Husgii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 60

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

ตอนที่14 

  

เห็นว่าพวกเธอมาเช้าซะขนาดนี้คงมีเรื่องเร่งด่วนหรืออะไรทำนองนั้นเกิดขึ้นแน่ 

แล้วการที่จะมายืนคุยกันให้ปวดขาอยู่หน้าประตูบ้านอย่างงี้ก็คงไม่ใช่เรื่องดีหรอกจริงไหม? 

โชจิก็ชวนพวกเธอเข้ามาคุยกันในบ้านดีกว่า จะได้คุยกันได้สะดวกๆมากกว่า 

แต่หลังจากพาพวกเธอเข้ามาแล้ว 

โชจิก็ขอแยกตัวไปหาอะไรมากินร้องก่อนแล้วตัวเขาก็เดินออกจากห้องรับแขกไป 

"เฮ้อ...โชจังจะหัวเราะพวกเราหรือเปล่าล่ะเนี้ย เรื่องที่เราเจอมันประหลาดมากซะขนาดนั้น" 

ชิรางิคุผู้เป็นน้องคนสุดท้องของแฝดสาวทั้งสามพูดพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง 

"อย่าพูดแบบนั้นสิชิรางิคุ คุณพี่ไม่หัวเราะเยาะพวกเราหรอก..มั้งนะ" 

สึบากิหันไปปลอบผู้เป็นน้องด้วยรอยยิ้ม 

"เห็นไหมล่ะขนาดสึบากิเอวก็ยังไม่ค่อยมั่นใจเลยเห็นไหม! งานนี้พวกเราถูกโชจังหัวเราะเยาะแน่เลย!" 

ชิรางิคุลุกขึ้นพร้อมชี้ไปที่สึบากิ 

"มะ...ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนะชิรางิคุจัง!" 

สุดท้ายจากบรรยากาศตอนแรกก็กลายเป็นการหยอกล้อของสองพี่น้องไปในที่สุด 

"เงียบได้แล้วน่าพวกเธอ ไม่ว่าเจ้าบ้าโชจะว่ายังไงอีกแปปเดียวเราก็ได้รู้แล้วไม่ใช่หรือไงรอกันเฉยๆไม่เป็นหรือไงน่ารำคาญจริง" 

"บู่ๆๆ!แล้วซุยจังไม่คิดหรอว่าพูดเรื่องนั้นไปจะถูกโชจังหัวเราะเอาน่ะ!" 

ได้ยินคำถามแบบนั้นจากผู้เป็นน้องสาวซุยเซที่นั่งเท้าคองอยู่กับโต๊ะก็ค่อยหันมาหาชิรางิคุแล้วพูดออกมาว่า 

"...ถ้าเจ้าบ้าโชกล้าหัวเราะขึ้นมาจริงๆฉันจะอัดมันเอง" 

ตอนนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมเสียงของเจ้าบ้านตามมา 

"นี่ๆๆ แล้วฉันจะต้องโดนเธออัดเรื่องอะไรอีกละเนี่ยซุยเซ" 

โชจิที่กลับมาจากการหาข้าวเช้าพูดไปพลางเดินสาวเท้าเข้ามาในห้องจากนั้นเขาก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเธอทั้งสามคน 

"โทษทีที่ให้รอนานนะพวกเธอ แล้วพวกเธอมีเรื่องหรือเปล่าถึงมาหาฉันเช้าซะขนาดนี้?" 

"ฉันจะไม่อ้อมค้อมนะโชจิ" 

ซุนเซที่นั่งกอดอกอยู่ตรงกลางสามพี่น้องพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง 

"งั้นหรอ เรื่องซีเรียสสินะ..." 

ซุยเซไม่ตอบ เธอพยักหน้าเป็นคำตอบให้โชจิแทน โชจิก็วางชามข้าวเช้าของตัวเองลงบนโต๊ะเพื่อให้มีสติกับสิ่งที่หญิงสาวกำลังจะพูด 

'ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับ'ที่นั่น'สินะ' 

โชจิที่ได้เห็นท่าทางแปลกๆของพวกเธอทั้งสามคนมาสักพักก็พอจะเดาออก แต่ตัวเขาไม่ได้พูดอะไรออกไป ตัวของโชจิอยากจะฟังจากปากของพวกเธอเองมากกว่า 

...และนั่นก็เพื่อยืนยันความคิดบางอย่างของตัวเขาเองด้วย 

"อืม...ให้ตายสิเรื่องยากๆแบบนี้ฉันก็ไม่ถนัดด้วยสิ จะเริ่มยังไงดีล่ะเนี่ย อืม...สรุปง่ายๆก็แบบนี้ล่ะนะ เมื่อคืนก่อนน่ะพวกฉันสามคน พวกเราเจอกับเรื่องที่ประหลาดสุดๆกันมา หลังจากที่พวกฉันเข้านอนอยู่ๆรู้สึกตัวอีกทีตัวพวกฉันก็ตื่นขึ้นมาที่กลางทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา..." 

ซุยเซพูดยังไม่ทันจบชิรางิคุก็พูดแทรกขึ้นมา 

"จริงด้วยๆ! ตอนที่ตื่นขึ้นมาพวกเราก็ใส่เสื้อผ้าที่ไม่ใช่ของตัวเองด้วยแถมชุดพวกนั้นเชยสุดๆเลยไม่สวยสักกะนิดอีกต่างหาก!" 

ปึด! 

"เอ็บ(เจ็บ)!" 

ทันทีที่ชิรางิคุพูดจบในตอนนั้นเองคุณพี่สาว(ซุยเซ)ที่ถูกขัดจังหวะก็เริ่มเกิดอาการหงุดหงิด 

ซุยเซเลยหันมาดึงแก้มของชิรางิคุอย่างแรงจนชิรางิคุถึงกับนํ้าตาเล็ดออกมาด้วยความเจ็บ 

"อย่าพูดแทรกฉันเข้าใจไหมชิรางิคุ!" 

"ออโอดอ้าาาา!(ขอโทษค้า)" 

"นี่เสียมารยาทนะซุยเซ ชิรางิคุ" 

สุดท้ายจากบรรยากาศเครียดๆก็ดันกลายเป็นภาพความชุลมุนของสามพี่น้องไปซะอย่างงั้น โชจิมองภาพวุ่นวายนั้นแล้วก็เผลอยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว 

'คิดถึงภาพแบบนี้จริงๆละนะ' 

แต่ทว่าในตอนนี้โชจิไม่มีเวลาให้มาเสียเปล่ามากนัก 

ระหว่างที่สาวๆกำลังวุ่นวายเขาก็พูดแทรกออกไปทันที 

"สรุปเลยก็คือพวกเธอสาวคนก็ถูกส่งไป'ที่นั่น'สินะ" 

"!!!" 

ซุยเซ สึบากิและชิรางิคุเงียบลงทันทีพร้อมหันมองมาที่ตัวเขาอย่างพร้อมเพรียง 

"เมื่อกี้นายบอกว่าเหมือนกันหรอ..." 

"หรือว่าคุณพี่เองก็ด้วย!" 

"โชจังก็ฝันเหมือนกับพวกเรางั้นหรอ!" 

ไม่ทันที่พวกเธอจะได้รับคำตอบจากชายหนุ่ม เสียงประตูหน้าบ้านก็ถูกเปิดออกตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาตามอย่างเร่งรีบพร้อมกันนั้นก็มีเสียงชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา 

"โชจิอยู่ที่ไหน!" 

นั่นเป็นเสียงของฮายามะนั่นเอง 

"นี่! อย่าวิ่งในบ้านสิเจ้าบ้ายามะ! ฉันอยู่ห้องรับแขก!" 

โชจิตะโกนตอบกลับไปจากนั้นเสียงฝีเท้าก็ตรงมาทางห้องรับแขกไม่นานก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง 

"โชจิคราวนี้เรื่องใหญ่จริงๆแล้ว!" 

คนพูดไม่ใช่ฮายามะแต่เป็นฮาจิเมะที่ใจเย็นกว่าทำให้โชจิสงสัยยิ่งกว่าเดิมว่าอะไรทำให้คนใจเย็นแบบฮาจิเมะลนซะขนาดนี้ 

แต่เมื่อฮายามะและฮาจิเมะเปิดประตูเข้ามาพวกเขาก็หันไปเห็นสามสาวนั่งอยู่ 

"อ๊ะ! ว่าไงพวกเธอหวัดดี!" 

"อืม สวัสดี" 

สามสาวทักทายกลับ ฮาจิเมะก็หันมาพูดกับโชจิต่อทันที 

"โชจินายเห็นข่าววันนี้หรือยัง?" 

"ข่าว? ไม่เช้านี้ฉันยังไม่ได้เปิดโทรทัศน์เลย มีอะไรหรือไง?" 

แน่นอนไม่ได้มีแค่โชจิที่สงสัยพวกสามสาวก็สงสัยไม่ต่างกัน ชิรางิคุที่อยู่ใกล้กับโทรทัศน์มากที่สุดก็หันไปเปิดโทรทัศน์ 

  

"ข่าววันนี้นะครับ เมื่อคืนได้เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เรียดได้ว่าเหนือธรรมชาติขึ้นทั่วทั้งโลกเลยนะครับ!" 

"ตอนนี้ทางเราได้ทำการติดต่อหนึ่งในผู้ประสบเหตุการณ์เหนือธรรมชาติแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในสายแล้วนะค่ะ!" 

"มีการคาดการณ์จากนักวิชาการหลายๆฝ่ายแล้วว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่าจะมีต้นต่อจากฝนประหลาดที่ตกลงมาเมื่อคืนก่อน..!" 

"นักวิชาการและนักจิตวิทยาหลายคนคาดว่าฝนประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานอาจทำให้เกิดอาการภาพหลอนแบบเดียวกันขึ้นก็เป็นไปได้" 

"จากการรวบรวมข้อมูลคราวๆทำให้เราพอจะทราบได้ว่าเหตุการณ์ฝันประหลาดจะเกิดขึ้นเฉพาะกับกลุ่มวัยรุ่นเท่านั้นค่ะ แต่ปัจจุบันยังไม่มีข่าวว่าเกิดกับกลุ่มวัยอื่นๆ แต่ทางฝั่งของนักวิชาการณ์ก็มีการคาดการณ์ว่าอาจเกิดขึ้นกับวัยอื่นๆได้ค่อนข้างมากทีเดียวค่ะ" 

ไม่ว่าจะข่าวช่องไหนก็ลงแต่ข่าวของ'ที่นั่น'ทั้งนั้น บ้างช่องก็คิดว่าเป็นอุปทานหมู่ บ้างช่องก็บอกว่าเป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ แต่สุดท้ายไม่ว่าฝ่ายไหนจะถูกต้องก็ตาม แต่ข่าวนี่แสดงให้เห็นเลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดขึ้นแค่พวกเขาแต่มันเกิดขึ้นพร้อมๆกันทั่วทั้งญี่ปุ่นเลย 

"นี่มันบ้าชัดๆเลยใช่ไหมล่ะ..." 

"อ่า...คราวนี้มันบ้าสุดๆไปเลยล่ะ" 

โชจิพยักหน้าช้าๆเห็นด้วยกับสิ่งที่ฮาจิเมะพูดแบบเต็มประตู 

"โชจังพวกเราจะไม่เป็นอะไร...ใช่ไหม?" 

ซุยเซหันมาถามโชจิ และเป็นพร้อมๆกันสึบากิกับชิรางิคุหันมองมาทางตัวเขาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความกังวลของพวกเธอออกมาได้อย่างชัดเจน 

"อืม...พวกเราต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน" 

คำตอบที่รู้อยู่กับใจตัวเขาเองดีว่าโกหกเพราะขนาดตัวของโชจิเองยังไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเองเลยแม้แต่น้อยแต่ว่าถึงใครจะชอบพูดกันว่าการโกหกมันเป็นสิ่งที่ไม่ดี แต่ว่าในบางสถานการณ์คนฟังก็ต้องการคำโกหกมากกว่าความจริง เพราะความจริงบางครั้งมันไม่เคยช่วยอะไร 

สีหน้าของสามสาวก็เริ่มผ่อนคลายขึ้นมาอย่างชัดเจนที่ได้ยินคำตอบจากเขา 

'คงไม่มีเวลามากอย่างที่คิดแล้วล่ะ ถ้า'ที่นั่น'มันคือที่เดียวกันกับทุกคนจริง...ก็ต้องรีบแล้ว' 

"ฮายามะ ฮาจิเมะอย่าพึ่งกลับนะฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" 

ทั้งสองมองมาทางโชจิอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรพวกเขาพยักหน้าเป็นคำตอบรับอย่างเงียบๆ 

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆเท่านั้น ของจริงมันจะเริ่มขึ้นหลังจากตอนนี้ 

. 

. 

. 

"อุก...เจ็บชะมัด" 

ทันทีที่โชจิรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บและความอ่อนล้าก็ถาโถมซัดเข้าใส่ตัวโชจิทันที โชจิกดไปที่แผลที่กลางอกก่อนจะค่อยๆใช้แขนดันตัวลุกขึ้นมาช้าๆพร้อมเริ่มสาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาบางอย่าง 

"อย่างที่คิดเลยเรากลับมาที่นี่อีกรอบจริงๆด้วย" 

ศาลเจ้าเก่าๆพร้อมกับรูปปั้นหินคุ้นหน้าคุ้นตาที่ตั้งอยู่กลางห้องเป็นสิ่งยืนยันได้อย่างดีว่าตอนนี้ตัวเขากลับมาถึง'ที่นั่น'อีกครั้งนึงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

"ออกไปสูดอากาศสักหน่อยดีกว่า" 

โชจิหยิบดาบพลางลุกขึ้นเดินโงนเงนไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกอย่างช้าๆ 

ฟิ้ว~ 

สายลมหอบใหญ่ที่นำความเย็นสบายและความสดชื่นพัดเข้าใส่ตัวของโชจิทันทีที่ประตู 

"โอ้! ว่าไงพ่อหนุ่มโชจิตื่นแล้วรึอาการเป็นยังไงบ้างล่ะ?" 

เป็นปู่โกเซนคนดูแลศาลเจ้าแห่งนี้นี่เอง เขาก็ยังคงยืนกวาดใบไม้หน้าศาลเจ้าอย่างสบายใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของชายชราก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน 

"ยังเจ็บอยู่บ้างแต่ก็เดินไปมาได้อย่างไม่ลำบากแล้วขอรับท่านปู่" 

โชจิยิ้มพร้อมตอบกลับไป ทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็เดินขึ้นมาบนศาลเจ้า โชจิและโกเซนหันมองไปทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงและสิ่งที่พวกเขาทั้งสองได้เห็นก็คือ 

"มาแต่เช้าเชียวนะขอรับท่านโอนิมารุ" 

"ข้าน้อยว่าตรงเวลาพอดีเลยไม่ใช่หรือขอรับท่านโชจิ" 

ใช่แล้วผู้ที่เดินขึ้นบันไดมาก็คือหัวหน้ากลุ่มโจรโอนิวาบัง โอนิมารุและลูกน้องของเขานั่นเอง พวกนั้นเดินขึ้นมาเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ที่ด้านหลังของโอนิมารุ 

ด้วยจำนวนคนมากขนาดนี้ทำเอาลานกว้างหน้าศาลเจ้าดูแคบลงไปในทันที 

"แล้วท่านว่ายังไงล่ะขอรับท่านโอนิมารุ...ข้อเสนอของข้าน่ะขอรับ?" 

"..." 

โอนิมารุไม่ได้ตอบอะไรกลับเขาค่อยๆคุกเข่าลงไปนั่งกับพื้นช้าๆ พวกโจรโอนิวาบังเห็นดังนั้นพวกมันกลับไม่พูดอะไรพวกมันนั่งลงตามหัวหน้าของพวกมันทันที 

"ในนามของสิบจอมดาบของฮาโนะคุนิ ข้าน้อยโอนิมารุขอติดตามท่านตั้งแต่วันนี้ไปจนกว่าชีวิตของข้าผู้นี้จะหาไม่! ดาบและมือที่เปื้อนไปด้วยเลือดของข้าคนนี้ได้โปรดให้มันได้รับใช้ท่านด้วยเถอะขอรับท่านโชจิ!!" 

"ได้โปรดให้พวกเราติดตามท่านไปด้วยเถอะขอรับ!!!" 

ทั้งตัวหัวหน้าอย่างโอนิมารุและกลุ่มโจรโอนิวาบังก้มหัวคำนับลงไปจรดกับพื้นดิน 

"ได้โปรดให้พวกข้าได้ตามรับใช้ด้วยเถอะขอรับท่านโชจิ!!!" 

  

++++++++++ 

ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะครับ 

ความคิดเห็น