@landTar(大)
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ 22 ] มีแต่แฟนค่ะ

ชื่อตอน : [ 22 ] มีแต่แฟนค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ 22 ] มีแต่แฟนค่ะ
แบบอักษร

 

 

"ไงค่ะคุณด้า...ได้ผะ.._ัวเอ้ย! แฟนแล้วจะลืมเพื่อนไม่ได้น่าาา" นะนายแซวทันทีที่เจอหน้ากัน

 

"พูดให้ดีนะ ยังไม่ได้กันจ๊ะจะใช้คำนั้นไม่ได้เคร!!" ด้าสวนกลับไปทันทีไม่ค่อยชอบที่จะใช้คำนั้นเลย

"ถ้าเป็นฉันนะได้ตั้งแต่วันแรกล่ะ ถามจริงจะเก็บซิงไว้ปักตะไคร้เหรอ" นายถามตรงแกมหมั่นใส้ในมาดกุลสตรีที่ยุคนี้ไม่ใครนิยมกัน

 

"ปักที่หน้าแกรนะสิไอ้นาย ฉันไม่ใช่แกนะที่จะง่ายขนาดยามหน้าหอก็ไม่เว้นเหมือนแกอ่ะ ลูกมีพ่อมีแม่นะจ๊ะ!!" ด้าพูดติดตลกเพราะเมื่อวานนายบอกว่าไปอ๋อยยามหน้าหอที่มาใหม่หล่อใสได้ใจวัยขบเผาะของนาง

 

"แล้วไง...ได้กินยัง" บิ้วได้ฟังก็ถามนายอีกคน ทำให้นายหน้ามุ้ยเมื่อถูกรุม

 

"ได้เดิ้ยอะไรล่ะ ซันนี่เมียน้องเค้ามาคุม" พูดแล้วนายก็ยิ่งเซงกว่าเดิม

 

"555 สุดท้ายก็แพ้ชะนีอย่างพวกกรูจริงๆ" บิ้วยังแซวนายไม่หยุด

 

"มัวแต่เมาส์คนอื่นนั้นแหล่ะ ตัวเองเอาให้รอดเถอะ จะได้ ผะ อัว ก่อนเรียนจบรึป่าวก็ไม่รู้ แต่เดาได้เลยใครจะปักตะไคร้แล้วจะแล้งไปถึงปีหน้า5555" ด้ามองเพื่อนสองคนที่เริ่มเถียงกันไปไม่มีทาทีว่าจะหยุด ให้ได้อย่างงี่สี้...

 

....

 

หลังจากที่ได้เรียนซักพักก็ดูเวลาก็เห็นว่าห้องข้างๆได้เลิกเรียนแล้ว เริ่มมีคนทะยอยออกมากัน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองตรงประตูห้อง ที่มีช่องกระจกที่ทำให้เห็นความเครื่อนไหวภายนอกได้ สายตาที่กำลังมองหาคนที่มาส่ง จู่มือถือในกระเป็าก็สั่นขึ้น พบว่ามีข้อความส่งมา

[ ตั้งใจเรียน รู้ครับว่าอยากเจอ เดียวก็เจอกัน ]

เมือเห็นข้อความก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ แต่ก๋ไม่ได้ตอบไปเพียงแค่อ่านเท่านั้น

 

"แอ่ะ พี่กายส่งข้อความมาหรอ " บิ้วถามขึ้น

 

"อืม" ด้าก็ตอบเพียงสั้นๆ

"ไงเค้าจะรอแกหรอ" นะนายก็ไม่พลาดที่จะร่วมสนทนานี้

 

"ไม่อ่ะ เค้าบอกว่าตั้งใจเรียน" พอได้ยินประโยคนี้ก็ทำให้สองเพื่อนสาวเบือนหน้าหนีและก็ไม่ต่อบทสทนานั้นอีก

 

เมื่อถึงบ้านสิ่งแรกที่ทำคือเข้าไปกอดมาม๊าสุดที่รัก ที่ไม่ได้เจอกันเป็นเดือน และไม่ลืมที่จะทวงของฝากจากฮ่องกง ที่ไปมายกครอบครัวแม่ไม่มีด้าคนนี้อยู่ในทริปนั้นเลย

"ของฝากด้าล่ะ....อยู่ไหนค่ะ" พูดไปพร้อมอ

แบมือทำท่าขอ^^

"มีแน่นอนแต่...ไม่ใช่ตอนนี้ ต้องไปเอาพรุ่งนี้ที่เขาใหญ่น่ะจ๊ะ ไปอาบน้ำแล้วรีบมาทานข้าวนะอย่าให้ป๊ารอ" ของฝากอะไรต้องไปเอาถึงเขาใหญ่ ด้านึกสงสัยอยู่ในใจ คิดว่าจะต้องถามอีกครั้งแน่ๆ แต่เอาไว้ถามตอนทานข้าวดีกว่า แล้วเปลี่ยนเป็นมองหาผู้เป็นพี่สาวที่มักจะกลับบ้านตรงเวลาแต่เหมือนวันนี้จะผิดเวลา เลยเอ่ยถามม๊าไป

"เจ้ล่ะม๊า มาถึงบ้านยัง" แต่ไม่ทันจะถามจบก็ได้คำตอบกลับมา "นั่นไงพูดปุ๊บก็มาปั๊บ"

 

"เจ๊...คิดถึงเจ๊จังเลย " ด้าทำท่าจะวิ่งเข้าหาผู้เป็นพี่แต่ก็ถูกเบรกด้วยคำพูดของคุณนานา

"ฮืมมมหยุด...ไม่ต้องเข้ามาเลยไปอาบน้ำแล้วค่อยมาคุยกัน"

"ก็ได้..--_--"

 

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็รีบลงมาด้านล่าง จะได้เจอกับทุกคนที่ไม่ได้เจอกันมานานเรียกได้ว่าคิดถึงนั้นแหล่ะ

 

"คุณนานา คิดถึงจัง" เมื่อเห็นเจ้ยืนอยูตรงต้องนั่งเล่น แล้วก็กระโดดเข้ากอดทันที

 

"ไม่ต้องเลย ที่มหาวิทยาลัยเจอผู้แล้วลืมพี่ล่ะสิ โทรมาซักครั้งก็ยังไม่มีเลย...." เมื่อเห็นคนเป็นพี่ทั้งงอลแล้วยังแขวะเธออีก จึงต้องรีบแก่ตัวไปก่อน

 

"ผู้เผ้ออะไรไม่มี...มีแต่แฟนค่ะ" เหมือนด้าจะแก้ตัวแต่ก็ได้สร้างเรื่องใหม่ให้ผู้เป็นพี่ตกใจจากที่คิดว่าจะแค่แย่ขำๆ ไม่คิดว่าน้องสาวตัวดีมีผู้ชายจริงๆ

 

"แกไปข้างนอกเดือนเดียวได้แฟนแล้วว" ทันทีที่น้องสาวตัวดีพูดจบ พี่สาวก็พูดด้วยเสียงดังด้วยอาการตกใจ

 

"เบาๆสิเจ้ เดียวม๊าตกใจ" ดาด้ารีบบอกให้นานาเบาเสียงเพราะกลัวม๊าได้ยิน

 

"จะให้เบาได้ไงล่ะ มีน้องดีออก!!ขนาดนี้" ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ่งเสียนั้นไม่ได้เบาลงเลย

 

"นี่ชมใช่ป่ะ "

 

"แล้วแต่จะคิดจ๊ะ แล้วนี้ยังไม่ได้บอกม๊าใช่มั๊ย" ดาด้าพยักหน้างึกๆ เพื่อเป็นการตอบรับคำถามนั้น

 

"ก็.. ไม่กล้า...-//-" ใครจะกล้าล่ะถ้าบอกไปไม่รู้ม๊าจะมีอาการยังไงนิแค่บอกเจ้เองนะ

 

. "ที่อย่างงี่ทำกลัว... ดีแล้วที่ยังไม่บอกเหมือนม๊าจะพาแกไปดูตัวพรุ่งนี้อ่ะ" 0.0 ดูตัวอะไรว้าาา

 

"ดูตัว!! ...นี้มันยุคไหนแล้วเจ้ จะให้กลับไปยุคคลุมถุงชนก็ไม่ไหวป่ะ" จากที่ผู้เป็นพี่เสียงดังตอนนี้ตอนผู้เป็นน้องเหมือนจะเสียงดังกว่า

 

"อาจจะดีกว่าแฟนแกก็ได้ใครจะไปรู้" นานาพูดไปเรื่อย ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ดาด้ากำลังใช้ความคิด

 

"จะดีหรือไม่ดีไม่รู้ แต่ม๊าก็ควรจะบอกกันตรง ๆ ว่าจะทำอะไร บอกกันดีๆจะไม่โมโหแบบนี้เลย" .เธอไม่ได้สนใจหรอกนะว่าใครจะดีกว่าแย่กว่า ถ้ามันใชก็คงใช่ แต่ที่ไม่โอเคก็คงจะเป็นผู้เป็นแม่นี้แหล่ะ ที่ทำอะไรไม่ปรึกษาเลย...

 

"โมโหแล้วแกจะทำอะไรได้...นั้นมาม๊านะจ๊ะป่ะไปทานข้าว อยากจะถามอะไรม๊าลุ้ยเลย ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" นานาพูดในสิ่งที่ทุกคนรู้ดีว่าถ้าม๊าจะทำอะไรก็ต้องได้ทำให้ได้ ผลจะเป็นยังไงก็อีกเรื่อง

"เฮ้อออ ถามก็เท่านั่นแหล่ะเจ้ ก็รู้อยู่" ด้านึกได้มาถึงตรงนี้ก็ต้องยอมรับ ก้มหน้าทำไปเหมือนเดิม

 

"เอาน่าม๊ายังไงก็เป็นม๊า" นั้นสิม๊าจะเป็นป๊าได้ไง555

 

"พรุ่งนี้เราจะออกจากบ้านกันตอนเช้านะห้ามสาย!!" เมื่ออยูบนโต๊ะอาหารมสก็กำชับลูกสาวคนเล็ก และระหว่างทานข้าวก็ถามสารทุกสุขดิบ และก็ไม่วายถามหาเจ้าของห้อง ฉันก็ตอบไปตามน้ำแหล่ะแต่ก็ไม่บอกถึงความสัมพันธุ์ที่มากว่าที่บอกผู้เป็นแม่ไป...

 

 

 

ความคิดเห็น