รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (3)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 15:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เพราะห่วงและคิดถึงจึงมาหา (3)
แบบอักษร

Ebook ตามลิ้งด้านล่างนะคะ 

Ebook : https://bit.ly/3efrmgf 

เช้าวันรุ่งขึ้นอนามิกาก็ตัดสินใจไปหาเคเลอร์ที่ห้องพักแต่เช้า หลังจากที่เมื่อคืนโทร.หาชายหนุ่มทั้งคืนแต่ไม่ติด ไม่รู้ว่าเพราะปิดเครื่อง แบตหมด หรืออะไรอีกสารพัดเหตุผลที่ผุดขึ้นมาในหัว แต่จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามาก ตอนแรกกะว่าจะชวนอรณีมาด้วย แต่คิดไปคิดมาเพื่อนรักของเธอกำลังท้อง และยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวกลับไปเที่ยวเมืองไทยเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อฉลองให้กับลูกคนแรก เธอเลยตัดสินใจว่ามาคนเดียวก็ได้ ไม่ได้ลบากอะไร  

  แต่รู้สึกว่าเธอจะคิดผิดเพราะที่นี่เป็นคอนโดฯ หรูระบบรักษาความปลอดภัยมันก็ย่อมดีตามระดับความหรูหรา ดังนั้นการจะขึ้นไปพบเคเลอร์ที่ห้องจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอเลือกไม่ติดต่อประชาสัมพันธ์เพราะรู้ว่ามันยุ่งยาก และเธอไม่มีคีย์การ์ดสิ่งเดียวที่ทำได้และง่ายที่สุดคือทำเนียนอาศัยขึ้น ลิฟท์กับคนอื่นที่เธอถามพวกเขาเหล่านั้นแล้วว่าพักอยู่ชั้นเดียวกับเคเลอร์ และโชคดีที่ถามคนแรกก็ใช่เลย เธอจึงไม่เสียเวลารอนาน  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“เคเลอร์! คุณอยู่ในห้องหรือเปล่า เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิคะ” 

เสียงคุ้นหูทำให้ร่างสูงที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงขยับตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน พลางยกมือขึ้นกุมศีรษะเมื่อรู้สึกปวดตุบๆ แทบไม่อยากจะลุก แต่น้ำเสียงร้อนรนของคนตบประตูหน้าห้องทำให้เคเลอร์ต้องยิ้มแล้วพาร่างที่หนักอึ้งเดินไปเปิดต้อนรับคุณภรรยาในนามก่อนที่เธอจะพังประตูห้องเขา 

“อรุณสวัสดิ์ที่รัก ผมอยากจูบต้อนรับคุณจังเลย แต่ตอนนี้ขอติดไว้ก่อนนะ” บอกเสร็จ ร่างสูงที่มีเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวติดกายก็หมุนกลับเข้าห้อง โดยมีร่างบอบบางของอนามิกาเดินบ่นตามเข้ามาติดๆ 

“อย่ามาทะลึ่ง คุณหายไปไหนมา เมื่อคืนฉันโทร.หาคุณทั้งคืนแต่ไม่ติดรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน ตอนให้เบอร์ก็บอกว่าโทร.ได้ พอโทร.จริงๆ กลับไม่ติด”  

” แม้เสียงบ่นเง้างอดจะทำให้หัวเขามีอาการปวดหัวตุบๆ หนักกว่าเดิม แต่มันก็สามารถทำให้เขายิ้มได้ที่รู้ว่า หญิงสาวโทร.หาและตามมาบ่นถึงที่ห้อง เพราะเป็นห่วง 

“ผมขอโทษ พอดีทำงานยุ่งๆ เลยปิดเครื่อง เมื่อคืนกลับมาอาบน้ำเสร็จว่าจะโทร.หาคุณ แต่ก็เหนื่อยมาก หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย อย่างอนเลยนะ ผมดีใจนะเนี่ยที่คุณเป็นห่วงขนาดบุกมาถึงห้อง” 

“ฉันแค่มาดูเฉยๆ ว่า คุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า กลัวขึ้นอืดอยู่ในห้อง ไม่มีใครมาเจอ ถ้าคุณไม่เป็นอะไรฉันก็กลับล่ะ” หญิงสาวเอ่ยจบก็หมุนตัวจะเดินออกจากห้อง แต่ก็โดนวงแขนใหญ่โอบเข้าที่ด้านหลังจนเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายที่มากผิดปกติ “อุ๊ย! ทำไมตัวคุณร้อนจัง” 

อนามิกาที่ยังอยู่ในวงแขนใหญ่รีบหมุนตัวกลับมามองคนตัวร้อนอย่างตกใจระคนเป็นห่วง แต่แล้วเธอก็ต้องหน้าร้อนผ่าวเมื่อปะทะเข้ากับอกกว้างเปล่าเปลือย และเธอแน่ใจว่ามันร้อนยิ่งกว่าอุณหภูมิร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้แน่ๆ เมื่อสายตาของเธอมันซุกซนไล่มองต่ำลงไปตามซิกแพคจนไปถึงช่วงล่างที่มีเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว และบังเอิญมือของเธอเผลอไปสัมผัสเข้าที่หน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้บางสิ่งบางอย่างภายใต้บ๊อกเซอร์นั้นมันมีปฏิกิริยาทันที เธอเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนกรีดร้องพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหน้า สะบัดตัวออกจากวงแขนใหญ่ 

กรี๊ด! ตาบ้า! ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อย” เคเลอร์ก้มมองน้องชายที่ตื่นเต็มที่แล้วยิ้มแหยๆ ตอนนี้เขาปวดหัวมากจนไม่คิดอยากจะทำอย่างอื่นแล้ว จึงเดินเข้าห้องพร้อมกับลากแขนของร่างบางตามไปด้วย 

“ผมยังไม่ให้คุณกลับ” 

ความคิดเห็น