รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (4)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (4)
แบบอักษร

Ebook ตามลิ้งด้านล่างนะคะ 

Ebook : https://bit.ly/3efrmgf 

กรี๊ด! ปล่อยนะ คะ…คุณลากฉันเข้าห้องนอนทำไม คุณจะทำอะไรฉัน!” อนามิการ้องหน้าตาตื่น ก้ำปั้นน้อยๆ ทุบเข้าที่แขนแข็งแรง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สน ร่างสูงเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยพาเธอลงนอนไปด้วย 

“น้องนางอย่าเพิ่งกลับนะ ตอนนี้ผมปวดหัวแทบระเบิด ขอนอนพักแป๊บหนึ่ง อื้อ…” เคเลอร์บอกเสร็จก็หลับตาพร้อมคราง เมื่อความปวดแล่นเข้าจู่โจมจนรู้สึกว่ามันเต้นตุบแทบกระเด็นออกมาข้างนอก 

“คุณ…คุณเป็นอะไรหรือเปล่า มะ…เมื่อกี้ฉันว่าตัวคุณร้อนผิดปกตินะ” มือบางอังตรงหน้าผากกว้างอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงผิดปกติ “คุณไม่สบายนี่ เช็ดตัว กินข้าว กินยาหรือยัง” 

เคเลอร์ที่ยังหลับตาแน่นส่ายหน้าเบาๆ อนามิกาที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนักค่อยๆ แกะมือใหญ่ที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนของเธอออก 

“คุณนอนรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะไปทำข้าวต้มมาให้ จะได้กินข้าวกินยา เสร็จแล้วฉันจะเช็ดตัวให้จะได้นอนพักสบายๆ” 

คนบนเตียงพยักหน้าพลางยิ้มบางๆ ให้กับภรรยาในนามที่สั่งเขาเสียยืดยาว ก่อนที่เธอจะร้อนรนออกไปทำอาหาร โชคดีที่ข้าวสาร และของสดที่เธอสั่งให้ซื้อไว้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วยังพอมีเหลือ ระหว่างรอข้าวสุก เธอก็ไม่ลืมที่จะโทร.ไปบอกอรณีว่า จะกลับช้าหน่อย เพราะต้องอยู่ดูแลคนป่วย 

 

ร่างสูงที่นอนหลับยาวเพราะพิษไข้มาตลอดทั้งวันงัวเงียตื่นขึ้นมาพบกับความมืดที่ถูกปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณห้อง นี่เขาหลับไปนานขนาดนี้เลยหรือนี่ เคเลอร์คิดพลางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตาที่เริ่มชินกับความมืดมองไปทั่ว ก่อนจะมาหยุดที่ร่างบางซึ่งนอนฟุบหลับข้างเตียง ริมฝีปากหนาเปิดยิ้มอย่างอ่อนโยน แม้จะครึ่งหลับครึ่งตื่น เขาก็จำได้ว่า เธอคอยป้อนข้าวป้อนยา และวิ่งรอกเช็ดตัวให้เขาตลอดตั้งแต่เช้าจนอาการไม่สบายของเขาดีขึ้น อุณหภูมิร่างกายเกือบจะปกติ แม้อาการปวดหัวจะไม่หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ก็ไม่หนักเหมือนเมื่อเช้า 

ดวงตาคมทอดมองคนที่นั่งเอาหน้าฟุบหลับกับเตียงผ่านความมืดอย่างอบอุ่นอ่อนโยน แต่ทันทีที่มือหนาของเขายื่นไปไล้แก้มนวล เธอก็สะดุ้งตื่นอย่างคนที่หลับไม่สนิท เพราะคอยเป็นห่วงคนป่วยบนเตียง 

“คุณ! เป็นอย่างไรบ้าง” ร่างบางรีบผุดลุกขึ้นมาใช้หลังมืออังหน้าผากเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย และเมื่อสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร้อนจัดเมื่อเช้าเข้าสู่สภาวะปกติ ริมฝีปากบางก็แย้มยิ้มออกมาอย่างโล่งอก “ดีขึ้นแล้ว คุณยังรู้สึกปวดหัวอีกหรือเปล่าคะ” 

“นิดหน่อยครับ” เขายิ้มใส่ดวงตากลมโต ที่แม้จะอยู่ในความมืด แต่ก็เห็นแววไหววูบ และใบหน้านวลนั้นคงกำลังแดงก่ำอย่างเช่นทุกครั้ง 

“อะ…เอ่อ มันมืดแล้ว เดี๋ยวฉันไปเตรียมอาหารเย็นให้คุณดีกว่า จะได้กินข้าวกินยาแล้วพักผ่อนต่อ คุณจะอาบน้ำไหม ถ้าไม่อาบ ฉันจะได้เช็ดตัวให้” อนามิกาบอกเสียงสั่น และพยายามจะเบี่ยงตัวออกจากวงแขนใหญ่ที่มาโอบเอวบางของเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เธอรู้เพียงว่า ตอนนี้เธอกับเขาอยู่ในสถานการณ์ และสถานที่ที่ล่อแหลมมาก 

“มัวดูแลผม แล้วคุณล่ะ ตั้งแต่เช้ามาได้กินข้าวพักผ่อนบ้างหรือเปล่า” 

“กะ…กินค่ะ ปล่อยเถอะ ฉันจะได้ไปเปิดไฟ และทำกับข้าว อุ๊ย! 

หญิงสาวอุทานเสียงหลงเมื่อถูกดึงลงไปเกยอยู่บนตักแกร่ง ขณะที่ใบหน้านวลแนบชิดอยู่กับอกกว้าง แนบชิดมากจนเธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของเขาที่มันเต้นรัว 

ความคิดเห็น