HanaMoji

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Arc 1 ความเจ็บปวดของความรัก 2

ชื่อตอน : Arc 1 ความเจ็บปวดของความรัก 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Arc 1 ความเจ็บปวดของความรัก 2
แบบอักษร

Arc 1: ความเจ็บปวดของความรัก 2

 

วือๆๆ

 

"อึก อือ ฮึก"

 

ด้วยขนาดและแรงสั่นสะเทือนของของเล่นในมือขุนเข้าประกอบกับช่แงทางที่ไม่ได้ทำการขยายก่อนทำให้วาโยรู้สึกเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างกำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน

 

"เป็นยังไงรู้สึกดีมั้ย สีหน้ามึงในตอนนี้มันดูดีมากๆเลยมึงรู้ตัวรึเปล่า เอ้าร้องออกมาสิร้องเยอะๆ"

 

"......."

 

วาโยกัดปากตัวเองกลั้นเสียงไว้ไม่ยอมร้องออกมา ขุนเขาเห็นแบบนั้นก็ยิ่งกระทุ้งของเล่นในมือเข้าออกแรงขึ้นเรื่อยๆทำให้ช่องทางที่ฉีดขาดอยู่แล้วหลั่งเลือดออกมามากขึ้น

 

"ถ้ามึงกระสั่นอยากจะได้ผู้ชายของคนอื่นมากนักกูก็จะช่วยมึงเอง จะได้ไม่ต้องค่อยไปจ้องแย่งึนรักของคนอื่นอีก"

 

ขุนเขาก้มไปหน้าลงไปกระซิบอยู่ที่ข้างหูของวาโยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

 

"อึก มึงพูดเหี้ยอะ...อะไร กูไม่เคยแย่งของใคร มีแต่น้องมึงนั่นแหละที่แย่งคนรักของกูไป!"

 

"......."

 

ขุนเขามองจ้องไปที่ดวงตาของวาโยที่แสดงออกถึงควาทเจ็บปวดและการไม่ยอมแพ้ต่อข้อครหาของขุนเขา สายตาแบบนั้นมันทำให้ขุนเขาใจกระตุกเพราะเขาก่อนจะจับตัวของวาโยมาก็ได้ฟังแค่คำพูดของอิงฟ้าแตาก็ยังไม่ได้ไปสืบเรื่องราวเบื้องหลังอย่างแน่ชัด แต่ด้วยความที่เขารักน้องมากเมื่อเห็นน้องร้องไห้ร้องบอกเขาว่าคนที่ตัวเองรักถูกคนอื่นแย่งไปมันก็ทำให้เขาโกรธแล้วตามจับตัวคนที่ทำให้น้องของเขาเสียใจมาลงโทษทันที

 

"กูไม่เชื่อมึง"

 

"อัก กู เกลียด มึง ไอ้เหี้ย จะไม่เชื่อก็เรื่องของมึงเป็นควายให้น้องมึงหลอกต่อไปนั่นแหละ ซักวันมึวจะต้องเสียใจที่ทำกับกูแบบนี้"

 

ด้วยความเจ็บปวดทำให้วาโยเค้นคำพูดขึ้นมาด้วยความลำบาก ตอนนี้ขุนเขาหยุดขยับมือแล้วแต่ของเล่นมันก็ยังสั่นคาอยู่ข้างในอยู่แบบนั้นทำให้เกิดความเจ็บปวดขึ้นมาเป็นระรอกๆ

 

"ปากดี ของเล่นอันแค่นี้มันคงจะทำให้มึงพอใจไม่ได้ ครั้งนี่กูจะถือว่าทำบุญให้มึงยืมของกูใช้ไปก่อนก็แล้วกัน"

 

"มึง...มึงจะทำเหี้ยอะไรอีก"

 

"ก็ทำ...แบบนี้ไง หึ"

 

สวบ! ปึก!

 

"อะ...."

 

วาโยเบิกตาโผล่งด้วยความเจ็บปวดด้วยขนาดของขุนเขาที่ใหญ่กว่าของเล่นอันก่อนหน้านี้ทำให้ช่องทางข้างหลังฉีกขาดมากกว่าเดิม ร่างทั้งร่างของวาโยสั่นด้วยความเจ็บปวดจนไม่มีแรงจะขยับตัวต่อ ตัวตนของขุนเขาที่อยู่ภายในร่างกายของวาโยกระตุกรับกับช่องทางที่กำลังตอดรัดลำท่อนของตน

 

"ไม่ ไม่ เอาออกไป เอาออกไป!!!"

 

"อึก แน่นเหมือนกันนี่ อย่ามาเล่นตัวทำเป็นไม่เคยมาหน่อยเลยผ่อนคลายซะไม่งั้นมึงก็เจ็บต่อไป"

 

หลังจสกจบประโยคขุนเขาก็เริ่มขยับสะโพกช้าๆจากนั้นก็เริ่มกระแทกกระทั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง ส่วนทางด้านวาโยนั้นได้แต่นอนนิ่งๆไม่ขยับด้วยความเจ็บปวดข้างขมับเต็มไปด้วยหยาดเหงือมากมายจากเจ็บปวดเริ่มกลายเป็นชา ดวงดูเลื่อนลอยด้วยไม่ต้องการยอมรับว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

 

สวบ สวบ สวบ 

 

"อืม อา..."

 

"ฮึก"

 

วาโยหลับตาลงขมวดคิ้วแน่นหลังจากที่รู้สึกถึงของเหลวอุ่นร้อนที่ถูกปล่อยเข้าไปบริเวณท้องน้อยของตน แก่นกายของขุนเขากระตุกถี่อยู่ภายในตัวของวาโย วาโยที่ตอนแรกคิดว่าทุกๆอย่างมันจบแล้วจู่ขุนเขากลับขยับเอวอีกครั้งแก่นกายที่อ่อนตัวลงไปในตอนแรกก็ผงาดขึ้นมาใหม่ วาโยที่รู้สึกได้เริ่มดิ้นขัดขืนทั้งที่ร่างกายแถบจะไม่เหลือเรียวรายใด้ๆแล้ว

 

"อึก ฮึก พอ พอแล้วพอซักที กูไปทำอะไรให้มึง มึงถึงได้มาทำร้ายกูแบบนี้ ฮึก ฮือ อึก อ้ะ ปล่อยกู ปล่อย!"

 

"กูจะปล่อยมึงก็ต่อเมื่อกูพอใจแล้วเท่านั้น"

 

"ฮึก อ้ะ กูเจ็บออกไปปล่อยกู อ๊า!"

 

"ดี ยิ่งเจ็บสิยิ่งดีร้องด้วยความเจ็บปวดให้มากกว่านี้สิกูชอบ"

 

"ฮึก ฮึก ฮือ ใครก็ได้ช่วยวาด้วย อึก วา เจ็บ.."

 

เสียงของวาแผ่วลงเรื่อยๆสติตอนแรกที่ยังแจ่มชัดก็ค่อยเลือนลางจากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย ทางด้านขุนเขาที่ปลดปล่อยของเหลวอุ่นร้อนสีขุ่นเข้าไปในตัววาโยอีกครั้งพอเห็นว่าร่างที่อยู่ใต้ร่างหมดสติไปแล้วก็จัดการแต่งตัวเองให้เรียบร้อยก็เรียกลูกน้องที่อยู่ช้างนอกให้มาจัดการเอาตัววาโยไปทิ้งไว้ตรงลานจอดรถที่เดิมที่ไปจับตัววาโยมา

 

"ใครที่อยู่ข้างนอก มาพาตัวมันไปทิ้งไว้ที่เดิมซะอย่าให้มันมาเกะกะสายตาชั้น"

 

ชายร่างใหญ่คนเดิมโดนเข้ามาปลายตามองไปที่ร่างที่อยู่บนฟูกเล็กน้อยก่อนหันมาตอบขุนเขา

 

"ครับคุณขุน"

 

หลังจากตอบรับไปชายร่างใหญ่ก็เดินเข้าไปแบกร่างที่หมดสติขึ้นมาแล้วพาคนไปทิ้งไว้ตรงที่เดิมที่เคยไปจับตัวมา ก่อนจะจากไปก็มองวาโยด้วยสายตาสงสารแต่เพราะเป็นคำสั่งของเจ้านายตนจึงทำอะไรมากไม่ได้นอกจากถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนมาคลุมร่างที่มีสภาพไม่น่าดูนักให้

 

เวลาผ่านไปซักพักเพื่อนๆที่เห็นวาโยหายไปติดต่อไม่ได้ก็มาตามหาที่คอนโดแต่เคาะเรียกประตูห้องเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลยลงมาดูที่ลานจอดรถว่ามีรถของวาโยจอดไว้อยู่รึเปล่า

 

พอทั้งสี่คนลงมาถึงก็ถึงกับผงะเพราะเห็นร่างของเพื่อนตัวเองให้นอนอยู่ข้างรถด้วยสภาพที่ถึงไม่ต้องถามก็พอจะรู้ว่าเพื่อนของตัวเองไปเจออะไรมา ทั้งสี่ช่วยกันพาวาโยไปโรงพยาบาลผ่านไปซักพักวาโยที่หมดสติก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเพื่อนๆที่เห็นก็เข้ามารายล้อมรอบตัววาโยถามว่าใครเป็นคนทำแต่เจ้าตัวกลับไม่พูดอะไรเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น เพื่อนๆเห็นท่าไม่ถึงจึงเลิกถามแล้วค่อยปลอบให้วาโยใจเย็นลงด้วยกลัวคนบาดเจ็บทั้งทางร่างกายและจิตใจตรงหน้าจะช็อค

 

หลังจากเหตุการณ์นั้นจนตอนนี้ก็ผ่านมาราวๆหนึ่งสัปดาห์ได้แล้ววาโยที่ยังคงกลัวจากเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญครั้งนั้นเอาแต่เก็บตัวอยู่กับห้องไม่ยอมออกไปไหนหรือเจอใครเลยแม่กระทั้งเพื่อนๆทั้งสี่คน

 

ส่วนทางด้านขุนเขาถึงแม่ปากจะบอกว่าเชื่อย้องของตัวเองมาแค่ไหนแต่ก็ยังให้คนไปตามสืบดูอยู่ดีว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นมายังไง จนได้มารู้ความจริงว่าจริงๆแช้วเป็นน้องของตนที่ผิด ขุนเขารู้สึกผิดหวังในตัวน้องของตัวเองและรู้สึกผิดที่ตนได้ทำเรื่องที่เลวร้ายที่สุดลงไปกับผู้บริสุทธิ์

 

"อิง อิงฟ้า!!"

 

ปัง!!

 

เฮือก!!

 

"พี่ขุนมีอะไรครับเสียงดังจัง อิงตกใจหมด"

 

"......"

 

"พี่ขุน"

 

"ทำไมอิงทำแบบนี้"

 

"อิงไม่เข้าใจ พี่ขุนหมายความว่ายังไงครับ อิงงงไปหมดแล้ว"

 

"อิงหลอกพี่!!! อิงหลอกพี่ให้พี่ไปทำร้ายวาทั้งๆที่คนที่ถูกแย่งคนรักไปคือวาไม่ใช้อิง!!!"

 

"พะ...พี่ขุนพูดอะไรน่ะครับ อิง อิงไม่ได้หลอกพี่มันคือความจริงไอ้วามันแย่งเบลล์ไปจากอิง มันแย่งคนที่อิงรักไป!!"

 

"พี่รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว พี่รู้ว่าอิงแย่งไอ้เหี้ยเบลล์ไปจากวา รู้ว่าวายอมยกไอ้เหี้ยนั่นให้อิง และรู้อีกว่าหลังจากนั้นอิงก็ถูกมันทิ้งเพราะมันแค่หวังฟันอิงแต่คนที่มันรักคือวาไม่ใช้อิง"

 

"อึก"

 

"อิงทำให้พี่รู้สึกผิดหวังในตัวอิงมากๆ อิงเอาความไว้ใจของพี่มามำแบบนี้ได้ยังไง อิงหลอกให้พี่ไปทำร้ายคนที่ คนที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย อิงทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง"

 

"ไม่พี่ขุน พี่ขุนอิง อิงขอโทษอิงแค่รักเบลล์รักมากๆจนไม่อยากจะเสียเบลล์กลับไปให้วา"

 

"แต่ตอนนี้มันก็ไม่เอาอิงอยู่ดี"

 

"พี่ขุนอิงขอโทษ อิงขอโทษจริงๆ พี่อย่ามองอิงด้วยสายตาแบบนั้นได้มั้ย อิง อิง"

 

"ความเชื่อใจของพี่มันถูกอิงทำรายไปแล้ว จากนี้ไปไม่ต้องมาให้พี่เห็นหน้าอีกนะ"

 

"ไม่พี่ขุน ไม่!! อย่าทิ้งอิงไป อย่าทิ้งอิงไป!! ฮึก ฮือ"

 

ปัง!!

 

ขุนเขาปิดประตูแบ้วเดินจากมาหัวใจบีบแน่นจนรู้สึกตื้อไปหมด นึกย้อนไปในวันนั้นสิ่งที่ตนกระทำกับวาในวันนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัยได้จริงๆ และตัวของขุนเองก็รับสิ่งที่ตนเป็นคนกระทำไม่ได้เช่นกันแล้วกับคนตัวเล็กคนนั้นล่ะจะรับไหวได้ยังไง

 

ขุนเขารู้มาว่าหลังจากวันนั้นวาโยก็เก็บตัวอยู่ในห้องที่คอนโดมาตลอดไม่ยอมออกไปไหนเลย แต่จะมีเพื่อนค่อยมาส่งข้าวส่งน้ำให้เจ้าตัวตลอดไม่ขาด ขุนเขาไตร่ตรองซักพักว่าควรจะไปหาวาโยตอนนี่เลยดีมั้ยในเมื่อตัวเองทำผิดก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ผิด หลังจากที่คิดได้ก็เดิมทางไปหาวาโยที่คอนโดทันที

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

แกรก

 

"ทิมพวกมึงไม่จำเป็นตะ...."

 

วาโยที่คิดว่าเป็นพวกทิมที่เอาข้าวเอาน้ำมาส่งให้พอเห็นว่าจริงๆแล้วใครที่อยู่หลังบานประตูก็ตกใจจนสั่นไปทั้งร่างกาย อยู่ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยได้รับในวันนั้นก็เหมือนมันกลับมาทรมาณตัวเองอีกครั้ง ขุนเขาที่เห็นวาโยยืดตัวสั่นสีหน้าซีดเผือดตอนที่ได้เห็นหน้าของตนก็รู้สึกปวดที่หัวใจขึ้นมาทันที พอวาโยได้สติก็รีบร้อนปิดประตูแต่ก็สายไปแล้วเพราะขุนเขาเอามือมากันเอาไว้

 

"วาฟังพี่ก่อน"

 

"......."

 

"พี่มาขอโทษ ขอโทษกับสิ่งเลวร้ายที่พี่ทำกับเรา เป็นพี่ที่ผิดเอง"

 

"......."

 

"วา วา วา!"

 

วาโยมองขุนเขาด้วยความหวาดกลัวลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นเลื่อยๆ จากนั้นก็ล้มหมดสติไปขุนเขาที่เห็นแบบนั้นก็อะมคนตัวเล็กขึ้นแล้วพาไปส่งโรงพยาบาล

 

"ขุนหมอครับน้องผมเป็นยังไงบ้างครับ"

 

"สาเหตุน่าจะเกิดมาจากความเครียดครับให้นอนหลับซักพักก็คงจะดีขึ้น"

 

"ขอบคุณครับคุณหมอ"

 

หลังจากที่หมอจากไปแล้วขุนเขาก็ให้คนของตนไปบอกเพื่อนๆของวาว่าตอนนี้วาอยู่ที่โรงพยาบาลไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึง ตอนแรกที่มีคนมาบอกว่าวาโยอยู่โรงพยาบาลพวกตนก็แปลกใจมากแล้ว แต่พอได้มาเจอคนที่อยู่ในห้องกับวาโยก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปอีก ก็ในเมื่อคนๆนี้มันคือำชายของอิงฟ้าไม่ใช้รึไง แล้วมาทำอะไรที่นี่กัน

 

"มากันแล้วเหรอ มานั่งก่อนสิพี่มีเรื่องจะพูดให้ฟัง"

 

"......." ทั้งสี่คนเงียบไม่ได้ตอบคำถามหรือส่งเสียงทักทายคนที่อายุมากกว่าตรงหน้า

 

"พวกเราของอยากจะรู้เรื่องของวา"

 

"พี่จะบอกว่าพี่รู้รึไง" ทิมขมวดคิ้วมองขุนเขาแล้วถามออกไป

 

"พี่เป็นคนทำเอง"

 

"ทำไม" กันที่ได้สติก่อนเป็นคนแนกถามขึ้นมา

 

"พี่ทำมันทำไมวะ!! สภาพวันนั้นมันแย่มากๆ!! มันไปทำอะไรให้พี่รึไงพี่ถึงทำกับมันแบบนี่!!"

 

"พี่ผิดเอง ผิดที่เชื่อใจน้องและรักน้องมากจนเกินไป จนทำให้พี่..."

 

ผัวะ!!!

 

"ผมจะต่อยพี่แค่หมัดเดียว เพราะหมัดต่อไปผมจะให้ไอ้วามันเป็นคนลงมือ"

 

"ทิมจะต่อยพี่มากกว่านี้ก็ได้ พี่รู้ว่าพี่ผิด"

 

"แต่ตอนนี้พี่ขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลวาได้มั้ย ให้พี่ได้ไถ่โทษในสิ่งที่พี่ทำ"

 

"แต่ผมไม่ต้องการ กลับไปซะ"

 

ควับ!

 

ทุกคนในห้องหันมามองวาโยที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย วาโยมองไปที่ขุนเขาด้วยสายตาว่างเปล่าแต่ยิ่งมองร่างกายก็ยิ่งสั่นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆทีาอยากจะเข้มแข็งแม่เมืาอคิดถึงวันนั้นทีไรร่างกายมันก็มักจะสั่นและรู้สึกเจ็บปวดอยู่อย่างนั้น

 

"วาพี่"

 

"ออกไป !! "

 

ขุนเขาที่เห็นวาโยสั่นกลัวอยู่ตลอดเวลาตัดใจล่าถอยกลับไปก่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าขุนเขาจะยอมแพ้ หลังจากวันนั้นขุนเขาก็ตามดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของวาโยในทุกๆวันจากวันก็กลายเป็นเดือนจากหนึ่งเดือนกลายเป็นสองเดือนจนเข้าสู่ช่วงเดือนที่สาม ขุนเขาร้องขอโอกาสจากวาโยตลอดจนวันนึงขุนเขาก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตนเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับวาโยขึ้นทุกครั้งที่ได้มาเจอหน้า

 

ส่วนทางด้านวาโยที่เห็นขุนเขาคอยตามดูแลมาตลอดอาการสั่นกลัวที่มีให้เห็นในช่วงแรกก็ค่อยๆหายไปจนมาตอนนี้ไม่มีอาการสั่นกลัวหลงเหลืออยู่แล้ว และเริ่มเปิดใจให้ขุนเขาเข้ามาดูแลตนเองมากขึ้น อยู่ๆวันนึงขุนเขาก็โผลงขึ้นมาทำให้วาโยตั้งตัวไม่ติดกับคำสารภาพของขุนเขา

 

"พี่ชอบเรา เราจะให้โอกาสพี่อีกครั้งได้มั้ย"

 

"ผม..."

 

"พี่อยากจะดูแลเราอยากจะทำให้เรามีความสุข อยากให้เราคอยอยู่ข้างๆพี่ อยากจะเห็นหน้าเราเป็นคนแรกตอนที่ตื่น อยากจะเห็นหน้าเราเป็นคนสุดท้ายตอนที่หลับ วาครับวาจะให้โอกาสพี่อีกครั้งได้มั้ย ให้พี่ได้ดูแลเราให้ดีขึ้นยิ่งกว่านี้ และขอให้พี่ได้รักวา"

 

วาโยมองหน้าของขุนเขาหัวใจเต้นระรัวแต่ถึงอย่างนั้นพอหลับตาลงไปทีไร ตนกลับเห็นแตาเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เจ็บจนเหมือนกับจะขาดใจ วาโยยอมรับว่าพี่ขุนเขาตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันแต่วาโยก็ยังคงกลัวอยู่ดี

 

"ผมขอปฏิเสธครับพี่ขุน"

 

"......." แววตาของขุนเขาสลดลง ทั้งๆที่รู้แล้วว่าจะต้องถูกปฏิเสธแต่ก็ยังอดเสียใจไม่ได้อยู่ดี

 

"ผมยังไม่พร้อมจะตอบรับความรู้สึกของพี่ในตอนนี้ เพราะทุกคนั้งที่ผมหลับตาผมยังคงเห็ยภาพในวันนั้นได้ดี ถ้าผมคบกับพี่ไปทั้งๆแบบนี้ความสัมพันธ์ของเรามันมีแต่จะยิ่งแย่ลง"

 

"พี่จะรอ ไม่ว่านานเท่าไหร่ก็จะรอ พี่จะตามดูแลวาไปแบบนี้ จนกว่าวาจะยอมรับรักของพี่ พี่จะพิสูจตัวเองให้วาได้เห็นว่าพี่จะไม่มีวันทำร้ายวาอีกพี่สัญญาด้วยหัวใจของพี่"

 

"พี่จะรอได้จริงๆเหรอครับ"

 

"พี่รอได้ ว่าแต่วาเถอะอย่าไปชอบคนอื่นเข้าซะก่อนล่ะ"

 

จากคำสารภาพในวันนั้นจนวันนี้ก็ผ่านมาได้หนึ่งปีแล้วล่ะครับพี่ขุนเขาที่บอกว่าจะรอก็ยังคงรอ ส่วนผมก็ยังเป็นผมวาโยคนเดิมเพิ่มเติมคือมีคนที่ชื่อขุนเขาเข้ามาวุ่นวายในชีวิต วันนั้นคำพูดที่พี่ขุนพูดพี่ขุนทำได้ทุกอย่างตามที่พูดเลยครับ ถ้าจะให้พูดตอนนี้ความกลัวของผมมันได้เลือนหายไปแล้วแต่จะหนักใจก็ตรงที่หัวใจของผมมันเริ่มเต้นแรงขึ้นทึกคนั้งที่ได้เจอหน้าพี่ขุน ผมว่สมันถึงเวลาแล้วล่ะครับที่จะตอบคำถามพี่ขุนไปว่าผมอยากให้พี่เค้าเข้ามาอยู่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมรึเปล่า หรือว่าอยากจให้ำเค้าออกไปจากชีวิตของผมซักที

 

"น้องวาพี่ลดน้ำให้น้องหนามเสร็จแล้วมีอะไรอยากให้พี่ช่วยอีกรึเปล่าครับ"

 

"พี่ขุนครับ"

 

"หือ?"

 

"พี่ยังจำคำสัญญาวันนั้นที่พี่พูดกับวาได้รึเปล่า"

 

"จำได้สิทำไมเหรอ"

 

"วันนี้วาจะตอบพี่ว่าวาจะไปต่อกับพี่หรือวาจะหยุดอยู่ที่ตรงนี้"

 

กึก! 

 

ขุนเขาตัวแข็งทื่อไปดวงตาจองมองไปที่วาโยเขม็งในใจก็ภาวนาขอให้เป็นคำตอบรับความรู้สึกของตน ต่อให้ต้องดูแลซักผ้า ล้างจาน รดน้ำน้องหนาม เปลี่ยนกระบะทรายของไอ้อ้วนเขาจะยอมทำทั้งหมดเลย

 

"วา"

 

"ครับ"

 

"วา"

 

"ครับ"

 

"เฮ้อ วาลำบากใจที่จะพูดออกไปจริงๆครับ"

 

"อึก" ไอ้ขุนเอ้ยน้ำตาแม่งเหมือนจะไหลเลยว่ะ 

 

"วาลำบากใจที่จะพูดจริงๆนะ แต่วาจะใช้หัวใจของวาตอบแทนก็แล้วกันครับ"

 

หมับ

 

อ้ะ!! อยู่ๆวาโยก็คว้ามือของผมไปวางไว้บนหน้าอกของวา ว่าแต่เมืาอกี้วาบอกว่าจะใช้หัวใจของวาตอบคำถาม ผมมองมือของตัวเองที่วาคว้ามาวางไว้บนหน้าออกตรงตำแหน่งหัวใจ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

หัวใจของวาตอนนี้มันเต้นแรงมากๆจนผมรู้สึกได้ผ่านฝ่ามือของตัวเอง นี่มันหรือว่าจะ!! ผมมองหน้าวาโยด้วยความดีใจ

 

"วา ตกลงครับพี่ขุน"

 

"......."

 

"พี่ขุน"

 

แหมะ แหมะ แหมะ

 

"พี่ขุนครับ น้องไห้ทำไม!!"

 

"พี่ พี่ดีใจ พี่รักเรานะ รักมากๆ รักมากขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าของวาเลย"

 

"ฮะ ฮะ ฮะ ผมก็รักพี่นะครับ"

 

"เราคือความสุขของพี่ขอบคุณนะครับ"

 

ความรักของผมมันเพิ่งจะเริ่มขึ้นครับผมก็ไม่มันใจนักว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไง แต่ที่แน่นอนคืออดีตที่ผ่านมามันจะไม่กลับมาทำร้ายผมอีกแล้วล่ะครับ อ้อ แต่ว่าถึงยังไงผมก็รักน้องหนามกับน้องอ้วนมากกว่าพี่ขุนอยู่ดี อย่าไปบอกพี่ขุนเขาล่ะครับเป็นความลับระหว่างพวกเรานะ

 

.........................

 

จบไปแล้วกับตอนความเจ็บปวดของความรักนะคะ ชื่อตอนมันอาจจะไม่ได้สัมพันธ์กับเนื่อเรืาองมากนักอย่าไปสนใจเลยค่ะ//โดนนักอ่านตบ

 

เราพิมพ์ในโทรศัพท์ผ่านแอปเลยไม่รู้ว่าการจัดหน้ามันจะแปลกๆรึเปล่านะคะ

 

สุดท้ายนี้วันนี้เรามาไม่ดึกเท่าเมื่อวานหวังว่าหลายๆคนจะชอบ อยากอ่านแนวๆไหนรองเม้นทิ้งไว้ได้นะคะถ้ามีพลอตผุกขึ้นมาในหัวจะรองแต่งให้อ่านกันค่า สึดท้ายนี้ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะขอให้เป็นคืยที่ดีฝันดีค่ะ ^3^

 

 

ความคิดเห็น