Memmyploy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5 ครอบครัวในอดีต

ชื่อตอน : 5 ครอบครัวในอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 ครอบครัวในอดีต
แบบอักษร

หลังจากร่างบางล้างหน้าล้างตาเสร็จเเล้วเธอก็เดินลงไปชั้นล่างด้วยความรู้สึกเหมือนหลงลืมอะไรบางอย่าง เเล้วเมื่อคืนเธอก็ดันฝันประหลาดๆอีกด้วย  

ฉันสะบัดหน้าสองสามทีไล่ความคิดไร้สาระนี่ออกไป  

ฉันมองหาคนที่เป็นน้องชายของฉันเพราะรู้สึกเหมือนมันจะต้องนั่งอยู่ข้างล่างเเน่ๆ 

เมื่อเดินลงไปถึงชั้นล่างเธอพบว่าก็พบว่าเป็นไปตามคาด น้องชายของเธอกำลังนั่งเล่นเกมไปกินขนมไป อย่างสบายใจ 

"ธร" พอฉันเรียกเท่านั้นเเหละ 

"อะไร!!" ตาขวางเชียวนะ โมโหอะไรวะ? งอนหรอ? หรือยังไง เมื่อเช้ายังลั้ลลาอยู่เลย  

"เเม่หละ" ฉันถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัย เมื่อพบว่าเดินลงมาได้ซักพักยังไม่เห็นวี่เเววของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเเม่พบเพียงเเต่เด็กชายหน้าสวยราวกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้ากับอาหารบนโต๊ะที่ถูกเตรียมไว้สำหรับคนสองคน 

"เเม่ออกไปก่อนเเล้ว ฉันเลยได้เฝ้าบ้าน เพราะพี่คนเดียวเลย ชักช้าอยู่นั่นเเหละ"มันพูด 

"ช้าอะไร นี่พึ่งจะ สิบ...ออ,,,,บ่ายโมงเเล้วหรอ ฮะ ฮะ ฮ่า..." หัวเราไปงั้นเเหละ เจื่อนมาก หน้ากูเนี่ยยย เจื่อนมากกก 

มันมองมาที่หน้าของฉันพร้อมสายตาปานจะเเดกหัวกูเลยยย เเม่ ช่วยด้วยยยยยย 

"ละ... เเล้วทำไมต้องรีบซื้อขนาดนั้น ทำอย่างกับจะเปิดเทอมพรุ่งนี้"ฉันพูดเเก้ต่างให้ตัวเอง 

"ก็ใช่นะสิ!!!" โอ้ยย ไอ้เด็กบ้าจะตะโกนทำไมเนี่ยยยย เเต่เดี๋ยวนะเปิดเทอมพรุ่งนี้หรอ  

"ตะโกนทำบ้าอะไรเนี่ยย" 

"ก็พี่มันน่าโมโหหนิ ตัวเองจะเปิดเทอมทั้งที ทำไมจำไม่ได้!!! ก็รู้เเหละว่าซื่อบื้อ เเต่มันเกินไปไหมพี่ เเล้ววันนี้ รู้ไหมว่ามันมีร้องเท้าผ้าใบเเบรนด์ดังเขาเอามาลดราคาฉันเก็บเงินมาเพื่อวันนี้วันเดียวเลยนะพี่ ตั้งเเต่ปิดเทอมมาฉันเเทบไม่ได้ใช้เงินเลยย เพราะพี่คนเดียวเลยยย" เอาเข้าไป ด่ากูอีก เเล้วมรึ่งง จะทำหน้าอาลัยอาวรณ์อะไรขนาดนั้นว้าา รู้เเล้วว่าผิดอย่าตอกย้ำเยอะ สำนึกไม่ทันเเล้ว 

ปกติไอ้ธรมันเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบไปห้างมากๆเลย มันบ่นว่า คนเยอะ เเย่งกันหายใจ เเต่สงสัยครั้งนี้มันคงจะตั้งใจจะไปจริงๆ เพราะว่าไอ้ธร มันมีนิสัยประหลาดอย่างนึงคือชอบสะสมรองเท้ามากๆ ถึงขั้นเคยฝันว่าอยากมีเตียงนอนเป็นรูปรองเท้าเลยหละ ในบ้านจะมีห้องเก็บองเล็กๆอยู่ชั้นใต้บันใด เเต่ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ เพราะทุกคนมีห้องส่วนตัวกันหมด ส่วนใหญ่พวกเราจะเก็บของในห้องส่วนตัวกัน เเต่เหมือนว่ารองเท้าที่ไอ้ธรสะสมมันจะมีมากกว่าที่ควร มันเลยเเบ่งรองเท้ามาเก็บไว้ห้องใต้บันไดบ้างบางส่วน มีอยู่วันนึงมันสั่งรองเท้าพรีออเดอร์มาจาก เกาหลี หลายคู่เลย เเต่ละคู่นะมึงเอ้ยยย ซื้อไอโฟนได้เป็นเครื่องสองเครื่อง มันกลัวเเม่รู้เลยเอาไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ เพราะเเม่ชอบเข้าไปดูเเลความสะอาดห้องมันบ่อยๆ เเต่เเม่ไม่ชอบเข้ามาในห้องเก็บของ เพราะเเม่เคยเจอตะขาบในนั้น เเม่เลยไม่เข้าไปเหยียบห้องเก็บของอีกเลย มันเลยรอดตายเเบบหวุดหวิด หลังจากนั้นห้องเก็บของห้องนั้นก็ได้เเปรสภาพมาเป็น ห้องเก็บร้องเท้าของไอ้ธร โดยปริยาย 

เเละฉันก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้มันไม่ได้ไปดูลูกชายสุดที่รักคู๋ใหม่ของมัน มันเลยนั่งหน้างอเป็นปาทูเเม่กลองอยู่เนี่ย 

"คนเรามันก็ลืมกันได้บ้างเเหละน่าาาา " ฉันพูดพลางทำหน้าจ๋อยยยพร้อมช้อนตามองมันอย่าอ้อนๆ มันหันหน้าหนี นี่งอนกันหรออ เเค่ไม่ได้ออกไปข้างนอกเเเค่นี้เอง  

" ธรรรร" เรียกครั้งที่หนึ่ง 

"ธรรรรร" ครั้งที่สอง  

"ธรรรร"ครั้งที่สาม 

เฮ้อออ ไม่สนใจกันจริงๆใช่มั้ยยย ได้เจอไม้ตายเเน่  

"ธร ลินขอโทษ ลินไม่ได้ตั้งใจทำให้ธรไม่ได้ไปดูรองเท้าคู่ใหม่น้าาาาา" ฉันพูดพร้อมเอามือจับเเขนอีกคนพร้อมกับนั่งลงโซฟาข้างๆเขา คนตรงหน้ามีสีหน้าเลิ่กลัก หน้าขาวค่อยๆเเดงขึ้น เเล้วหันหน้าไปอีกทาง บอกเเล้วว่าลูกอ้อนของฉันยังไงน้องชายของฉันก็เเพ้ทางทุกที ไม่มีครั้งไหนหรอกที่ไม่ได้ผล ไม่ใช่เเค่น้องชายคนเดียวนะ ทุกคนที่เจอลูกอ้อนของฉันไม่มีใครไม่เเพ้ จริงๆเเล้วฉันไม่ได้นิสัยขี้อ้อนมาเเต่ไหนเเต่ไรหรอกเเต่หลังจากที่คลุกคลีอยู่กับเเมวมากว่าครึ่งชีวิต ก็เลยได้เรียนรู้มาบ้าง 

".....,ลินโตๆกันเเล้วนะอย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหม" มันพูดพร้อมทำหน้าขรึม 5555 คิดสภาพผู้ชายตัวเล็กๆ หน้าเเดงๆ เเล้วพยายามเก็กขรึม ด้วยการนั่งกอดอกหน้ามองตรงสิ โถ๋ นึกว่านั่งเข้าระเบียบ ตลกเป็นบ้า55555 

"ก็ธรไม่หายโกรธลินซักทีนี่นาาาา" ฉันพูดพร้อมกับเอามือกอดเเขนธรเเน่นกว่าเดิม เเล้วเพิ่มเติมด้วยการเอาหน้าไปซบไหล่เเล้วถูไปมาเหมือนเเมว รู้สึกว่าวิชาอ้อนที่ไปฝึกกับครูที่เป็นเเมวมามีประโยช์ดีเเหะ 

"โอ้ยยยย ยอมเเล้ว ลินก็รู้ว่าถ้าลินทำเเบบนี้ธรก็ยอมทุกที หึ นิสัยไม่ดีอะ" ธรพูดพร้อมทำหน้าบึ้งตึงอมลมจนเเก้มป่อง โอ้ยยน่าเอ็ยดูนี่ฉันมีีน้องสาวรึไงเนี่ยยย ฉันยื่นมือไปปีบเเก้มเเล้วยืดออกมา 

" โอ้ยยยยย ลินเล่นอะไรเนี่ยยยย" พอฉันดึงเเก้มธร ธรมันก็โวยวาย พร้อมเอามือปัดมือฉันออก พอมือฉันหลุดออกจากเเก้มมันก็รีบเอามือจับเเก้มตัวเองพร้อมลูบเบาๆ ช้อนตาขึ้นมามองเเบบเคืองๆ โอ้ยยยยยยย นี่มันเเมวน้อยดีๆนี่เองงง 

พรึ่บบบบ 

"โอ้ยยย อะไรอีกลิน" ฉันกระโดดกอดคอคนตรงหน้าพร้อมทั้งซบหน้าลงบนไหล่อย่างคลอเคลีย  

"ทำไมธรน่ารักจัง เหมือนเเมวเลยยย" ฉันพูดไปเอาหน้าถูไป 

"ธร ไม่น่ารักนะ ธรหล่อ อย่ามาว่าธรน่ารักนะ" ธรพูดพร้อมทำหน้าไม่พอใจ 

เเกร๊ก 

ขณะที่ฉันกำลังเเกล้งธรอย่างสนุกสนาน ซักพักฉันก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตู 

"กลับมาเเล้วเด็กๆเเม่ซื้อซูชิมาฝาก"เเม่กลับมาพร้อมของกินเด็มไม้เต็มมือ 

คนในอ้อมกอดฉันเมื่อรู้ว่าคนเป็นเเม่ซื้อ ของชอบตัวเองมาก็รีบเดินตรงคลอเคลียเเม่ทันที เนี่ยยย ที่บอกว่าเหมือนเเมว 

ขณะที่ฉันนั่งอยู่ที่เดิมมองดูภาพที่น่ารักของน้องชายฉันต่อไป 

"โอ้ยยย อะไรเนี่ยธร "เเม่บ่นพร้อมทั้งยัดเยียดของในมือให้ธรเอาไปเก็บ 

"เเม่คร้าบบ ผมขอซูซิสองกล่องเลยได้มั้ยค้าบบ" ธรพูดพร้อม ทำหน้าอ้อนวอน พร้อมเอาหน้าไปถูๆกับไล่ของเเม่ 

"ของพี่เค้าา ถ้าอยากกินก็ไปขอพี่สิ" พอได้ยินดังนั้น ธรก็เดินตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวางถุงในมือทั้งหมดลงบนโต๊ะกินข้าวซักพักก็มานั่งข้างๆฉัน เเล้วเอาหัวนอนลงบนตักฉัน ทิ้งตัวลงนอนราบกับโซฟาเเล้วช้อนตาขึ้นมองเเบบอ้อนๆ โอ่ยยย ฉันรักเเมวตัวนี้จัง 

"พี่ค้าบบบ นะค้าบบบบบ นะ" ฮื่อออออ ฉันเเพ้เเมว เเพ้เมวตัวนี้ เเย่ชะมัด 

"เเต่เราต้องหายโกรธพี่นะ" ฉันยื่นข้อเสนอ จริงๆก็ยอมตั้งเเต่นางมานอนตักเเล้ว บ้าจริงงงง ก็ช่วยไม่ได้ฉันมันคิดติดน้องหนิ  

ถ้าเป็นน้องสาวนี่หวงตายเลย พอฉันพูดจบ คนตรงหน้าก็พยักหน้าหงึกๆ เเล้วทำตาเป็นประกาย  

"ก็ได้" ฉันพูดพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็ มันทำตัวอย่างกับลุกเเมวหนิเเล้วไหนจะหน้าตาจิ้มลิ้มนั่นอีกเป็นใครก็ยอมมั้ยยย 

"น่ารักที่สุด มาๆ หอมหัวววว"มันพูดพร้อม..... 

จุ๊บบบบบ 

"เห้ยย อะไรเนี่ยยย" ฉันโวยวายเมื่อคนตัวเล็กกระโดดขึ้นมาจุ๊บหน้าผากฉันอย่างรวดเร็ว หน้าฉันน่าเเดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มวยหมัดนี้สรุปคือฉันเเพ้ เฮ้อออออ ก็เด็กมันน่ารัก ฉันชอบเเมวหนิ 

 

ร่างของของเป็นเเม่มองดูภาพของสองพี่น้องอย่างเอ็นดู หลายครั้งที่สองคนนี้จะอ้อนกันไปอ้อนกันมา เพื่อเเกล้งอีกฝ่าย มันเป็นภาพที่น่าเอ็นดูมาก เพราะทั้งคู่ต่างรักเเละห่วงใยกันเเละกัน เวลามีกิจกรรมอะไรดีๆก็เอามาทำด้วยกัน เวลาใครคนใดคนหนึ่งทำผิด ก็ช่วยกันปกปิด เช่นเรื่องที่ น้องชายตัวดีสั่งรองเท้า พลีออเดอร์มาจากเกาหลี ก็ช่วยกันปกปิดคนเป็นเเม่ไว้ ความจริงคนเป็นเเม่รู้ตั้งเเต่วันที่ของหมาถึงเเล้ว เเต่ไม่พูดอะไร เด็กน้อยทั้งสองคนคงไม่รู้ว่าคนเป็นเเม่รู้เเล้วเลยทำเนียนต่อไป ถึงเรื่องที่ทำผิดเเล้วช่วยกันปกปิดจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เเต่อย่างน้องทั้งคู่ก็เป็นห่วงใยในกันเเละกันดี มันเป็นความซนในรูปเเบบความน่ารัก ราวกับเธอเลี้ยงเเมวน้อยสองตัวไว้ในบ้าน คนเป็นเเม่รู้เเค่ว่าต้องปกป้องรอยยิ้มของทั้งคู่ไว้ให้ได้ ต้องปกป้องความสดใสนี้ไว้ให้ได้ จะต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ให้บรรยากาศเเสนสดใสตรงหน้าหายไป ไม่วาจะด้วยวิธีใดก็ตาม  

 

----- ย้อนมาในความทางจำเเล้วจ้าา---- 

---ธรน่ารักมากก ทำไมนิสัยธรในโลกความทรงจำหรือนิสัยในโลกความจริงเปลี่ยนไป เพราะอะไรน้าา??? ทำไมเป็นคนละคนเลย------ 

--ตอนต่อไป ลินเเละอัด จะได้เจอกันครั้งเเรก เเละจะเริ่มมีบทบรรยายอัดมากขึ้น---- 

---ฝากนิยายด้วยน้าาาา----ฝากกดไลค์ ให้ด้วยค้าบบบบ----ไรท์เหนื่อยมากเลยย เเต่จะพยายามเขียนให้สนุกๆกว่านี้นะฮึบ-- 

 

--รักทุกคนเลยย จุ๊บบบบ----- 

 

 

เม้นคุยเม้นบอกกันหน่อยยยยยย อยากมีเพื่อน เหงา55555 

ความคิดเห็น