Paul

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่๑๗ เจ็บเกินพอ

ชื่อตอน : ตอนที่๑๗ เจ็บเกินพอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่๑๗ เจ็บเกินพอ
แบบอักษร

ตอนที่๑๗ เจ็บเกินพอ 

           มะลินอนซมเพราะพิษไข้ไปถึง 4 วันเต็ม เมื่อหายจากอาการไข้ เธอก็ต้องพบกับข่าวร้าย เมื่อดราฟสั่งให้เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านใหญ่ตามเดิม และเลิกขายขนมออนไลน์อีกเด็ดขาด 

“พี่มะลิ อย่าร้องเลยนะ” ส้มจี๊ดที่ช่วยขนของให้มะลิ กลับมาห้องเดิมบอกอย่างปลอบใจ ที่เห็นมะลิพับผ้าเข้าตู้ น้ำตาไหลอาบแก้ม 

“จ้ะ พี่ทนได้ พี่จะทน อีกแค่ 2 ปีกว่าเอง” มะลิตอบส้มจี๊ดแต่เหมือนเป็นการบอกตนเองไปด้วย เธอรู้ว่าเขาใจร้าย แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเผด็จการ ไม่มีเหตุผล ขนาดบังคับทุกคนให้เป็นไปตามที่เขาต้องการขนาดนี้ 

“โถ่ พี่มะลิ” ส้มจี๊ดครางออกมา ก่อนจะเข้าไปกอดมะลิ 

“มะลิ มีคนมาหา รออยู่ที่สวนหน้าบ้าน” สาวใช้คนหนึ่งชะโงกหน้ามาบอกมะลิ ทำให้เธอปาดน้ำตาออก ก่อนจะมองส้มจี๊ดที่มองเธออยู่ แล้วส่ายหน้าให้ ในเมื่อเธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนมาขอพบเธอ 

           มะลิเดินมาที่สวนหนาบ้าน เห็นข้างหลังเธอก็จำได้ทันทีว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร  

“พี่กร” 

           มังกรหันมามองตามเสียงเรียกที่เบาหวิว เขารีบเดินเข้าไปหาน้องสาวที่ยอมเสียสละให้เขาได้ทำตามความฝัน ก่อนจะดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขน เขาได้ยินว่าเธอถูกทำโทษจนไม่สบาย นอนซมไปหลายวัน ถึงจะไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้เธอด้วยการมาพบกัน  เนื่องจากดราฟไม่ต้องการให้เขาพบเธอตามลำพัง ในระหว่างที่เธอเป็นผู้หญิงของเขา แต่เขาเป็นห่วงเธอมากจริงๆ จนต้องขอมาพบเธอ 

“เจ็บมากไหมมะลิ พี่ขอโทษนะ ที่ส่งน้องมาเจออะไรแบบนี้” 

           มะลิปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเจ็บมากจริงๆ ไม่สามารถระบายมันกับใครได้เลย เมื่อเจออ้อมกอดที่คุ้นเคยและปลอดภัยสำหรับเธอทำให้เธอ ปล่อยความอ่อนแอออกมา  

“พี่กร ฮึก ฮือ ฮือ” มะลิร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดของมังกร เจ็บกายเธอทนได้ แต่นี้เขาไม่เพียงทำร้ายร่างกายเธอแต่เขายังทำร้ายจิตใจเธอ 

“มะลิพี่ขอโทษ” มังกรกอดปลอบน้องสาว เขาหอมขมับบางอย่างแสนรักและปลอบใจ 

           ภาพที่ทั้งสองกอดกันอยู่ในสายตาดราฟที่ยืนมองอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงาน มือกำแน่นจนแก้วในมือแตก เลือดไหลออกมา แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บสักนิด  

“ผู้หญิงแพศยา หึ” ดราฟสบถออกมา ก่อนจะโทรศัพท์ต่อสายหาเจนให้มาพบที่บ้าน ก่อนจะสั่งให้คนไปตามมะลิมารอพบเขา 

 

           มะลิมองดราฟที่โอบกอดเจนเข้ามาในห้องรับแขก เธอยืนมองด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกหน่วงขึ้นมา เขาต้องการทำร้ายไปถึงเมื่อไร ถึงเรียกเธอมายืนมองเขากับคนรักของเขาแบบนี้ 

           ดราฟมองร่างบางยืนก้มหน้านิ่งไม่แสดงความรู้สึกออกมา ก็ยิ่งทำให้โกรธมากขึ้น เขาจึงดึงเจนนั่งลงบนตักเขา และหอมแก้มเธอโชว์ 

“ดราฟอย่าค่ะ อายเด็กมัน” เจนเอ่ยห้ามดราฟที่หอมซอกคอเธออย่างมีจริต 

“อย่าขัดใจผมที่รัก” 

“ดราฟ” เจนครางชื่อเขาออกมา เมื่อเขาเรียกเธอว่าที่รัก อย่างที่ไม่เคยเรียกมาก่อน 

“หืม” 

“เจนว่าเราขึ้นห้องกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเด็กใจแตก ที่เห็นความรักของเรา” เจนหอมแก้มดราฟตอบ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา 

“ไม่ต้องกลัวเด็กใจแตกหรอก เด็กมันร่านมานานแล้ว” ดราฟบอกเจนแต่สายตามองมะลิด้วยแววตาขุ่นเคือง 

           เจนเห็นสายตาที่ดราฟใช้มองมะลิที่ยืนก้มหน้านิ่ง เธอก็สามารถเดาได้ทันทีว่าที่เขาเรียกเธอมาทั้งที่ไม่เคยทำ ด้วยเหตุผลใด เธอไม่โกรธเขา ในเมื่ออยากจะเล่นเกม เธอก็พร้อมจะเล่นด้วย เพื่อให้ได้เขาคืนมา 

“ดราฟขา เจนหิวมากเลยค่ะ รีบมาหาคุณ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ให้คนใช้นี้หาอะไรให้เจนทานหน่อยนะคะ” เจนบอกดราฟ ก่อนจะไล้มือไปตามขมับเขา ดราฟมองหน้าเฮเพียงนิด ก่อนจะหันไปหามะลิที่ยืนทำทองไม่รู้ร้อน 

“ได้ยินที่ผู้หญิงของฉันสั่งไหม ไปสิ” ดราฟบอกมะลิเสียงแข็ง ก่อนจะกลับมาสนใจเจนที่มองเขาตาหวานอย่างรักใคร่ 

“ค่ะนาย รอสักครู่นะคะ” มะลิก้มหน้ารับคำสั่งก่อนจะเดินออกไปเตรียมอาหาร ดราฟมองตามหลังเธอจนลับสายตา โดยมีเจนมองเขาอยู่ เธอยกยิ้มขึ้น และจับหน้าเขาให้หันมามองเธอ 

“เจนไม่ยอมเป็นหมากของคุณหรอกนะคะ เจนจะเดินเกมเอง แล้วเจนก็ต้องการคุณคืนมา” 

“หึ ทำได้ก็ลองดู” ดราฟดันเจนออกจากตัก ก่อนจะลุกเดินเข้าไปในห้องทำงาน เจนมองตามหลังด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะเดินไปนั่งรอมะลิที่ห้องอาหารด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากแววตาที่มีความเจ้าเล่ห์ 

 

           มะลิมองอาหารในถาดที่เธอต้องทำใหม่เป็นรอบที่ 3 แล้ว เนื่องจากเจนไม่พอใจ รอบแรกบอกว่าแพ้กุ้ง มะลิที่ทำมักโกโรนีกุ้งให้ต้องเปลี่ยนใหม่ รอบที่สองมะลิเสิร์ฟสเต็กเนื้อพร้อมสลัดผัก เธอบอกว่าหนักท้องเกินไป ขอแค่ชาร้อนๆกับขนมที่มะลิทำไว้ก็พอ  

“ขออนุญาตค่ะ” มะลิเอ่ยบอกก่อนจะวางขนมเค้กเนยสดลงบนโต๊ะให้เจน ก่อนจะตามด้วยชาร้อน 

“ว้าย ขอโทษจ้ะ พอดีฉันอ่านงานอยู่ เลยไม่ทันเห็น” เจนร้องโวยวายมือเธอปัดมือไปโดนแก้วชาที่มะลิกำลังเสิร์ฟ ทำให้ชาร้อนลวกมือมะลิจนแดงเถือก 

“โอย ไม่เป็นค่ะ” มะลิบอกเสียงเบา 

“แต่เธอก็หน้าจะระวังสิ เอกสารที่ฉันต้องใช้ประชุมกับดราฟเสียหายหมด” เจนโวยวายเสียงดัง จนดราฟเดินออกมาดู เขาเห็นเอกสารที่เปียกน้ำ ก่อนจะเห็นมือที่แดงกร่ำของมะลิ 

“ขอโทษค่ะ มะลิซุ่มซ่ามเอง ขอโทษนะคะ” มะลิก้มหัวให้เจนซ้ำๆ เธอทนเจ็บเพื่อให้ทุกอย่างมันผ่านพ้นไป เธอไม่อยากจะมีเรื่องอะไรกับใครอีกแล้ว 

           ดราฟมองมะลิที่กุมมือตนเองน้ำตาคลอเบ้า แถมยังต้องก้มหัวให้เจนอย่างน่าสมเพศ ด้วยแววตาที่วาวโรจน์  

“มีอะไรกัน” ดราฟหาเสียงตนเองเจอในที่สุด 

“ก็คนใช้บ้านคุณสิค่ะ ไม่รู้โง่หรือแกล้งเจนกันแน่ ทำเอกสารสำคัญของเราพังหมดเลย” เจนบอกก่อนจะเดินไปจับแขนดราฟ 

“มะลิขอโทษค่ะนาย มะลิไม่ได้ตั้งใจ” มะลิหันไปมองหน้าดราฟทั้งน้ำตา 

“ส้ม ส้มจี๊ด ไอส้ม” ดราฟตะโกนลั่นบ้าน 

“ค่ะนาย พี่มะลิ” ส้มจี๊ดที่แอบรับแทงหวยอยู่หลังบ้าน รีบวิ่งมาหาดราฟอย่างรวดเร็วไม่คิดชีวิต ก่อนจะเห็นมะลิยืนน้ำตาไหล กุมมือตนเองแน่น 

“พามะลิ ไปทำแผล ถ้าเป็นเยอะก็ตามหมอ” ดราฟสั่งส้มจี๊ดเสียงเครียด ก่อนจะลากเจนเข้าไปในห้องทำงาน แล้วปิดประตูดังลั่นบ้าน 

           ดราฟมองเจนตาเขม็ง ก่อนจะง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอ เมื่ออยู่ในห้องกันสองคน เจนมองตอบกลับเขาอย่างท้าทาย พร้อมเชิดหน้าให้เขาตบเธอ 

“เอาสิค่ะ ตบเลย ทุกคนจะได้รู้ว่าคุณทำร้ายฉันเพราะอีขี้ข้านั่น” เจนบอกอย่างไม่เกรงกลัว เธอคิดว่าตัวเองเป็นต่อ ดราฟไม่เคยเห็นอะไรดีไปกว่าผลประโยชน์ และหน้าตาของเขา และตอนนี้งานของเขาก็ต้องพึ่งเธอ 

“หึ ตบเธอหรอ ฉันเปลี่ยนใจแหละ ฉันไม่ตบเธอให้เสียมือฉันหรอก” ดราฟลดมือลงแสยะยิ้มร้ายมองหน้าเจน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออก 

“คุณจะทำอะไร” 

“ฮัลโหล คาลอส ส่งเจนไปดูงานที่พม่า พรุ่งนี้เลย อืม” ดราฟกดตัดสายและมองหน้าเจนที่ซีดเผือดมองหน้าเขา 

“คุณจะบ้าหรอ ฉันมีความสามรถ เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี คุณจะมาทำกับฉันแบบนี้ เพราะอีนั่นไม่ได้” เจนตวาดออกมา ไม่คิดว่าดราฟจะตัดสินใจแบบนี้ 

“ไม่เกี่ยวกับใคร ผมไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรที่ผมไม่ได้สั่งในที่ของผม คุณล้ำเส้นเกินไปเจน”  

“หึ ไม่เกี่ยว คุณน่ะ หลงหีอีนั่น ยังไม่รู้ตัวอีก ฉันไม่ไปฉันจะลาออก” เจนบอกเสียงแข็ง เธอมั่นใจในความสามารถของตัวเอง ถึงจะออกจากดราฟ เธอก็สามารถหางานใหม่ได้สบาย 

“เอาสิ สัญญาการทำงานของคุณคงได้ใช้ในศาล” ดราฟแสยะยิ้มร้ายก่อนจะเดินหนี  

           อ้าย      กรี๊ด         เจนกรี๊ดร้องตามหลังดราฟ ก่อนจะขว้างข้าวของในห้องทำงานเขา  

“ฉันจะทำให้คุณเจ็บกว่าฉันอีก ร่วมทั้งอีนั่นด้วย คอยดู” เจนกำมือแน่น เธอโกรธที่เขาให้ความสำคัญกับนางบำเรอที่รอวันเขี่ยทิ้ง มากกว่าเพื่อนอย่างเธอ ท่าทีที่ดราฟแสดงออกมา เธอรู้ว่าเขากำลังหวั่นไหวให้อีเด็กนั่น 

๙๙๙ อยากอ่านเม้น เม้นมาแลกเปลี่ยนกันนะคะ ๙๙๙ 

ความคิดเห็น