novelrealm
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 415 : ถึงที่หมาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 415 : ถึงที่หมาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 415 : ถึงที่หมาย
แบบอักษร

รุ่งเช้ามาเยือน แสงตะวันสาดส่องมาแต่ไกล... เฉินเซี่ยงถอนหายใจด้วยอารมณ์หลากหลาย เขาไม่ทราบว่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเป็นยังไงบ้าง เขารู้เพียงการเดินทางของตนนั้นไม่ง่าย เขาต้องผ่านอุปสรรคมากมายก่อนจะมาถึงจุดนี้ ซึ่งยามนี้เขาอยู่ใกล้จุดหมายเป็นอย่างมาก 

  

  

แม้จะช้าไปบ้าง แต่เฉินเซี่ยงยังคิดว่าการบินของเขานั้นรวดเร็ว เขาเดาไว้ว่าอย่างน้อยๆ เขาต้องติด 10 อันดับแรก 

  

  

ตอนแรกเขามั่นใจว่าเขาสามารถชิงตำแหน่งผู้ชนะการแข่งขันในรอบนี้ได้ แต่เมื่อได้เห็นความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของหลานหลานแล้ว เขาจึงทราบว่าตนเองคิดผิด ผู้เยาว์ที่ทรงพลังในแผ่นดินราชาช่างมีมากมายนัก 

  

  

ตอนนี้เฉินเซี่ยงมั่นใจว่าด้วยความเร็วของผู้เข้าแข่งขันอื่นๆ แล้ว หากพวกมันไม่ถูกขัดขวาง บางทีพวกมันอาจจะไปถึงจุดหมายได้เร็วกว่าตัวเขา 

  

  

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เฉินเซี่ยงเพียงรู้สึกเกลียดชังหวางเสวียนที่จงใจใช้อุปสรรคต่างๆ เข้าขัดขวางจนทำให้เฉินเซี่ยงเสียเวลาไปมาก 

  

  

แต่เฉินเซี่ยงก็ยังคิดว่าตั้งแต่ที่เขามา เขาได้ทำให้วังเทพยุทธ์สูญเสียไปไม่น้อยเช่นกัน ดังนั้น เขาจึงแอบรู้สึกมีความสุขอยู่ในใจเพราะอย่างน้อยๆ เขาก็ได้เห็นหวางเสวียนโกรธแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ 

  

  

นอกจากนี้ ยังมีสิ่งที่เป็นประโยชน์กับเฉินเซี่ยงอย่างที่สุดคือ ความทรงจำของผู้เชี่ยวชาญด้านข่ายพลังทั้ง 4 คน สิ่งนั้นนับเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่ง เมื่อเฉินเซี่ยงใช้ออกด้วย ‘สาปวิญญาณ’ เขาสามารถแปรเปลี่ยนความทรงจำและประสบการณ์ของอีกฝ่ายมาเป็นของตนได้ บางคนใช้เวลาอย่างยาวนานในการเรียนรู้ข่ายพลัง แต่เฉินเซี่ยงสามารถครอบครองมันได้ด้วยเวลาเพียงไม่นาน 

  

  

การจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในข่ายพลังนั้นไม่ง่ายนัก การเรียนรู้ข่ายพลังต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลทั้งยังมีความอันตรายสูง หากข่ายพลังผิดพลาดเพียงเล็กน้อย มันย่อมระเบิด ด้วยเหตุการณ์ที่อันตรายเช่นนั้น เฉินเซี่ยงเคยได้ยินว่ามีผู้มากมายตกตายเพราะข่ายพลัง 

  

  

ตราบใดที่เขาสามารถนำเอาความทรงจำที่ล้ำค่าเหล่านั้นไปใช้ได้ตามใจปรารถนา เมื่อนั้นเขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในข่ายพลัง อีกอย่าง เขายังมีคัมภีร์ผู้สร้างในครอบครอง มีข่ายพลังและรูปแบบวิญญาณที่ราวกับสมบัติ ทำให้รากฐานความรู้ในเรื่องข่ายพลังของเขามั่นคง หากเขาใช้เวลาศึกษามันจนเชี่ยวชาญพอ เขาย่อมเริ่มสร้างอุปกรณ์ขึ้นมาได้ 

  

  

เฉินเซี่ยงพุ่งทะยานบนท้องฟ้าในระดับที่สูงมาก แม้เขาจะใช้ปีกเพลิงขนาดยักษ์ในการบิน แต่หมู่เมฆที่อยู่เบื้องล่างยังสามารถบดบังตัวเขากระทั่งผู้ที่อยู่ภาคพื้นยังไม่สามารถมองเห็น เพียงแต่เขายังสามารถใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่น่าเกรงขามของตนสำรวจสิ่งที่เกิดขึ้นบนภาคพื้นได้ ระหว่างทาง เฉินเซี่ยงพบคนมากกว่า 20 คนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เขาเดาว่าคนเหล่านั้นคงวิ่งอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก 

  

  

หากคำนวณจากความเร็วในการวิ่งตะบึงแบบไม่หยุดพักแล้ว ไม่เกิน 10 วันคนเหล่านั้นก็จะไปถึงจุดหมาย เฉินเซี่ยงเดาว่าบางทีหวางเสวียนอาจจะแอบช่วยศิษย์ของพวกมัน เพราะเมื่อศิษย์ของพวกมันไปไกลเกินกว่าครึ่งทาง กู่ตงเฉินและหวู่ไคหมิงย่อมไม่ทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น 

  

  

คนของวังเทพยุทธ์นั้นมีอยู่มากมาย การช่วยศิษย์ของพวกมันโกงย่อมไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เฉินเซี่ยงยังคงพุ่งทะยานแซงคนเหล่านั้นไป ระหว่างทางเขายังพบเจอผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ อยู่บ้าง 

  

  

“การแข่งขันนี้จะคัดผู้เข้าแข่งขันออก 30 คน คนเหล่านั้นล้วนตามหลังข้า หากไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เกิดขึ้น ข้าย่อมผ่านการทดสอบได้อย่างง่ายดาย” เฉินเซี่ยงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากไม่ใช่เพราะวังเทพยุทธ์จงใจขัดขวางเพื่อทำให้เขาถูกคัดออกจากการแข่งขันในรอบต่อไป มันคงไม่ทำให้เฉินเซี่ยงอารมณ์เสียขนาดนี้ 

  

  

3 วันผ่านไป.... เฉินเซี่ยงไล่แซงผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้บ้าง ซึ่งยามนี้ จุดหมายปลายทางก็อยู่เบื้องหน้าของเขาแล้ว มันคือภูเขาสูงเสียดฟ้า ที่ยอดภูเขามีเวทีพร้อมกับระฆังทองแดงขนาดใหญ่ หากเฉินเซี่ยงเคาะระฆังได้ นั่นหมายความว่าเขาได้มาถึงจุดหมายแล้ว 

  

  

แม้เฉินเซี่ยงจะมองเห็นจุดหมาย แต่มันยังอยู่ห่างไกลเพราะภูเขาลูกนั้นมีขนาดใหญ่มาก มันสูงเสียดแทงเข้าไปในหมู่เมฆ หากเคลื่อนที่ด้วยการวิ่ง กว่าจะขึ้นไปบนยอดเขาได้คงต้องใช้เวลานานมาก 

  

  

“เร่งความเร็วเต็มที่!” เฉินเซี่ยงกังวลว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นอีกครั้งจนทำให้เขาต้องเสียเวลา ดังนั้น! ปีกแห่งหงส์เพลิงของเขาพลันลุกโหมด้วยเพลิงมากขึ้น ขยายใหญ่มากขึ้น นอกจากนี้ ปีกเพลิงของเขายังอัดแน่นไปด้วยสายฟ้าที่รุนแรงขับส่งเป็นแรงระเบิดทำให้ความเร็วในการบินของเขาเพิ่มมากขึ้น 

  

  

ที่ยอดเขามีผู้คนมากมาย พวกเขาเห็นเฉินเซี่ยงกำลังตรงเข้ามา เฉินเซี่ยงกระพือปีกเพลิงขนาดยักษ์ทั้งใต้เท้าทั้งสองข้างของเขายังปรากฏบอลปราณสีคราม ทุกคนที่เห็นล้วนตกตะลึงเพราะความเร็วในการบินของเฉินเซี่ยงนั้นน่าอัศจรรย์เป็นอย่างมาก 

  

  

เฉินเซี่ยงทะยานแหวกอากาศเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เดิมที่เฉินเซี่ยงยังอยู่ห่างจากยอดเขาอยู่มาก แต่เมื่อเขาเร่งความเร็วเต็มที่ ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ทำให้ตัวเขาดูราวกับลำแสงสีแดงแหวกผ่านอากาศพุ่งตรงมาที่ยอดเขา 

  

  

เฉินเซี่ยงร่อนลงบนเวทีที่อยู่บนยอดเขาอย่างดงามก่อนจะเดินตรงเข้าไปเคาะระฆังขนาดยักษ์ 

  

  

เสียงระฆังดังกังวานทั่วท้องนภา เมื่อเสียงระฆังหยุดลง ชายชราผู้หนึ่งจึงตะโกนขึ้น “เฉินเซี่ยงได้อันดับที่ 15!” 

  

  

หลานหลานเคลื่อนเข้ามาข้างกายเฉินเซี่ยง ปากเล็กๆ ของนางขยับพลางกล่าว “อันดับที่ 15.... เจ้าช้ามาก!” 

  

  

เฉินเซี่ยงหัวเราะพลางกล่าว “สาวน้อย... หากเจ้าถูกผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตอันยิ่งใหญ่เข้าขวางตั้งแต่เริ่ม ถูกฝูงวิหคราชสีห์วานรกว่าหลายพันตัวเข้าจู่โจม ถูกข่ายพลังแรงโน้มถ่วงตรึงร่างจนไม่สามารถขยับหรือกระทั่งใช้ปราณได้ และท้ายที่สุด ยังถูกผู้เชี่ยวชาญในขอบเขตอันยิ่งใหญ่ที่ครอบเส้นโลหิตราชาเข้าจู่โจมอีก เจ้าคิดว่าเจ้าจะรวดเร็วได้ขนาดข้ามั้ย?” 

  

  

“แต่นับว่าโชคดีที่คนพวกนั้นเป็นแค่ขยะ พวกขอบเขตอันยิ่งใหญ่ที่เข้าขัดขวางตั้งแต่ตอนแรกน่าจะบาดเจ็บสาหัส ส่วนฝูงวิหคราชสีห์วานร หากไม่ล้มตายย่อมบาดเจ็บสาหัส ส่วนไอ้พวกผู้เชี่ยวชาญข่ายพลังทั้ง 4 คน... ฮ่าฮ่า ข้าอัดปราณกระแทกใส่พวกมันจนเส้นลมปราณทั้งร่างของพวกมันได้รับบาดเจ็บ ส่วนเจ้านักสู้ที่ครอบครองโลหิตราชา ข้าก็ทำลายกระบี่ทองสมบัติล้ำค่าของมันทั้งยังทุบตีมันจนบาดเจ็บสาหัส! ถึงจะมีพวกมันเป็นอุปสรรค แต่ยังนับว่าไร้ประโยชน์อยู่ดี” 

  

  

เฉินเซี่ยงกล่าวพลางจ้องมองหวางเสวียน ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด กู่ตงเฉินและหวู่ไคหมิงเองก็ไม่ต่างกัน เพราะพวกเขามารออยู่ที่นี่ก่อน เมื่อผู้ที่เข้าแข่งขันคนอื่นมาถึง พวกเขาได้สอบถามและพบว่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ไม่พบอุปสรรคเลย ทำให้มุ่งหน้ามายังที่แห่งนี้ได้อย่างง่ายดาย 

  

  

แต่เฉินเซี่ยงกลับต้องพานพบอุปสรรคอย่างต่อเนื่อง ทั้งในตอนท้าย ยังมีนักสู้ผู้ครอบครองเส้นโลหิตใช้กระบี่เข้าจู่โจมเขาอีก! 

  

  

เฉินเซี่ยงคือคนของเฉินเซี่ยงหวู่แผ่นดินใหญ่ เหล่าผู้ยิ่งใหญ่มากมายย่อมต้องมาจับตาดูเขา 

  

  

ฮวาเซียงเยว่กล่าวพลางยิ้ม “แผ่นดินราชาช่างอัธยาศัยดีนัก พวกท่านถึงกับส่งคนมากมายไปต้อนรับขับสู้เฉินเซี่ยง แต่สุดท้ายเขายังสามารถคว้าอันดับที่ 15 มาได้... พวกท่านช่างน่าอายนัก!” 

  

  

“หวางเสวียน ท่านไม่คิดเหรอว่าการกระทำของท่านมันน่าสะอิดสะเอียน? หากท่านไม่ชอบที่เฉินเซี่ยงเข้าร่วมงานประลองราชา ท่านแค่เอ่ยมา ข้ารับรองว่าเขาต้องถอนตัวแน่... แต่ท่านจำเป็นต้องใช้วิธีที่น่ารังเกียจแบบนี้ด้วยเหรอ? ข้าจะบอกท่านให้... อย่าได้หลงคิดว่าแผ่นดินราชาของท่านแข็งแกร่งที่สุดจนทุกคนต้องหวาดกลัว! หากครั้งหน้าท่านยังทำแบบนี้อยู่ ข้า...หลิวเมิ่งเอ๋อจะทำให้ชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของท่านสิ้นสุดลงด้วยมือของตัวเอง!” 

  

  

หลิวเมิ่งเอ๋อโกรธแค้นเป็นอย่างมาก คลื่นความเย็นแผ่ปกคลุมทั่วยอดเขากระทั่งยอดเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง ด้วยพลังของนางทำให้ผู้คนรู้สึกอยากจะคุกเข่าศิโรราบ 

  

  

ผู้คนทั่วทั้งเวทีเงียบสนิท หวางเสวียนขมวดคิ้วพลางขับความเย็นที่แทรกซึมเข้าไปในร่างกายออก ผู้คนล้วนไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลิวเมิ่งเอ๋อถึงต้องทำขนาดนี้!! .......................... 

ความคิดเห็น