Kan_hola

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ประเดิมบทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ประเดิมบทนำ
แบบอักษร

ประเดิมบทนำ

ดับกลางศาล

 

 

“ศาลได้เล็งเห็นแล้วว่ายังมีอีกหลายจุดของคดีที่ยังขาดข้อมูลที่จะใช้ประกอบการพิจารณาคดี ศาลจึงมีความจำเป็นที่จะต้องเลื่อนการพิจารณาคดีออกไปก่อน​ แล้วจะนัดมาอีกครั้งเมื่อมีหลักฐานที่แน่นหนากว่านี้”

 

“ปัง!”

 

เสียงค้อนแห่งความยุติธรรมฟาดลงกลางโต๊ะ​ บ่งบอกถึงเจตจำนงแน่วแน่ของผู้พิพากษาที่อยู่บนบัลลังก์แล้ว ร่างสง่างามค่อยๆก้าวลงมา แล้วเดินตรงจะออกจากห้องพิจารณาคดีไป แต่ผู้ช่วยของเธอก็วิ่งกรูเข้ามาก่อน

 

“ท่านคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ​ คือเขา...” ไม่ทันที่ผู้ช่วยของเธอจะพูดจบ​ เสียงชายผู้เป็นญาติของโจทก์ในคดีที่เธอตัดสินจบไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็ดังขัดขึ้น

 

“ไร้ซึ่งความยุติธรรม ท่านเห็นแก่เงินหรืออย่างไร ท่านถึงได้ตัดสินให้พ่อผมถูกฆ่าเพราะโดนชิงทรัพย์เช่นนี้!!”

 

“ฉันตัดสินตามเอกสารและหลักฐาน ทุกอย่างเป็นไปด้วยความถูกต้องและยุติธรรม ผู้ต้องหาก็ได้รับโทษตามกฎหมาย”

 

“แบบนี้มันไม่ถูกต้อง พ่อผมไม่ได้ตายเพราะถูกชิงทรัพย์ ก็ในเมื่อความจริงไอพวกค้ายามันฆ่าพ่อผมเพื่อปิดปาก!!”

 

'จะเป็นไปได้ยังไงก็ในเมื่อเอกสารที่เธอได้รับนั้น​ ไม่มีเอกสารไหนที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดเลย!!'

 

คำพูดเพียงประโยคเดียวของเขานั้น​สามารถเปลี่ยนให้ศาลที่น่าเคารพแห่งนี้​ กลายเป็นตลาดสดได้ในพริบตา

 

ร่างของผู้พิพากษาสาวสวยอย่างจวินลู่ฟางแน่นิ่งตกตะลึง แต่ตกใจอยู่ได้ไม่นานก็มีผู้มาเยือนอีกคน จนตอนนี้เธอเริ่มคิดแล้วว่าวันนี้มันเป็นวันอะไรกัน คนถึงได้เข้าออกศาลกันเยอะขนาดนี้

 

 

"ท่านคะ​ คุณแม่ของท่านประสบอุบัติเหตุ​เสียชีวิตแล้วค่ะ ท่านคะ ท่านคะ!!!"

 

"ตุบ!"

 

ร่างของจวินลู่ฟางทรุดลงทันทีที่ได้ฟัง สติที่เธอมีอยู่น้อยนิดก็ค่อยๆดับลง ภาพรอบตัวค่อยๆเลือนราง ไม่นานทุกอย่างก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำ

 

หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว...ครอบครัวเดียวที่เธอเหลืออยู่ได้จากเธอไปแล้ว​

 

ณ​ ชายแดนแคว้นมู่

 

"พวกเจ้าสองคนพักตรงนี้ก่อนก็ได้​ เดี๋ยวข้าขอไปเดินดูรอบๆก่อน" ชายรูปร่างสูงกำยำเอ่ยบอกผู้ติดตามทั้งสองของตน​ แล้วเดินจากไปอย่างไม่เร่งรีบ

 

"ขอรับคุณชาย"

 

ท้องฟ้าสดใส​ ไร้เมฆปกคลุมสุริยัน​ต้นไม้ลู่ลอยตามลมอากาศช่างปลอดโปร่งน่ารื่นรมย์​ใจ​ แต่กู่ฮ่าวหรานคงนึกไม่ถึงแน่ว่า​ นับจากวันนี้ไป​เขาจะต้องใช้ชีวิตร่วมกับ...ภรรยาที่สวรรค์ประทานมาให้

 

จู่ๆท้องฟ้าเริ่มปรากฎเมฆหมอก​ ลมพัดแรงขึ้นจนต้นไม้บางต้นล้มหักลง​ ฟ้าผ่าบ้างในบางจุด​ ระหว่างที่กู่ฮ่าวหรานกำลังหาที่กำบังพายุ​ ก็มีร่างหญิงสาวผู้หนึ่งตกลงมา​

 

"ตุบ!"

 

ด้วยสัญชาตญาณ​บางอย่างในตัวเขาบอกให้เอื้อมมือไปรับร่างสตรีจากฟ้าลงมาในอ้อมกอดแกร่งของเขาจวินลู่ฟางได้ตกลงมาอยู่ในอ้อมกอดของกู่ฮ่าวหรานแล้ว​ ​เธอตกอยู่ในอ้อมแขนเขา​แต่เธอก็ยังไม่ลืมตาขึ้น

 

"ไม่ต้องมาแกล้งหลับ​ ข้าไม่ได้โง่"

 

จวินลู่ฟางยังคงหลับตาพริ้ม​ นอนแน่นิ่งในอ้อมกอดชายปริศนาแต่ความสุขในการนอนของนางก็ต้องถูกทำลายลง​ เพราะจู่ๆเขาก็จับดึงตานางให้ลืมขึ้นมองเขา จวินลู่ฟางมองภาพเลือนรางข้างหน้าอย่างงุนงง​

 

"อยากตายๆๆ​ ฮือ​ ฮึกๆ​ แม่มารับหนูหน่อยยย" เสียงร่ำไห้ของเธอเอ่ยขึ้น​ อีกทั้งยังยกแขนทั้งสองขึ้นทุบอกของเขา​ แต่ดิ้นอยู่ได้สักพักเธอก็หลับไป

 

บุรุษผู้ที่โดนทุบตีไม่ขยับตัวแม้เพียงนิด​ กู่ฮ่าวหรานยังคงสับสนมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อเขาเห็นเธอตกลงมาจากฟ้า​ มันพลันทำให้เขานึกถึงคำทำนายไร้สาระของท่านอาจารย์

 

(...จงจำไว้ ทุกอย่างในใต้หล้าจะเปลี่ยนแปลง ความดำมืดแห่งชนชั้นจะจางหาย ต่อแต่นี้จะมีแต่ความเจริญรุ่งเรือง นางผู้สวรรค์ประทานมาจะเป็นคนนำความรุ่งเรืองมาให้ นางผู้ตายและเกิดใหม่ นางคือว่าฮูหยินของบุตรชายเพียงคนเดียวขององค์หญิงผู้ถูกถอดยศ)

 

"ไร้สาระ นางที่สวรรค์ประทานมาจะอยากตายหรือไร และถ้าหากตายตอนหลับมันจะไปมีความรู้สึกเจ็บทรมานก่อนตายได้อย่างไร..."

 

ริมฝีปากของร่างสูงกำยำยกยิ้มขึ้นอย่างไร้สาเหตุ​ มือหนาของกู่ฮ่าวหรานเกลี่ยผมที่ปรกหน้านางอย่างอดไม่ได้​ ใบหน้าของนางนั้นช่างงดงาม

 

ใบหน้าเรียวรูปไข่​ ผิวขาวเนียนละเอียด​ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงก่ำ​ ผมดำสลวยพลิ้วไสว​ ปราศจากปิ่นปักผม​ นางปล่อยผม...ต่อหน้าบุรุษ? แม้เสื้อผ้าของนางจะหลุดรุ่ย​และทรุดโทรม​ แต่มันก็ไม่อาจลดทอนความงามนี้ได้เลย​ ช่างเป็นร่างหญิงสาวงดงามที่สุดที่เขาเคยพบเจอมา​ นางตกลงมาจากฟ้าได้อย่างไร​

 

ชายปริศนาในชุดชาวบ้านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอุ้มสตรีผู้นี้ไปที่กระท่อมของเขา​ เพราะถ้าหากเขาปล่อยนางไว้ตรงนี้ผู้เดียว​ คงไม่น่าใช่เรื่องดี

 

เขาอุ้มเธอไปโดยไม่สนใจคำทักท้วงของใคร แม้กระทั่งคนสนิทก็ตาม

 

"คุณชาย...แต่ทำแบบนี้มันจะ.." เพียงตวัดสายตาเดียว​ชายผู้ติดตามของเขาก็จำต้องหุบปากลงอย่างเสียมิได้

 

'ใครจะกล้าขัดใจแม่ทัพอสุราเช่นกู่ฮ่าวหรานกัน​ มี​หวังเขาได้ตายอย่างไม่ทันรู้ตัวแน่'​

 

 

 

อยากเขียนนิยายที่ปนกฎหมายมานานละ

นิยายเรื่องนี้สนองนี้ดตัวเอง​ และเพื่อทบทวน

ความจำความรู้วิชากฎหมายของไรท์เอง 

ด้วยรัก...เฟยฟางเซียน

 

 

ความคิดเห็น