Sununta

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

วีร่าอาบน้ำแต่งตัวด้วยความยากลำบาก ทั้งเนื้อทั้งตัวระบมไปหมด เจ็บกายไม่พอเจ็บใจนี้สิ เธอจะไปว่าอะไรได้ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเธอก็ต้องรับผลของมันเอาไว้ เธอยังคงพยายามที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมา แต่เหตุการณ์นี้มันยากเหลือเกินที่จะต้องทำเป็นเข้มแข็ง

 

ปิดเทอมใหญ่นี้เธอคงต้องกลับเกาหลีใต้ไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอสักหน่อยแล้วแหละ วีร่าเป็นสาวลูกครึ่งเกาหลีอเมริกา แม่เป็นคนเกาหลีใต้ ส่วนคุณพ่อสุดที่รักเป็นคนอเมริกาแท้ทั้งสองตัดสินใจอยู่ด้วยกันที่เมืองโซลที่เป็นบ้านเกิดของคุณแม่ ตลอดระยะเวลาที่เธอเติบโตมา พ่อแม่เธอคอยดูแลเอาใจใส่ ตามเอาใจตลอดถึงแม้ว่าฐานะทางครอบครัวจะปานกลาง ไม่ได้ยากลำบากอะไร แต่ก็ไม่ได้รวยหรูมากนัก แต่พ่อแม่ของวีร่าก็พยายามหาทุกสิ่งที่เธอต้องการมาให้เธอ วีร่าเองก็ไม่ได้เป็นเด็กเอาแต่ใจแต่อย่างใด เธอกลับเป็นเด็กที่มีความอบอุ่นทางครอบครัวทำให้เธอมีนิสัยที่ร่าเริงแจ่มใส

 

เอเฟลนั่งมองวีร่าที่ตั้งแต่เดินออกมาเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมปริปากพูดกับเขาสักคำ

"หิวรึยัง"

"ไม่ค่ะ ถ้าคุณหิวก็ไปทานก่อนเลยค่ะ"

"แน่ใจว่าไม่หิว"

"ค่ะ"

 

ถามคำตอบคำ ทำให้เอเฟลเริ่มมีอาการหงุดหงิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

"ไปทานข้าวด้วยกันเดี๋ยวนี้!"

 

เอเฟลลุกขึ้นจากโซฟาพลางกระชากข้อมือของวีร่าอย่างแรงโดยไม่ได้สนใจว่าร่างกายภายในของเธอช้ำในขนาดไหน

 

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ"

 

วีร่าอุทานขึ้น เมื่อถูกกระชากอย่างแรงเพื่อให้เธอยืนขึ้น ร่างกายไร้เรี่ยวแรง

"เธอต้องการอะไรก็พูดสิ ไม่พูดแล้วฉันจะรู้มั้ยว่าเธอต้องการอะไร ทำตัวเป็นเด็กไปได้"

"ฉันอยากกลับค่ะ"

"ไม่ได้!!"

 

วีร่าชักสีหน้าใส่ร่างหนาที่กำลังทำตัวกวนประสาท เขาเป็นคนบอกเองว่าให้เธอพูดในสิ่งที่เธอต้องการ พอเธอบอกในสิ่งที่ต้องการกลับไม่ยอม เป็นอะไรของเขากันแน่ เธอบ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง

 

"มองหน้ามีไร"

"กวนประสาท!"

"เธอว่าใคร"

"จะให้ว่าใครล่ะคะ ก็ในนี้มีแค่เราสองคน"

"อยากเจอดีนักรึไง"

"ชอบจังเลยหรอคะใช้อำนาจกับผู้หญิงเนี่ย"

"อ่ะอ้าว ฉันมีสิทธิ์ใช้อำนาจกับเธอนะ สงสัยเธอจะลืมอะไรไปรึป่าวเรื่องสัญญาการเป็นบอสกับบ่าวเนี่ย ต้องเตือนความจำให้แล้วล่ะมั้ง"

"ทุเรศที่สุด!!"

"ทุเรศได้กว่านี้อีกถ้าเธอยังไม่ยอมฟังฉัน"

 

เอเฟลพูดพลางทำท่าเข้ามาใกล้วีร่าเพื่อหวังจะแกล้งร่างบางที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก

วีร่าที่เห็นเอเฟลทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้ เธอรีบถอยกรูดนั่งลงเหมาะกับโซฟาอย่างยอมแพ้ เอเฟลกระตุกยิ้มกับท่าทางเชื่อฟังของเจ้าหล่อนอย่างผู้ชนะ

 

"เชื่อฟังกันแบบนี้ก็ทำได้นิ"

"แค่ไม่อยากให้มันเลยเถิดไปไกล แค่นี้ก็มากพอแล้วค่ะ"

"อ๋อหรอ"

"เลิกกวนประสาทเถอะค่ะ แล้วเรื่องสัญญาบ้าบออะไรนั้น จะหมดเมื่อไหร่คะ"

"จริงๆแล้วฉันไม่ได้อยากได้เธอเป็นบ่าวหรอกนะ แต่สถานการณ์มันบังคับ ยาในตัวเธอหมดฤทธิ์มันใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์ ฉะนั้นสัญญานี้จะอยู่กับเราเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ"

"หึ ไม่อยากได้เป็นบ่าวแต่มาเสนอฉันก่อนหน้านั้นเนี่ยนะ"

"อย่าพึ่งนอกเรื่อง แล้วอีกอย่างนะ ระหว่างที่อยู่ในช่วงสัญญาเธอห้ามพบปะหรือพูดคุยผู้ชายอื่น ผู้ชายที่เธอสามารถพูดคุยได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น และในช่วงหนึ่งอาทิตย์นี้ เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งทุกเรื่องไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ช่าง การเป็นบ่าวไมใช่เพียงบ่าวรัก แต่รวมถึงการเป็นบ่าวใช้ด้วย"

"มันไม่มากไปหน่อยหรอคะ ในสัญญาไม่เห็นจะมีเลย"

"เธออ่านไม่ครบถ้วนต่างหาก"

"หลอกลวง!"

"อีกอย่างห้ามด่าทอผู้เป็นบอส ต้องปฏิบัติอย่างทนุถนอมในทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องบนเตียงด้วย"

"ทะลึ่ง ลามกที่สุด!"

"อ่ะๆ อย่าๆ เธอคงไม่ได้อ่านสินะว่าถ้าฝ่าฝืนโดนปรับ 100,000,000 บาท"

"มันจะมากไปแล้วนะคุณ!"

"ฉันพูดจริงทำจริงด้วย เธอจะไปฟ้องก็ได้นะ แต่รู้ไว้เรื่องนึงคือในสัญญามีรอยปั้มเป็นลายมือของเธอ ซึ่งแสดงถึงความเต็มใจและสมยอม เธออาจจะโดนฟ้องร้องเองด้วยซ้ำ"

 

วีร่าที่ทำอะไรไม่ได้เหมือนทุกอย่างโดยกำหนดมาแล้ว มันขัดใจเธอเหมือนภูเขาไฟที่อยากจะระเบิดออกมาแต่ทำไม่ได้

เอเฟลนั่งยิ้มร่ากับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของร่างบาง ทำไมถึงรู้สึกชอบเวลาเห็นร่างบางทำท่าทางไม่พอใจเห็นแล้วดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกนานแล้ว เหมือนกำลังถูกเติมเต็ม

ความคิดเห็น