KIW_COOL!
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ^^

My Police : Ep.9 จดจำรอยยิ้ม

ชื่อตอน : My Police : Ep.9 จดจำรอยยิ้ม

คำค้น : My Police , วาย ,Y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Police : Ep.9 จดจำรอยยิ้ม
แบบอักษร

09 

จดจำรอยยิ้ม 

ร่างกายที่สั่นเทาจากความกลัวเริ่มเบาลง ใบหน้าที่ซุกบนอกกว้างทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก บทเพลงที่กำลังดังก้องในหูตอนนี้เหมือนกำลังปลอบประโลมบอกว่าทุกอย่างมันกำลังจะดีขึ้น ไม่รู้ว่าเผลอให้ตัวเองอยู่แบบนี้นานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนถูกมือของคนตรงหน้าจับบ่าทั้งสองข้างและดันออกช้า ๆ 

“ฝนหยุดตกแล้ว”สายสโมท็อกถูกถอดออกอย่างเบามือ ชวินลืมตาและเงยหน้ามองคนตรงหน้า"มึง มึงกลัวเสียงฟ้าร้องเหรอวะ"โยธาจ้องคนตรงหน้าพร้อมคำถามมากมายในใจ 'เหมือนมาก' 

“เสือก”ชวินตอบก่อนจะผลักร่างสูงให้ออกห่างเต็มแรง ชวินทำตัวไม่ถูกจำเป็นต้องปากร้ายออกไปอย่างเคย โยธาขมวดคิ้วกับการกระทำของคนตรงหน้า ถ้าใช่จริงทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น “ไม่ได้ขอ ไม่ต้องมายุ่ง อ่อ! เจอก็ดีล่ะเอาของผมคืนมา และเลิกยุ่งกับผมสักที" 

โยธาหุบยิ้มทันที เมื่อคนตรงหน้าพูดเหมือนไม่พอใจทั้งๆที่เขาช่วยไว้แท้ๆ ขอบคุณสักคำไม่มี

"แลกกับอะไร" 

"ผมจะเลิกยุ่งกับคุณเหมือนกัน"เอาจริงยิ่งเข้าใกล้ไอ้เด็กนี้เท่าไรยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าอ้อนคล้ายกับคนที่โยธาต้องการเจอในตอนนี้มากที่สุดและเขาเองอยากเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตคนตรงหน้ามากกว่าเดิมด้วยซ้ำ 

"เลิกก่อเรื่องด้วยทำได้ไหมล่ะ"โยธาต่อรองในเรื่องที่คิดว่าชวินทำไม่ได้และคงไม่ตกลง แต่แล้วโยธาก็ต้องผิดหวังเพราะชวินยอมแต่โดยดี เหมือนกำลังจะหนีห่างเขา 

"ได้ ถ้าคุณกับผมจะไม่ต้องเจอกันอีก"ตอนนี้ชวินรู้สึกว่าคนตรงหน้ากำลังมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขามากขึ้น มันรู้สึกแปลกทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา 

"แล้วกูจะรู้ได้ไงว่ามึงจะทำอย่างที่พูด" 

"ผมลูกผู้ชายพอ" 

"ก็ได้ แต่วันนี้กูไม่ได้เอาติดตัวมาด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงก็มาเอาที่โรงพักแล้วกัน" 

"แล้วผมจะเชื่อคุณได้ยังไง ผมต้องการวันนี้ ผมจำเป็นต้องใช้"โยธาถอนหายใจใส่คนตรงหน้าเพราะไม่เคยเห็นใครเอาแต่ใจแบบนี้มาก่อน 

"งั้นก็ตามไปเอาที่บ้านเลยไหมล่ะ" 

"ก็ได้นะ ไม่ติด"ชวินตอบอย่างหน้าตาเฉย  

โยธาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเดินผ่านชวินไปหยิบแผ่นซีดีเพลงก่อนจะเดินไปที่เคาร์เตอร์ ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ปฏิเสธอะไรชวินจึงเดินตามร่างสูงมาด้วย 

"ผมคิดว่าพี่เหมาซีดีหมดร้านแล้วซะอีกไปซะนานเลย เอ้า! กูก็คิดว่าช็อตตายไปล่ะไปแอบอยู่มุมวะ วันนี้ฟ้าร้องโคตรดัง"หนุ่มลูกครึ่งทักทายลูกค้า ก่อนจะหันไปแขวะชวินเมื่อร่างสูงโปร่งเดินออกมาพร้อมตะกร้าว่างเปล่า 

"แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า" 

"หึ"เสียงเค่นขำในลำคอของคนด้านหน้าดังขึ้น จนหนุ่มลูกครึ่งขำออกมา 

"อย่าบอกนะว่ามึงตัวสั่นดิกๆให้ลูกค้ากูเห็นเนี่ย" 

"เงียบปากไปเลย วันนี้ไม่เอาค่าแรงมาช่วยเฉยๆ เริ่มงานพรุ่งนี้นะ"พูดจบชวินก็เดินลอยตัวออกจากร้านไป 

"เออ เรียงแผ่นซีดีสามอันกูคงให้ค่าแรงมึงหรอก โทษทีครับพี่ที่ให้รอ"โชนตะโกนตามหลังชวินไปก่อนจะหันมาคุยกับลูกค้าต่อ 

"เด็กนั้นทำงานที่นี้เหรอครับ รู้จักกันมานานหรือยัง"โยธาถามขึ้นในขณะยื่นแผ่นซีดีให้หนุ่มลูกครึ่งคิดเงิน  

"เคยทำครับ ก่อนออกจากงานก็ทำร้านเละเป็นโจ๊กมาแล้วและก็กำลังจะกลับมาทำอีก พี่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ บอกไว้เลยเนี่ยตัวแสบของชุมชน"โยธาพยักหน้าเข้าใจเพราะเจอมากับตัว "ขอบคุณนะครับ นี่นามบัตรของร้านอยากได้อัลบั้มไหนสั่งได้เลยนะพี่" 

"ขอบคุณครับ ไว้วันหลังผมจะมาคุยด้วยนะ มีเรื่องจะถามหน่อย"โยธารับนามบัตรมาไว้ในมือก่อนเดินออกมาจากร้าน ปล่อยให้หนุ่มลูกครึ่งยืนเกาหัวแบบงงงวย 

"มีเรื่องอะไรจะคุยกับคนอย่างกูวะเนี่ย" 

พอโยธาเดินออกมาจากร้านก็เห็นชวินนั่งรออยู่แล้วด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายเต็มทน 

"ลีลาฉิบหาย"ชวินว่าก่อนจะเดินตามไปที่รถ มือบางเปิดประตูโดยที่ไม่ได้รอให้เจ้าของรถเอ่ยเชิญ ก่อนแทรกตัวเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับแสร้งมองออกนอกหน้าต่างไม่สนใจเจ้าของรถ ซึ่งโยธาก็ทำใจเย็นเปิดดูซีดีที่ซื้อมาใหม่ก่อนจะปราณีตแกะกล่องอย่างเบามือ ชวินหันกลับมามองโยธาเมื่อเห็นว่าทางเจ้าของรถเข้ามานานแล้วแต่ทำไมยังไม่ออกรถ 

'หึ คนบ้าอะไรยิ้มให้แผ่นเพลงวะ ประสาท'ชวินได้แต่คิดในใจ 

"ทำไมมึงถึงกลัวฟ้าวะ"ไม่รู้ว่าชวินจ้องโยธานานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โยธาเอ่ยถามขึ้น 

"แล้วพี่จะอยากรู้ไปทำไมวะ"โยธาเงียบคิด ก่อนจะปล่อยให้คำถามว่างเปล่าไร้คำตอบ มือหนาใส่แผ่นซีดีในเครื่องเล่นเสียงก่อนกดเลือกเพลง สิ่งที่ไม่เคยบอก ของ Moderndog ช่วงนี้เพลงนี้คงเหมาะกับความรู้สึกของเขาที่สุดแล้ว 

"มึงคล้ายกับคนที่ก็รู้จัก ตอนนี้กูกำลังตาหาเขาอยู่" 

"แฟน?" 

"น้อง" 

"ก็เป็นตำรวจไม่ใช่หรือไง หาไม่อยากหรอกมั้ง" 

"หึ ถ้าง่ายกูก็เจอเขาแล้วสิ" 

"ออกรถสักที อยากกลับบ้าน" 

"มึงเป็นเด็กสามขวบเหรอวะ งองแงแต่อยากกลับบ้าน"ชวินหันไปค้อนคนขับก่อนจะพิงหัวลงบนกระจก ความเงียบเข้าครอบงำให้เสียงเพลงบรรเลงแทนการพูดคุยของทั้งคู่ 

เพราะเป็นสิ่ง ที่ไม่เคยบอก เพราะยังคง กลัวในคำตอบ 

เหมือนทุกอย่าง ไม่มีทาง แม้จะทำอย่างไร 

ทั้งหมดนั้น ที่ไม่เคยบอก เพราะสิ่งนั้น ยังไม่ชัดเจน 

แล้ววันหนึ่ง กลายเป็นคำตอบ ว่าทุกอย่าง อาจไม่เคยพอ 

เหลือเพียงสิ่ง ที่ยังรอ และมันคงห่างไกล ความเป็นจริง 

"พี่มาโรงพยาบาลทำไม"ชวินหันไปถามคนที่นั่งข้างกายเมื่อรถเข้ามาจอดในโรงจอดรถของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เมื่อวานชวินก็มาเยี่ยมป้าที่นี่แต่เพราะช่วงนี้ชีวิตเขาวุ่นวายเหลือเกินมาถึงก็ดึกแล้ว ทางโรงพยาบาลงดให้เยี่ยมชวินจึงขอพยาบาลสาวว่าขอดูอยู่ด้านนอกเพียงนาทีเดียวก็ได้ 

ชวินได้แต่มองหญิงวัยกลางคนที่นอนหลับปุ้ยอยู่บนเตียงผ่านกระจกหน้าห้อง 

"มารับคนเจ็บออกจากโรงพยาบาลไง" 

"ใคร" 

"ป้าโสม" 

"ทำไมผมไม่รู้"เสียงแข็งกร้าวของชวินดังขึ้น ในขณะที่โยธาปลดสายคาดเบลท์ออก 

"ก็บอกอยู่นี่ไง" 

"แล้วถ้าผมไม่เจอคุณผมจะรู้ไหมว่าป้าออกจากโรงพยาบาล" 

"ก็คิดว่าต้องเจอไง" 

"แล้วถ้าไม่เจอล่ะ!!!" 

"ก็จะตามหาจนเจอไง!!!" 

ทุกอย่างเงียบไปชั่วอึดใจ 

"คิดว่าตัวเองเป็นโคนันหรือไง"ชวินพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเปิดประตูรถเดินออกไปโดยที่ไม่ได้รอคนที่พามาสักนิด 

 

"ไม่ต้องมายิ้มเลย"เสียงวัยกลางคนดังขึ้นทันทีที่ชวินเดินเขาไปหาพร้อมยิ้มแก้มแทบปริแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง "หายไปแบบนี้คิดว่าลืมกันไปแล้วซะอีก" 

"ใครจะไปลืมผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลกได้ล่ะครับ"ร่างสูงโปร่งสวมกอดร่างท้วม "เมื่อวานผมก็มาหานะครับแต่พยาบาลใจร้ายไม่ยอมให้ผมเข้ามาเยี่ยม"ชวินผละออกก่อนจะทำหน้าอ้อนสมชื่อ ซึ่งทุกการกระทำอยู่ในสายตาโยธาทุกอย่าง 

"อ่าว คุณตำรวจขอบคุณนะคะ"หญิงวัยกลางคนกล่าวก่อนจะส่งยิ้มมาให้ โยธาพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะคิดว่าทั้งคู่คงจะมีเรื่องคุยกันอีกเยอะและตอนนี้เขาเองก็มีเรื่องมากมายในหัวเช่นกัน 

ชวินมองตามด้วยความสงสัย 

"ป้ารู้ได้ไงครับว่าเขาเป็นตำรวจ" 

"ก็...ออร่าจับไง" 

"มีพิรุจ"ชวินว่าก่อนจะมองด้วยสายตาดุแบบหยอกล้อ 

"เขามาหาป้าเมื่อวานหน่ะ แล้วก็บ่นเรื่องอ้อนให้เขาฟัง พอวันนี้เขาก็พาอ้อนมาหาป้าเลย "ใบหน้าหวานหันไปมองตรงประตูที่ก่อนหน้านี้มีร่างสูงยืนอยู่ 

"ช่างเถอะ กินข้าวยังครับเนี่ย" 

"เรียบร้อย ป้าเก็บผ้าเสร็จแล้วด้วยนะทำความสะอาดห้องไว้ให้คุณพยาบาลแล้วด้วย" 

"แม่บ้านตกงานชัวร์" 

"ฮ่า ๆ" 

ส่วนโยธาหลังจากที่ออกมาจากห้องคนเจ็บ ก็มีอาการเมอลอยคิดอะไรในหัวมากมายจนเดินมาถึงรถและกดโทรหาใครสักคนที่รับฟังเรื่องของเขามาโดยตลอด 

"ไงวะไอ้เพื่อนยาก มีอะไรให้รับใช้ครับ" 

"กูว่า กูเจอเด็กคนนั้นแล้ววะ" 

"เด็กคนนั้น"คนในสายพูดทวน 

"เด็กที่ชื่อวิน แต่กูแม่งไม่ชัวร์วะ ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปหมดยกเว้นนิสัย คำพูด"ปากได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น 

"แล้วอะไรที่ทำให้มึงจำน้องมันได้วะ"

"รอยยิ้ม"พูดไปรอยยิ้มนั้นก็ฉายภาพขึ้นอีกครั้ง"และอีกอย่างเด็กนี้แม่งกลัวฟ้า"

"ชัดขนาดนี้มึงก็ถามไปเลยดิวะ"

"แต่ทำไมมันทำเหมือนไม่รู้จักกูเลยวะ"

"ก็ไม่แปลกเปล่าวะตอนนั้นมึงอยู่มัธยมปลาย น้องมันอยู่ประถมเองนะเว้ย ใครมันจะไปจำได้วะ กูนับแปบนะ"ปลายเสียงเงียบไปก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง "โห้ 7 ปี เป็นกู กูก็ลืม"ก็จริงของมัน ร่างสูงถอนหายใจ 

"เฮ้ย ไม่ได้แย่ขนาดนั้นมึงก็ทำให้เขาจำได้ดิ" 

"เออ ตอนนี้กูกำลังทำอยู่" 

"สู้ ๆ มีอะไรให้กูช่วยก็บอก อ่อแต่ก่อนอื่นเลยนะ มึงอย่าลืมนัดเดือนหน้าถ้าไม่มารอบนี้กูเคืองจริงๆด้วยผลัดมาหลายรอบล่ะ ผัดจนไหม้" 

"เออ ครั้งนี้กูไป ขอบใจนะมึง" 

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะกระจกฝั่งคนนั่งดังขึ้นโยธาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมองและเห็นว่าเป็นชวิน  

โยธาจึงปลดล็อคประตูให้ ก่อนร่างสูงโปร่งจะเปิดประตูและชะโงกหน้าเข้ามาในรถ 

"สรุปจะไปส่งป้าก่อนใช่ปะ"โยธาพยักหน้ารับ "ไกลนะ" 

"อืม" 

"ทางไม่ดีด้วย"โยธาถอนหายใจเฮือกใหญ่และจ้องใบหน้าหวานเป็นการบอกกลายๆว่ารำคาญ 

"ตามใจ"ชวินว่า ก่อนจะเปิดประตูหลังให้ป้าเข้ามานั่ง ส่วนเจ้าตัวเดินไปยกกระเป๋าเตรียมใส่หลังรถ 

"เปิดหน่อย"เสียงแววดังเข้ามาในรถ "เปิดหน่อยเว้ย"มือที่กำลังจะเอื้อมเปิดถูกกระตุ้นด้วยเสียงโวยวายของคนเอาแต่ใจอีกรอบ 

ตุบ!!ก่อนเสียงปิดหลังรถจะดังลั่น ในความคิดโยธาคงดังไปถึงตึกชั้นห้า แหง่แหละดูจากกระจกมองหลังร่างสูงโปร่งใช้ขายาวๆของตัวเองปิดท้ายรถลง 

"ไอ้จุ้นเอ่ย"โยธาสบถ ก่อนจะสบกับดวงตาของหญิงวัยกลางคนในกระจกที่มองผมผ่านกระจกเช่นกัน เธอยิ้มและยิ้มแบบมีความสุขจนผมอดยิ้มตามไม่ได้  

"มองไร"ชวินเอ่ยขึ้น ทั้งที่โยธาก็ไม่รู้ว่าเข้ามานั่งเมื่อไรและตัวโยธาเองเผลอมองเขาตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีชวินก็มานั่งข้างกายแล้ว "ออกรถดิ ฝนแม่งจะตกอีกล่ะ" 

"อ้อน โอเคนะลูกมานั่งกับป้าไหมเวลาฟ้าร้องจะได้ไม่กลัว" 

"ดูจากท้องฟ้าแล้ว ฟ้าไม่น่าจะร้องนะครับ"ใบหน้าหวานเงยมองท้องฟ้าที่เริ่มมีเม็ดฝนรินลงมา 

"เก่ง"โยธาพูดลอยเพื่อกวนประสาทชวิน 

"วันนี้รับบทเป็นคนขับรถ อย่าพูดเยอะ"ชวินว่าก่อนจะเบะหน้าเบะหน้าให้คนที่กล่าวถึงหมั่นใส้เล่นๆ แต่มันกลับทำให้โยธาอมยิ้มในใจ 

************************************************************************************************************ 

Write : KIWCOOL! 

เอ๊ะยังไง? 

ทุกคนใครที่เข้ามาอ่านแล้วชอบนิยายของเราฝากกดไลค์ คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้กันหน่อยนะ อ้อน^^ 

ความคิดเห็น