ธนารีย์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กเสี่ย : 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 331

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กเสี่ย : 15
แบบอักษร

ฉันเหยียดยิ้มทันทีเมื่อคนตรงหน้าพูดจบ พลางมองหน้าเขาด้วยแววตาชนิดหนึ่ง

 

ขุนเขา: อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนี้นะ

 

ฉัน: ทำไมคะ

 

ขุนเขา: ทำไมมึงถึงเปลี่ยนไป

 

ฉัน: มันไม่จำเป็นที่อะไรต้องเหมือนเดิม

 

ขุนเขา: ตอนนี้กูรักมึง

 

ฉัน: เสี่ยเลิกพล่ามได้แล้วค่ะ

 

"ขวัญ ไอ้นี่มันใครแล้วไอ้ตี๋มันไปไหน" พ่อฉันที่เพิ่งกลับมาจากสวนมะพร้าวเดินตรงเข้ามาฉันกับเสี่ย แล้วมองหน้าเสี่ยอย่างไม่พอใจ โชคดีที่บ้านฉันรั้วมันสูง บ้านคนอื่นๆก็อยู่ห่างออกไป เลยไม่ค่อยเป็นจุดสนใจ ฉันขี้เกียจเป็นขี้ปากชาวบ้านน่ะ แค่ท้องกลับบ้านมาก็เอาเรื่องฉันไปพูดต่างๆ นานา ถ้าเจอเรื่องเสี่ยเข้าไป ฉันไม่อยากจะคิด

 

ฉัน: เฮียกลับบ้านแล้วพ่อมีงานด่วน ส่วนผู้ชายคนนี้หนูไม่รู้จัก //ฉันตอบพ่อพลางชักมือออกจากการกอบกุมของเสี่ย แต่เขาจับมือฉันแน่นเกินไป ฉันเลยหันไปขอความช่วยเหลือทางแววตากับพ่อ

 

พ่อ: แล้วเอ็งมาจับมือลูกข้าทำไม ปล่อยมือลูกข้าเดี๋ยวนี้

 

ขุนเขา: ผมเป็นผัวเธอ ทำไมผมจะจับมือเธอไม่ได้

 

พ่อ: อยากตายหรือไง ลูกฉันมีผัวคนเดียวคือไอ้ตี๋

 

ขุนเขา: ไอ้นั่นอะชู้ครับพ่อตา ส่วนผมผัวขวัญจริงๆ

 

พ่อ: ไอ้นี่

 

ฉัน: พ่อบอกเขาให้ปล่อยขวัญที ขวัญเจ็บท้อง //ฉันแสร้งทำหน้าเจ็บปวดขั้นสุด เอามืออีกข้างที่เป็นอิสระกอบกุมหน้าท้องป่องๆไว้

 

พ่อ: เฮ้ย

 

ขุนเขา: เจ็บเหรอ เจ็บตรงไหน บอกกูสิ //เสี่ยขุนปล่อยมือจากมือฉัน เอามือทั้งสองข้างของเขาจับใบหน้าฉันไว้ ให้สบตากับเขา แววตาที่เขามองมา น้ำเสียงห่วงใยที่เขาเอ่ยถาม ทำใจฉันวูบไหว

 

ฉันสะบัดใบหน้าหนีแล้วรีบเดินมายืนข้างๆพ่อ

 

ฉัน: พ่อ ไล่เขาออกไปจากบ้านเราที

 

ขุนเขา: ขวัญ ขวัญ ขวัญ

 

ฉันบอกพ่อแค่นั้นแล้วเดินเข้าบ้านมาไม่สนใจเสียงร้องตะโกนของเสี่ยขุนสักนิด ฉันนั่งลงบนเตียงอย่างคนอ่อนแรง ลูบหน้าท้องป่องๆของตัวเองพลางคิดในใจว่า เขาจะกลับมาทำไมในวันที่ใจของฉันเริ่มแข็งแรง.....

 

ก๊อก ก๊อก

 

"ขวัญ"

 

ฉัน: จ้ะพ่อ ขวัญไม่ได้ล็อกประตู

 

แกร่ก

 

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา ตามด้วยร่างของพ่อที่เดินเข้ามานั่งใกล้ๆฉัน พ่อยกมือขึ้นลูบศีระฉันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยพูดประโยคนึงทำเอาฉันไปไม่เป็น

 

พ่อ: มันคือพ่อของตาหนูใช่ไหม

 

ฉัน: .................

 

พ่อ: ไม่ตอบพ่อก็ไม่เป็นไร แต่ขวัญจำพ่อไว้ พ่อไม่ให้ขวัญกลับไปหามันเด็ดขาด ผู้ชายแบบมันคือผู้ชายเห็นแก่ตัว ไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อตาหนูด้วยซ้ำ

 

ฉันน้ำตาคลอ

 

พ่อ: ขวัญจำวันที่ตัวเองหอบหิ้วกระเป๋ากลับบ้านมาพร้อมน้ำตาได้ไหม

 

ฉันพยักหน้า

 

พ่อ: แล้วขวัญรู้ไหมใจพ่อกับแม่จะขาดแค่ไหนที่เห็นลูกเป็นแบบนั้น

 

ฉัน: พ่อ //น้ำตาไหล

 

พ่อ: อย่าให้ใครมาทำร้ายอีก อย่าให้ใครมาทำร้ายหัวใจของพ่อกับแม่อีก

 

พรึบ

 

ฉันโผล่เข้ากอดพ่อแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ยิ่งเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าของพ่อเมื่อพูดถึงตอนที่ฉันกลับบ้านมาวันแรก สภาพฉันย่ำแย่มากขนาดไหน ฉันก็รู้สึกปวดที่ใจขึ้นมา

 

หลังจากพ่อออกไปฉันก็นอนคิดอะไรคนเดียวเรื่อยเปื่อย ไม่นานเสียงโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น ฉันยกมือปาดน้ำตา ทาแป้งทับ แล้วกดรับสาย

 

ฉัน: ฮัลโหล ถึงแล้วเหรอคะ //ฉันกรอกเสียงลงโทรศัพท์ให้ปลายสายได้ฟังอย่างปกติที่สุด

เฮียตี๋: อืม คิดถึงอีกแล้ว

ฉัน: หนูก็คิดถึง

เฮียตี๋: จริงจัง //น้ำเสียงไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด

ฉัน: จริงค่ะ แล้วเฮียตี๋ทำอะไรอยู่คะ

เฮียตี๋: ก็คิดถึงหนูไง

ฉัน: หึ ปากหวาน

เฮียตี๋: ชิมแล้วไม่ใช่ไง

ฉัน: ทะลึ่ง

เฮียตี๋: อีกสองอาทิตย์หาหมอเสร็จมาบ้านกูนะ ป๊า ม้า อยากเจอ

ฉัน: เจอหนูเหรอ

เฮียตี๋: เจอหมามั้ง

ฉัน: หึ หนูหิวแล้วหาข้าวกินแปป

เฮียตี๋: กับข้าวกับกูอะไรอร่อยกว่ากัน

ฉัน: เฮียไง

เฮียตี๋: ..........

ฉัน: เขินไง

เฮียตี๋: อืม

ฉัน: ไอ้บ้า

 

ตู้ด

 

ฉัน: เอ้า // ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความงงงวยเมื่อจู่ๆเฮียตี๋ก็วางสายไป ยังไม่ทันได้คุยให้หายคิดถึงเลย ใช่ฉันคิดถึงเขา คิดถึงจริงๆนะ

 

_______________________________________

 

ให้อ่านฟรีบ้าง ตอบแทนทุกคนที่อ่าน อิอิ

 

 

ความคิดเห็น