Saowaluk

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องเล่าที่3 เพื่อน

ชื่อตอน : เรื่องเล่าที่3 เพื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเล่าที่3 เพื่อน
แบบอักษร

ฉันเคยเรียนโรงเรียนวัดแห่งนึงที่ค่อนข้างจะห่างไกลจากตัวเมือง ฉันเคยถูกคุณครูจับขังในตู้เพราะหมั่นไส้ครอบครัวของฉัน หักคะแนน โดนทำโทษทั้งๆที่ไม่ผิด โดนเพื่อนๆแกล้งเยอะแยะมากมาย ความรู้ที่แทบจะไม่ได้อะไรเพราะคุณครูไม่ค่อยสอน ฉันต้องเรียนเพราะใกล้บ้านและค่าเทอมถูก ถึงแม้จะเจอแต่เรื่องไม่ดีแต่โรงเรียนนี้ทำให้มาเจอกับเพื่อนคนนึงค่ะ เพื่อนคนนี้เป็นเด็กพิเศษชื่อว่า "ตั้น" พึ่งย้ายมาตอนป.5 ตั้นโดนแกล้งตั้งแต่เข้ามาเลยค่ะเพราะความพิเศษของเขาที่ถูกมองว่าแปลกประหลาด และการแกล้งก็รุนแรงมาก ตั้นถูกจับยัดกระดาษอุดปาก ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกพวกผญ.ในห้องจับยึดไว้ ไม่ให้ไปในขณะที่ตั้นขัดขืนตั้นเผลอกัดลิ้นตัวเองกัดแรงมากจนเลือดไหลออกมา พอฉันดิ้นออกมาได้วิ่งเข้าไปช่วยพาออกไปจากที่ตรงนี้ บอกกับตั้นว่าต่อไปนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้เรียกชื่อของฉัน ฉันจะไปช่วยทันที จากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุการณ์นึงเข้าตั้นถูกรุมกระทืบตอนที่ฉันไม่อยู่ ตั้นหยิบปากกาที่ติดตัวไว้มาป้องกันตัวและไปโดนหัวโจกคนนึงเข้า แผลเล็กนิดเดียวแต่หัวโจกคนนั้นก็ไปฟ้องแม่ แม่ของหัวโจกขี้แยมาเอาเรื่องตั้น ให้ตั้นรับผิดชอบ ฉันเองก็พึ่งรู้ตอนที่ต้องเข้าไปในห้องปกครองเพราะระหว่างที่ตั้นถูกกระทืบตั้นตะโกนเรียกชื่อฉันตลอดเวลา ตอนนั้นฉันร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่ปกป้องเพื่อนคนสำคัญไว้ไม่ได้ทั้งที่สัญญาไว้ และเสียใจที่ไม่มีใครปกป้องตั้นแม้กระทั่งคนในครอบครัวของเขาเองที่เอาแต่ด่าตั้นว่าทำไมต้องเกิดมาแบบนี้ ฉันพูดปกป้องเท่าที่เราจะทำได้และจบลงด้วยต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไป พอขึ้นม.1 ตั้นเองก็ไปเรียนต่อที่อื่น ฉันก็ไปอีกที่

ฉันเจอเพื่อนเด็กพิเศษอีกคนนึงชื่อ "กิด" เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ก็รู้จักผ่านๆ กิดทำให้ฉันนึกถึงตั้น ฉันเป็นห่วงกิดกลัวว่าจะถูกแกล้งพยายามแอบตาม คอยสอดส่อง แต่โชคดีค่ะที่มีคนเข้าใจกิด แต่ก็ไม่ทั้งหมดซะทีเดียวมีพวกที่แกล้งหลอกใช้กิดอ้างคำว่า เพื่อน ให้กิดเป็นคนใช้ซื้อของต่างๆ ฉันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดและคิดว่าคนพวกนี้น่าจะถูกฉันต่อยสักที พวกนั้นบังคับกิดให้ยืนกินข้าวกลางโรงอาหาร ฉันลุกขึ้นเดินไปหากิดแนะนำตัวให้กิดรู้ และพากิดมานั่งกินข้าวด้วยกัน ประกาศให้พวกนั้นรู้ว่าฉันจะปกป้องเขาเอง พวกนั้นก็เลิกแกล้งกิดค่ะเพราะคนที่ปกป้องกิดไม่ได้มีแค่ฉัน ฉันซึ้งใจมากดีใจแทนกิดสุดๆ มีเหตุการณ์ที่ฉันจะไม่มีวันลืมเกี่ยวกับกิด ตอนนั้นฉันเจอปัญหาหนักหน่วงถึงแม้จะเข้มแข็งแค่ไหนก็มีบ้างที่ต้องร้องไห้ออกมา ฉันเดินกลับบ้านคนเดียวอย่างทุกที เดินผ่านกิดไปโดยที่ไม่ได้ทักเขา กิดเดินมาสะกิดฉัน และถามฉันว่าเป็นอะไร คำพูดของกิดมีค่ากับฉันมาก กิดเข้าใจความรู้สึกของฉันโดยที่ฉันไม่ต้องพูดอะไรเลย ตอนนี้ก็ยังคิดถึงอยู่เสมอ

รู้ไหมคะ พวกเขาไม่ได้ต่างไปจากพวกเราเลยค่ะ พวกเขาคือเพื่อน พวกเขาคือคนๆนึง

ความพิเศษของพวกเขาคือสิ่งที่ฉันรักค่ะ เพราะพวกเขาเป็นเขาแบบนั้นพวกเขาจึงอ่อนโยนและน่ารักมากกว่าใครเลยค่ะ

ความคิดเห็น