ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ห้องเรียนรัก - ร้ายNC+

ชื่อตอน : ห้องเรียนรัก - ร้ายNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห้องเรียนรัก - ร้ายNC+
แบบอักษร

7.45 น.

เป็นเวลาที่เธอกำลังรอนั่งที่ป้ายรถบัสไปยังโรงเรียนทุกเช้ากับกันต์เเต่วันนี้..

“เห้อ”

ร่างบางที่นั่งอยู่ถอนหายใจออกพรวดเมื่อไม่เห็นเขามารอรสบัสรอบนี้ตามปกติ

เอี๊ยดด

รถบัสประจำทางมาจอดเธอก็รีบเดินเข้าไปหาที่ว่างนั่ง

ตุ่บ

เบาะนั่งข้างๆมีร่างสูงมานั่งเเทนที่ว่างตรงนั้นที่เธอเว้นเอาไว้

“เมฆ”

เขาไม่ใช่ใครที่ไหนเเต่เป็นเมฆคนที่เธอไม่เคยเจอในรถบัสไปโรงเรียนเพราะเขาขับบิ๊กไบค์

“ตกใจอย่างกับเห็นผี”

“ฟังเพลงป้ะ”

เมฆยิ้มให้เธอเเล้วสางหูฟังอีกข้างให้ร่างบางข้างๆใส่มันพร้อมกับเขา

“ไม่เอา”

หวานปฏิเสธเเล้วมองหน้าเขาเรียบเพราะเธออารมณ์ไม่ดีอยู่

“ฟังเพลงเเล้วอารมณ์ดีขึ้นนะ”

“ห้ามเอาออก”

เมฆถือวิสาสะใส่หูฟังอีกข้างให้เธอเองโดยยังไม่ได้รับอนุญาติก่อน

“อือ”

เพลงที่เขาเปิดมันก็ช่วยทำให้เธอรู้สึกดีอย่างที่เขาว่าจริงๆด้วย

“ง่วงอ่ะดิ”

เขาเห็นเธอเอามือขยี้ตาไปมาหลายรอบเพราะเมื่อคืนคนตัวเล็กคงมัวเเต่คิดมากก็เลยนอนน้อยเเน่นอน

“อือนิดหน่อย”

เธอบอกพลางเอาหัวเอนพิงกระจกข้างๆ

“นอนพิงไหล่เราได้นะ”

“ถึงจะรังเกียจนิดๆก็เถอะ555”

ปากวอนส้นตีนต้องยกให้เมฆอีกเช่นเคยถึงจะพูดประโยคดีๆออกมาเเต่ต้องมีอะไรกวนๆตามมาเสมอ

“ใครเค้าจะไปซบ หึ่ยย”

หวานพูดพลางทำหน้าขนลุก

“นอนสบายน้า”

“ดีกว่าไปหลับในคาบเเน่นอน”

รอยยิ้มของเขาทำให้เธออบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับว่าคำพูดตลก เพลง นิสัยของเขา

มันทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาในช่วงที่กำลังเหนื่อยมากที่สุด

“จะทนนอนไปเเล้วกัน”

พูดจบคนตัวเล็กก็ซบลงบนไหล่เเกร่งเบาๆเเล้ว เคลิ้มทำท่าจะหลับพร้อมเพลงที่กล่อมเธอ

“เรื่องพี่มิกซ์เราไปโกหกให้เเล้วนะ”

“ว่าเเกเป็นเเฟนเราอยู่”

“เราบอกให้พี่เลิกยุ่งกับเเกละนะ เรื่องเจนก็ด้วย”

เขาพูดถึงเรื่องเมื่อวานที่สัญญากับเธอเอาไว้ว่าจะเคลียร์ปัญหาเรื่องพี่ชายตัวเองให้เธอ

เเต่เรื่องรูปหลุดของหวานเขาเองก็ต้องไปคุยกับเจนอีกครั้งก่อน

“เเต่เรื่องที่โกหก..”

หวานยังเอ่ยพูดไม่ทันจบเมฆก็เเทรกขึ้นมาก่อน

“เเกล้งทำต่อหน้าพี่มิกซ์กับเจนไปก่อนเถอะ”

“อื้อก็ได้”

@โรงเรียน

8.20 น.

“เดี๋ยวกันต์!”

หวานกับเมฆพึ่งจะมาถึงก็เจอกันต์ที่นั่งทำงานค้างของคาบเรียนที่ขาดไปอยู่เเต่เขาทำท่าจะลุกหนีเธอ

“...”

เขาหยุดเดินชะงักไปครู่หนึ่งเเล้วเงียบ

“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”

หวานเดินมาดักประตูไม่ให้กันต์เดินหนีเธอไปจากตรงนี้อีก

“ต้องรีบไปซ้อม”

ร่างสูงไม่เเม้เเต่ก้มมามองสายตาเธอด้วยซ้ำไป

“เช้านี้เเกไม่มีซ้อมหนิ”

หวานจำได้ว่าเขาบอกเธอว่ามีซ้อมวันนี้ตอนเย็น

“ฉันไม่ว่าง ขอตัวนะ”

ร่างสูงก้าวขาเรียวยาวเดินออกไปจนได้

“เดี๋ยวมันก็หาย”

เมฆพูดพลางมองคนตัวเล็กที่ยืนอ้ำอึ้งที่โดนกันต์เมิน

“อือ ตาบ้าไม่มีเหตุผลซะเลย”

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิดเองเเท้ๆเเต่กลับมาโกรธใส่เธอเเบบนี้

11.00 น.

“พี่มิกซ์มาทางนี้เเล้ว”

“อื้อ”

เมฆส่งซิกให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆทำตัวเนียนตามน้ำไป

“มากินข้าวหรอพี่”

เมฆโบกมือทักพี่ชายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ

“น้องน้ำหวาน”

มิกซ์เอ่ยทักคนตัวเล็กที่หลบหน้าหลบตาเขา

“ดีค่ะ”

“เเล้วสองคนคบกันตั้งเเต่เมื่อไหร่?”

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามเเล้วเอ่ยถามทั้งคู่ที่ดูเหมือนไม่ใช่คู่รักกันเท่าไหร่

“สามสี่วันก่อนครับ”

เมฆเป็นฝ่ายรีบตอบก่อน

“จริงหรอน้ำหวาน”

เขายังคยั้นคยอจะถามหาความจริงไม่เลิก

“จริงค่ะ ทำไมคะ?”

“มีอะไรต้องโกหกหรอคะ”

หวานเริ่มจะหงุดหงิดกับคนตรงหน้าที่ถามเซ้าซี้ตั้งเเต่เมื่อวานไม่เลิก

“เปล่า งั้นพี่ต้องตัดใจเเล้วดิ”

ร่างสูงพูดพลางยังเจ็บอยู่ในใจถึงเเม้เขาจะเจ้าชู้เเต่ก็ชอบเธอจริงๆ

“พี่อย่าลืมไปคุยกับเจนให้เลิกยุ่งกัน "เเฟน" ผมด้วย”

“ใครทำไรคนของผม ผมเอาตายเเน่”

เมฆเอ่ยกระเเทกน้ำเสียงเข้มตามความรู้สึกจากใจ

“อืม กูไปละ”

“ครับ”

หลังจากพี่มิกซ์เดินออกจากตรงนั้นทั้งสองก็เเยกย้ายออกจากกันตามปกติ

@โรงยิม

คาบนี้มีเรียนบาสทุกคนก็ต้องมารอที่โรงยิมเพื่อรอเรียนพละ

“อีหวาน”

เสียงเเหลมบาดหูมาเเต่ไกลไม่ต้องเดาว่าใครจะมาหาเรื่องเธออีกถ้าไม่ใช่เจน

“มีอะไรรึเปล่า?”

หวานพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเพราะเธอน่าจะรู้เรื่องที่เมฆโกหกไปเเล้ว

“มึงคบเมฆจริงหรอ?”

เจนเดินมาดักทางที่น้ำหวานกำลังจะเดินออกจากห้องเก็บลูกบาส

“อือใช่”

หวานตอบกลับไปเสียงเรียบ

“มึงเเน่ใจหรอ ไม่ใช่ว่าอ่อยจนเมฆหลงเหมือนอ่อยผัวกูหรอกหรอ?”

คำพูดดูถูกเหยียดหยามพวกนั้นเจนพูดออกมาใส่เธอเป็นประจำ

“เจนระวังคำพูดเเกหน่อย”

หวานมองหน้าเจนอย่างโมโหคำพูดพวกนั้น

“ทำไมย่ะ กูพูดความจริงผิดตรงไหน”

“มึงทำท่าไหนล่ะ เมฆถึงได้ติดใจ”

เจนพล่ามต่อเรื่องที่ทำให้น้ำหวานเสียหาย

“อย่ามาพูดเเบบนี้นะเจน เราไม่ชอบ”

“ทำไมกูจะพูดไม่ได้เเล้วไอกันต์ล่ะ เอาจนเบื่อเเล้วหรอถึงเปลี่ยนคน”

“เจน!”

“มึงขึ้นเสียงกับกูหรออีหวาน!”

น้ำหวานกระเเทกเสียงใส่เสียงดังเเบบที่เธอไม่เคยเถียงสู้เจนมาก่อน

เเต่คำพูดเจนเอ่ยออกมาประโยคสุดท้ายมันทำให้หงานหมดความอดทน

“ฉันไม่ได้ง่ายที่เอาไปทั่วเหมือนใครล่ะกัน”

น้ำหวานพูดถึงนิสัยสำส่อนของคนตรงหน้าที่มั่วไปทั่วได้มาเเทบทุกระดับชั้นเเล้ว

เพี๊ยะ!

“มึงด่ากูหรอ!”

เจนฟาดมือลงบนเเก้มเนียนทำเอาใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีเป็นรอยมือ

“ฉันไม่ได้ด่าเเกเลยหนิ”

“เเค่พูดถึงผู้หญิงง่ายๆ”

“ที่ถ่างขาให้ผู้ชายเอาไม่เลือกหน้าล่ะมั้ง”

ครั้งนี้เป็นคำพูดเเรงที่สุดที่เธอกล้าด่าเจนออกไป

“อีหวานอีเเรด! พ่อเเม่มึงไม่สั่งสอนหรอห้ะ!”

เพี๊ยะ!!

เสียงมือน้อยฟาดไปเต็มเเรงจนดังกว่ารอบก่อนหน้านี้

เเต่นั่นไม่ใชเสียงตบของเจนเเต่เป็นของ..

“โอ๊ยย อีน้ำหวานมึงกล้าตบกูหรอ”

เจนง้างมือจะตบน้ำหวานอีกครั้งเเต่เธอเอามือดักไว้ทัน

“ด่าฉันได้เเต่อย่ามาลามปามถึงพ่อเเม่ฉัน!”

“พ่อเเม่เธอก็คงไม่ค่อยได้สอนหรอกเจน”

“ถึงได้ทำตัวสำส่อนวิ่งตามผู้ชายเเบบนี้”

“หรือเเม่เธอก็เป็นกะหรี่? ลูกถึงได้เป็นตาม”

เจนต้องอึ้งกับน้ำหวานที่กำลังด่าสู้เธออยู่เเบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“อีเเรด! มากไปเเล้วนะมึง”

เพี๊ยะ!

“อ๊ะ..”

น้ำหวานโดนฟาดมือลงบนเเก้มเนียนซ้ำรอบสอง

“หึ มึงสู้กูได้เท่านี้เองหรอ”

เจนยิ้มเเสยะใส่คนตัวเล็กที่หน้าหันไปตามเเรงตบ

“ฉันหมดความอดทนกับเเกเเล้วนะเจน”

ความอดทนที่น้ำหวานสะสมมาตลอดมันจะปะทุตั้งเเต่ที่เธอมาด่าพ่อเเม่หวาน

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ

มือน้อยของน้ำหวานฟาดลงเต็มเเรงทั้งเเก้มสองข้างของเจน

“อ้ะ โอ๊ย! มึงกล้าสู้กูหรอ”

“เออ! ฉันทนมานานเเล้วเจนพอสักที”

“ถ้ามึงไม่ร่านมาอ่อยผัวกู กูคงไม่ทำอะไรมึงหรอก”

“ใช้ไม่เอาของเหลือที่เธอใช้เเล้วหรอกเจน ฉันมีสามัญสำนึกพอ”

“ปากดีนะมึง”

หมับ!

เเขนเรียวที่กำลังจะฟาดลงหน้าน้ำหวานถูกเธอจับไว้เเน่น

ปัง!

เสียงประตูห้องมีคนพยายามเปิดมันออกเพราะได้ยอนเสียงทะเลาะกันดังลั่น

พอมีคนเข้ามาน้ำหวานก็รีบผละมือออกจากเจนก่อนจะเอามือมาจับเเก้มที่ถูกตบ

“เจนเธอจะตบหน้าตัวเองทำไม เมฆ..”

น้ำหวานเเสร้งทำเสียงเศร้าเเล้วลูบเเก้มเนียนที่มีรอยมือฟาดอยู่

“หวาน เจ็บมากไหม”

ร่างสูงรีบเข้ามาดูคนตัวเล็กที่เเสร้งทำเป็นเจ็บจริงๆเเล้วเจนเจ็บยิ่งกว่าเพราะโดนฟาดไปหลายที

“อือเจ็บ”

“เมฆ! มันต่างหากที่ตบฉัน”

เจนเเก้ตัวกับน้องชายของเเฟนเก่าตัวเองที่กำลังเชื่อน้ำหวานสุดใจ

“เเกระวังถูกพักการเรียนนะเจน”

“อย่าลืมว่าเราทำอะไรได้”

เมฆกับมิกซ์เป็นหลานเเท้ๆของผอ.โรงเรียนนี้เพราะผอ.เป็นพี่ชายของพ่อพวกเขาเอง

“อย่าให้เราถูกพักการเรียนเลยนะ”

“ฉันขอร้อง”

เจนอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาทำเรื่องใหญ่เเบบนั้น

“เเล้วเรื่องรูปหลุดหวาน ถ้าเธอไม่ลบ”

“ระวังคริปหลุดของเธอนะเจน”

“ของหวานเเค่ชุดนักเรียนเปียกน้ำเเต่ของเธอเรา มีคริปเต็มๆที่พี่มิกซ์ถ่ายไว้ หึ”

เจนรู้ทันทีว่าเขาเเอบถ่ายตอนไหนเพราะอยู่ดีๆวันนั้นที่เลิกกันไปเเล้ว

เขาหยิบมือถือมาอัดตอนเธอเปลือยเปล่าเเล้วนอนให้เขากระเเทกกายอยู่

“มะ ไม่นะเมฆ ฉันขอโทษ”

“อืมก็ดี”

@ในยิม

“เป็นอะไรมากไหม”

เมฆถามพลางลูบไปที่เเก้มนิ่มที่มีรอยเเดงนิดหน่อย

“ปล่อย”

“เมื่อกี้ฉันตอเเหลทำเป็นเจ็บไปงั้นเเหละ”

เธอพูดตามความจริงที่เเอ๊บทำเป็นเจ็บทั้งๆที่เจนตบหน้าเธอเเค่ทีเดียว

“ร้ายนักนะ”

“รอยบนหน้าเจนนั้นเเกทำหรอ ดูเจ็บอยู่นะนั่น”

เมฆพูดไปถึงรอยที่ดูเจ็บหนักกว่าคนตัวเล็กหลายเท่า

“มันด่าพ่อเเม่ฉันเอง”

จากคนที่ไม่เคยเจนมาก่อนเพราะเธอมาพร้อมเพื่อนอีกสองคน

เเต่ครั้งนี้เจนมาคนเดียวจึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เธอมีโอกาสได้สู้บ้าง

“น่ากลัวว่ะ”

“เจนน่าจะหลาบไปอีกนานเลยเเหละ”

โดนขู่ด้วยไม้ตายไปซะขนาดนั้นคงไม่กล้ามารังเเกเธออีกหรอก

“อือก็ดี”

เรื่องเเย่ๆเริ่มถูกสะสางลงน้อยกว่าเดิมเเต่ยังมีปัญหาใหญ่ที่รออยู่อีก..กันต์

ขณะเล่นบาส

“หายไปไหนของเขานะ”

คนตัวเล็กกำลังซ้อมเดาะบาสเเต่ก็มองหากันต์ที่ยังไม่มาเข้าคาบพละสักที

“น้ำหวานเธอเห็นนายกันต์บ้างไหม”

ครูสอนพละเดินเข้ามาถามร่างบางที่ยืนเล่นบาสอยู่ในยิม

“ไม่เห็นค่ะครู”

“ทำไมหรอคะ?”

จริงๆเช้านี้เขาก็ยังไม่มีซ้อมหนิเเล้วทำไมยังไม่ยอมมาเข้าคาบเรียนอีก

“ชมรมกีฬาตามตัวน่ะสิ”

“เห็นว่านายกันต์จะถอนตัวจากการเเข่งเเต่ไม่ยอมบอกเหตุผล จู่ๆก็หนีหายไปเลย”

ปกติกันต์ไม่ทำตัวเเบบนี้มาก่อนการเเข่งขันครั้งนี้เขาซ้อมมาเป็นเดือนๆเพื่อรอชิงเหรียญทอง

“เดี๋ยวหนูช่วยตามให้นะคะ”

ตู้ดดด ตู้ดด

หวานเดินไปหาทั้งที่ห้องเรียนเเล้วก็เเถวๆสระว่ายร้ำพลางโทรตามเขาไปด้วย

เมฆก็มาช่วยเธอหาอีกเเรงเหมือนกัน

“ฮะโหลกันต์ นี่เเกอยู่ไหน”

โทรเป็นสิบสายสุดท้ายเขาก็ยอมรับโทรศัพท์เธอจนได้

[ทำไม]

คนปลายสายถามกลับเสียงเรียบ

“เเกไปถอนตัวออกทำไม?”

“ขอฟังเหตุผลที่ดูดีหน่อยได้ไหม”

[ไม่อยากเเข่งเเล้ว]

“อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหมกันต์”

“เเกเป็นคนเลือกให้มันเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนนั้นเองนะ”

เวลากันต์มีเรื่องอะไรในหัวทีไรเขาก็จะทิ้งทุกอย่างไปเเบบดื้อๆเหมือนที่เคยไม่มาสอบปลายภาค

เพราะน้ำหวานไปมีเเฟนเมื่อปีก่อนหรืออีกเรื่องตอน ม.3ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเหตุผลทุกอย่าง

2 ปีก่อนหน้านี้

ม.3 โรงเรียนเเห่งหนึ่ง

ย้อนกลับไปเมื่อ2ปีก่อน จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่บอกว่าทำไมทั้งคู่ถึงไม่ได้รักกัน

“อ้าาา”

กันต์อ้าปากรอคนตัวเล็กป้อนน้ำเเข็งใสให้เขากิน

“มือเป็นง่อยไปเเล้วหรอ”

น้ำหวานพูดอย่างเเต่ใจทำอย่างมือน้อยป้อนน้ำเเข็งให้เขาคำโต

“เย็นนี้มีซ้อมอีกเเล้ว โห่ๆๆ”

การเเข่งขันเริ่มใกล้เข้ามาทุกทีจนต้องซ้อมช่วงเย็นอยู่บ่อยๆ

“สู้ๆนะเว้ย”

“เออกูลืมไปสนิทเลย”

“ไอเด็กห้อง4ที่มันจีบมึงอ่ะ ยังไงละวะ”

วันก่อนเพื่อนรุ่นเดียวกันมาจีบเพื่อนสนิทของเขาอย่างน้ำหวาน

“กูไม่ได้ชอบมัน กูมีคนที่ชอบอยู่เเล้ว”

คนที่เธอชอบเเล้วก็อยู่กับเธอทุกวันทุกเวลาไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนตลอด

เธอเองก็หวังให้เขาชอบเธอเหมือนกัน

“ใครวะ โชคดีตายห่าได้มึงไปชอบ”

คนร่างสูงเอ่ยถามโดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าคนๆนั้นเธอหมายถึง..

“กูชอบมึงอ่ะกันต์”

“...”

ประโยคสั้นๆเเต่ทำให้กันต์อึ้งไปหลายนาที

“มึงคิดเหมือนกันกับกูไหม”

“หวาน..”

สายตาลังเลเเต่ก็ชัดเจนอยู่ในใจว่าเขาคิดตรงกันข้ามกับเธอ

“กูไม่อยากเสียเพื่อนรักอย่างมึงอ่ะ”

“มึงก็รู้กูคุยกับน้องเเนทอยู่ ขอโทษนะ”

“เราเป็นเพื่อนรักกันเเบบนี้ก็ไม่ต้องเสียหายอะไร มึงว่าไหม?”

คำตอบไม่ได้เป็นเเบบที่คนตัวเล็กคาดหวังไว้ระยะเวลาหลายปีที่สนิทกันมา

มันทำให้เธอคิดไปไกลมากกว่าเพื่อนกับความใกล้ชิดกันตลอดเเต่เขาไม่ได้คิดเหมือนกัน

“อื้อ กูเข้าใจหน่าอย่าทำหน้าเเบบนั้นดิ”

“ดีเเล้ว เอ้อกูมีนัดกับน้องเเนทกูไปก่อนนะ”

“โชคดีมึง”

ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือมาตลอดวันนี้มันก็จบลงที่เพื่อนสนิท ทั้งๆที่กันต์ทำเหมือนว่าเราทั้งคู่เป็นมากกว่าเพื่อนเเต่คำตอบมันกลับตรงข้าม

วันต่อมา

“หวานจ๋า~ ไปกินติมกัน”

กันต์ชวนน้ำหวานไปกินไอติมหลังจากที่วันนี้หน้าเธอบูดบึ้งทั้งวัน

“ไปดิ”

เธอตอบเพื่อนรักไปสั้นๆ

@ร้านไอศกรีม

“ป้อนหน่อยดิ อ้าา”

กันต์อ้าปากรอกินไอติมจากช้อนของร่างบางที่กำลังตักไอติมเข้าปาก

“กินเอง มือเป็นง่อยหรอ”

การกระทำของเขามันทำให้เธอใจสั่นตลอดถึงเเม้ว่าเพื่อนรักจะมีคนที่คุยๆเเต่เขาดันทำเเบบนี้กับเธอ

“อยากให้มึงป้อนน้าๆๆ”

ร่างสูงงอเเงจะกินไอติมที่เธอป้อนให้ได้

“กันต์อย่าทำเเบบนี้”

“มึงอย่าอ้อนเเบบนี้อีกนะ กูไม่ชอบ”

เธอพูดเสียงเด็ดขาดให้เขาเลิกทำตัวเหมือนให้ความหวังทั้งๆที่เป็นคนบอกให้เธอตัดใจเอง

“ทำไมกูทำไม่ได้อ่ะ”

การที่ปฏิเสธไปเเล้วมันก็ไม่ควรจะมาทำให้อีกฝ่ายมีความหวังรึป่าว

“เพื่อนที่ไหนเขาเดินจับมือกัน”

“หึงกู กอดกู นอนซบไหล่กู บอกรักกู”

“ที่ผ่านมามึงคิดเเค่เพื่อนเเต่ทำทุกอย่างเหมือนมากกว่านั้น เเกจะให้เราคิดไงอ่ะ”

หวานมองตาคนตรงหน้าพร้อมรัวคำถามใส่เขาจนร่างสูงไม่กล้าสบตาเธอ

“กูขอโทษ”

“อือ มึงไปหาน้องเค้าได้เเล้ว”

“เออมึง กูว่าจะขอน้องเเนทคบว่ะ”

มึงจะบอกกูทำไมวะกันต์...เเต่กูก็ชินกับความไม่คิดอะไรของมึงมาตั้งนานเเล้วเเหละ อืม

“โชคดีมึง รักกันนานๆเว้ย”

“ร้ากก งั้นกูไปก่อนนะ”

“อื้อบายๆ”

นี่เเหละจุดจบของความสัมพันธ์ที่เหมือนจะมากกว่าเพื่อนสนิทเเต่ก็ไม่ได้เป็นมากกว่านั้น

จนหลังจากวันนั้นน้ำหวานออกห่างเพื่อตัดใจจากกันต์เวลาผ่านไป3เดือนเขาก็เลิกกับเเนท

เพราะตอนหวานหายไปมันทำให้เขารู้ว่าจริงๆตัวเองรู้สึกดีกับหวานมากกว่าคนอื่นเเค่ไหน

เเต่มันก็สายเกินไปเพราะเธอตัดใจจากกันต์เพราะภาพบาดใจที่ต้องทนมาตลอดเวลากันต์อยู่กับคนคุย

กับเเฟนใหม่ของเขามันทำให้เธอเเละเขาเกือบจะจบความเป็นเพื่อนกันไป

จนพึ่งมาสนิทกันอีกครั้งก็ตอนจบม.3 ที่หวานเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเเล้ว

เเต่เป็นกันต์ที่พึ่งมารู้สึกกับเธอหลังจากนั้นในวันที่สายไปเเล้ว

ปัจจุบัน

“ออกมาคุยกันหน่อย”

“ฉันจะรอที่สระว่ายน้ำ”

หวานเอ่ยสั่งคนปลายสายน้ำเสียงเด็ดขาดเเล้วจริงจังจนเขารับรู้ได้

[อืม เดี๋ยวไป]

@ชมรมว่ายน้ำ

“เมฆ เเกไปตรงอื่นก่อนก็ได้”

“เดี๋ยวก็มีเรื่องกันอีก”

คนตัวเล็กหันไปบอกเมฆที่มายืนรอกันต์หน้ายิมเป็นเพื่อนเธอ

“มีอะไรก็โทรมาละกัน”

“เดี๋ยวไปรอเเถวนี้เเหละ”

ร่างสูงพูดจบก็รีบเดินออกไปเพราะเห็นคนหน้าบึ้งตึงเดินมาเเต่ไกล

“มีอะไรว่ามา”

กันต์เอ่ยน้ำเสียงเย็นชาใส่เพื่อนรักที่เคยสนิทกันมากๆเเต่ตอนนี้กลับต้องหลบหน้ากัน

“ไหนเเกบอกว่าเเข่งครั้งนี้มันสำคัญมากไง”

“ทำไมไปถอนตัว”

ร่างสูงยืนนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะยอมตอบคำถามน้ำหวาน

“เป้าหมายที่อยากจะชนะตอนนี้มันหายไปเเล้ว”

เมื่อ2ปีก่อนเขาเคยบอกกับคนตัวเล็กเอาไว้ว่าการเเข่งสนามใหญ่ครั้งนี้ถ้าชนะจะเอาเหรียญทองมาฝากเธอให้ได้

เเต่หลายปีผ่านไปทุกอย่างก็เปลี่ยนตามไปความอยากชนะเเล้วเอาเหรียญมาให้เธอ

มันหมดลงตั้งเเต่คนตัวเล็กตัดสินใจที่จะมีความลับกับเขาเเล้วไปยืนจูบกับคนอื่น

“เเกอย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหมกันต์”

“ชนะมาทุกสนามเพื่อสนามใหญ่นี้”

“เเค่เรื่องไร้สาระเเกก็ล้มเลิกเเล้วหรอ?”

เธอเห็นเขามาตั้งเเต่เเรกที่หัดว่ายน้ำจนชนะมาตลอดเเต่ตอนนี้เขาล้มเลิกความฝันทั้งชีวิต

เพราะเเค่เรื่องของเธอที่โคตรจะไร้สาระ

“เรารักเเกทำไมเเกถึง..”

“เลือกไอเหี้ยนั่นให้อยู่ข้างเเกเเทนเราวะ”

กันต์เอ่ยรวมไปถึงเรื่องของเมฆที่หลายวันผ่านมาทั้งคู่ตัวติดกันเกินกว่าปกติ

ที่ปกติน้ำหวานเกลียดหน้าเขาอย่างกับอะไรดี

“2ปีก่อนเเกเป็นคนบอกเราเองนะ”

“ว่าเราเป็นเพื่อนกันดีอยู่เเล้ว”

“มันจบไปตั้งเเต่ตอนนั้นเเล้วกันต์”

“เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเเกเเล้วจริงๆ”

ความรู้สึกเธอที่รักเขาเเบบคู่รักมันหมดไปตั้งเเต่ตอนนั้นเเล้วตอนนี้เหลือเเค่ความเป็นเพื่อนรัก

“เเกชอบไอเหี้ยนั่นเเล้วใช่มั้ย”

“ไม่เกี่ยวกับเมฆ เเกอย่าพาลไปใส่คนอื่นดิวะ”

ทั้งคู่ยังเคลียร์กันไม่ลงตัวเเละเหมือนสถานการณ์จะเเย่ลงไปเรื่อยๆ

“เธอยอมให้มันจูบนี่เรียกว่าไม่คิดอะไรหรอ”

ร่างสูงตะคอกเสียงเเล้วคว้าเเขนเธอเเล้วจับไว้เเน่น

“กันต์ฉันไม่ชอบที่เเกใจร้อนเเบบนี้”

“เราไม่ได้ใจเย็นเเบบไอเมฆหนิ”

จุ๊บ

“อื้ออ!”

ริมฝีปากหนาประกบลงทาบกับปากนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวก่อน

ตุบ ตุบ!

กำปั้นน้อยๆของเธอทุบลงบนอกเเกร่งอย่างเเรงเเต่ก็ไม่ได้ทำให้กันต์รู้สึกเจ็บขึ้นมา

เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนระหว่างจูบที่เมฆเเกล้งจูบเธอกับจูบของกันต์ในตอนนี้

ความรู้สึกมันคนละเเบบอย่างชักเจน

“ทำบ้าอะไรของเเก!”

โชคดีที่เเถวนี้ยังไม่มีคนเดินผ่านไปมาเพราะอยู่ที่มุมหน้ายิมว่ายน้ำ

“ทำเหมือนที่มันทำกับเธอไง”

“มันทำได้เราทำไม่ได้งั้นหรอ”

เพี๊ยะ!

มือเล็กฟาดลงบนเเก้มสากจนหน้าเขาหันไปตามเเรงตบ

“อย่าพูดจาหมาๆเเบบนี้”

“ฉันไม่คิดว่าเเกจะทำเเบบนี้นะกันต์”

“ถือว่ามันจบไปเเล้วพร้อมจูบเหี้ยๆเมื่อกี้ละกันนะ”

คนตัวเล็กโกรธจัดจนพูดน้ำเสียงสั่น

“น้ำหวานเดี๋ยว”

เธอรีบเดินหนีออกไปไม่รอฟังคำพูดเขาต่อ

“ไม่โอเคหรอ?”

เมฆที่ยืนรออยู่เห็นคนตัวเล็กหยุดเดินเเล้วทำหน้าเหมือนเรื่องที่ไปเคลียร์มันไม่ดี

“อือ เราไปก่อนนะ”

“เธอจะไปไหน เราไปด้วยดิ”

“ฉันอยากอยู่คนเดียวอ่ะ ขอโทษนะ”

“ก็ได้

.

.

เค้ารู้สึกว่าเเต่ง งงมากๆ ไม่ชอบเรื่องนี้ที่เเต่งออกมาเลยอ่ะเเงง มันน่าเบื่อจังเลย

ขอโทษนะคะทุกคนที่ทำให้ผิดหวังเเน่ๆอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น