Chidlada

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 33 : ลูกรักมัน....แล้วมันล่ะ....รักลูกหรือเปล่า

ชื่อตอน : บทที่ 33 : ลูกรักมัน....แล้วมันล่ะ....รักลูกหรือเปล่า

คำค้น : หนุ่มบ้านไร่ หวานใจยัยตัวแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 15:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 33 : ลูกรักมัน....แล้วมันล่ะ....รักลูกหรือเปล่า
แบบอักษร

กอหญ้าที่นอนหลับอยู่ในห้องนอนที่บ้านของสร้อยทิพย์ มีหลายเรื่องที่ทำให้เธอคิดมาก จนเธอเผลอเก็บไปฝัน เธอฝันว่าเสี่ยก้องภพถูกเสือกัดกินจนร่างกายเหลือแต่กระดูก เธอตกใจมากที่เธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพ่อเธอได้ เธอเอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลาจนสะดุ้งตื่นกลางดึก

“ คุณพ่อคะ...คุณพ่ออยู่ที่ไหน...กอหญ้าอยากเจอคุณพ่อค่ะ...กอหญ้าขอให้คุณพ่อปลอดภัยนะคะ...ทำไมมันถึงเป็นความฝันที่น่ากลัวอะไรอย่างนี้นะ...” กอหญ้ากล่าวพึมพำอย่างร้อนใจกับความฝัน จนทำให้เธอไม่สามารถหลับตาลงได้อีก เธอคิดไปต่างๆนานาทั้งคืนจนกระทั่งฟ้าสาง กอหญ้าที่กังวลใจจึงออกมาเดินเล่นที่หน้าระเบียงบ้าน

“ เอ๊ะ...ใครน่ะ...คุณกอหญ้านี่นา...ตื่นมาทำอะไรแต่เช้านะ...เอ่อ...คุณกอหญ้าทำไมตื่นเช้าจังล่ะคะ...” ป้าแววกล่าวพลางทักทายที่เห็นกอหญ้า ก่อนที่เธอนั้นจะเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมมื้อเช้าให้สร้อยทิพย์เหมือนทุกวัน

“ ป้าแววหรอคะ...พอดีกอหญ้านอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ...ก็เลยออกมาสูดอากาศพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยค่ะ...แล้วป้าแววล่ะคะ...” กอหญ้ากล่าว

“ พอดีป้ากำลังจะไปเตรียมอาหารเช้าให้คุณท่านน่ะค่ะ...” ป้าแววกล่าว

“ ถ้างั้นป้าแววไปเตรียมอาหารให้คุณยายเถอะค่ะ...กอหญ้าว่าจะอยู่ตรงนี้อีกสักพักก่อนน่ะค่ะ...อากาศกำลังดีเลยค่ะ...” กอหญ้ากล่าวก่อนที่ป้าแววจะเข้าไปในครัว กอหญ้าเองที่คิดอะไรได้บางอย่าง ก่อนที่จะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวพลางเร่งรีบก่อนที่จะออกไปข้างนอก ป้าแววที่ออกมาจากครัวไม่เห็นกอหญ้าจึงเข้าใจว่ากอหญ้าคงกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว

“ คุณท่านคะ...แววว่าจะเอาน้ำชาไปให้คุณท่านอยู่พอดีค่ะ...” ป้าแววกล่าวที่เห็นสร้อยทิพย์เดินออกมาจากห้องพระเร็วกว่าทุกวัน

“ วันนี้ฉันสวดมนต์เสร็จไวกว่าทุกวันน่ะสิ...” สร้อยทิพย์กล่าวพลางนั่งลงที่โซฟารับแขกกลางบ้านก่อนที่ป้าแววจะรินน้ำชาที่ยังร้อนๆอยู่ให้สร้อยทิพย์

“ คุณท่านคะ...ก่อนที่แววจะเข้าไปชงน้ำชาในครัว...แววเห็นคุณกอหญ้าเธอยืนสูดอากาศอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านน่ะค่ะ...เหมือนเธอมีเรื่องกังวลใจ...หน้าตาเธอดูเครียดมากเลยค่ะคุณท่าน...” ป้าแววกล่าว

“ สงสัยจะเครียดเรื่องเสี่ยก้องภพล่ะมั้ง...แล้วนี่กอหญ้าไปไหนแล้วล่ะ...” สร้อยทิพย์กล่าวที่เธอออกมาจากห้องพระก็ไม่เห็นกอหญ้าแล้ว

“ แววก็ไม่ทราบค่ะคุณท่าน...แววเองออกมาก็ไม่เห็นเหมือนกันค่ะ...หรือว่าคุณกอหญ้าจะกลับเข้าห้องนอนไปแล้วคะ...” ป้าแววกล่าว

“ ฉันว่าฉันไปดูกอหญ้าสักหน่อยดีกว่า...ตาชินท์เองก็ยังบอกให้กอหญ้าอยู่ในสายตาฉันตลอดอยู่ด้วย...เผื่อฉันจะช่วยปลอบใจอะไรได้บ้าง...” สร้อยทิพย์กล่าวพลางเป็นห่วงความรู้สึกของกอหญ้า สร้อยทิพย์และคนงานหญิงที่ไปที่ห้องนอนกอหญ้า พลางเคาะประตูเรียกแต่ก็ไม่มีใครเปิดประตู

“ เอ๊ะ...ห้องไม่ได้ล็อคค่ะคุณท่าน...ลองเปิดเข้าไปดูดีไหมคะ...” ป้าแววกล่าว สร้อยทิพย์พยักหน้า กอหญ้าเองไม่ได้อยู่ที่ห้อง สร้อยทิพย์กังวลใจตนและคนงานหญิงจึงพากันหากอหญ้าไปทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบ สร้อยทิพย์จึงรีบโทรบอกเตชินท์เรื่องกอหญ้าทันที เตชินท์ที่ทราบเรื่องจึงรีบแจ้งข่าวชยางกูลก่อนที่จะพากันไปที่ไร่เสี่ยก้องภพ เผื่อว่ากอหญ้าจะกลับไปที่นั่น

“ ป้านงค์ครับ...กอหญ้ากลับมาที่นี่หรือเปล่าครับ...” เตชินท์กล่าวถามคนงานหญิง

“ กลับมาอยู่ค่ะ...แล้วตอนนี้ก็ออกไปแล้วด้วยค่ะ...” คนงานหญิงกล่าว

“ กอหญ้าไปไหนครับป้านงค์...” เตชินท์กล่าวถาม

“ ป้าไม่ทราบค่ะ...คุณกอหญ้าเธอกลับมาเอาของใช้ส่วนตัว...พอป้าถามเธอก็ไม่ตอบค่ะ...” คนงานหญิงกล่าว

“ กอหญ้าออกไปนานยังครับป้านงค์...” ชยางกูลกล่าวถาม

“ ก่อนที่คุณสองคนจะมาแปปเดียวค่ะ...” คนงานหญิงกล่าว

“ ไอ้ชินท์...ฉันว่าเรารีบตามไปดีกว่า...เผื่อกอหญ้ายังไปได้ไม่ไกล...เราจะได้รู้ด้วยว่ากอหญ้ากำลังจะทำอะไร...” ชยางกูลกล่าวก่อนที่ทั้งคู่จะรีบขับรถตามกอหญ้าไปทันที ระหว่างทาง

“ ไอ้กูล...แกว่าเราจะเจอกอหญ้าจริงๆหรอวะ...นี่เราเองก็ขับรถมาสักพักแล้วนะ...” เตชินท์กล่าว

“ ต้องเจอสิวะ...อีกอย่างเราเองก็ขับด้วยความเร็วขนาดนี้...ยังไงก็ต้องทันอยู่แล้วล่ะ...ลองขับไปเรื่อยๆดูก่อนก็แล้วกัน...” ชยางกูลกล่าว

“ โธ่เว้ย...น้ำมันดันมาหมดอะไรตอนนี้วะ...คนยิ่งรีบๆอยู่...” เตชินท์กล่าว

“ เอาน่า...ยังพอขับได้อยู่...อีก 5 โลข้างหน้ามีปั๊มน้ำมัน...” ชยางกูลกล่าวอย่างคุ้นเคย เตชินท์และชยางกูลจึงแวะเติมน้ำมันที่ปั๊ม ชยางกูลที่มองเห็นคนคล้ายกอหญ้าที่เดินออกมาจากห้องน้ำหญิงก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถของเธอ

“ ไอ้ชินท์...กอหญ้าหรือเปล่าวะ...ช่วยฉันดูหน่อยสิ...มันไกล...” ชยางกูลกล่าวที่ตนนั้นมองเห็นอยู่ในระยะไกลพอควร

“ ไหนวะ...เออจริงด้วยว่ะ...น้องครับเติมเสร็จยังครับ...พี่รีบครับ...” เตชินท์กล่าวกับพนักงานปั๊มก่อนที่จะมองตามกอหญ้าอย่างไม่ให้คลาดสายตา ทั้งคู่ที่เห็นกอหญ้าขับรถออกไปจากปั๊มจึงขับตามเธอไปอย่างรักษาระยะห่างพอควร

“ จะไปไหนของเขานะ...” เตชินท์กล่าวพลางครุ่นคิด

“ หรือว่าจะไปหาเสี่ยก้องภพหรือเปล่าวะ...” ชยางกูลกล่าวอย่างมีหวัง

“ ขอให้จริงอย่างที่แกบอกเหอะไอ้กูล...” เตชินท์กล่าวพลางขับรถตามไปเรื่อยๆ กอหญ้าเองที่ขับรถมาถึงสถานที่หนึ่ง

“ กอหญ้ามาทำอะไรแถวนี้วะ...หรือว่ามาหาใคร...” ชยางกูลกล่าวที่เห็นกอหญ้าขับรถมาที่เกสเฮ้าส์หลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากไร่วรางกูลราวๆ 100 กม.

“ ฉันว่าเราจอดรถดูอยู่ตรงนี้ดีกว่าว่ะ...ถ้าเข้าไปใกล้กว่านี้...เดี๋ยวกอหญ้าจะเห็นได้นะ...” เตชินท์กล่าวพลางรอดูสถานการณ์อยู่ที่รถ กอหญ้าที่กำลังไขกุญแจเพื่อเปิดประตูรั้วบ้านก่อนที่จะขับรถเข้าไปในเกสเฮ้าส์ เตชินท์และชยางกูลจึงพากันลงจากรถตามไปดู

“ บ้านใครวะ...หลังใหญ่มาก...เห้ย...นั่นใครวะ...ออกมารับกอหญ้าที่หน้าบ้านด้วย...” ชยางกูลกล่าวที่เห็นชายชุดดำคนหนึ่ง

“ หรือว่า...จะมาหาเสี่ยก้องภพวะไอ้กูล...” เตชินท์กล่าวพลางครุ่นคิด

“ ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริง...แกจะทำยังไงต่อวะ...จะเรียกตำรวจเลยดีไหม...” ชยางกูลกล่าว

“ เดี๋ยวฉันจะแชร์โลเคชั่นให้หมวดอินก่อน...แล้วก็ถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐานเพิ่มด้วย...ฉันว่าเราจับตาดูไปก่อนดีกว่า...อีกอย่างฉันเองก็ไม่อยากให้กอหญ้าต้องเห็นเหตุการณ์ที่พ่อของตัวเองต้องโดนจับกุมต่อหน้าต่อตา...” เตชินท์กล่าวพลางห่วงความรู้สึกของกอหญ้า กอหญ้าเองที่มีผู้ชายชุดดำคนหนึ่งออกมารับที่หน้าบ้าน ก่อนที่จะเข้าไปด้านในตัวบ้านด้วยท่าทีเร่งรีบ กอหญ้าที่เห็นเสี่ยก้องภพก็รู้สึกดีใจมาก

“ คุณพ่อคะ...คุณพ่ออยู่ที่นี่จริงๆด้วย...” กอหญ้ากล่าวพลางดีใจมากที่เสี่ยก้องภพอยู่ที่เกสเฮ้าส์อย่างที่ตนคิด

“ กอหญ้า...ลูกมาที่นี่ได้ยังไง...แล้วรู้ได้ยังไงว่าพ่ออยู่ที่นี่...” เสี่ยก้องภพพลางกลัวจะมีคนล่วงรู้

“ คือกอหญ้าขับรถมาค่ะ...กอหญ้านอนคิดทั้งคืนว่าคุณพ่อจะไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนบ้าง...กอหญ้านึกขึ้นได้ว่าคุณพ่อน่าจะอยู่ที่เกสเฮ้าส์ของคุณแม่น่ะค่ะ...กอหญ้าก็เลยขับรถมาดู...ซึ่งก็เป็นอย่างที่กอหญ้าคิดจริงๆค่ะ...” กอหญ้ากล่าวพลางสวมกอดเสี่ยก้องภพอย่างดีใจมากที่เสี่ยก้องภพยังปลอดภัยดีอยู่...” กอหญ้ากล่าว

“ แล้วลูกมาที่นี่มีใครรู้หรือเปล่า...พ่อไม่อยากให้ตำรวจตามเจอ...ไม่งั้นพ่อคงแย่...” เสี่ยก้องภพกล่าว

“ ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่ากอหญ้ามาที่นี่ค่ะ...เอ่อ...คุณพ่อคะ...กอหญ้ารู้เรื่องที่คุณพ่อต้องหลบหนีตำรวจแล้วนะคะ...เมื่อวันก่อนตำรวจมาที่ไร่ค่ะ...” กอหญ้ากล่าว

“ ตำรวจมันค้นเจออะไรบ้าง...” เสี่ยก้องภพกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจ

“ เป็นเอกสารเกี่ยวกับการซื้อขายอาวุธเถื่อนน่ะค่ะ...มีโฉนดที่ดิน...เงินต่างประเทศ...แล้วก็เอกสารการจ่ายค่าหัวคิวของแรงงานต่างด้าวน่ะค่ะ...ตำรวจยึดไว้เป็นของกลางทั้งหมดเลยค่ะคุณพ่อ...” กอหญ้ากล่าว

“ ดีนะครับเสี่ย...เสี่ยยังไหวตัวทันเอาพวกเงินสด ทองคำ ออกมาได้น่ะครับ...” ลูกน้องคนสนิทเสี่ยก้องภพกล่าว

“ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจจริงๆ...ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว...ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ไอ้พวกเตชัสกับพี่น้องมันอยู่อย่างเป็นสุขได้อีกต่อไป...” เสี่ยก้องภพกล่าวอย่างเลือดขึ้นหน้า

“ นายเตชัสหรอคะคุณพ่อ...นายเตชัสเกี่ยวอะไรกับเรื่องของคุณพ่ออย่างนั้นหรอคะ...” กอหญ้ากล่าวพลางสงสัย

“ ก็เพราะพวกมันน่ะสิ...ทำให้พ่อต้องหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้...พวกมันเผาโกดังเก็บอาวุธเถื่อนของพ่อ...ทำให้พ่อสูญเสียรายได้ไปมากมาย...พ่อต้องสั่งสอนให้มันรู้ซะบ้าง...” เสี่ยก้องภพกล่าวพลางจะเอาคืน

“ จริงหรอคะ...คุณพ่อจะบอกว่าการที่คุณพ่อเป็นแบบนี้เพราะคนของไร่วรางกูลอย่างนั้นหรอคะ...แต่คนที่ไร่นี้เขาก็ดีกับกอหญ้ามากนะคะ...ขนาดตอนที่คุณพ่อหนีตำรวจไป...พี่ชินท์เป็นห่วงกอหญ้า...ยังให้กอหญ้าไปพักอยู่กับคุณยายสร้อยทิพย์เลยค่ะ...” กอหญ้ากล่าว

“ ไอ้เตชินท์ที่แสนดีของลูก...มันก็ไม่ธรรมดาหรอกนะกอหญ้า...มันกับน้องๆของมันจะทำให้ครอบครัวเราไม่เหลืออะไรนะลูก...อีกอย่างลูกจะไปสนใจมันทำไม...มันเองก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว...” เสี่ยก้องภพกล่าวพลางหว่านล้อมให้กอหญ้าเกลียดคนในไร่วรางกูล

“ คุณพ่อคะ...แต่พี่ชินท์เป็นคนที่กอหญ้ารักนะคะ...” กอหญ้ากล่าวพลางคิดหนัก

“ ลูกรักมัน...แล้วมันล่ะ...รักลูกหรือเปล่ากอหญ้า...ลูกลองคิดทบทวนดูนะกอหญ้าว่า...เรารักและเป็นห่วงเขาข้างเดียว...สิ่งที่เราได้กลับคืนมาคืออะไร...นอกจากความว่างเปล่าในอากาศน่ะสิลูก...” เสี่ยก้องภพกล่าว

“ คุณพ่อพูดแบบนี้...กำลังจะบอกอะไรกอหญ้าคะ...” กอหญ้ากล่าว

“ พ่อต้องการเอาคืนพวกมันที่ทำให้ครอบครัวเราไม่เหลืออะไร...แต่ว่าลูกต้องช่วยพ่อในเรื่องนี้ด้วย...” เสี่ยก้องภพกล่าว

“ คุณพ่อจะให้กอหญ้าทำอะไรคะ...” กอหญ้ากล่าว เสี่ยก้องภพพลางเล่าแผนการบางอย่างให้กอหญ้าฟัง

“ คุณพ่อจะให้กอหญ้าทำอย่างที่บอกจริงๆหรอคะ...” กอหญ้ากล่าว

“ จริงสิลูก...พ่อต้องการให้มันรู้ว่า...การถูกพรากของที่รักมันรู้สึกยังไง...อีกอย่างมันทำให้พ่อกับลูกไม่ได้อยู่ด้วยกัน...พวกมันทำให้เราไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตที่ปกติสุขได้อีก...พ่อเองก็จะไม่มีวันให้พวกมันได้มีความสุขอีกต่อไป...” เสี่ยก้องภพกล่าวอย่างมีแผนการบางอย่าง

“ ก็จริงอย่างที่คุณพ่อว่านะคะ...ถ้าไม่มีมัน...ป่านนี้พี่ชินท์คงรักกอหญ้าไปแล้วล่ะค่ะ...กอหญ้าจะทำตามที่คุณพ่อบอกนะคะ...” กอหญ้ากล่าว เสี่ยก้องภพจึงได้แต่ยิ้มอย่างสะใจที่กอหญ้ายอมร่วมมือกับตนในเรื่องนี้ด้วย

“ลูกต้องกลับไปอยู่กับคุณสร้อยทิพย์...ในระหว่างนี้ลูกจะต้องคอยรายงานความเคลื่อนไหวของพวกมันให้พ่อรู้...แล้วพ่อจะบอกอีกทีว่าจะเริ่มลงมือได้เมื่อไหร่...” เสี่ยก้องภพกล่าว

“ กอหญ้าเข้าใจแล้วค่ะคุณพ่อ...คุณพ่ออยู่ที่นี่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ...กอหญ้าเป็นห่วงคุณพ่อนะคะ...” กอหญ้ากล่าว

“ ลูกเอาเบอร์โทรนี้ไปนะ...หากลูกอยากติดต่อพ่อให้โทรมาที่เบอร์นี้...” เสี่ยก้องภพกล่าวพลางให้ลูกน้องคนสนิทจดเบอร์โทรให้กับกอหญ้า

“ ค่ะคุณพ่อ...แล้วกอหญ้าจะติดต่อไปนะคะ...เดี๋ยวกอหญ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ...กอหญ้าออกมานานแล้ว...เดี๋ยวมีคนสงสัยค่ะ...” กอหญ้ากล่าวพลางจะกลับไปที่ไร่วรางกูลเพื่อทำตามแผนการของเสี่ยก้องภพต่อไป กอหญ้าที่กำลังจะเดินทางกลับ เตชินท์และชยางกูลที่แอบดูอยู่จึงรีบกลับไปยังรถก่อนที่กอหญ้าจะเห็นตน

“ รีบไปที่รถเร็วไอ้กูล...กอหญ้าจะออกไปแล้ว...” เตชินท์กล่าวพลางให้ชยางกูลรีบทำเวลา

“ กอหญ้าจะไปไหนต่อวะ...” ชยางกูลและเตชินท์ที่วิ่งเหนื่อยหอบพลางขึ้นรถก่อนที่จะหมอบตัวลงก่อนที่กอหญ้าจะขับรถออกไป เตชินท์จึงขับรถตามกอหญ้าพลางรักษาระยะห่างไปเรื่อยๆ ระหว่างทาง

“ ไอ้ชินท์...กอหญ้ากำลังกลับไร่หรือเปล่าวะ...นี่มันทางไปไร่นี่หว่า...” ชยางกูลกล่าว

“ นั่นสิวะ...กอหญ้ากำลังคิดจะทำอะไร...แกคิดว่ากอหญ้าจะมาหาเสี่ยก้องภพจริงๆใช่ไหมวะไอ้กูล...” เตชินท์กล่าวพลางครุ่นคิดหนัก

“ ฉันว่านะไอ้ชินท์...แกลองให้หมวดอินส่งคนมาสืบที่นี่ดูดีกว่า...ว่ามีใครอยู่ที่นี่บ้าง...หากเป็นเสี่ยก้องภพขึ้นมาจริงๆ ก็จะได้ลงมือจัดการได้ไม่ยาก...” ชยางกูลกล่าวพลางออกความเห็น

“ แล้วฉันจะบอกหมวดอินอีกทีแล้วกัน...” เตชินท์กล่าว กอหญ้าที่ขับรถเข้าไปที่ไร่วรางกูล เธอขับรถไปยังบ้านไม้ทรงไทยก่อนที่จะทำทีเป็นปกติดี สร้อยทิพย์ที่เห็นกอหญ้าก็ดีใจมากที่เธอกลับมาอย่างปลอดภัย

“ กอหญ้า...หนูหายไปไหนมาลูก...ยายเป็นห่วงแทบแย่เลยนะ...” สร้อยทิพย์กล่าวพลางโล่งอกไปที เตชินท์และชยางกูลที่เห็นกอหญ้าขึ้นบ้านไป พวกเขาจึงรีบขึ้นตามไปทันที

“ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะคุณยาย...พอดีกอหญ้าไปบ้านคุณป้ามาค่ะ...กอหญ้าลองไปถามข่าวคุณพ่อมาค่ะ...เผื่อว่าคุณพ่อจะไปหาคุณป้าที่บ้านน่ะค่ะ...” กอหญ้ากล่าวพลางโกหก

“ แล้วบ้านคุณป้าของเธออยู่ที่ไหนหรอกอหญ้า...แล้วเธอล่ะได้เจอเสี่ยก้องภพหรือเปล่า...” ชยางกูลกล่าวพลางแกล้งถามต่อ

“ ก็ไกลอยู่นะนายกูล...บอกไปนายจะรู้จักหรอ...คุณป้าบอกว่าคุณพ่อฉันไม่ได้ไปที่นั่น...ฉันเองก็คุยเป็นเพื่อนคุณป้าอยู่พักนึงก่อนที่จะขอตัวกลับมานี่แหละ...” กอหญ้ากล่าวพลางไม่อยากให้ใครสงสัย

“ ไม่เป็นไรนะลูก...ยายว่าสักวันกอหญ้าต้องได้เจอพ่อแน่นอนลูก...” สร้อยทิพย์กล่าวพลางให้กำลังใจกอหญ้า

“ เดี๋ยวกอหญ้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะคุณยาย...วันนี้อากาศค่อนข้างร้อนมากเลยค่ะ...” กอหญ้ากล่าวก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องนอนไป

“ ฉันว่ากอหญ้าดูแปลกๆว่ะไอ้กูล...ปกติกอหญ้าที่ฉันรู้จักสายตาเธอดูอ่อนโยนนะ...แต่ทำไมตั้งแต่กลับมาจากบ้านหลังนั้นกอหญ้าดูมีท่าทีแข็งกร้าวผิดไปจากเดิมน่ะสิ...” เตชินท์กล่าวที่ตนนั้นรู้จักกอหญ้ามานาน

“ แกคิดมากไปหรือเปล่าวะไอ้ชินท์...คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...” ชยางกูลที่ตนนั้นก็ไม่ได้เห็นอะไรที่ผิดปกติของกอหญ้า

“ มีอะไรกันหรือเปล่าตาชินท์...ตากูล...” สร้อยทิพย์กล่าว

“ ไม่มีอะไรครับคุณยาย...ช่วงนี้ผมขอให้คุณยายดูกอหญ้าให้ผมด้วยนะครับ...ถ้าเธอไปไหนคุณยายต้องรีบบอกผมเลยนะครับ...” เตชินท์กล่าว สร้อยทิพย์พยักหน้า เตชินท์และชยางกูลจึงขอตัวกลับบ้าน กอหญ้าที่แอบดูเตชินท์ สร้อยทิพย์ ชยางกูลคุยกัน ด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด เธอเองกลับไม่ค่อยได้ยินเพราะอยู่ในระยะไกล เธอจึงคิดว่าคงต้องรีบชิงลงมือก่อนที่เธอนั้นจะถูกคนที่ไร่นี้จับได้ซะก่อน

ความคิดเห็น