ผืนแพร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.4 ความลับ...ไม่ใช่ของนิ่ม

ชื่อตอน : EP.4 ความลับ...ไม่ใช่ของนิ่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 921

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 ความลับ...ไม่ใช่ของนิ่ม
แบบอักษร

4

ความลับ...ไม่ใช่ของนิ่ม

 

“คุณฟ้าจะพานิ่มไปไหน?”

นุ่มนิ่มสงสัยแล้วสงสัยอีก ถามไปตั้งหลายรอบ แต่คนที่ลากข้อมือของเธอกลับไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น เขาพาเธอมาที่รถ จับเธอยัดใส่เบาะข้างคนขับ จัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดิบดี

“นั่งนิ่งๆ ถ้าไม่อยากโดนฉันมัดมือมัดเท้า” เขาขู่เธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมสายตาจริงจัง

“ก็บอกมาก่อนสิว่าจะพานิ่มไปไหน?”

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ” พูดจบสายฟ้าก็ปิดประตูรถแล้วอ้อมไปขึ้นรถที่ฝั่งคนขับแล้วก็ขับรถออกไป

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นตึกเก่าแล้วดัดแปลงให้ออกมาเป็นเหมือนอู่ซ่อมรถผสมผสานกับความเป็นลอฟต์และอินดัสเทรียล

“คุณฟ้าพานิ่มมาที่นี่ทำไม?” นุ่มนิ่มเอ่ยถาม ขณะที่สอดสายตามองทั่วพื้นที่นั้น ก่อนที่สายตาของเธอจะไปหยุดที่ป้ายไฟ

“นิว การ์ลาจ?” เธออ่านออกมาเป็นเสียงเบาๆ

“เธอจำคาเฟ่ที่ชื่อการ์ลาจได้ไหม?” สายฟ้าเอ่ยถาม

“จำได้...อยู่ข้างๆนี่ใช่ไหม?” นุ่มนิ่มเลิกคิ้วถาม

“ตอนนี้มันย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว และเธอจะได้เข้าไปคนแรก...เข้าไปสิ”

“เดี๋ยวคุณฟ้า...นิ่มงงอ่ะ การ์ลาจกับนิว การ์ลาจ ต่างกันยังไง?”

“การ์ลาจเดิมไม่มีแล้ว ตอนนี้มีแต่นิว การ์ลาจ และมันเป็นของฉัน มันจะเปิดคืนนี้เป็นคืนแรก ฉันอยากให้เธอเข้าไปข้างใน เลิกถามแล้วเข้าไปสักที” ว่าแล้วสายฟ้าก็เข้าไปลากแขนเล็กของนุ่มนิ่ม ก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปด้านในนิว การ์ลาจ

“แล้วทำไมคุณฟ้าต้องอยากให้นิ่มเข้ามาเป็นคนแรกด้วยอ่ะ?” นุ่มนิ่มยังสงสัยไม่หยุด

“ฉันจะให้เธอมาเจิมร้านไง” เขาเลยตัดปัญหาด้วยการตอบคำถามนั้นแบบกวนประสาท

“เจิม? ทำไมต้องเจิมด้วยอ่ะ? แล้วทำไมต้องเป็นนิ่ม? ทำไมคุณฟ้าไม่พาคุณวี กับคุณเมโกะมาด้วย?”

“ถามมากจังวะ?! มานั่งนี่!” สายฟ้าดันไหล่เล็กให้ไปนั่งลงที่เก้าอี้หน้าบาร์ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในบาร์ เริ่มหยิบอุปกรณ์ชงม็อกเทลขึ้นมาชง

“ที่นี่เป็นของคุณฟ้าจริงๆเหรอ?” นุ่มนิ่มยังคงเพลิดเพลินกับสไตล์อันแปลกตาของคาเฟ่แห่งนี้

“อืม ฉันหุ้นกับเจ้าของเก่า เฮียจีนไง เธอจำได้ใช่ไหม?”

“จำได้ ดีจังเลยนะ...ที่คุณฟ้ามีกิจการเป็นของตัวเอง” เธอยกยิ้ม มองชายหนุ่มที่กำลังชงเครื่องดื่ม

“เธอชอบไหม?” แล้วเขาก็ถามขึ้นมาอย่างลืมตัว

“หืม?”

“ฉัน...หมายถึงที่นี่เป็นไง ชอบบรรยากาศหรือเปล่า? คิดว่ามันจะไปได้ดีไหม?”แล้วเขารีบแก้ทันควัน

“ก็ชอบนะ สวยและเท่ๆ ดิบๆ แล้วก็โปร่งดีด้วย ไม่เหมือนการ์ลาจเดิม...ว่าแต่...ตกลงนิ่มมาที่นี่ทำไมอ่ะคุณฟ้า?” หญิงสาวยื่นหน้าไปถามร่างสูงตรงหน้าด้วยความสงสัย

“ก็บอกว่ามาเจิมร้านไง” เขากดสายตาดุดันใส่เธอ

“จะเจิมยังไงอ่ะ? นิ่มไม่ใช่พระนะ” เธอเบะปากทำแก้มป่อง

ปึก!

ขณะนั้นสายฟ้าก็กระแทกแก้วม็อกเทลลงบนเคาน์เตอร์บาร์

“อะไรอ่ะคุณฟ้า?” นุ่มนิ่มขมวดคิ้วมองเครื่องดื่มตรงหน้าก่อนจะถามขึ้น

“เวอร์จิ้น โมจิโตะ” เขาเอ่ยตอบ

“ให้นิ่มกินเหรอ?”

“ทำไมวันนี้เธอถามเยอะจังวะ ฉันทำให้เธอนั่งมองมันมั๊ง!”

“แหะๆ” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มนั้นขึ้นมาจิบเบาๆ

“เป็นไง?” เขายิ้มถาม

“อร่อยจัง...ไม่เห็นรู้เลยว่าคุณฟ้าทำอะไรแบบนี้ก็เป็นด้วย”

“เอามาหนึ่งร้อยห้าสิบบาท” ว่าแล้วเขาก็แบมือหนาไปตรงหน้าเธอ

“ห่ะ?!”

“แก้วนี้ร้อยห้าสิบ จ่ายเงินมา”

“ทำไมต้องจ่ายอ่ะ? นิ่มไม่ได้สั่งสักหน่อย คุณฟ้าทำให้นิ่มเองอ่ะ”

“เขาเรียกว่าเปิดบิล เธอมากินฟรี คืนนี้ฉันจะขายได้ได้ยังไง”

“คืนนี้ร้านเปิดเหรอคุณฟ้า?”

“อืม จะเปิดคืนนี้เป็นคืนแรก เดี๋ยวไอ้พัตก็คงมา...จ่ายเงินมานิ่ม อย่ามาเนียน”

“โถ่! เป็นเถ้าแก่แล้วยังจะงกอีกนะ คุณฟ้าเนี่ย” เธอเบะปากใส่เขา ก่อนจะหยิบเงินสองร้อยออกมาวางบนมือเขาอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้

“เอาไปเลยสองร้อย ไม่ต้องทอนนะ นิ่มให้ทิปส์”

“หึ! กินอีกสิ...กินให้หมดแก้วเลย”

“หืม? ถ้ากินหมดแล้วนิ่มจะเมาไหมอ่ะ?”

“จะเมาได้ไง มันเป็นม็อกเทล ฉันไม่ใส่แอลกอฮอล์ โตป่านนี้แล้วยังไม่ออกอีกเหรอว่าอะไรกินแล้วเมา อะไรกินแล้วไม่เมา”

“ก็นิ่มไม่ได้เก่งเหมือนคุณฟ้านี่!”

“นิ่ม...” ในตอนนั้นชายหนุ่มก็เริ่มลังเลที่จะถามเธอ

“จะว่าอะไรนิ่มอีกล่ะ?!”

“ตอนอยู่ที่ร้านกาแฟ ฉันได้ยินวีพูดถึงความลับ เธอบอกความลับสองคนนั้น แต่ไม่บอกฉันเหรอ?” สายฟ้าจ้องหน้านุ่มนิ่มด้วยสายตาจริงจัง แล้วคนถูกจ้องก็หลบตามองต่ำในทันที

“เปล่าสักหน่อย”

“งั้นสองคนนั้นพูดถึงความลับอะไร?”

“คุณฟ้า...”

“ทำไมต้องมีความลับวะ? ทำไมต้อง...ช่างแม่งเหอะ!” แล้วเขาก็บอกปัด เพราะวันนี้เป็นวันดี เขาเลยไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับเธอ

“คุณฟ้า มันไม่ใช่ความลับนิ่มหรอก ที่บอกไม่ได้...เพราะมันเป็นความลับของคนอื่น” สุดท้ายเธอก็ยอมบอกเขา ถึงจะไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร แต่ก็อยากจะบอกเพื่อให้เขาสบายใจ

“แล้วมันเป็นความลับของใคร?”

“นิ่มบอกไม่ได้...คุณฟ้าอย่าถามเลย ไหนบอกว่าจะไม่อยากรู้แล้วไง?”

“แล้วความลับของเธอล่ะ? มีไหม? มีอะไรเกี่ยวกับตัวเธอที่คนอื่นรู้แต่ฉันไม่รู้ไหม?”

“ไม่มีหรอก ถ้านิ่มคิดจะมีความลับ...คนเดียวที่จะได้รู้ก็มีแค่ตัวนิ่มเอง” เธอหลบตาเขาตลอดทุกครั้งที่พูดถึงความลับ

“แต่ฉันไม่อยากให้เธอมีความลับกับฉัน ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร ถ้ามันเกี่ยวกับเธอ...ฉันอยากรู้ทุกเรื่อง” ยังไงเขาก็ยังรู้สึกว่านุ่มนิ่มมีความลับ

“นิ่มบอกแล้วไง...ว่าไม่มี เชื่อสิ...ว่าถ้านิ่มมีอะไร นิ่มจะบอกคุณฟ้า” เธอฉีกยิ้ม ก่อนจะหยิบแก้วม็อกเทลขึ้นดื่ม แล้วหันมองไปรอบๆนิว การ์ลาจ

ทั้งสองที่อยู่ตรงบาร์นั้นไม่รู้ตัวเลยว่า พวกเขากำลังถูกแอบมองอยู่ไกลๆ เป็นจีนกับเบลล์ คู่รัก คู่ชีวิตที่ผ่าร้อนผ่านหนาวกันมามากนั่นเองที่ยืนมาจากด้านในออฟฟิศที่เป็นกระจกดำ ด้านนอกมองไม่เห็นด้านใน แต่ด้านในสามารถมองออกข้างนอกได้

“ที่สายฟ้าให้เบลล์สอนทำม็อกเทล ที่แท้ก็จะมาหลีสาวนี่เอง” เบลล์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“คนนี้มันไม่ใช่แค่หลีหรอกเบลล์...ไอ้ฟ้ามันเอาจริง ไม่งั้นมันคงไม่พามาเจิมร้านหรอก”

“ฟ้าคงอยากให้ผู้หญิงที่เขาชอบได้เห็นความสำเร็จของเขาเป็นคนแรก แบบนั้นใช่ไหม?” เบลล์หันไปถามจีน หรือเฮียจีนที่เป็นทั้งหุ้นส่วนและรุ่นพี่สองสายฟ้า

“เห็นมันแข็งกระด้างแบบนั้น ที่จริงไอ้ฟ้าเนี่ย...โรแมนติกสุดยอด จะติดอยู่อย่างเดียวคือปากแข็งนี่แหละ” จริงอย่างที่จีนว่า ถ้าสายฟ้าจะติดอะไรสักอย่าง มันก็คงติดตรงที่เขาปากแข็งและไม่เคยบอกออกไปตรงๆว่าเขารู้สึกยังไง...

 

ถึงนิ่มจะโกหกไม่เก่ง

แต่ถ้าสัญญาไว้แล้วว่าจะเก็บเป็นความลับ นิ่มก็จะไม่พูดเด็ดขาด

ว่าแต่...ทำไมนิ่มจะต้องมีมือถือตั้งสองเครื่อง อีกเครื่องเอาไว้คุยกับใครอ่ะ?

ความคิดเห็น