email-icon facebook-icon Line-icon

กราบขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนที่คอยติดตามผลงานนะคะ😚😚

ชื่อตอน : 03 Take Care (Rewrite-Completed)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 993

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03 Take Care (Rewrite-Completed)
แบบอักษร

 

เชื่อมั้ยว่าตั้งแต่ผมกินข้าวต้มกับยาเมื่อตอนบ่าย ผมยังอยู่บนเตียงที่เดิมอยู่เลย ผมลุกไปไหนไม่ได้ ก้นผมสภาพแย่มาก ผมจะไม่ก้นเน่าตายใช่มั้ยเนี่ย

แล้วสองคนนี้ก็เอาแค่ประคบประหงมผมไม่ไปไหนเลย ห่วงผมหรือกลัวผมหนีกันแน่ล่ะ

 

"มือถือผมอยู่ไหนหรอครับ?" ทั้งสองหันมาจ้องผมใหญ่เลย มันน่าเบื่อนะ นั่งกอดนั่งจ้องกันอยู่นั่นแหละ ผมไม่ใช่ตุ๊กตา

"พี่เก็บไว้ให้แล้ว ถ้ามีใครโทรมาเดี๋ยวพี่รับแทนให้ครับ" (ต้น) ลิดรอนสิทธิ์กันเหลือเกิน

"พี่ครับ ผมอยากเล่นมือถือ" ผมต้องเก็บแรงค์เกมนะ นอนมาเป็นวันแล้วไม่ได้จับเกมเลย

"เอาไปเล่นอะไรครับ?" (คีย์) อื้อหือ! เสียงดุเกิ๊นนนน

"ผมอยากตีป้อม" จะยอมให้มั้ยเนี่ย

"......" เงียบกริบ

"นะครับ ผมจะเล่นแค่เกม" ผมอ้อนออกไป

"เอาอย่างงี้ดีมั้ย ถ้าทามอยากเล่นเกมก็เล่นกับพวกพี่โอเคมั้ยครับ?" (คีย์) ต้องเข้มงวดขนานไหน ผมไม่ใช่นักโทษแหกคุกนะ

"แค่เกมนะ ห้ามติดต่อกับใคร" (ต้น) เดี๋ยวก็ดุเดี๋ยวก็ใจดี เป็นไบโพล่ารึป่าวเนี่ย

"ครับผม นะๆ มาเล่นเกมกัน" พวกเขาพยักหน้ารับ แล้วหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาโหลดเกมที่ผมจะเล่น

"นี่ครับมือถือ แต่ถ้าเล่นกันเสร็จแล้วพี่ขอเก็บไว้นะครับ" (ต้น) ข้อแม้เยอะจุง

"ได้ครับ^^" ผมนี่ยิ้มเลยจะได้เล่นเกม

 

พวกเราเล่นเกมได้สอง-สามตา จู่ๆเครื่องของผมก็มีคนโทรเข้ามา ตื๊ดๆๆ ตื๊ดๆๆ ไฟโทรเข้ามา ไฟคงเห็นว่าผมออนเกมอยู่ เลยโทรเข้ามา เพราะตั้งแต่เมื่อคืนก่อนผมก็หายไปจากผับเสียดื้อๆ

"ใครโทรเข้ามาครับ" (คีย์) ผมต้องถูกสองคนนี้โกรธแน่ๆเลย

"ไฟโทรมาครับ" ผมตอบออกไปเสียงเบา

"แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ ไฟคงเห็นผมออนเกมก็เลยโทรมา" ผมรีบพูดออกมาก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปกว่านี้

"พี่รู้ครับ ก็เราเล่นกันอยู่" (ต้น)

"กลัวพวกพี่โกรธหรอครับ หืม?" (คีย์)

"คะ ครับ" ผมยิ้มเจื้อนๆใส่

"รับสายเถอะครับ" (คีย์) เขาพูดแล้วก็ยิ้มให้ผม

 

ผมกดรับสาย

"ฮัลโหล"

"ทามเป็นยังไงบ้าง ครูต้นบอกพวกเราว่าทามอาหารเป็นพิษจนต้องหามส่งโรงพยาบาล" ห๊ะ! ผมนี่อย่างงงสิครับ คนอะไรเจ้าเล่ห์ชะมัด เตรียมแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วหรอเนี่ย

"ขอโทษนะ ที่เมื่อคืนเราทิ้งทุกคนไว้" ผมกลัวทุกคนจะโกรธเอาจริงๆนะ

"เฮ้ย บ้าใครจะไปโกรธกันเรื่องแบบนี้ แล้วอยู่รพ.ไหนเดี๋ยวพวกเราไปเยี่ยม" โอ้ว ตายล่ะ จะแถไปไหนดีล่ะเนี่ย

"เอ่อ...คือเราต้องอยู่ห้องปลอดเชื้อน่ะ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงด้วยนะไฟ เดี๋ยวเราจะรีบหายไวๆนะ ฝากเก็บงานไว้ให้หน่อยได้มั้ย" สกิลแถผมคงเลเวลอัพรัวๆเลยเฮ้ออ

"ได้อยู่แล้วดิ วันนี้ก็เก็บไว้ให้ หายไวๆนะเว้ย"

"ขอบคุณนะไฟ เราคิดถึงทุกคนเลย" ผมรีบกดวางสาย เกือบไม่รอดแล้วทามเอ๊ยยย

 

สองคนที่อยู่ข้างๆผมหันมายิ้มหน้าบาน-.-

"น่ารักจังเลยครับ" (คีย์)

"ใช่ น่ารักมากครับ" (ต้น)

"....." นึกไม่ออกเลยจะพูดอะไรดี

"เขินหรอครับ น่าแดงเชียว" (คีย์) ห๊า ผมเนี่ยนะน่าแดง

"ปะ..ป่าวครับ ผมไม่อยากเล่นเกมแล้ว เดี๋ยวใครจะโทรเข้ามาอีก" ผมนี่รีบเปลี่ยนเรื่องเลย อยู่ดีๆก็จนมุมเฉย

"ครับๆ ไม่เขินก็ไม่เขิน แล้วทูนหัวของพี่ง่วงรึยังครับ?" (ต้น) เรียกบ้าอะไรของเขาเนี่ย

"ไม่ค่อยง่วงครับ ผมนอนมาทั้งวันแล้ว" ใครมันจะไปง่วงลงกัน

"พรุ่งนี้ช่วงเช้าพวกพี่ไปโรงเรียนนะครับ จะกลับมาตอนมื้อกลางวัน ที่รักอยู่คนเดียวได้มั้ยครับ" (คีย์) โอกาสทองชัดๆเลย

"ถ้ามีอะไรเรียกลูกน้องพี่หน้าห้องได้เลยนะครับ" (ต้น) อะไรนะ นี่ถึงขั้นเอาคนมาเฝ้ากันเลยหรอ ไม่หนีก็ได้วะ

"ครับ" อย่างเซ็งเลย ทำอะไรก็ไม่ได้ พรุ่งนี้คงน่าเบื่อสุดๆแน่

"ทำไมทำเสียงหงอยแบบนั้นล่ะ อยากไปด้วยหรอ?" (ต้น) ก็อยากไปอยู่นะแต่ไม่ได้อยากไปด้วยอ่ะ555

"รอให้หายดีนะครับ แล้วค่อยไปเรียน" (คีย์) วันไหนจะหายก็ไม่รู้ กลัวจะเน่าก่อนก่อนหายซะมากกว่า-.-

"คิดหนีบ้างรึป่าว?" (ต้น) แหม ถามกันตรงๆอย่างนี้ก็ได้หรอ

"คิดครับ" กล้าถามผมก็กล้าตอบ

"อยู่ด้วยกันแบบนี้ได้มั้ยครับ" (ต้น) พี่ต้นเอาคางมาเกยบนไหล่ผม แต่น้ำเสียงนี่มันอะไรกัน

"ทำอย่างนี้ผมหวั่นไหวนะครับ" ผมบอกออกไปตรงๆ

"พี่หวั่นไหวกับทามตั้งแต่ตอนเข้าห้องชุมนุมแล้วนะครับ^^" (คีย์) ไปกันใหญ่เลยคราวนี้

"พี่หวั่นไหวตั้งแต่วันที่ทามมาสมัครเรียนตอนปิดเทอม" (ต้น) เดี๋ยวๆอันนี้จะไปกันใหญ่แล้ว

"อะ..อะไรนะครับ ตั้งแต่ตอนนั้นเลยหรอ?" อึ้งสิครับ0.0

"พี่รู้ว่าเราทำกันรุนแรงเกินไปหน่อย แต่ว่า ยิ่งรักมากก็ยิ่งหวงมากนะครับ" (คีย์) เหอะๆ ทีนี้หยอดกันไม่หยุดเลย

"ถึงพี่จะมาทีหลังแต่พี่ก็รักเราไม่แพ้ไอ้ต้นเลยนะ" (คีย์) เอ้าหยอดกันเข้าไป ผมยิ่งจะหลอกง่ายๆอยู่

"พรุ่งนี้ไม่อยากไปเลย อยากอยู่แต่ในห้องนอนกกเมีย" (ต้น) เดี๋ยวๆ จะเล่นใหญ่เกินไปละ

"เออ ความคิดดีมากไอ้ต้น" (คีย์) เหมือนผมโดนรุมอ่ะครับ แต่จะว่าไปก็โดนรุมตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า

"พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องไปซื้อเครื่องเพลย์มาให้นะ หรือจะเอาXbox?" (ต้น) อื้อหือ เอาเกมมาล่อผมหรอ ยอมให้หลอกไปเลย555 ใจง่ายไปละไอ้ทามเอ๊ย

"เอาเครื่องเพลย์ครับ^^"

"แหนะยิ้มไม่หยุดเลย ไมเอาของมาล่อน้องแบบนี้วะไอ้ต้น" (คีย์) นั่นจะทะเลาะกันแล้ว

"ก็น้องชอบเล่นเกม มึงก็รู้แต่มึงช้าเองอ่ะ" (ต้น)

"เอ่อ...พี่อย่าทะเลาะกันครับ ผมไม่ได้ลำเอียงขนาดนั้น" หันมาจ้องกันอีกแล้ว ตัวทะลุหมดแล้ว-.-

"ที่รักน่ารักจังเลยครับ" (คีย์) เขาพูดเสร็จก็มาหอมแก้มผมไม่หยุดเลย

"เฮ้ยๆ มากไปแล้วไอ้คี่ย์!" (ต้น) เขาเอะอะโวยวายแล้วก็มาหอมแก้มอีกข้างของผมแข่งกับพี่คีย์ โอ๊ยเลิกแย่งกันสักที จะบ้าแย่งกันอย่างกับเด็กๆ

"เลิกแย่งกันได้แล้วครับ ผมจะรำคาญจริงๆแล้วนะ" ผมพูดออกมาหวังจะให้หยุดทำแก้มผมช้ำสักที

"ครับๆ ไม่แย่งกันแล้วครับ" (ต้น)

"นอนกันเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าไม่ใช่หรอ" นี่ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว

"ดีใจจัง ที่รักเป็นห่วงด้วย" (คีย์) บางทีผมก็รู้สึกว่าความน่ารักของพี่คีย์มันดูแอ๊บแบ๊วเกินไปอ่ะ เริ่มหมันไส้ละ

"งั้นนอนกันเถอะ" (ต้น)

 

สิ้นสุดบทสนทนาผมก็ค่อยๆนอนลง แล้วพยายามข่มตาหลับ จะให้หลับง่ายๆได้ยังไง มือพวกเขาขยับไปมาไม่หยุด อยากจะตะโกนออกไปดังๆว่ารำคาญ! แต่อย่าทำเลย เดี๋ยวจะกลายเป็นผมหาเรื่องใส่ตัวเองเปล่าๆ ผมก็ได้แค่คอยปัดมือพวกเขาออก เอาแต่หอมนู่นหอมนี่อยู่นั่นแหละ

 

พอถึงคราวหลับไหล บุคคลตรงกลางเกือบถูกบดบังจนมิดด้วยคนด้านข้างทั้งสอง สี่แขนซ้ายขวาโอบกอดร่างน้อยตรงกลางเอาไว้แน่น เหมือนจงอางหวงไข่ ราวกับจะมีใครมาพรากคนตัวเล็กออกไปจากพวกเขา

 

 

เช้าวันต่อมา

 

 

Part คีย์

"เร็วเข้าไอ้ต้น มัวแต่กอดน้องอยู่นั่นแหละ รีบๆไปจะได้รีบๆกลับ" ต้นแม่งชักช้า(สู้ผมไม่ได้ชักเร็วกว่า) มันเอาแต่กอดน้อง หอมน้อง เดี๋ยวน้องก็ตื่นจนได้อ่ะ

 

"เออๆ กูรู้แล้วไอ้คี่ย์ กูก็ทำอาหารให้น้องตอนมึงเข้าห้องน้ำเนี่ย พึ่งมาหาน้องไม่กี่นาทีเอง บ่นอยู่นั่นแหละ" ไม่ใช่ไรหรอก เพราะมันทำอาหารเช้าให้น้องเสร็จแล้วนี่แหละ เลยจะรีบๆไล่มันไปอาบน้ำ ผมจะได้หอมน้องมั่ง555

 

หลังจากพวกผมเตรียมตัวกันเสร็จก็เดินออกไปอีกห้องข้างๆ เป็นห้องของลูกน้องพวกผม ชั้นบนสุดของคอนโดนี้เป็นของพวกผมหมดเลย จะว่าไปมันก็ของพวกผมทั้งตึกอีกอ่ะแหละ ชั้นนี้มีอยู่4ห้อง ผมกับไอ้ต้นคนละห้อง ตอนนี้ห้องที่น้องอยู่เป็นห้องของผม เพราะอยู่ใกล้มากกว่าห้องไอ้ต้น เมื่อคืนนั้นเลยตกลงกันว่ามาห้องผมละกัน ส่วนลูกน้องพวกผมอยู่ ห้องละ4คน เท่ากับบนนี้มีการ์ดอยู่8คน

 

"เฮ้ย วันนี้พวกมึงไปซื้อPs4มาให้พวกกู3เครื่องนะ เอาจอมาเพิ่มด้วย แค่จอในห้องคงไม่พอ แล้วก็เอาเกมที่เล่นด้วยกันได้มาเยอะๆ ซื้อมาแม่งให้หมดร้านเลยก็ได้ เข้าใจป่ะ?" ผมสั่งผ่านไอ้คิม เป็นหัวหน้าลูกน้องทั้งหมดของผม มันก็ทำหน้าแบบพอรู้เรื่องอยู่ แล้วมันก็หันไปสั่งลูกน้องมันอีกที พวกมันจะทำงานเป็นทีมแบ่งงานให้กับคนที่ถนัดด้านนั้นๆไป

"พวกมึงไปซื้อบ่ายๆก็ได้ ช่วงเช้าเฝ้าเมียกูไว้ ถ้ากูกลับมาแล้วเมียกูหาย มีเรื่อง!" ดู๊ดูไอ้ต้น ข่มลูกน้องแม่งแต่เช้า พวกแม่งกลัวขี้หักในหมดพอดีอ่ะ

"ซื้อเสื้อผ้ามาให้เมียกูด้วย ไซส์เท่าชุดเมื่อวานที่กุส่งซักอ่ะ" ผมสั่งเพิ่ม เพราะห้องพวกผมไม่มีชุดไซส์น้องเลย สั่งให้พวกมันซื้อๆมาให้น้องใส่ก่อน แล้วค่อยพาน้องไปเลือกเองอีกที

พวกผมสั่งงานต่างๆให้ลูกน้องเสร็จก็ไปโรงเรียนกัน แน่นอนว่ามีงานอื่นอีกนอกจากใช้ให้พวกแม่งไปซื้อเกมมาให้เมียผม แต่พวกนี้มันหัวกะทิ ที่สั่งๆไปเป็นงานที่พวกมันต้องกระจายไปให้สายงานย่อยที่อื่นอีกที ถ้าถามว่างานอะไรบ้างก็เยอะนะครับ คาสิโน ผับ โรงแรม พวกอสังหาริมทรัพย์ แล้วก็ยังมีธุรกิจอุตสาหกรรมส่งออกสินค้าอีกหลายอยู่ ฟังดูประหลาดใช่มั้ยล่ะ รวยเละอยู่แล้วยังเสือกทะลึ่งมาเป็นอาจารย์มหาลัยอีก555 ก็มันสบายใจกว่างานพวกนั้นนี่นา มีแต่เครียดแล้วก็คู่แข่งเต็มไปหมด ผมเลิกโม้ละไปสอนนักเรียนดีกว่า

 

 

 

Part ทาม

ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้าง ตอนนี้เวลาแปดโมงกว่าเกือบเก้าโมงแล้ว ผมค่อยๆลุกไปเข้าห้องน้ำ เชื่อมั้ยว่าแม้แต่แปรงสีฟันพวกเขายังบีบยาสีฟันเตรียมไว้ให้อ่ะผมจัดการอาบน้ำแล้วก็ไปหาเสื้อมาใส่

 

ช่วงล่างผมดีขึ้นมาก เจ็บแค่ตอนก้าวเท้าลงแรงๆ ทำธุระในห้องน้ำเสร็จผมก็เดินไปหาไรกินในครัว ผมเห็นโพสอิทแปะไว้กับแจกันดอกไม้บนโต๊ะ "ทานเสร็จแล้วทานยาด้วยนะครับ" ผมนั่งลงบนเก้าอี้กินไข่ดาวกับขนมปังแซนวิชชิ้นนึง แล้วก็หยิบยาในแก้วใสเล็กๆขึ้นมากินตามเข้าไป ก็จริงอย่างที่พวกเขาพูด ในสมองผมคิดตามคำพูดที่พวกเขาคอยบอกรักบอกชอบ แล้วสมองผมมันก็บอกว่า "ถ้าแค่เล่นๆเขาไม่ทำให้ขนาดนี้หรอก" ถ้าเป็นคุณจะทำยังไงล่ะครับ อยู่ๆมีคนบอกชอบแล้วก็จับข่มขืนกันเลย ดุเดือดเกิ๊นน

 

ผมไปนั่งเล่นที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู สำรวจนู่นนี่นั่นรอบห้อง จนตอนนี้ก็11โมงกว่าแล้ว น่าเบื่อมากครับบอกเลยอย่างเหงาอ่ะ หนังสือผมก็อ่าน ขนมเขาผมก็เอามากิน ทำทุกอย่างเหมือนห้องตัวเองอ่ะ555 ก็เขาดันทำกับผมแบบนี้นี่นา คงไม่เป็นไรหรอกแค่รื้อนู่นนี่นั่นมาเล่น ว่าแต่ผมอยู่นี่ไหนล่ะเนี่ย ไม่เคยถามพวกเขาเลย ผมเดินไปตรงระเบียงแล้วเปิดผ้าม่านเพื่อมองออกไปด้านนอก โครตสูงเลยครับมองลงไปแทบไม่เห็นเลย ประมาณสิบถึงยี่สิบชั้นมั้งนะ ไม่ดูแล้วดีกว่าผมกลัวความสูง ยิ่งดูยิ่งเสียวจะเป็นลม

 

 

 

Part ต้น

ตอนนี้พวกผมเคลียร์งานที่มอเสร็จแล้ว กำลังรีบกลับบ้านไปหาทาม รอบนี้ผมให้ไอ้คีย์ขับรถบ้างผมขับบ่อยละขี้เกียจ ส่วนคันผมจอดอยู่คอนโดครับ มาคันเดียวกันได้คุยกันเรื่องน้องสะดวกๆ ขี้เกียจโทร

 

"เฮ้ย มึงว่าอีกกี่วันตรงนั้นน้องถึงจะหายวะ" จากที่ผมดูตอนทายาให้น้อง พวกผมทำไว้ยับมาก จะว่ากันสั้นๆเข้าใจง่ายก็คือ แหก นั่นเอง

"นี่มึงคิดจะเอาน้องอีกแล้วหรอวะ!" ไอ้คีย์มันตะโกนว่าผม

"ไม่ๆ กูห่วงน้อง แต่ถ้าน้องหายเร็วก็ดีกูอยากทำกับน้องอีก หรือมึงไม่คิด?" ประเด็นหลักคือผมอยากให้น้องหายไวๆ ไอ้เรื่องทำกันมันแค่ผลพลอยได้

"เอออยาก แต่คราวนี้คงต้องหาวิธีให้น้องยอมทำด้วยอ่ะ ถ้าทำแบบคืนนั้นอีกมีหวังน้องเกลียดมึงกับกูทั้งชาติแน่" ก็จริงของมัน แต่ก็เพราะมันนั่นแหละ! ถ้าแม่งรออีกหน่อยน้องก็คงไม่ฉีกขนาดนี้ แต่ตอนน้องโดนยาเอ็กซ์โครตๆเลย

"มึงคิดห่าไรอยู่วะไอ้ต้น น้ำลายยืดเต็มรถแล้วไอ้ห่า" ผมแต่นั่งเหมอเฉยๆหรอก แม่งแซวซะหมดหล่อเลย

"ไอ้เวรกูแค่นั่งเหม่อนิดเดียว มึงอ่ะคิดได้ยังจะทำอะไรให้น้องกิน มันจะเที่ยงแล้วขับวนไปวนมาอยู่นั่นแหละ" ไอคีย์มันทำอาหารเก่ง ผมก็พอทำได้อยู่แต่มันทำได้อร่อยกว่า หลายเมนูกว่า

"ข้าวผัดกุ้งดีมั้ยวะ? น้องแพ้อะไรบ้างป่ะ" เออเข้าท่า แต่น้องแพ้อะไรรึป่าวนี่สิผมไม่รู้เลย ผมว่าไม่หรอกมั้ง

"เอาเมนูนี้ก็ได้ มึงซื้อหมูกับไก่ไปใส่ตู้เย็นไว้ด้วย เผื่อน้องแพ้อาหารทะเล" กันไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวน้องกินไม่ได้ขึ้นมาแล้วจะรอนานนี่มันใกล้เที่ยงเต็มทีละ

 

ผมกับไอ้คีย์แวะซุปเปอร์แล้วซื้อของกันอยู่แป๊ปนึง แล้วก็รีบตรงไปที่คอนโด ถามว่าทำไมต้องมาซื้อเองทำเองน่ะหรอ เมียผมทั้งคนนะต้องทำให้สิ เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ ทำให้น้องเห็นว่าพวกผมทั้งเก่งทั้งเพอเฟคจะได้ยอมรับะวกผมไง

 

"ทูนหัวครับ พวกพี่กลับมาแล้ว" ผมเปิดประตูเข้าไปน้องกำลังนั่งดูทีวีอยู่เลย น่ารักชะมัด ไม่รู้น้องคิดจะเปิดประตูออกมานอกห้องมั้ย เพราะเมื่อเช้าพวกผมตกลงกันว่าไม่ล็อคประตูขังน้อง

"มาแล้วหรอครับ" โอ๊ยน่ารัก ความรู้สึกผมคือแบบน้องนั่งรอพวกผมมาอ่ะ

"ทามแพ้อาหารอะไรมั้ยครับ พี่จะทำข้าวผัดกุ้งให้กิน" ไอ้คีย์มันรีบถามน้องแล้วเดินเอาของไปเก็บในตู้เย็น

"ป่าวครับ ผมไม่แพ้อะไรเลย" เยี่ยมเลย ผมเดินไปบอกไอ้คีย์ในครัวแล้วเดินออกมานั่งเล่นกับน้องที่โซฟา

"คิดถึงพวกพี่มั้ยครับ" ผมแกล้งถามน้องออกไป น้องนิ่งๆไปสักพัก

"ป่าวครับ แค่เบื่อๆนิดหน่อย" ปากแข็งจริงๆเลย

"ว้า พี่เสียใจจัง พวกพี่คิดถึงที่รักทุกชั่วโมงเลยนะครับ" เต๊าะครับเต๊าะ เต๊าะเท่านั้นที่ครองโลก ถ้าไม่รักจริงผมไม่พูดจาง๊องแง๊งแบบนี้กับใครหรอกนะบอกเลย

 

ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปสั่งไอ้คิม ว่าให้ไปซื้อเสื้อผ้ากับเกมได้แล้ว

น้องเอาแต่มองทีวีไม่สนใจผมเลยอ่ะ น้อยใจจัง

"แล้วตรงนั้นเป็นยังไงบ้างครับ วันนี้ยังไม่ได้ทายาเลย" ถามอย่างนี้น้องจะโกรธกันมั้ยเนี่ย

"ก็เจ็บน้อยลงครับ" ผิดคาดแฮะนึกว่าน้องจะโวยวายใส่ซะอีก

"พวกพี่ไม่ได้ตั้งใจ ทั้งที่เป็นครั้งแรกแต่ทำรุนแรงขนาดนั้น ขอโทษนะครับ" ผมยังอ้อนน้องต่อ แล้วเอาคางไปเกยไหบ่น้องแบบที่ผมอ้อนน้องบ่อยๆ

"นะครับ เราดีกันนะ" น้องเงียบใส่

ผมเลยยื่นนิ้วก้อยออกมาตรงช่วงสายตาที่น้องมองทีวี จะสำเร็จมั้ยวะเนี่ย

( มีนิ้วก้อยจากอีกมือค่อยๆยกขึ้นมา แล้วเกี่ยวคล้องกับนิ้วก้อยอีกนิ้วที่ชูอย่างโดดเดี่ยวอยู่กลางอากาศ )

 

ตกใจเลยครับ ไม่คิดว่าน้องจะยอมเกี่ยวก้อยด้วยกันแบบนี้ ผมนี่รีบใช้มือที่ว่างอยู่อีกข้างกอดน้องแน่นๆเลย อยู่ๆน้องก็กดปิดทีวี แล้วหันมามองหน้าผม ตอนนี้หน้าเราใกล้กันมากเพราะคางผมยังเกยอยู่บนไหล่น้อง

 

"กอดแน่นไปครับ หายใจไม่ออก" ผมรีบเก็บมือข้างที่กอดน้องออกมา

"รักนะครับ" ปากผมบอกน้องแต่มือที่เกี่ยวก้อยอยู่ไม่ยอมปล่อยนิ้วก้อยของน้อง

"ถ้าไม่ปล่อย วันหลังผมไม่เกี่ยวก้อยด้วยแล้วนะ" เมียดุง่ะ ถึงผมไม่อยากปล่อยแต่ก็ต้องรีบปล่อย เดี๋ยวน้องโกรธผมอีกนี่แน่เลย

"เดี๋ยวพี่ไปดูไอ้คีย์ก่อนนะ จะได้ช่วยมันยกของออกมา" น้องพยักหน้ารับแล้วหยิบรูบิคบนโต๊ะหน้าโซฟาขึ้นมาเล่น

 

ที่บอกจะไปช่วยไอ้คีย์อ่ะแค่ข้ออ้าง ผมจะมาอวดมันต่างหากว่าน้องเกี่ยวก้อยกับผม ผมเดินเข้าห้องครัวไปอย่างภาคภูมิใจ

"เฮ้ยๆ ไอ้คี่ย์!" ผมเรียกมัน ตอนนี้มันกกำลังคนข้าวผัดในกระทะ

"อะไรวะ ถ้าว่างนักก็มาช่วยกูนี่มา" มันพูดกับผมแต่ตายังโฟกัสเมนูที่ทำอยู่ในกระทะ

"น้องเกี่ยวก้อยกับกูเว้ยมึง!"

"ห๊ะ! มึงหลอกกูป่ะเนี่ย" มันหันควับมาทำตาโตใส่ผม

"จริงดิวะ กูจะหลอกมึงให้ได้เหี้ยไรขึ้นมา" ดูๆมันตกใจใหญ่เลย555

"ทำยังไงวะ มึงทำไงบอกกูบ้างดิ" แม่งไม่สนใจข้าวผัดในกระทะเลย

"มึงดูข้าวผัดก่อนดิ๊ เดี๋ยวก็ไหม้หรอกสัส" มันรีบหันกลับไปคนต่ออีกไม่กี่ทีแล้วก็ตักใส่จาน

"กูทำแล้ว เดี๋ยวกินเสร็จมึงล้างเลยไอ้ต้น" นั่นได้ล้างจานซะแล้ว

"เออๆ ไม่มีปัญหาเว้ย" ไอ้คีย์มันยกข้าวออกไป ผมเลยหยิบน้ำในตู้เย็นแล้วเดินตามหลังมันไป

 

 

 

Part คีย์

"มาแล้วคร๊าบ รอพี่นานมั้ยหิวแย่เลย" ผมเดินถือถาดข้าวออกมาจากครัว แล้ววางจานลงบนโต๊ะกระจก

"หอมจังเลยครับ" ห๊ะ นี่น้องพูดอะไรออกมา ทำไมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้อ่ะ หรือไอ้ต้นมันทำของใส่น้อง?

"ทานเลยครับ เดี๋ยวพี่เอาถาดไปเก็บก่อน" ผมลุกจะเอาถาดไปเก็บ

"เห้ย เดี๋ยวกูเก็บให้ มึงนั่นกินกับน้องเถอะ มึงเหนื่อยแล้วอ่ะ" ไอ้ต้นรับถาดจากผมแล้วเดินไป เออมีเพื่อนอย่างนี้ดีว่ะ

เชื่อมั้ยครับว่าตั้งแต่คบกับมันมา ผมไม่เคยต้องผวงหน้าผวงหลังเลยว่ามันจะทรยศหรือแทงข้างหลังผม พวกเราผ่านเรื่องร้ายๆกันมาหนักมากจนฝากชีวิตกันได้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละว่าทำไม

"อร่อยมั้ยครับ?" ผมถามน้องดูไม่รู้จะถูกปากน้องรึป่าว

"อร่อยครับ อร่อยมากๆเลย" หัวใจผมพองโตเลยครับทีนี้

"ดีจังที่ทามชอบ" หมดห่วงละครับ ผมหยิบจานตัวเองขึ้นมาแล้วตักกินบ้าง

"ถ้าผมไม่รู้ว่าพี่คีย์เป็นครู ผมคงคิดว่าพี่เป็นเชฟอ่ะครับ" น้องพูดติดตลกออกมา ทำไมวันนี้มันแปลกไปหมด หรือผมฝันไป?

"ขนาดนั้นเลยหรอครับ555" ผมหัวเราะแล้วนั่งกินข้าวต่อเงียบๆ ผมอยากจะถามน้องว่าหายโกรธรึยัง แต่รอให้น้องกินเสร็จก่อนดีกว่า ว่าแต่ไอ้ต้นมันไปเก็บถาดหรือเอาถาดไปย่อยสลายที่โรงงานขยะเนี่ย โครตนานเลย

นั่นพูดถึงมันก็ออกมาทันทีเลย เพื่อนผมมีหูทิพย์ว่ะ

"ไมเก็บนานจังวะไอ้ต้น" อาจจะมีเรื่องอะไรก็ได้

"ไอ้คิมมันโทรมาถามเรื่องซื้อของ" อ๋อ มันคงไม่กล้าเลือกอะไรสักอย่างแน่เลย ถึงโทรมาคอนเฟิร์มอีกที

นี่ก็จะบ่ายแล้ว รอไอ้ต้นมันกินข้าวอีกแป๊ปนึงคงต้องรีบกลับไปโรงเรียนแล้วล่ะ พวกผมมีสอนต่อทั้งคู่เลย

"ทามครับเดี๋ยวอีกสักพักพี่กลับไปสอนต่อนะครับ" ผมหันไปบอกน้อง แล้วเดินไปหยิบยามาให้น้องกิน เกือบลืมให้น้องกินยาแล้วมั้ยล่ะ

"ครับ" หน้าน้องตอบแบบโครตเบื่อเลย สงสารน้องจังน้องอยู่แต่ในห้อง แต่พวกไอ้คิมไปซื้อเกมอยู่นี่นา สั่งมันถ้ากลับมาแล้วให้เอามาต่อให้น้องเลยดีมั้ยนะ เฮ้ยไม่ได้ดิ! น้องใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวเอง ให้พวกแม่งเข้ามาไม่ได้ คงต้องปล่อยน้องเหงาไปก่อนแล้วล่ะ ผมคิดเสร็จก็เดินกลับมาพร้อมแก้วใส่ยาที่ต้องให้น้องกิน

"ทามกินยาหลังอาหารหน่อยนะครับ" น้องหยิบแก้วยาไปแล้วกระดกเข้าปาก วันนี้ไม่ดื้อไม่โวยวายเลยแฮะ

"ทามครับ ยังโกรธพวกพี่อยู่มั้ยครับ" ลุ้นคำตอบน้องชะมัดเลย ไอ้ต้นมันก็นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ ทีนี้จะได้รู้กันไปเลยว่าน้องโอเคกับพวกเรามากน้อยแค่ไหน

"น้อยลงครับ" แปลว่าน้องทำใจเรื่องครั้งแรกได้แล้วสินะ

"ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพวกพี่" คือดีอ่ะผมรู้สึกถึงหนทางความรักที่ค่อยๆส่องสว่างมากขึ้น

"แต่พวกพี่ก็ต้องเข้าใจแล้วก็นึกถึงผมด้วย" น้องพูดแบบนี้หมายความว่าน้องยอมให้โอกาสแล้วสินะ

"ขอบคุณนะครับที่ยอมให้โอกาสกับพวกพี่" ไอ้ต้นมันพูดเสริมขึ้นมา มันคงกินเสร็จแล้วแหละ

"เดี๋ยวพวกพี่ต้องไปมอแล้ว ตอนเย็นอยากได้อะไรมั้ยครับพี่จะแวะซื้อเข้ามาให้" ใช่ตอนนี้ต้องรีบไปแล้วเผื่อรถติด ไอ้ต้นมันก็รีบเดินเอาจานไปเก็บที่ซิ้งค์

"ไม่ครับ ผมไม่รู้จะเอาอะไร" โอเคไม่ต้องแวะซื้ออะไรเป็นพิเศษ

"เดี๋ยว4โมงพวกพี่ก็กลับกันแล้วครับ" ไอ้ต้นมาเดินกลับมาแล้วพูดกับน้อง

"งั้นพวกพี่ไปก่อนนะครับ บ๊ายบายครับ" ผมโบกมือให้น้อง

"บ๊ายบายครับ" ผมหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปกับไอ้ต้น

 

 

 

Part ทาม

ผมทำแบบนี้นี่ถูกแล้วใช่ป่ะครับ? ผมไม่ได้หายโกรธร้อยเปอร์เซ็นต์อ่ะ ถ้าใครโดนข่มขืนจนตรงนั้นฉีกแบบผมก็คงรับไม่ได้เหมือนกับผมนี่แหละ แต่มาลองคิดๆดูแล้วไม่รู้จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟให้มันได้อะไรขึ้นมา ผมไม่ได้รังเกียจความรักแบบผู้ชายด้วยกันนะ ผมรับได้ แต่คือผมก็ไม่เคยอ่ะ แล้วก็มาจับปล้ำกันซะแบบนั้น ไอ้เรื่องมาอยู่ด้วยกันสามคนแบบนี้มันก็แปลกๆ ผมมองว่ามันไม่ได้เสียหายอะไรหรอกที่จะลอง ถ้ามันไม่โอเคจริงๆก็แค่ทางใครทางมันเท่านั้นเอง ผมไม่ใช่คนซีเรียส ที่ผมลองอ่อนข้อลงเพราะผมเห็นในสิ่งที่พวกเขาพยายามทำ เลยลองพยายามเข้าใจพวกเขาดู หวังว่าจะจริงใจให้กันแบบที่พูดนะ

 

ความคิดเห็น