หมูธนู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกิดใหม่เป็นเต่า(เทพ) ตอนที่ 18

ชื่อตอน : เกิดใหม่เป็นเต่า(เทพ) ตอนที่ 18

คำค้น : เพื่อน,กุญแจ,ราชาผีดิบ,แอตแลนติส,ลำแพงพิพากษา,จ้าง,เลี้ยงฉลอง,เต่าธรรมดา,จากโลกเก่า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 50

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกิดใหม่เป็นเต่า(เทพ) ตอนที่ 18
แบบอักษร

“ท่านพ่ออย่าฆ่าคนเลยขอรับ ข้ารู้ความจริงทั้งหมดแล้วรวมทั้งเรื่องที่ท่านทำร้ายพี่ทารันเทียสและมอบตำแหน่งรัชทายาทให้ข้า ข้าจะขอคืนสิทธิให้กับท่านพี–” 

เจ้าชายนอร์เทียสพยุงพี่ชายมาเผชิญหน้ากับบิดาของตน ราชาผีดิบผู้ไม่มีวันตาย 

“หุบปาก!! เจ้ารวมหัวกับพวกกบฏเพื่อล้มล้างข้า โดนไอ้แก่คนใช้มันปั่นหัวไปถึงไหนแล้วล่ะ ...กลับห้องไปซะก่อนที่ข้าจะป่นกระดูกเจ้าไปพร้อมกับพวกมนุษย์ชั้นต่ำที่มันบังอาจมาท้าทายข้า!” 

“รู้ตัวแล้วเหรอ... อาณาจักรแห่งนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอย่างเจ้าอีกต่อไปวลาเฮียร์ลิม เจ้ากับฝูงผีของเจ้าไม่ควรมีอยู่บนโลก” 

เกิดใหม่ได้ไม่ทันไรเจอเข้ากับสุดยอดบอสจนได้ ราชาผีดิบเป็นตัวตนใหม่ที่อาราชิไม่เคยพบเห็นมาก่อน ในเกมฮารเดียมไม่เคยมีสัตว์ประหลาดแบบนี้ คงเป็นความปั่นป่วนของโลกทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดขึ้นมาก  

“นี่เจ้า! ทำไม... ถึงยังพูดได้ เวทของข้าหมอกนิรันดร์ไม่ได้ผลสินะ” 

อาราชิกระอักเลือดพุ่งกระจายด้วยผลของเวททะลุเกราะป้องกัน ผิดพลาดงั้นเหรอ... เรื่องแบบนั้น... แบบนั้นมันไม่เคยมีอยู่ในหัวของอาราชิมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะเขาไม่เคยประมาทให้กับศัตรูที่ต้องเดินเข้าไปปราบมันด้วยตัวเอง 

 

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... 

“ท่านอาราชิ... กินมากเกินไปไม่ดีนะขอรับใกล้จะเข้านอนแล้วด้วย ถ้าอ้วกออกมาข้าไม่รู้ด้วยนะ” 

กริวโดพยายามห้ามอาราชิไม่ให้กินซุปมะเขือเทศมากเกินไป ทั้งที่กำลังจะเข้านอนอยู่แล้ว อาราชิยังกินไม่เลิก ก็เพราะอาราชิบอกว่าซุปมันอร่อยถูกปากเหมือนที่ของเขาแม่เคยทำให้กินตอนที่ยังเป็นมนุษย์ ต่อให้กินหมดหม้อกระเพาะของเขารองรับได้อยู่ดี กริวโดอย่าได้ห่วง 

 

ปัจจุบัน... 

“เอิ่ก... ขอโทษทีมันอั้นไว้ไม่ไหวน่ะ” 

จากสภาพที่ใครเห็นก็ว่าตายสถานเดียว ซุปมะเขือเทศกระจายเกลื่อนพื้น อาราชิเช็ดปากก่อนจะเรอออกมาเสียงดัง จุกท้องไปหมด ก่อนมาถึงห้องโถงเขากลิ้งม้วนตัวไปสองรอบในห้องของเจ้าชายปริศนา และยังจะละอองน้ำเหม็น ๆ ในหมอกนิรันดร์อีก อดทนได้ถึงสิบนาทีถือว่าเก่งแล้ว 

ทั้งที่เป็นงานที่แม่ทัพดาวินอุตส่าห์จ้างอาราชิโดยตรงมันควรจะเป็นความลับ ถ้าเป็นในเกมอาราชิควรเดินตามเควสที่วางไว้ ความสมเหตุสมผลค่อนข้างซับซ้อน ก็เพราะมันเป็นชีวิตจริง! ตอนนี้เสียงเอะอะดังอยู่นอกระเบียง พวกขุนนางมันคงแห่กันมาล้อมวังแห่งนี้เพื่อหวังในอำนาจที่จะได้รับหลังจากวลาเฮียร์ลิมถูกพิชิตลงตามข่าวลือ 

 

อาราชิไม่ยอมให้ใครมาแย่งผลงานไปหรอกนะ  

“พวกหนอนแมลงมันแห่กันมาตายแล้วสินะ ข้าจะสงเคราะห์ให้ ‘สายฝนคำรามแห่งไรจิน’ ” 

เวทธาตุน้ำผสมธาตุสายฟ้าอยู่นอกขอบเขตสกิลพื้นฐานทั้งหมด ทีแรกอาราชิตกใจตาค้างไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีคนใช้พลังเวทนอกขอบเขตได้เหมือนกับเขา  

อาราชิไม่รอให้วลาเฮียร์ลิมฆ่าคนตายเป็นผักปลาอีกแล้ว จบสิ้นกันทีในเวทบทเดียว 

“ ‘ลำแสงพิพากษา’ ” 

“ทำอะไรน่ะ! ระ..เราผู้เป็นอมตะไม่เคยตาย เจ้ามันคนโกหกอาราชิ เจ้าไม่มีทางใช้พลังนั่นได้ แบบนั้น... แบบนั้นมัน... ระดับพระเจ้าแล้ว อ๊าก!!!” 

แสงสว่างเจิดจ้า กระจกทุกบานในห้องโถงแตกเป็นเสี่ยง ลำแสงเส้นตรงสีขาวพุ่งตรงเผาร่างราชาผีดิบจนเกรียม อาราชิคิดไว้แล้วเชียว ถ้าเป็นผี หรือปีศาจทั่วไปป่านนี้คงร่างทะลุเป็นรู หรืออาจจะกลายเป็นผงไปแล้ว  

ดวงจันทร์คล้อยลงต่ำส่องสว่างนวลผ่านหน้าต่างสู่ภายในห้องโถง วลาเฮียร์ลิมมันยังไม่ตายทันที ถึงร่างกายจะไหม้ดำเป็นถ่าน แต่จันทร์คล้ายว่ากำลังเยียวยาบาดแผลให้ผีดิบอย่างเขา  

รอดจากลำแสงพิพากษาได้นับว่าแข็งแกร่งสมกับเป็นตำนานอมตะสองล้านปี คงต้องใช้ลำแสงพิพากษาอีกรอบช่วยให้มันพ้นจากความทรมานไปเร็ว ๆ  

 

“ทำไม... ทำไมมนุษย์อย่างเจ้าถึงทรงพลัง เจ้าเป็นใคร... บอกข้ามาเถอะ แสงจันทร์ฟื้นฟูร่างกายของข้าได้เพียงเล็กน้อย ข้าหนีไม่พ้นเงื้อมมือของเจ้าอีกแล้ว” 

ในสายตาของวลาเฮียร์ลิม อาราชิเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาไม่มีกลิ่นของปีศาจทรงพลัง ถึงแม้จะได้กลิ่นตุ ๆ ของสัตว์จาง ๆ แต่นั่นไม่สำคัญเพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่มนุษย์อย่างอาราชิจะสู้กับเขาผู้เป็นราชาผีดิบอมตะได้อย่างทัดเทียม 

“ข้าเป็นเต่า” 

อาราชิกลับคืนร่างเป็นเต่าให้วลาเฮียร์ลิมได้เห็น และไม่ใช่เต่าธรรมดา แต่เป็นเต่าที่ตัวเล็กกว่าเต่าทั่วไปถึงสองเท่า 

“เป็นจริงสินะ... เต่า... ข้าโดนเต่าโค่นล้ม ฮ่ะฮ่ะ! แค่ก... ตำนานของข้าต่อจากนี้คงจะตลกน่าดู” 

วลาเฮียร์ลิมหัวเราะออกมาเพราะสมเพชตัวเอง ถ้าเขาเผยตัวเร็วกว่านี้จุดจบมันคงต่างออกไป เต่าที่มีพลังมหาศาล หรือจะเรียกว่าผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ดี 

“เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าชายบันทึกไว้ว่าเจ้าโดนผู้กล้าพิชิต แบบนี้ดีไหม?” 

อาราชิเข้าใจได้ทันที วลาเฮียร์ลิมเองก็เป็นมนุษย์มาจากโลกเดียวกันกับเขา อายุสองล้านปีของวลาเฮียร์ลิมดำรงอยู่ก็เพื่อวันนี้ วันที่จะได้ส่งต่อเจตนารมณ์ให้กับเพื่อนที่มาจากโลกเก่า  

อาราชิแทบไม่ต้องเดา แม่ทัพดาวินจ้างเขามาเพื่อกำจัดผี แต่ความจริงคือแม่ทัพดาวินรับใช้วลาเฮียร์ลิม จัดหาผู้กล้าที่อาจจะเป็นคนที่มาจากโลกเก่าเหมือนกับวลาเฮียร์ลิม ให้มาพบกันตามหน้าที่  

“ข้าใช้ชีวิตมานาน แม้แต่ชื่อตัวเองข้ายังหลง ๆ ลืม ๆ จำแค่คำว่า ซากิ... เจ้าช่วยจดจำชื่อนี้ไว้ได้ไหม” 

ความรู้สึกเดียวดาย เหงา เปล่าเปลี่ยวของวลาเฮียร์ลิมส่งถึงอาราชิ สองล้านปีที่ผ่านมาคงเฝ้ารอความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบกับคนอย่างอาราชิ  

“ได้สิ ซากิ” 

อาราชิเดินสี่เท้าขึ้นไปนั่งบนตักของวลาเฮียร์ลิมเพื่อฟังคำพูดสุดท้ายของเพื่อนจากโลกเก่า หลังจากนี้ความรู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยวคงหายไปสักที ย่างน้อยก็มีอาราชิ ราฟาเอลอยู่บนโลกด้วยอีกหนึ่งคน 

“เจ้าพิเศษกว่าข้าเสียอีกรู้ตัวไหม ตอนที่ข้ามาเกิดใหม่บนโลกแห่งนี้มามือเปล่าต้องเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ เมื่อสองล้านปีก่อน มันมีอาณาจักรแอตแลนติสอยู่จริง ๆ ข้าไม่ได้โกหก อย่าบอกใครล่ะว่ามันมีจริงข้าอยากให้เป็นความลับ ฮึฮึ... มีอีกเรื่องที่เจ้าต้องรู้ หลังจากข้าตายไปแล้วโลกจะเข้าสู่ความวุ่นวาย บางอย่างที่หลับใหลจะตื่นขึ้น แต่ถ้ามีอาราชิอยู่บนโลกข้าก็อุ่นใจ ...ฝากทุกอย่างด้วยนะน้องชาย วาระสุดท้ายของข้ามาถึงแล้วช่วยรับพลังของข้าไว้ด้วย ‘แอตแลนทีนาร์’ หวังว่าเจ้าจะให้อภัยกับความชั่วที่ข้าทำลงไป ....บัดนี้ข้าสมหวังแล้ว ตาแก่บนฟ้าเรียกข้าไปตีก้นอยู่น่ะ ฮ่ะ... ฮ่ะ.....” 

วลาเฮียร์ลิมค่อย ๆ สลายหายไป ฟังจากที่วลาเฮียร์ลิมบอกไว้ยังมีสิ่งชั่วร้ายกว่าเขาอยู่ข้างนอกเมือง นั่นหมายความว่าการมีอยู่ของวลาเฮียร์ลิมเป็นเหมือนโล่คอยปกป้องมนุษย์โดยบังเอิญ ตอนนี้เขาตายลงแล้วสิ่งชั่วร้ายคงกำลังผุดขึ้นจากขุมนรก 

“ถ้าเจ้าเผยตัวเร็วกว่านี้จุดจบมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ หลับให้สบายเถอะ ...รุ่นพี่ซากิ” 

ทุกเกมมักจะเป็นแบบนี้ตลอดสินะ พอปราบบอสที่เป็นเหมือนกุญแจเปิดโลกได้ จะมีตัวร้ายที่น่ากลัวกว่าพลังมากกว่าลุกขึ้นมาจากหลุมเพื่อท้าทายผู้กล้า ว่าแต่...อาราชิกลายเป็นผู้กล้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รุ่นพี่ก็นะ... ยัดเยียดฉายาผู้กล้าให้เขาเฉยเลย 

 

ปัง! 

“ทหารกล้าในวังหลวงจงฟังและวางอาวุธลงให้หมด! อำนาจในการปกครองพาลันเดลอยู่ในมือของพวกเราขุนนางอาวุโสทั้งเจ็ด ห้ามผู้ใดแตะต้องบัลลังก์ศิลาขาวจนกว่าสภาขุนนางจะมีมติแต่งตั้งราชาคนใหม่” 

หวงบัลลังก์อย่างกับมันเป็นของตัวเอง พวกชุบมือเปิบโผล่ออกมาแล้ว อาราชิรีบแฝงตัวหายออกไปจากโถงบัลลังก์ปล่อยให้เป็นเรื่องภายในของอาณาจักร 

 

 

[สมาคมนักผจญภัย] 

แพนดะกำลังนั่งหันหลังหน้ามุ่ยไม่ยอมพูดทักทายกับอาราชิ แอบไปเล่นสนุกกันสองคนกับกริวโดทิ้งเขาไว้ที่ห้องพัก แบบนี้จะไม่ให้โกรธได้ยังไง ขนาดเฟย์ยังเป็นห่วงนอนไม่หลับทั้งคืน คนผิดคืออาราชิที่ไม่ยอมชวนพวกเขาไปด้วย 

“งานสำเร็จแล้วนะ ข้ารับเงินรางวัลมาจากแม่ทัพดาวินเกือบล้านเชียวนะ วันนี้ข้าเลี้ยงทุกคนเอง” 

โออินรีบลุกจากที่นั่งก่อนใคร อาจารย์เลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าทั้งทีเขาไม่ยอมน้อยหน้าหรอกนะ เมื่อคืนนั่งซึมทั้งคืนอดตามอาราชิไปด้วย วันนี้ท้องไม่อิ่มไม่เลิกผลาญเงินท่านอาราชิ 

“ได้แค่ล้านเดียวเองเหรอ ท่านปราบราชะ–” 

เจคลืมตัวพูดโพล่งออกมา ทั้งที่อาราชิกำชับไว้แล้วเชียว รอบตัวตอนนี้มีนักผจญภัยหลายคนนั่งเอียงหูมาทางกลุ่มของเรา รวมทั้งคาร์ลด้วยนั่งเสนอหน้าจ้องมาทางอาราชิเหมือนกำลังจับผิดอะไรสักอย่าง 

“ชู่ว~ อย่าเสียงดังไป” 

กริวโดรีบเตือนเจคทันที 

“จริงด้วย! ข้าลืมตัว ขอโทษ! ขอโทษ! ขอโทษ!!” 

ก้มหัวสำนึกผิดไปซะเจค 

“แม่ทัพดาวินเขาจะให้เงินค่าจ้างมากกว่านี้อยู่หรอก แต่ข้าไม่ขอรับไปมากกว่านี้ เอาเป็นว่าเท่านี้ก็มากพอแล้ว ถ้าเงินหมดค่อยรับเควสไปล่ามอนสเตอร์ไม่เห็นจะยาก ชนแก้ว!!” 

เงินจำนวนหนึ่งถูกอาราชิใช้ไปกับการจ้างให้แม่ทัพดาวินคอยปกป้องเจ้าชายทั้งสองคนให้รอดจากปากแร้งรุมทึ้ง อีกไม่นานพวกขุนนางมันคงแผลงฤทธิ์เล่นงานคนของราชวงศ์ที่เหลือเพื่อช่วงชิงอำนาจ เจ้าชายทั้งสองเป็นเหมือนลูกของเพื่อน ถ้าอาราชิไม่ปกป้องแล้วใครจะปกป้องพวกเขาได้อีก 

ชนแก้ว!! บุคคลจอมจุ้นอย่างคาร์ลตอนนี้เมาปลิ้นเที่ยวเดินชนแก้วกับอาราชิและคนอื่นไปทั่ว ว่าแล้วเชียวหยิ่งได้ไม่นานหรอก ก็เพราะอาราชิประกาศจะเลี้ยงทั้งร้าน 

 

“ข้าได้ยินมาว่าขึ้นเหนือจากพาลันโดรา ใกล้เขตแดนอัลเบอร์ทัสมีวิหารเทพโบราณปรากฏขึ้น ยังไม่เคยมีนักผจญภัยเข้าไปสำรวจ ...(กระซิบ)ได้ยินมาว่าที่นั่นมีสมบัติล้นอุโมงค์... แต่สัตว์ร้ายค่อนข้างดุร้ายมาก ข้ามาบอกเผื่อพวกท่านสนใจจะไปที่นั่น คงได้รวยเละทั้งชาติ” 

ไม่เคยมีใครไปสำรวจมาก่อน แต่ดันบอกว่ามีทองคำล้นอุโมงค์ อืม...น่าเชื่อถือสุด ๆ อาราชิพยักหน้าฟังหูซ้ายทะลุหูขวา แต่ตำนานจากปากคนเมาความน่าเชื่อถือมีค่าครึ่งต่อครึ่ง มันอาจจะเป็นจริงก็ได้ อาราชิยังไม่ลืมที่วลาเฮียร์ลิมเคยพูดไว้ หลังจากเขาตายความชั่วร้ายจะปรากฏขึ้น 

“ไม่ใช่เรื่องของข้านี่นา ข้าชอบอยู่นิ่ง ๆ นอนไปวัน ๆ ถ้าพบวิหารเตียงเทพเจ้าค่อยมาบอกข้าก็แล้วกัน หาว~” 

 

“ได้ข่าวไหม... จักรวรรดิอัลเบอร์ทัสโดนกองทัพอสูรปริศนาเล่นงานเข้าแล้ว ข้าล่ะโคตรสาแก่ใจนัก ฮ่าฮ่า!” 

 

อาราชิดีดขึ้นจากเก้าอี้ทันที โออินที่เมาได้ที่จ้องมองอาจารย์ด้วยใบหน้ากึ่งหลับกึ่งตื่น จักรวรรดิชื่อคล้ายเมืองของเขาในเกมฮาริเดียมกำลังโดนเล่นงานอย่างหนักจากกองทัพอสูร ไม่รู้ทำไมอาราชิร้อนรนใจเขานั่งไม่ติดเก้าอี้อีกแล้ว อยากไปเจอ อยากไปเห็นเหลือเกิน อัลเบอร์ทัสนี่นะ 

ความคิดเห็น