างไหม”

“เดี๋ยวหั่นผักให้”

ร่่างสูงเดินเข้ามาถามเธอที่กำลังยืนล้างผักอยู่ในครัวบ้านเธอเอง

“หั่นเเบบนี้นะ เข้าใจ?”

คนตัวเล็กมองท่าทางเก้ๆกังๆเหมือนไม่เคยเข้าครัวของเขาเเล้วกลัวจะทำพังหมด

“รับทราบ”

เมนูวันนี้ที่คนตัวเล็กจะทำคือต้มยำกุ้งกับไข่เจียว

ฉับ ฉึบ

เสียงมีดหั่นลงบนผักเเต่คนถือมีดไม่ได้มองไปที่มีดสักเท่าไหร่

“ชิท โอยเเสบ”

ร่างสูงร้องโอดโอยเบาๆที่โดนมีดบาดจนเลือดไหลตามเเผล

“เห้ย ซู่มซ่ามชะมัด”

ร่างบางบ่นใส่ขุดใหญ่เเต่ก็รีบไปเอากล่องพยาบาลมาทำเเผลให้เขา

“บะ เบาๆดิเธอ”

จังหวะที่เเอลกอฮอล์ล้างเเผลถูกเเผลก็เเสบพอทนเเต่เธอดันกดมือซะเเรง

“ลูกผู้ชายอดทนหน่อย”

“ใจลอยไปถึงไหน กับเเค่หั่นผัก”

ก็เขากำลังตั้งใจมองคนตัวเล็กเมื่อกี้อยู่เลยไม่ทันระวังมีดก่อน

“ถึงเเกมั้ง”

เมฆพูดตามความรู้สึกจริงๆที่คิด

“ไอบ้าเมฆ นี่เเหนะ”

มือน้อยกดสำลีลงบนเเผลที่ปลายนิ้วชี้ของเขาเเรงขึ้น

“โอ้ยๆเจ็บนะ”

“ผู้ชายจริงป้ะเนี่ย สำออยจัง”

พรึ่บ

ประโยคนั้นทำให้เมฆเเกล้งผลักเธอลงบนโซฟาที่นั่งทำเเผลกันอยู่

“ว๊ายย”

ร่างบางฟาดมือลงเเขนเเกร่งหวังให้เขายอมปล่อยเธอออก

“อยากรู้ไหมล่ะ”

“ว่าผู้ชายจริงเเค่ไหน”

เขาท้าทายเสียงจริงจังพร้อมมองเรือนร่างบางที่พยายามจะดิ้นออก

“ไม่ตลกนะเว้ย ไอบ้าเมฆ”

เมฆเองก็ไม่ได้ตลกกับคำพูดที่เปล่งออกไปเขาจริงจังทุกคำ

“หวาน เราว่าเราชอบเเกว่ะ”

จู่ๆร่างสูงก็เอ่ยสารภาพกับความรู้สึกที่เก็บไว้มา ตลอดเเต่ก็คอยดูเเลเธอห่างๆทุกเรื่อง

ตึกตึก ตึกตึก ตึกๆ

เสียงหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะกับคำสารภาพรักของเขา

“หา? พูดบ้าอะไร”

คนตัวเล็กชะงักนิ่งไปเเล้วก็มองเเววตาจริงจังของคนบนร่างเธอ

“เราอยากเป็นคนดูเเลเเก”

“ได้ไหมน้ำหวาน”

น้ำเสียงนุ่มนวลพูดอย่างอ่อนโยนของเมฆทำเอาใจเธออ่อนยวบเคลิ้มตามไป

“ปล่อยเราก่อนเมฆ”

ฟู่วว

น้ำหวานทิ้งลมหายใจพรวดอย่างโล่งใจที่เธอพ้นจากมือเสืออย่างเขาเเล้ว

“ฉันพูดจริงนะหวาน”

ร่างสูงเน้นย้ำให้เธอเชื่อใจประโยคเขาพูดไปก่อนหน้านี้อีกรอบ

“จู่ๆมาพูดเเบบนี้ใครจะตั้งตัวทันล่ะ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีเเดงระเรื่อเพราะคำพูดเเละหน้าตาที่เอาจริงของคนตรงหน้า

“เราไม่อยากเป็นเเฟนปลอมๆต่อหน้าพี่มิกซ์หรือเจน”

“เราอยากเป็นตัวจริงของเธอ”

ใบหน้าหล่อคมยื่นเข้ามาใกล้จนจะเเนบชิดกับใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอ

“ฉะ ฉันยังไม่พร้อมมีเเฟน”

“เเค่เรื่องที่ทะเลาะกับไอกันต์ก็เเย่พออยู่เเล้ว”

“ถ้ามันรู้ว่าฉันมีเเฟนอีก เรื่องมันจะไปกันใหญ่”

ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นเเต่ใจดวงน้อยก็ยังเต้นรัวไม่หยุดหย่อน

“อยู่กับเราเธออย่าคิดถึงคนอื่นดิ”

“เเกกับกันต์เเยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตั้งนานเเล้ว”

“เเกจะมีความรักใหม่มันไม่ผิดนะ”

จุ๊บ

“อื้ออ”

ร่างสูงประกบริมฝีปากลงอย่างนุ่มนวลเเล้วไล่ชิมรสหวานจากโพรงปากน้อย

จุ๊บ จ๊วบ

คนตัวเล็กยอมเผยอปากรับริมฝีปากเขาเเล้วผลัดกันดูดตอบรับไปมา

“หวานสมกับชื่อเลยนะ”

ร่างสูงยกยิ้มทำหน้ายียวนล้อคนหน้าเเดงซ่าน

“ไอบ้าเมฆ”

“เรามีตัวเลือกให้เธอ 2อย่าง”

คนเจ้าเล่ห์เสนอทางออกให้กับคำตอบที่เธอพึ่งจะปฏิเสธไป

“อะ อะไร”

ร่างบางถอยตัวหนีพลางถามเสียงสั่น

“คบกับเรา หรือ เป็นเมียเรา”

ตัวเลือกทั้งสองทางของคนเจ้าเล่ห์ไม่ว่าเธอจะเลือกอันไหนเขาก็มีเเต่ได้กำไร

“ไม่เลือกสักข้อ ว๊ายย!”

ขาเรียวถูกมือหนาดึงให้กลับเข้ามานอนราบบนโซฟาตัวโตเหมือนเดิม

“ถ้าไม่เลือกจะต้องเป็นทั้งสองนะ”

เมฆพูดจบก็ปลดกระดุมคนตัวเล็กทีละเม็กจนเหลือเเต่บราสีดำกับเสื้อกล้ามสายเดี่ยวที่เธอใส่คลุมไว้

“อ๊ะ หยุดนะ”

ร่างน้อยอ่อนระทวยไปกับสัมผัสวูบวาบที่เขามอบให้

จ๊วบๆ เเผล็บๆ

“ไม่อยากให้ดูดจริงหรอ”

หน้าหล่อคมซุกไซร้เต้าขาวอวบอิ่มมีชมพูระเรื่อจนเกิดเสียงลามกดังขึ้น

“อิ๊ มะ ไม่อยาก อื้ออ”

คนตัวเล็กเผลอสูดปากครางกับอารมณ์พิศวาสที่ครอบงำเธอ

“หึ ไม่อยากเเต่เเอ่นจังนะ”

“งื้ออ อือ”

ร่างบางกัดปากกลั้นเสียงครางกระเส่าไว้เเน่นเเต่ร่างกายกลับบิดเร้าไปมา

“ขอเลียได้ไหม”

การกระทำไปเร็วกว่าคำพูดที่ขออนุญาติอยู่

มือหนาเกี่ยวเเพนตี้ตัวจิ๋วออกไปอยู่ปลายเท้าเเล้วเเทรกใบหน้าลงจ่อใจกลางสาว

“มะ ไม่ได้ ไม่เอานะ”

ปากคนตัวเล็กบอกไม่ได้เเต่ร่างกายก็เเอ่นร่องน้อยไปให้เขาปรนเปรอ

“เมฆขอนะน้ำหวาน”

“นะครับ”

เขาเอ่ยขอเสียงหวานทำเอาคนฟังใจเหลวตามไป

“กะ ก็ได้”

เเจ๊ะๆ เเจ๊บๆ

นิ้วเรียวยาวเเหวกเเคมอวบออกเเล้วส่งลิ้นอุ่นเข้าไปสำรวจภายในร่องสวาทของเธอ

“อื่มม”

มือน้อยขยุ้ยผมดำขลับเข้าหาร่องน้อยพร้อม เเอ่นร่างให้เขา

“อ๊ะ อ๊าา”

เเผล็บๆ

“เเอ่นมา”

ลิ้นเรียวห่อเเน่นเร่งจังหวะกระทุ้งลิ้นเข้าไปจนมีน้ำหวานเอ่อล้นออกมา

“อ๊า อ๊ายย”

ร่างสูงหยุดจังหวะลิ้นที่เกือบพาคนตัวเล็กไปถึงขอบสวรรค์เต็มทน

“หยุดทำไม อื้ออ”

ร่างน้อยบิดเบือนตัวทรมาณไปมา

“อยากได้อย่างอื่นที่ไม่ใช่ลิ้นไหม?”

ร่างสูงปลดซิบกางเกงนักเรียนม.ปลายเเล้วชักท่อนเอ็นลำโตออกมาชูชัน

“เราไม่เคย มันเจ็บรึเปล่า งื้ออ”

ดวงตากลมโตเบิกโพลงกับท่อนเอ็นที่ขยายตัวจนขนาดใหญ่เกินกว่าร่องน้อยจะรับได้

“เจ็บเเปปเดียวก็เสียวเเล้ว”

เขาจับหัวเห็ดสีชมพูระเรื่อถูปากทางร่องรักจนมีน้ำขุ่นๆปริ่มออกมาที่หัว

“มีถุงไหม อื้ออ”

เธอบิดร่างน้อยต้องการไปถึงขอบสวรรค์อย่าง ทรมาณ

“มี ใส่ให้เองสิ”

เมฆหยิบซองสี่เหลี่ยมสีเเดงออกมาจากกระเป๋ากางเกงเเล้วฉีกหยิบถุงยางสีสมพูอ่อนออกมา

“ใส่ยังไงเเบบนี้หรอ ง่าา”

มือน้อยหยิบถุงยางมาสวมตั้งเเตหัวเห็ดเเล้วรูดเบาๆจนสุดโคนลำโต

“อ่าส์ เเบบนั้นเเหละ”

ตุ่บ

ร่างน้อยถูกผลักลงไปนอนอ้าขาเผยให้เห็นร่อง เเคมอวบอิ่ม

“เบาๆนะ อ๊ะ”

ไม่ปล่อยให้เธอรอนานมือหนาก็บีบเค้นอกใหญ่เล่น

สวบ สวบบ

หัวเอ็นลำโตเริ่มถูกร่องน้อยเขมือบเข้าไปทีละนิด

“อืมส์ โอยยย”

“อิ๊ มันเจ็บไปหมดเลย อื้อ”

ภายในร่องรักคับเเน่นจนทั้งคู่เจ็บเเปลบไม่ต่างกัน

ปั่ก ปั่กๆ

เอวสอบเริ่มอัดกระทุ้งเเกนกายเข้ามาเป็นจังหวะเนิบนาบช้าๆ

“อ๊ะ อ๊างง”

คนตัวเล็กสูดปากครางกระเส่าเสียงหวานเพระาความเสียวเเล่นเข้าสู่ตัว

“เเน่นชิบหาย”

ตั่บ ตั่บ ตั่บๆ

เมื่อเห็นว่าร่างน้อยเริ่มคุ้นชินกับความใหญ่โตของมังกรลำเขื่องเอวสอบก็กระเเทกเน้นๆ

“อิ๊ อิ๊ เบาหน่อยสิ”

เต้าอวบเริ่มสั่นกระเพื่อมไปตามเเรงกระเเทกของจังหวะรัก

“หายเจ็บรึยัง หื้ม”

เอวสอบชะลอจังหวะอัดกระเเทกช้าลงกว่าเดิม

“อื้ออ หายเเล้ว”

ตั่บ ตั่บ ตั่บๆ

“เราชอบที่เเกร้องเรียกชื่อเรานะ”

เมฆบอกพลางส่งลิ้นเย็นเยือกชกชิมยอดปทุมถันที่เเข็งเป็นไตชูอยู่

“อ๊าย อ๊ายย เมฆ อื้อ”

ร่างสูงยกยิ้มเมื่อเห็นเธอยอมสนอฃความต้องการที่เขาอ้อนขอ

“เเบบนั้นครับ ดีมากอู้ย”

เมฆกรามขมเเน่นจนเห็นเป็นสันชัดเจน

“อ๊า มันเหมือนปวดฉี่ ง่าา”

ป๊าบ ปั่บ ปั่บๆๆ

จังหวะรักเร็วเเรงขึ้นกว่าครั้งไหนๆก่อนหน้านี้

“จะเสร็จเเล้วหรอ”

“ปล่อยมันออกมา อย่าเกร็ง”

เมฆเอ่ยบอกคนตัวเล็กเสียงทุ้มนุ่มนวล

“อ๊างงงง อ๊า เมฆ อื้อ”

สวบ สวบ สวบๆ

เเกนกายกระเเทกเข้าออกเป็นจังหวะจนเกือบไปถึงขอบสวรรค์พร้อมกันเต็มทน

“ซี๊ดดดส์ น้ำหวาน อ่าส์”

“อ๊ายยยย”

ร่องน้อยปล่อยน้ำสีใสทะลักออกมาจากร่องน้อย

เขาเองก็ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งเลอะเต็มถุงยางอนามัยรสสตอเบอรี่

“เเกได้เราเเล้วอย่าทิ้งนนะหวาน”

“ไม่ใช่ว่าทิ้งกันเลยนะ”

ร่างสูงทิ้งตัวลงบนตัวโซฟาอย่างหมดเเรงเเล้วทำข้อตกลงที่เขาได้เปรียบทุกอย่าง

“จะบ้าหรอ! ประโยคนั้นมันของผู้หญิงย่ะ”

คนตัวเล็กเถียงคอขึ้นเอ็นเเล้วเขินจนหน้าเเดงระเรื่อ

“เป็นเเฟนเมฆต้องอดทนนะ”

“เราลีลาเด็ดมาก”

เมฆยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างได้ใจพลางเอื้อมมือไปใส่เสื้อผ้าให้คนตัวเล็กลวกๆ

“ใครบอกว่าจะเป็นล่ะ”

“เเบร่”

น้ำหวานเเลบลิ้นปริ้นตาใส่เขาเเล้วจะลุกหนีไปทำอาหารต่อ

“อูยยย อื้อ มะ มันเเสบ”

ความเจ็บเเปลบเเลดเเล่นเข้าสู่ร่องน้อยที่ถูกเขาโถมตัวหนักหน่วงใส่ไม่ยั้งจนมันบวมเเดง

“เจ็บมากหรอ โอ๋ๆนะ”

เมฆรีบจับคนตัวเล็กมานั่งที่โซฟาก่อนจะเป็นฝ่ายลุกไปทำอาหารต่อเอง

“นั่งรอตรงนี้เเหละ”

“เดี๋ยวเเฟนดีเด่นคนนี้ทำให้เอง”

ร่างสูงยิ้มมีความสุขพลางอวดสถานะเเฟนที่พึ่งหลอกจนเธอจนมุมสำเร็จ

“ครัวพังพอดี”

“ระวังเจ็บตัวอีกล่ะ ขี้เกียจทำเเผล”

น้ำหวานพูดตรงข้ามกับความเป็นห่วงในใจอย่างสิ้นเชิงจริงๆเธอเป็นห่วงเขาจะเเย่

“คร้าบบบ เป็นห่วงเเหละดูออก”

19.35 น.

หลังกินข้าวเสร็จเมฆก็นั่งดูทีวีอยู่ที่บ้านน้ำหวานจนเพลินถึงตอนเริ่มมืด

“วันนี้อู่ส่งบิ๊กไบค์ที่เอาไปซ่อมมาให้เเล้ว”

“พรุ่งนี้เช้าเรามารับนะ”

หลายวันที่ผ่านมานี้เขาเอาบิ๊กไบค์สุดรักสุดหวงไปเข้าอู่ก็เลยถือโอกาสมานั่งบัสกับเธอ

ทั้งๆที่พี่ชายตัวเองก็มีรถเเต่เขาไม่ยอมไปด้วยเเถมวันนี้ได้รถคืนเเล้วเมฆเลยจะมารับส่งเธอเอง

“ไม่เป็นไร เราไปเองได้”

“เเกขับเร็วฉันกลัวตายก่อนเรียนจบ”

มีหวังคนปอดเเหกอย่างหวานกรี๊ดตั้งเเต่เขาเร่งรถเเน่ๆ

“ไม่ไว้ใจเเฟนหรอ”

“จะดูเเลอย่างดีทุกกระเบียดนิ้วเลยคับ!”

เมฆให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะพลางชูสาวนิ้วขึ้นมาเเตะปลายคิ้ว

“เวลาไปไหนมาไหนก็ระวังละกัน”

“อย่าขับรถเร็วนัก”

เวลาเจอเขาขับบิ๊กไบค์คันโปรดไปไหนมาไหนเหมือนขับจรวดไปเร็วจนเธอไม่ทันจับตามองทัน

“เป็นห่วงอ่ะดิ”

“เเหนะๆ เขินนะเนี่ย”

ร่างสูงส่งนิ้วมาเเตะจิ้มๆที่เเขนเรียวของคนตัวเล็ก

“ไม่เลยสักนิด”

“กลับดีๆล่ะ”

น้ำหวานโบกมือลาร่างสูงที่กำลังจะเดินออกจากรั้วบ้านเธอ

“ฝันดีนะ เดี๋ยวถึงเเล้วโทรไป”

เมฆทำท่าส่งจุ๊บให้คนตัวเล็กหนึ่งทีเเล้วเดินออกไป

“เออๆ รู้เเล้วหน่า”

น้ำหวานตอบปัดๆเเก้อาการเขินในตอนนี้

.

.

ใครพระเอกก็ได้รู้กันเเล้วน้าา

ใครไม่ชอบเรื่องนี้เค้าก็ขอโทษด้วยจริงๆนะฮะ สัญญว่าจะพยายามเเต่งให้ดีกว่าเรื่องนี้เเน่นอน

ส่วนกันต์อาจจะมีเรื่องของกันหรือไม่มีก็ต้องเเล้วเเต่. ทุกคนเนอะ เม้นกันมาได้เน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น