Chaninart
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ยี่สิบเก้า

ชื่อตอน : บทที่ยี่สิบเก้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ยี่สิบเก้า
แบบอักษร

อิง อี้จางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากที่ได้ยินเสียงความคิดของชิงเหว่ยหลานหรือจวิน สุ่ยหลงผู้ซึ่งเป็นเจ้านายของเขาในร่างมนุษย์​ "ข้ากับท่านไม่เคยพบกันที่ไหนหรอก" เขาบอกคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน

เหว่ยหลานมีสีหน้าที่ฉงนใจ​ทันทีที่ได้ยินคำตอบโดยที่เขานั้นยังไม่ทันได้ถามอะไร "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดอะไรอยู่" ชายตรงหน้าแค่นยิ้มออกมาอีกครั้ง "ข้ามีพรสวรรค์​นี้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด พี่ชายข้าที่พวกท่านเจอวันนั้นก็เช่นกัน"

"จวิน เฟยหลงเมื่อคราวก่อนใช่หรือไม่" เหว่ยหลานยังคงถามต่อไม่หยุด "ใช่แล้ว แต่ความจริงนั้นเขาไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของข้าหรอกนะ เขาเป็นเพียงแค่พี่ชายของเจ้านายข้า คนที่มีบุญคุณ​กับข้าที่สุดซึ่งตอนนี้เขากำลังมีปัญหาใหญ่ข้าจึงอยากมาช่วยเขาสักหน่อย" ดวงตาที่เป็นประกายเงาวับ​ของเขานั้นกำลังสื่อถึงความหมาย

"แล้วเหตุใดเจ้าต้องอยากฆ่าข้า" นัยน์ตา​ของเขาจากที่ประกายอยู่กลับสั่นไหวเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำถาม "ตอนนั้นข้าเครียดมากจนถูกธาตุไฟ​เข้าแทรกน่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ" คำโกหกของเขานั้นไม่ได้ทำให้เหว่ยหลานเชื่อแต่อย่างใด

"เพื่อเป็นการไถ่โทษ ท่านอยากให้ข้าทำอะไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นอย่างอ่อนโยน "ข้าไม่ต้องการอะไรหรอก เพียงแค่ท่านรู้สึกผิดแล้วมาขอโทษก็พอแล้ว" เหว่ยหลานตอบด้วยสีหน้าเป็นมิตร "ข้าขอถามอะไรเจ้าได้มั้ย" คังเยว่ที่เงียบอยู่นานจึงเอ่ยถามขึ้น

"ข้าไม่ได้จับตัวศิษย์​ที่มากับเขาไปหรอกนะ" เขาตอบพร้อมมองหน้าเหมิงรานที่ยืนแค้นใจอยู่ "ถ้าไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใคร!" ชายหนุ่มผู้อารมณ์​ร้อนโพล่งขึ้นด้วยโทสะ "แล้วแต่เจ้าจะคิด หากเจ้าลองทบทวนดูดีๆละก็ความสามารถของข้านั้นไม่จำเป็นต้องกลัวเจ้าถึงขั้นต้องพูดปดหนิ จริงมั้ย?"

คำพูดของอี้จางทำให้เขาหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาอย่างบริสุทธิ์​ "นั่นก็จริงของท่าน ข้าต้องขอโทษด้วยที่พวกเราสงสัยท่าน" เหว่ยหลานก้มคำนับเป็นการขอโทษอย่างรู้สึกผิด คนตรงหน้าจึงก้มรับคำขอโทษ "ให้ข้าช่วยพวกท่านตามหาผู้ที่สังหารศิษย์​ร่วมสำนักของท่านเพื่อเป็นการไถ่โทษเมื่อครั้งที่ข้าวู่วามได้หรือไม่"

"งั้นข้าต้องขอรบกวนท่าน" เหว่ยหลานยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร "หลานเกอ ยอดฝีมือผู้นี้จะเชื่อใจได้จริงหรือ ถ้าเกิดเขาหลอกล่ะ" คังเยว่ดึงแขนของผู้เป็นพี่ออกมาคุยเป็นการส่วนตัว "เจ้าคิดว่าความสามารถ​ระดับเขานั้นจำเป็นต้องมีลูกไม้อะไร ถ้าอยากจะสังหารเราเขาก็สามารถลงมือได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว"

เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ "ถ้าท่านมั่นใจขนาดนั้น ข้าก็จะเชื่อท่าน" เขาทั้งสองหลังจากที่ตกลงกันเสร็จก็เดินกลับมารวมกลุ่มอีกครั้ง "งั้นตามนี้เลยนะ" อี้จางเอ่ยขึ้นอย่างต่อเนื่อง "ข้าจะไปหาร่องรอย ถ้ามีอะไรข้าจะรีบมาบอกพวกเจ้าทันที"

พูดจบอี้จางก็ใช้วิชาเหินฟ้าจากไปอย่างรวดเร็ว "เรากลับไปพักกันเถอะ นี่ก็เริ่มจะค่ำมากแล้ว" เหว่ยหลานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแล้วเดินนำหน้าไปอย่างไม่รอใคร "หลานเกอ รอข้าด้วยสิ่" คังเยว่รีบเดินตามไปโดยที่มีเหมิงรานเดินตามหลังมาเช่นกัน

{ End }​

ความคิดเห็น