ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ห้องเรียนรัก - ใจสั่นNC+

ชื่อตอน : ห้องเรียนรัก - ใจสั่นNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห้องเรียนรัก - ใจสั่นNC+
แบบอักษร

@ห้องเรียน

“กันต์เเกได้นั่งตรงนี้”

เนื่องจากที่เมื่อเช้าเขาไม่ได้มาจับฉลากที่นั่งครูก็เลยให้ที่ๆว่างอยู่เป็นของเขา

ซึ่งโต๊ะกันต์ก็อยู่ตรงหน้าโต๊ะเธอส่วนข้างๆเธอก็คือเมฆเหมือนเดิมนี่เเหละ

“คาบครูเพ็ญมีงานใช่ไหม”

ร่างสูงเอากระเป๋าโยนลงบนโต๊ะเเล้วหันหน้ามาคุยกับเธอ

“งานหรอ?”

ครูสั่งงานตอนเธอเผลอหลับไปในคาบเพราะหลบหน้าเมฆก็เลยไม่ได้ฟังเลย

“ยัยบ๊องเเล้วให้ทำอะไรล่ะเนี่ย”

เเป๊ะ!

กันต์ยื่นนิ้วดีดหน้าผากเธอไปหนึ่งที

“เผลองีบไปเเปปเดียวเองอ่า”

“เเล้วนี่ใครนั่งข้างเเกอ่ะหวาน”

พอกันต์ถามขึ้นคนตัวเล็กนึกไปถึงหน้าคนปากหมาที่ร้ายทั้งพี่ทั้งน้องจนเธอเกลียดหน้า

“เมฆ”

เธอทำหน้าเบื่อหน่ายที่ต้องมาทนอยู่กับคนนิสัยเเบบเดียวกับพี่มิกซ์อีกเป็นเทอม

“หนีพี่ชายได้ก็ต้องมาเจอน้องชาย”

“ทำบุญร่วมกันจากชาติที่เเล้วป่ะเนี่ย”

กันต์ทำท่าเเกล้งร่างบางที่ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนเเบกโลกไว้ทั้งใบตลอดเวลา

“กรวดน้ำให้เเกก่อนไหมล่ะ”

“ไม่เอาค้าบ กลัวเเล้ว”

น้ำหวานเอนหัวฟุบนอนลงกับโต๊ะอย่าเพลียร์เเอร์เย็นๆในห้องทำให้มันน่านอน

“ปลุกด้วยนะ”

“ไปอดหลับไงอดนอนจากไหนมาห่ะ”

“อืออ”

30นาทีผ่านไป

ปังๆ!

เสียงทุบโต๊ะข้างเธอทำให้คนตัวเล็กต้องตื่นขึ้นมาใบหน้างัวเงีย

“นอนเเบบนี้เเสดงยังไม่รู้เรื่องงานครูเพ็ญ”

เมฆเป็นทำเสียงปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาเอง

“งานอะไร?”

น้ำหวานหันไปถามคนข้างๆทั้งที่กันต์เองก็นั่งเฝ้าเธอหลับอยู่

“งานกลุ่มครูให้ทำเรื่องขนมใส่สารกันบูดต่างกับไม่ใส่ยังไงบ้าง”

เขาอธิบายเรื่องที่ครูให้ทำก็คือต้องทำขนมขึ้นมา1ชนิดเเล้วเปรียบเทียบระหว่างใส่สารกับไม่ใส่

“ครูจับกลุ่มมาให้เองหรอ?”

น้ำหวานตั้งใจฟังจบก็เอ่ยถามเมฆ

“ใช่ กลุ่มเรามีเเกกับกันต์เเล้วก็เรา 3คน”

ทั้งสามคนก็ตกลงกันว่าจะไปทำขนมกันที่บ้านของเมฆเพราะบ้านเขามีเตาอบขนม

@เย็น

เธอกำลังทำความสะอาดห้องเรียนเเต่ก็มีคนที่ชอบหาเรื่องเป็นประจำมาป่วนอีกเช่นเคย

โครม!

เสียงถังขยะที่เธอเก็บขยะไปใส่ถูกเตะจนล้มคว่ำลงกับพื้นห้องเรียนที่พึ่งสะอาด

“เจนเราพึ่งกวาดเสร็จ”

น้ำหวานกำไม้กวาดไว้เเน่นอยากจะเเก้เเค้นเธอเต็มทนเเต่ตัวเธอเองไม่ได้กล้าพอ

“มึงก็กวาดใหม่สิ”

เธอทำหน้ายียวนทำให้เธอต้องกวาดใหม่

“มีอะไรกัน”

เย็นป่านนี้เเล้วไม่ค่อยมีคนอยู่บนอาคารเเต่เมฆดีนโผล่มาเห็นตอนน้ำหวานเถียงอยู่กับเจน

“ป่าวนะเมฆ ฉันเเค่จะมาช่วยน้ำหวานกวาดอ่ะ”

เขาเป็นน้องชายของมิกซ์เธอยิ่งประจบประเเจงไม่อยากให้ตัวเองดูเเย่

“อืม เเล้วทำไมเธอกวาดคนเดียวอ่ะ”

ร่างสูงเดินหยิบไม้กวาดเเล้วเดินเข้าไปถามคนตัวเล็กที่ทำสีหน้าเเปลกๆเหมือนจะร้อง

“เปล่าไม่มีอะไร”

น้ำหวานเดินหลีกไปจากเมฆเเล้วเก็บถังขยะใหม่ส่วนเจนกำลังเดินออกไปพอดี

“ไอกันต์อ่ะ?”

เขาถามถึงเพื่อนสนิทเธอที่ปกติจะตัวติดกันตลอดเวลา

“ไปซ้อม”

เธอเอ่ยตอบไปสั้นๆ

“เจนทำอะไรเธอรึป่าว น้ำหวาน”

ร่างสูงเอ่ยถามหาความมั่นใจอีกครั้งเพราะสถานการณ์เมื่อกี้มันเหมือนเธอทะเลาะกัน

“...”

“เปล่า”

เธอไม่อยากให้เขารู้หรอกว่าพี่ชายตัวเองสร้างปัญหาอะไรกับชีวิตเธอไว้บ้าง

“พี่มิกซ์ตามตื้อเธอหรอ”

เมฆถามคำถามที่เขาอยากรู้มาทั้งวันตั้งเเต่เมื่อเช้าที่เห็นพี่ชายทักหาเธอ

“อือ เเต่เราบอกไปเเล้วนะ”

“ว่าให้เลิกยุ่งกับเรา”

ร่างบางก้มหน้ามองพื้นไม่อยากให้ใครเห็นใบหน้าเธอที่กำลังจะร้องอยู่ตอนนี้

“ไอพี่มิกซ์ทำอะไรเธอรึป่าว”

“เดี๋ยวเราจัดการมันให้นะ”

เมฆพูดน้ำเสียงหนักเเน่นเเละจริงจัง

“อือ”

17.45 น.

[ฉันมีรูปมาให้เธอดู หึ]

เจนส่งรูปมาในไลน์ส่วนตัวของน้ำหวานเป็นรูปที่เธอ...เห็นเเล้วก็เเทบจะทรุดลงกับพื้น

รูปตอนที่พวกนั้นเเกล้งเอาน้ำใส่ถังมาสาดใส่ตัวเธอจนชุดนักเรียนสีขาวเปียกโชก

จนเห็นบราสีดำเเนบเนื้อไปกับชุดนักเรียนเหมือนกันพวกนั้นตั้งใจถ่ายให้เธอโป๊

“นี่มันทำเกินไปเเล้วนะเจน”

“หยุดเถอะเราขอ”

น้ำหวานขอร้องให้เธอลบรูปนั้นทิ้งไปเพราะมันทำให้เธอเสื่อมเสีย

[โถ่ งั้นก็ไม่สนุกน่ะสิ]

คนตัวเล็กตั้งมือถือเเล้วลงไปนั่งทรุดลงกับพื้น อย่างอ่อนเเรง

“หวานร้องทำไม”

“เธอเป็นอะไรบอกเราดิ”

เมฆรีบเดินเข้ามาหาเธอที่นั่งเอามือปิดหน้าเเล้วร้องไห้สะอื้นอยู่กับพื้น

“ฮึก ฮือ”

“เจน? ไอเชี่ยอะไรกันวะ”

เขามองไปที่ต้นเหตุที่ทำให้เธอร้องห่มร้องไห้เเบบนี้

“เเกไม่ต้องมายุ่ง อึก”

ร่างบางรีบเเย่งมือถือของเธอคืนมาหลังจากที่เขาเห็นรูปกับข้อความพวกนั้นเเล้ว

“เจนมีปัญหาอะไรกับเธอ”

“อย่าบอกนะว่าเรื่องพี่เรา”

เขาเริ่มรู้สาเหตุที่น้ำหวานบอกให้พี่ชายเขาเลิกยุ่งเป็นเพราะเจนตามหาเรื่องเธอด้วยนี่เอง

“ฮึก เจนคิดว่าเรากับพี่มิกซ์คุยกัน”

“ตอนเจนคบกับพี่มิกซ์ อึก”

ร่างน้อยยอมเล่าเรื่องที่พี่ชายตัวดีของเขาสร้างเรื่องเอาไว้เยอะเเยะ

“ไอสัสพี่มิกซ์”

“เราไปคุยกับมันให้เองนะ”

“เเกไม่ต้องกลัวเราจะไม่ให้รูปนั้นหลุดออกมาด้วย”

เมฆคิดวิธีที่จะไปลบจากเจนเเล้วก็ต้องไปสั่งสอนพี่ชายตัวเองให้รู้เรื่องปัญหาที่เขาสร้าง

“ไม่ต้องยุ่งกับเรา ฮึก อึก”

“เเกกลับยังไง เราไปเป็นเพื่อน”

“...”

ร่างน้อยลุกขึ้นเก็บของลงกระเป๋าเป้เเล้วทำท่าจะเดินออกไปโดยไม่คุยกับเขาต่อ

“เดี๋ยวดิหวาน”

ร่างสูงจับเเขนเรียวไว้เเล้วรั้งเธอไว้ไม่ให้เดินหนีเขา

“ปล่อย!”

น้ำหวานสะบัดเเขนออกเเรง

“เรากลับด้วย”

“อือ ตามใจ”

เธอขี้เกียจจะเถียงด้วยต่อเลยยอมให้เขาเดินตามมา

@ป้ายรถประจำทาง

“กลับคนเดียวบ่อยหรอ”

ระหว่างนั่งรอรถประจำทางที่ป้ายเขาก็เลยหาจังหวะชวนเธอคุยด้วย

“เปล่า กันต์กลับด้วย”

“บ้านอยู่ติดกัน”

เธอตอบสั้นๆตามมารยาทถึงจะไม่ชอบหน้าเขาเเค่ไหนเเต่วันนี้เขาก็ช่วยเธอ

“สนิทกันมาตั้งนานเเล้วดิ”

“อื้อ”

รถบัสมาทั้งคู่ก็รีบขึ้นรถไปคนในรถไม่ค่อยเยอะมากนักทั้งคู่ก็นั่งเบาะติดกัน

“ฟังเพลงหน่อยไหม”

เมฆเห็นเธอทำหน้าเครียดๆอีกเเล้วก็เลยยื่นหูฟังไปใส่ให้คนตัวเล็ก

“เมฆ”

น้ำหวานเรียกเขาขึ้นน้ำเสียงเรียบ

“ขะ ขอโทษ”

“เราเเค่อยากให้เเกหายเครียด”

เขารีบขอโทษเธออย่างไวทั้งที่ร่างน้อยยังไม่ทันได้ด่าอะไรเลย

“ไม่ได้ว่าอะไรหนิ”

“เเค่จะถามว่าบ้านเเกอยู่เเถวนั้นหรอ”

ก็เห็นปกติเขาจะเอาบิ๊กไบค์มาโรงเรียนตลอดเเต่วันนี้ไม่เห็นขับกลับ

“อ่าวหรอ”

“ก็ก่อนถึงบ้านเเกสองซอย”

ทั้งคู่อยู่ในใจกลางเมืองกรุงเทพไม่ไกลจากโรงเรียนมากนักเเค่สักพักก็ถึง

Rrr Rrr

“ว่าไง”

สายเรียกเข้าจากกันต์เธอก็กดรับสายเเล้วเอ่ยถาม

[เเกกลับบ้านยัง]

คนปลายสายถามเป็นปกติเพราะวันไหนที่เขาไม่ว่างก็จะโทรถามเธออยู่บ่อยๆ

“อื้อ ใกล้ถึงเเล้ว”

“เเกซ้อมเสร็จเเล้วหรอ”

[ใช่ เหนื่อยมากกก]

[เดี๋ยวไปอาบน้ำเเล้วออกไปร้านป้านิดกันนะ]

ร้านป้านิดเป็นร้านเเถวๆบ้านทั้งคู่เป็นร้านอาหารตามสั่งที่ทั้งสองกินประจำทุกวัน

“ก็ได้ เเกกำลังกลับหรอ”

[เนี่ยกำลังรอรถเเล้วล่ะ]

[รถมาเเล้วๆ เจอกันที่บ้านนะ]

“เคๆ”

ร่างบางกดวางสายเเล้วหันไปมองเมฆที่นั่งจ้องเธออยู่ตั้งนานเเล้ว

“หิวอ่ะ ขอไปกินด้วยดิ”

จริงๆเขาก็ยังไม่อยากกลับบ้านสักเท่าไหร่ล่ะมั้งก็เลยอยากไปกินข้าวด้วย

“ข้าวที่บ้านไม่มีกินหรือไง”

เธอทำหน้าเอือมใส่เขาที่วันนี้ตามกวนใจเธอทั้งวัน

“ไม่มีนะ”

“ถึงเเล้วปลุกด้วย”

พูดจบเหงาก็เอนหัวนอนไปกับเบาะรถ

5 นาทีผ่านไป

ตุ่บ

ใบหน้าหล่อเหลาของเมฆเอนจนซบลงบนไหลของน้ำหวานที่นั่งอยู่

“นี่เมฆมันหนัก”

ตึกตึก ตึกตึก ตึกๆ

เสียงหัวใจดวงน้อยเผลอเต้นโดยไรสาเหตุอย่างบอกไม่ถูก

“ :) ”

เมฆเเอบยิ้มกับคนตัวเล็กที่นั่งบ่นเขาอยู่

ร่างสูงรู้สึกตัวเขาไม่ได้หลับเเต่เเค่เเกล้งทำเป็นหลับเเล้วซบเธอต่อ

“หึ่ย หนักเป็นบ้าเลย”

คนตัวเล็กดันหัวเขาออกเเต่ก็เอนกลับมาพิงเธอเหมือนเดิมจนถึงปลายทาง

เอี๊ยดด

รถบัสเบรคกระทันหันตอนจะถึงป้ายรถเมล์จนหน้าผากน้อยของเธอกำลังจะชนเก้าอี้ตัวข้างหน้า

ปั่ก

สัญชาติญาณเขาไวกว่าความคิดเพราะมือหนาไปบังศีรษะเธอเอาไว้ก่อนจะชน

“ระวังหน่อยสิ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยมามองร่างสูงข้างๆที่ไหวพริบดีจนขนาดที่เอามือมาบังให้เธอทัน

“ขะ ขอบคุณ”

“นายเห็นได้ไง? นี่ตื่นนานเเล้วหรอ”

ถ้าเขาไม่เเอบมองอยู่จะรู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังจะชนกันเบาะรถด้านหน้า

“คิดว่าเราหรอกซบไหล่เธอรึไง”

เมฆทำหน้ากวนๆใส่คนหน้าบึ้งที่คิ้วพันกันเป็นปมอยู่

“ไอ้ !!”

หวานเตรียมพ่นคำด่าออกมาเต็มปากเเต่ก็ต้องชะงักก่อน

“ด่ามาโดนอะไรต่อไม่รู้ด้วยนะ”

ใบหน้าหล่อยิ้มเจ้าเล่ห์จะเเกล้งเธอ

“ละ ลงได้เเล้ว”

คนตัวเล็กรีบเดินหนีเขาลงจากรถบัสเเล้วเดินเข้าซอยบ้านที่มีร้านป้านิดอยู่หน้าปากทาง

ทางเดินมีเเค่เเสงไฟริบหรี่จากเสาไฟตลอดทาง

Rrr Rrr

“พี่มิกซ์โทรมาหนิ”

เขาบังเอิญเห็นรายชื่อที่เด้งเข้าหน้าจอโทรศัพท์เธอมาระหว่างหยุดเดิน

“เห้อ”

ร่างบางถอนหายใจทิ้งก่อนจะกดรับสาย

“มีอะไรอีกคะ?”

[พี่ไปเคลียร์กับเจนเเล้วนะ]

[ว่าน้องหวานไม่ได้เป็นคนมาคุยกับพี่ก่อน]

เมื่อเย็นหลังจากที่เจนกลับออกไปมิกซ์ก็นัดไปคุยเรื่องที่เธอรังเเกน้ำหวาน

“นี่ เอามานะ!”

เธอด่าเมฆเสียงดังลั่นเมื่อเขาเเย่งโทรศัพท์จากมือเธอไป

“หวานเค้าหิวเเล้ว”

เมฆเเกล้งทำเป็นพูดจาหวานๆใส่เธอมห้ปลายสายได้ยิน

[เสียงไอ้เมฆหนิ? มันไปอยู่นั่นได้ไง]

เมฆทำหน้าส่งซิกให้เธอตามน้ำเขาไป

“พี่เลิกยุ่งกับเเฟนผมเหอะ”

เขาเอ่ยเสียงเข้มบอกกับพี่ชายที่จ้องจะกินสาวน้อยอย่างน้ำหวานอีกคน

[ไอ้เมฆ! มึงพูดอะไรของมึง]

“นี่! นาย”

เธอมองเขาหน้าเหวอกับประโยคที่เขาโกหกพี่ชายออกไป

[มึงจะเป็นเเฟนหวานได้ไง]

[น้องเค้าไม่มีเเฟน!]

“ผมก็พึ่งคบกับมาไม่กี่อาทิตย์”

“เเล้วผมก็พึ่งรู้ว่าพี่สร้างปัญหาให้เเฟนผม”

เมฆเรียกเธอว่าเเฟนเต็มปากอย่างไม่อายที่พูดออกมาปกป้องคนตัวเล็กจากพี่ชายตัวเอง

[กูไม่เชื่อ อย่างมึงเนี่ยนะคบเเล้วไม่บอกกู]

ถึงมิกซ์จะเเอบเชื่อกับน้ำเสียงหนักเเน่นของน้องชายเเต่ก็ไม่ยอมไว้ใจง่ายๆ

“เปิดกล้องดิ”

เมฆสั่งให้คนปลายสายเปิดกล้องมาดูหน้าเขา

มิกซ์เปิดกล้องตามที่น้องชายบอก

[อะไร? มึงรีบพูดมาไอเมฆ]

จุ๊บบ

“..!!!”

จังหวะที่เขารอให้พี่ชายตัวเองตั้งใจมองมาเขาก็รีบชิงเข้าประกบปากคนตัวเล็กให้พี่ชายเห็นในห้องเต็มๆ

“อื้อออ”

[ไอเช่ี่ยเมฆ!]

คนปลายสายตกใจเสียงดังลั่น

“ผมบอกพี่เเล้วว่านี่เเฟนผม”

เขาพูดจบก็รีบกดตัดสายมามองคนตัวเล็กที่อ้ำอึ้งกำลังจะด่าเขาอยู่

ตึกตึก ตึกๆ

“ทะ ทำบ้าอะไรของนาย!”

ร่างบางฟาดกำปั้นลงไปทีี่เเขนเเกร่งก่อนจะด่าเขาต่ออีก

“พี่มิกซ์ไม่เชื่อง่ายๆหรอก”

“นี่เราช่วยเเกนะ หวาน”

ใจจริงเขาหลอกหาข้ออ้างมาทั้งนั้น เเค่อยากทำเเต่ไม่กล้าก็เลยได้พี่ชายมาพอดี

“ไอสัสเมฆ!”

ผั๊วะ!

“เห้ยกันต์!”

เมฆเซจนเกือบล้มไปตามหมัดหนักที่ซัดลงไปที่หน้าหล่อเหลาของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

“มึงทำเหี้ยไรของมึง!”

กันต์กระชากคอเสื้อเขาเเน่นจนยับยู่ยี่ตามมือ

“อั่ก มึงต่อยกูทำไมวะเห้ย”

เมฆเอามือเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะทำท่าจะสู้กับเขาต่อ

“หยุดเลยทั้งคู่”

เเต่ร่างบางกับห้ามทั้งสองเอาไว้

“เเกไม่ต้องมาห้ามเราหวาน”

กันต์โมโหสุดฤทธิ์จนกำลังจะซัดหมัดเข้าหน้าไปอีก รอบเเต่เมฆก็จับไว้ทัน

“กันต์ฉันบอกให้เเกหยุด”

คนตัวเล็กเข้าไปห้ามกันต์ที่บ้าคลั่งใจร้อนจนเเทบไม่ฟังที่เธอพูด

ตุ่บ!

กันต์เผลอปัดมือเธอออกจนร่างล้มลงกระเเทกพื้นจนมือถลอกเพราะกับพื้นถนนขรุขระที่เธอล้มลงไป

“โอ๊ย”

น้ำหวานร้องเจ็บหลังจากที่ล้มลงไป

“หวานเราขอโทษ”

“ขอโทษนะ เจ็บมากไหม”

กันต์ปล่อยคอเสื้อเมฆเเล้วรีบเข้ามาช่วยคนตัวเล็กที่ล้มลงไป

“เเค่นี้ปัญหาเรายังไม่เยอะพอหรอ?”

“เเกถึงต้องหาเรื่องมาให้เราเพิ่ม”

คนตัวเล็กประชดเสียงเเข็งที่เขาใจร้อนไม่ทำคนอื่นเจ็บโดยไม่ฟังใคร

“เจนทำอะไรเธอมาอีกหรอ”

“ทำไมเเกไม่บอกเราล่ะ”

เขาเริ่มรู้ที่เมื่อกี้ไม่ฟังที่เธอห้ามจนทำเธอเจ็บตัว

“เมฆกลับบ้านเถอะ”

“ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อกี้”

น้ำหวานบอกเมฆจบก็เดินหนีกันต์ออกมาจากตรงนั้น

“ทำไมเเกมีอะไรไม่บอกเราอ่ะ”

กันต์วิ่งตามเธอมาเเล้วถามอีกหนเพราะปกติเขาเป็นคนที่รู้เรื่องหวานทุกเรื่อง

“ไม่มีอะไร”

เธอตอบเสียงห้วนก่อนจะมองสายตาคมอย่างเสียใจที่เขาใจร้อนจนทำร้ายให้เธอเจ็บอีกเเล้ว

“เเกบอกไอ้เมฆได้”

“เเต่เเกบอกเราไม่ได้งั้นหรอ?”

ร่างสูงเค้นคำตอบจากปากเธอจนคนตัวเล็กต้องพูดประโยคสุดเจ็บออกมา

“บางเรื่องเราก็ไม่อยากบอกใคร อึก”

“เเกเข้าใจที่เราพูดไหม”

น้ำตาสีใสคลอเต็มเบ้าตากลมโตที่กลั้นน้ำตาไว้อยู่

“กับเราก็บอกไม่ได้งั้นหรอ?”

“เเปลกนะที่กับไอเมฆเเกบอกมันได้”

เขาได้ยินทั้งคู่พูดกันกับพี่มิกซ์หลังจากที่เมฆจูบเธอเข้าเต็มๆ

“เราเหนื่อยมากเเล้ว”

“ขอตัวนะ”

เธอบิดมือน้อยให้เขาปล่อยมือเธอออกจากการกุมไว้

“อืม ถ้ามันทำให้เเกอึดอัดขนาดนั้น”

“เราจะไม่กวนเเกอีกเเล้ว”

ร่างสูงเดินกลับเข้าบ้านโดยที่ยังทิ้งความรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอกไว้กับเธอ

เป็นครั้งเเรกที่เขาพูดคำเเบบนั้นออกมาให้เธอได้ยินเป็นประโยคตัดเพื่อนกันชัดๆ

“ฮึก กันต์”

คนตัวเล็กยืนร้องไห้กับเพื่อนคนเดียวในชีวิตเธอที่พึ่งจะเสียไปเพราะเเค่อารมณ์ร้อนของตัวเธอเอง

ที่ไม่ยอมบอกเรื่องรูปหลุดนั้นกับที่เมฆจะช่วยเธอ

“อึกก ฮืออ เเกทิ้งฉันเเบบนี้จริงหรอ”

มือน้อยเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่หยุดเเล้วเดินเข้าบ้านไปปล่อยโฮร้องยกใหญ่ต่อ

.

.

มาอัพให้เเล้วนะงับบ❤️

เค้ารู้สึกว่าเรื่องนี้เหมือนเเต่งไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่เลยขอโทษน้าทุกคนน!

 

ความคิดเห็น