Nueng_4096

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คืนวันอันแสนโหดร้าย

ชื่อตอน : คืนวันอันแสนโหดร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 12:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนวันอันแสนโหดร้าย
แบบอักษร

"ken"

 

 

 

ฮึก…ฮือ~~~

 

ผมอยากจะร้องไห้ผมไม่ไหวแล้วมันน่ากลัวเกินไป

 

ใจจะขาดแล้วโว้ยย!

 

นี่ถ้าไม่ติดว่าอายสาวนะป่านนี้ร้องไห้เป็นเด็กไปล้ะ

 

ไครก็ได้ช่วยผมที!!!!

 

ผมเกาะเสื้อหนังของปลายฝนแน่นขึ้น

 

“หึ!”

 

แง๊นๆๆๆ~~~~

 

เธอแหงะมายิ้มมุมปากใส่ผมก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นกว่าเดิม

 

“บะ..เบาหน่อย”ผมพยามพูดให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะตอนนี้ลมมันตีแรงมาก

 

อึก..

 

เธอจับมือผมทั้งสองข้างมากอดไว้ที่เอวบางของเธอ

สงสัยคงกลัวว่าผมจะตกใจตายจนเป็นภาระแน่ๆ

 

โห่~~~ ไรว้าาาฉากนี้มันต้องเป็นของพระเอกอย่างผมเด้!!

 

มันไม่ถูกต้องนะคร๊าบบ

 

ผมไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนี่จะไปไหนเพราะทางเส้นที่มามันดูไม่ค่อยคุ้นหูคุ้นตาเท่าไหร่

 

ทำไมถึงรีบขนาดนี้นะ?

 

 

ไม่นานนักเราก็มาถึงสถานที่ที่น่าจะอันตราย ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในหนังเลยแฮะ เพราะทั้งบรรยากาศและสถานที่มันชวนผมคิดเหลือเกิน

 

 

 

 

“นายอยู่นี่แหละเดี๋ยวชั้นมา”ปลายฝนบอกผมอย่างกระตือรือล้นก่อนจะรีบถอดหมวกกันน๊อคขนาดใหญ่สีดำสนิทออกแล้ววิ่งไปในตึกร้างแห่งนี้

 

 

 

“เดี๋ยว!!”

 

ผมคว้ามือเธอแน่นก่อนจะกระชากให้กลับมาหาตัวเอง

จะบ้าหรอ ผมจะปล่อยให้ยัยนี้ไปคนเดียวแบบนี้ได้ไง มืดก็มืด แถมน่ากลัวอีก

 

รู้แล้วครับว่าเก่งแต่ก็อย่าลืมสิว่ามีโรคประจำตัวอยู่ ถ้าเป็นไรขึ้นมามันจะไม่แย่หรอ

 

อย่างไงก็สองหัวดีกว่าหัวเดียวล่ะว้ะ! ผมจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อsupportและดูแลปลายฝนเองครับ

 

 

“จะไปด้วย ไม่ต้องห้าม!!!”ผมพูดดักไว้ก่อนไม่งั้นยัยนี่ไม่ยอมแน่ๆ

 

“อย่าตายล้ะกัน”เธอมองหน้าผมอย่างพิจราณาก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ

 

 

โห๋….ดูคำพูดคำจา ผมควรไปต่อหรือพอแค่นี้ดีครับทุกโคนนน

 

เสียวสันหลังเหลือเกิน!!!

 

 

ฮึบ!..เอาว้ะ ชั้นต้องดูแลยัยนี่ให้ได้

สู้เค้าโว้ย!

 

ผมไม่ได้กลัวนะแต่แค่ไม่เคยมาที่แบบนี้มันแปลกๆอ้ะ

 

 

 

ภายในตึกร้างนี้มันกว้างใหญ่และมืดมากครับ แถมผมยังรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ตลอด

 

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

 

 

 

“นายอยู่นิ่งๆนะเดี๋ยวชั้นมา”ครั้งนี้ผมคว้าปลายฝนไว้ไม่ทันซะแล้วซิ

 

 

 

ชึก…ชึก!! จู่ๆก็ได้ยินเหมือนเสียงมีดจึงทำให้ผมต้องหันไปดูตามทิศทางเสียง

 

 

เห้ย!! เร็วเกินนน!

 

ปลายฝนเฉือนคอไอ้กล้ามโตสองตัวที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว

 

คือผมยังยืนงงอยู่เลยครับ +.+

 

อ้ะ!!! มือเล็กคว้ามาจับมือผมให้เดินตามเข้าไป

 

 

สัมผัสนี้มันอบอุ่นจัง

ผมไม่ได้โรคจิตนะ แค่โหยหามันเท่านั้น

 

แต่….

 

มันต้องไม่ใช่ในสถานการ์ณอย่างนี้เด้!!!!

 

แอบรู้สึกดีนิดๆแฮะเพราะตั้งแต่รู้จักเธอมา นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเต็มใจที่จะอยู่ใกล้และจับมือผม

 

 

ตอนนี้เรามาหยุดอยู่หลังกระสอบสีขาวใหญ่ๆที่เรียงกันอย่างหนาแน่น มองห่างไปไม่ไกลนักก็เจอชายร่างสูง ขาว และค่อนข้างหน้าตาดีถูกมัดกับท่อนเหล็กขนาดใหญ่

 

 

โห๋…น่าสงสาร

 

แต่เอ๊ะ!!!ทำไมหมอนั่นถึงไม่ได้ดูกลัวหรือเกร็งอะไรเลยล้ะ ใบหน้านั่นมันดูเรียบนิ่งเหมือนไม่สนใจโลกยังไงยังงั้น

 

เหมือน…..ปลายฝนเลย

 

ไม่ใช่ม้างง…

 

เออ..หน้าตาก็คุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหนสักที่ แว๊บๆ

 

 

“เฮ้ย!!พวกมึงเฝ้ามันดีๆนะเว้ย ถ้าไอ้นี่หนีไปได้ พวกมึงตายแน่”ไอ้หน้าโหดสั่งลูกน้องนับสิบคนให้เฝ้าร่างผู้ชายที่ถูกมัดคนนั้นไว้

 

หนีได้ก็ไม่ใช่คนล้ะโดนมัดซะขนาดนั้น

 

 

เออ..แล้วปลายฝนมาทำไรที่นี่เนี่ย?

อย่าบอกนะว่ามาช่วยไอ้หน้าหลอนี่!

 

…..

 

อ้าวเห้ย!!!หาย....

....

....

 

 

ยัยนั่นไปไหนอีกเนี่ย!เมือกี้ยังจูงมือผมมาด้วยอยู่เลย มันอันตรายแค่ไหนทำไมไม่รู้จักกลัวบ้างเลยว้ะ

 

ไม่เคยห่วงตัวเองเลย!!!!

ผมชักจะเริ่มหงุดหงิดแล้วสิ

 

 

ผมค่อยๆย่องออกจากจุดที่แอบอยู่อย่างช้าๆไม่งั้นผมตายก่อนแต่งแน่!

 

 

“เห้ย!!!”ชายวัยกลางคนหันปืนมาทางหัวขมับผม

ข้างหลังมันมีลูกน้องมัน5คนที่รุมจับปลายฝนอยู่

 

 

โอ้ยยยย!มันเห็นผมจนได้

 

 

 

ที่จริงผมเล่นซ่อนแอบไม่เคยเนียนตั้งแต่เด็กแล้วครับ โดนเพื่อนโป้งตลอดแพ้ทุกรอบ!

 

 

 

แต่เดี๋ยวนะ!!!ยิ้มมุมปากของยัยนั่นมันคืออะไรกันแน่ แล้วทำไมถึงโดนจับตัวง่ายๆทั้งที่เก่งแท้ๆ

ไปพลาดอีท่าไหนฟร้ะน่ะ!

 

 

 

“แกแส่หาเรื่องมากับยัยนี่เองนะ”

“เฮ้ย! ไปจับตัวมันแล้วเอาไปมัดรวมกันไว้ หึ! พวกแกติดกับชั้นแล้ว”ชายวัยกลางคนสั่งลูกน้องของมันก่อนที่จะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มามองผม

 

 

อย่าหวังเลยครับว่าผมจะยอมง่ายๆ

 

ฮึบ!

ผมใช้หมัดต่อยที่หน้าของไอ้กล้ามโตที่มาล็อคตัวผมอย่างแรงก่อนที่จะเตะเข้าไปที่ท้องของลูกน้องอีกคนของมัน

ผมก็พอมีทักษะอยู่บ้างแหละครับอย่าดูถูกกันเชียว!

 

 

 

โห๋…

 

“เฮ้ย!...จัดการมัน!!”

 

อยู่ๆกลุ่มชายฉกรรจ์มันก็เดินมารวมตัวกันนับสิบคนก่อนที่ไอ้หน้าโหดอีกคนจะสั่ง

 

 

มันจะรุมโทรมผม!!!

 

เอ้ยๆ รุมกระทืบพอ

 

จะไหวมั้ยว้าา...

เอาว้ะลองดูสักตั้ง

 

 

 

“หยุด”ปลายฝนตะโกนขึ้นก่อนจะหันหน้ามาทางผมเหมือนกำลังส่งสัญญานอะไรสักอย่าง

 

 

 

“อย่ายุ้งกันคนของชั้น”

 

หืม!!นี่ผมหูฝาดหรือป่าวว้ะ ผมเป็นคนของเค้าแล้วครับ ได้ยินมั้ย!

 

แต่.....คำนี้มันต้องเป็นของผมดิ!

 

 

 

“อ๋อ….นี่คนของแกอ่ะหรอ ดี! พวกมึงปล่อยมันไปก่อน” มันหันไปพูดกับปลายฝนอย่างติดตลกแล้วสั่งลูกกระจ๊อกของมัน

หลังจากที่จบศึกเมื่อกี้พวกมันก็จับตัวผมกับปลายฝนมามัดรวมกับผู้ชายที่ถูกจับไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

 

 

 

“เป็นไงบ้าง”ปลายฝนหันไปพูดกับหมอนั่นแต่สีหน้าก็ยังคงนิ่งๆเช่นเดิม

เอ้า!ว่าแต่...ยัยนี่ไปรู้จักผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมผมไม่เคยรู้จักมาก่อน

 

ไม่ได้การล้ะผมไม่ยอม!!!

 

 

“มาทำไม”มันหันมาพูดกับปลายฝนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

 

“เอาตัวเองยังไม่รอดก็อย่ามาสั่ง!”ปลายฝนตอบกลับพร้อมมองไปรอบๆบริเวณนั้น

 

"ยังไหวใช่มั้ย"ปลายฝนใช้มีดด้ามโปรดค่อยๆตัดเชือกที่มัดอยู่ในตัวผู้ชายคนนั้นออกเพื่อไม่ให้มีพิรุธ

 

 

"อืม"

 

 

ทั้งสองมองหน้ากันเหมือนมีแผนตัวผม ณ ตอนนี้ไม่ต่างจากอากาศธาตุ

น้อยใจว่ะ!

 

 

 

 

"อีก 30 นาที เตรียมตัวนะ"เธอพูดพร้อมหันหน้ามามองไอ้หน้าหล่อนั่นสลับกับผม

 

ขนาดสายตานั่นมันยังไม่มองผมเป็นคนแรกเลย ผมคงหวังอะไรเกินตัวไปสินะ!

 

 

"เขยิบมา"เธอสั่งผมเสียงเรียบ

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นไรแต่อยากไปจากตรงนี้เร็วๆไม่อยากเป็นก้างขวางคอ

 

 

ฮึก..

 

เธอกระชากแขนที่ถูกมัดทางข้างหลังของผมอย่างแรงจนตอนนี้หลังของผมและปลายฝนแนบชิดติดกัน แล้วใช้มีดด้ามน้อยค่อยๆตัดเชือกนั่นออก

เชือกมันค่อนข้างหนาเลยต้องใช้เวลา

 

 

ตึกๆ...

 

ไอ้ใจบ้านี่ก็ไม่ยอมหยุดเต้นสักที เต้นแรงจนจะทะลุออกมาล้ะ

 

ตูอายนะโว้ย!!!

 

 

 

"มาดิ เดี๋ยวเอาออกให้"ผมเสนอแก้เชือกให้เธอหลังจากที่เชือกของผมหลุดแล้ว

 

ปลายฝนไม่ได้ว่าอะไรทั้งยังหันหลังมาให้ผมแกะเชือกที่แขนของเธอ

 

 

"อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยหลานรัก น้าคิดถึงพวกแกเหลือเกิน" ชายวัยกลางคนที่รูปร่างหน้าตาดีเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

 

 

"ไครฆ่าพ่อกับแม่ชั้น"ปลายฝนกัดฟันพูดเหมือนกำลังจะหมดความอดทน

 

 

"โอ้ย!!ถามบ่อยจังเลยเจอที่ไรแมร่งก็ถามทุกรอบ ถามเรื่องอื่นไม่เป็นรึไง"

 

 

"ถ้าแกไม่อยากตายก็บอกมาซะ"

 

"อุ้ยๆกลัวจังเลย แกทำมันไม่เคยสำเร็จสักครั้ง"

 

"ลองดูมั้ยล่ะ"

 

ชึก!.....

 

ปลายฝนคว้ามีดที่ถือไว้ข้างหลังแทงเข้าที่หน้าท้องของผู้เป็นน้าอย่างเลือดเย็น

 

 

นี่น้านะโว้ย!

 

 

"เหอะ! แกอยากรู้ก็ถามไอ้หน้าจืดนั่นสิ"มันพูดพร้อมหันหน้ามาทางผม

 

 

 

หนอย~ มาหาว่าผมหน้าจืดหรอ หน้าผมยังหล่อกว่ามันเยอะครับ

 

 

 

ชึก!

 

มีดด้ามเดิมแทงเข้าไปอีกจุดบริเวณใกล้หัวใจอย่างมิดด้าม

 

งานนี้ถ้ารอดก็ถือว่าเก่งแหละครับ

 

 

 

เออ...ว่าแต่ มันเกี่ยวไรกับผมอ้ะ

 

 

 

เห้ย!!นายครับ

 

 

"พวกมึงมัวทำไรกันอยู่ล้ะ จัดการมันดิ!!อย่าให้มันรอดไปได้" มันตะโกนสั่งลูกน้องที่เอาแต่ยืนมองนายตัวเองทรุดเป็นหมาข้างถนน

 

 

เป็นไปได้ไงว้ะ โดนแทงขนาดนั้นทำไมถึงยังไม่ตายแถมยังมีแรงพูดอีกนะ

 

 

 

 

 

 

 

ผมพอจะจำหน้าไอ้นี่ได้ล้ะ

มันเป็นญาติของปลายฝนที่เหลืออยู่นิ ผมจำได้ว่าให้ลูกน้องไปสืบเรื่องมัน แล้วทำไมลูกน้องผมถึงไม่มารายงานเลยล้ะ อุตสาห์ย้ำนักย้ำหนาว่าให้คอยตามดูทุกย่างก้าว

 

 

สงสัยต้องคุยกันสักหน่อยล้ะ!

แต่ต้องหลังจากรอดจากที่นี่ก่อนนะ

 

 

 

"เห้ย!จัดการมัน"ไอ้กล้ามโตออกคำสั่งก่อนที่ไอ้พวกเดนนรกทั้งหลายจะเข้ามารุมพวกผม

 

 

โห๋....ครั้งนี้มันมากันเยอะมากกกกก!

 

เอาว้ะ!ตายเป็นตาย

 

 

 

"ได้เอามันมามั้ย"

"อืม"

ไอ้หน้าหล่อถามถึงสิ่งของอะไรสักอย่างก่อนที่ปลายฝนจะเอื้อมปืนรูปร่างแปลกประหลาดสีน้ำตาลลายพิลึกๆให้

 

 

เนี่ย..จะไม่ให้ผมน้อยใจได้ไง ก็ผมไม่ได้อะไรสักอย่าง

 

 

หมับ!

มือบางจับมาที่แขนของผมอย่างรวดเร็ว

 

 

"อยู่ใกล้ๆชั้นไว้"พูดจบปลายฝนก็โชว์สเต็ปลีลาท่าทางอย่างเต็มที่เลยครับ

 

ชึกๆ...

 

 

ผู้หญิงคนนี้เก่งกว่าที่คิด เพราะทุกคนที่ผ่านมือเธอ จะไม่มีไครรอดไปได้สักคน

 

 

"ไม่ต้องห่วง"ผมปล่อยมือปลายฝนก่อนจะช่วยจัดการไอ้พวกเศษสวะนี่อย่างชำนาญ ถึงพวกมันจะไม่ตายแต่ก็คงน๊อคไปสักพักแหละครับ ก็บอกแล้วว่าอย่าดูถูกคนอย่างผม

 

 

 

 

 

 

แฮ็กๆๆๆๆ!!!! เหนื่อยโว้ย!! ไอ้พวกนี้มันเก่งพอตัวเลยแหละ กว่าจะล้มพวกมันได้แต่ล่ะคนนี่ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

 

 

ปิ้วๆๆๆๆๆ

 

ปืนรูปร่างพิลึกที่ยิงเป้าหมายเรียงตัวได้อย่างแม่นยำด้วยเสียงเงียบเย็น คนที่ถูกยิงเพียงนัดเดียวก็พากันล้มไปเป็นแถว

 

 

เห้ย!นี่มันอะไรกัน ปืนบ้าอะไรไม่มีแม้แต่เสียงง่ายไปมั้ยว้ะ

แปลกสุดคือ ไครที่โดนยิงจะชักดิ้นชักงอก่อนจะตาเหลือกตายในทันที

 

โหดเหี้ยมเกินไปแล้วนะ!

 

 

"พอก่อน เหลืออีกแค่ 2 นาทีจะระเบิดแล้ว เดินตรงไปทางซ้ายมือจะเจอทางออก รีบไป!"

ปลายฝนตะโกนพูดขณะที่มือเฉือนคอคนไม่มีหยุดหย่อน

 

"ไม่!!!เราต้องไปด้วยกันชั้นจะอยู่ช่วยเธอ"ผมจะไมยอมปล่อยยัยนี่อยู่ในฝูงเดนนรกแน่นอน

 

"นายต้องพาพี่ชั้นออกไป"ปลายฝนตะคอกใส่ผมอย่างอารมณ์เสีย!

 

 

ห๊ะ!!!...ไอ้หน้าหล่อนี่คือพี่ของปลายฝนหรอ

 

ตอนนี้ผมจะมัวมาคิดไม่ได้

โอ้ยย!เอาไงดีว้ะเนี่ย ตอนนี้สภาพไอ้หมอนี้ก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ ขืนปล่อยไว้ได้ตายแหงๆ

 

 

"ไปเถอะ ยัยนั่นรอดได้ง่ายๆอยู่แล้ว"ไอ้หน้าหล่อหันมาพูดกับผมเสียงเรียบ

 

โอ้ย!! เอาว้ะ ผมต้องเชื่อมั่นในตัวปลายฝน

 

"เธอต้องออกมาให้ได้นะ"ผมตะโกนบอกปลายฝนก่อนจะพยุงร่างหนาของหมอนนี่ออกจากฝูงไอ้พวกกล้ามโต

 

 

โห๋....ไม่ใช่ใกล้ๆเลยทางเนี่ย แคบก็แคบๆมืดก็มืด

 

 

อ้ะ! เจอทางออกแล้ว

 

 

 

ตู๊ม!!!.....

...

...

...

...

 

เสียงระเบิดดังขึ้นภายในตัวตึกอย่างสนั่น

 

 

ฮึก!

 

 

ไม่ได้นะ....มันจะเป็นแบบนี้ไปไม่ได้

 

ตอนนี้ในหัวผมกำลังจะแตกสลาย....

 

ยัยนั่นจะเป็นอะไรรึเปล่านะ

 

 

 

 

"ไปดูแถวๆข้างหลังนู้นสิ ยัยนั่นไม่ไปไหนไม่ได้ไกลหรอก" ไอ้หน้าหล่อเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะนอนพิงนาบไปกับต้นไม้ใหญ่

 

 

ตอนนี้ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากจะยอมฟังที่ไอ้หมอนี่พูด

 

ผมเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วที่สุด ตอนนี้สติผมแทบจะหลุดลอยไปกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

 

อึก!....

 

เดินต่อมาอีกไม่ไกลนัก ผมก็เจอร่างบางที่คุ้นตานอนทรุดอยู่กับพื้นดิน เลือดที่ไหลออกมาจำนวนมากบนร่างกายอันบอบช้ำนั่นมันทำให้ผมรู้สึกใจคอไม่ดีสักนิดเลย!

 

 

 

 

"ฮึก..ฮื้อ~~ปลายฝน!!!!"

น้ำตาหยดใสๆออกมาไม่ขาดสายจากตาผม นี่ผมร้องไห้งั้นหรอ เป็นไปไม่ได้!

 

 

 

ตอนนี้ผมควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ไหวแล้ว ใจมันหล่นวูบลงไปเมื่อเห็นสภาพของยัยนี่

 

 

ไม่สงไม่สนมันแล้วครับเรื่องอายสาว

 

ตอนนี้ผมกลัว...

 

ผมกลัวจะเสียเธอไป!

 

 

 

 

"ชั้นบอกเธอแล้วว่าจะอยู่ช่วย ทำไมไม่ฟัง!! ฮึก...ฮื้อ~" ผมพูดปรนสะอึกสะอื้น

 

 

"หึ!" เธอยิ้มอย่างเต็มปากพร้อมเอามือที่เต็มไปด้วยเลือดค่อยๆลูบมาที่หน้าของผม

 

 

ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่สวยงามและเป็นครั้งแรกที่ผมเห็น มันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว!!!!!!

 

 

"เด็กน้อยซะจริง"

 

"ไม่ต้องพูดแล้ว ไปหาหมอกับชั้น" ผมอุ้มร่างปลายฝนแล้วรีบอุ้มออกมาจากจุดเสี่ยงตายนั่นโดยทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น