กากเพชรสีชมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6 3/3 (หาอ่านฉบับเต็มได้ที่mebนะคะ)

ชื่อตอน : ตอนที่6 3/3 (หาอ่านฉบับเต็มได้ที่mebนะคะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 3/3 (หาอ่านฉบับเต็มได้ที่mebนะคะ)
แบบอักษร

เรื่องนี้ไรท์เขียนมานานมากแล้ว และจัดการลบตอนไปทิ้งไว้อย่างนั้นเพราะไม่คิดจะมีคนเข้ามาอยากอ่าน แล้วพบว่ามีคนด่าเยอะมากที่ไรท์ลบ จึงกลับมารีไรท์อีกครั้งเพื่อคนที่ไม่ทันได้อ่าน แต่จะทำการติดเหรียญเอาไว้เพราะเรื่องนี้มีจำหน่ายที่อีบุ๊กเอาไว้แล้ว จึงเกรงใจคนที่ซื้อและให้เกียรตินิยายตัวเอง แต่ก็จะติดกุญแจด้วยเพื่อให้เกียรติรีดทั้งหลายจะได้ไม่ต้องเสียเงินไปทุกตอนและขัดอารมณ์เวลาอ่าน ยังไงก็ฝากด้วยนะคะทุกคน ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาอ่าน 

------------------------------------------------------------------------------------------------- 

"ยัยหนูมาลาฉันถึงที่บ้าน เเละเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง เเละยัยหนูยังขออนุญาตที่จะหย่ากับเเกด้วย ฉันก็ตอบตกลง..นี่ใบหย่า! รีบเซ็นซะ เดี๋ยวฉันจะให้ทนายจัดการต่อ" 

"ผมไม่หย่า...คุณตานึกว่าผมไม่มีชีวิตจิตใจหรือไงถึงให้ผมหย่ากับพลอยง่ายๆแบบนี้" 

"เเล้วเเกเคยคิดว่ายัยหนูมีชีวิตจิตใจไหมล่ะถึงทำร้ายเธอมากมายขนาดนี้" 

"ผม..." 

"เเกทำกับยัยหนูมากเกินไปนะไอ้ฟราน ที่เเกเห็นว่ายัยหนูเข้มเเข็งอย่างนั้นมันเเค่ภายนอกเเต่ข้างในของเธอกลับบอบช้ำเกินจะทนไหวเเล้วเเกเคยรู้ไหม หรือว่าเเกสงสารเมียน้อยของเเกมากเกินไปจนลืมสงสารเมียจริงๆของเเก ถ้าเป็นอย่างนั้นสมเเล้วล่ะที่พลอยทิ้งเเกไป" 

"ผมพลาดไปเเล้วครับคุณตา"ฟรานเชสเอ่ยออกมาอย่างเศร้าๆ ตาทั้งสองข้างเเดงก่ำเพราะความเสียใจและเสียดายวันเวลา 

"ที่ฉันมาวันนี้ฉันจะมาบอกเเกว่าเเกหลุดพ้นจากตำแหน่งประธานเเล้วฟรานเชส" 

"หมายความว่ายังไงคุณตา!!" 

"ฉันไล่เเกออก" 

"คุณตา!!" 

"กลับไปหาพ่อเเกไปไป๊!!ไอ้หลานไม่รักดี " 

พูดจบชายชราก็ออกคำสั่งให้คนดูเเลเข็นออก ไป เมื่อออกจากห้องเเล้วชายชราก็เลื่อนสายตามองนีรนุจจนหญิงสาวต้องก้มหน้าลงอย่างเกรงๆ 

“ดอกงิ้วที่คิดว่างามมันไม่ได้งดงามอย่างที่คิดนะ นังหนู” 

ชายชราพูดต่อหน้านีรนุชอย่างชัดแจ๋วจนหญิงสาวหน้าชาดิก และต้องอายเข้าไปอีกเมื่อเห็นเดฟเพื่อนร่วมงานของเธอกำลังขำเธออย่างไม่เกรงใจ ชายชราพูดแค่นั้นก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้นีรนุชน้ำตาคลออยู่กับที่ มือบางทั้งสองกำแน่นอย่างโกรธแค้นและอับอาย  

 

“ทำไมไม่ไล่เด็กนั่นออกครับคุณท่าน”  

“หึ...ไล่ตอนนี้มันก็ไม่สนุกน่ะสิ เด็กนั่นมันจะรับผลการกระทำของมันเองหลังจากที่ไอ้ฟรานมันได้รับแล้ว” 

“ครับคุณท่านเดี๋ยวนี้บาปกรรมมันตามมาเร็วอยู่แล้ว ไม่นานคุณฟรานเองก็คงจะรู้ว่าไม่สามารถหาคุณพลอยเธอเจออีกแล้ว” 

“มันทำของมันเอง มันเลือกจะทิ้งเพชรที่สวยงามในมือเพื่อไปเลือกเพชรอีกเม็ดที่ไม่รู้ว่าจะเป็นของปลอมหรือของจริงเพราะดูแค่เผินๆมันสวยงามมากกว่าอะไรทั้งสิ้น แต่ถ้าสุดท้ายมันรู้แล้วว่าเพชรที่เลือกนั้นเป็นเพชรปลอมมันก็ต้องอยู่กับของปลอมๆนั่น เพราะฉันมองแววตาเด็กนั่นออกว่าไม่ยอมให้ไอ้ฟรานเขี่ยทิ้งง่ายๆแน่” 

 

รานเชสนั่งกุมศีรษะอยู่บนเก้าอี้ทำงานอย่างเคร่งเครียดหลังจากที่ผู้เป็นตาได้ออกจากห้องแล้ว ตอนนี้เขาถูกปลดออกจากตำแหน่ง หนำซ้ำเมียรักก็ยังหาไม่เจออีกไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนด้วย  

แต่ยังไงก็ดีเหมือนกันที่ตาเขาไล่ออกตอนนี้เขาจะได้เอาเวลาไปตามหาพลอยใสเต็มที่ ตอนนี้เขาระดมจ้างนักสืบเพื่อตามหาพลอยใสแทบจะทั้งประเทศแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอเมียรักจนตอนนี้ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่หญิงสาวหายตัวไป  

ถ้าอีกหนึ่งอาทิตย์ยังหาพลอยใสในประเทศไทยไม่เจอเขาก็คงจะต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนแล้วล่ะ ส่วนจะขอยืมลูกน้องของพ่อบังเกิดเกล้านั้นเลิกคิดไปได้เลย ตาเฒ่านั่นคงไม่ยอมให้ใช้คนของตัวเองเพื่อตามหาเมียเขาแน่ในเมื่อพ่อของเขาไม่ชอบเธอซะขนาดนั้น  

ส่วนคุณตาก็ยิ่งเข้าไปใหญ่อย่าว่าแต่ขอลูกน้องท่านเลย แค่เห็นใจเขาที่ถูกเมียทิ้งก็ไม่เลยสักนิด และเป็นเพราะเขาเองที่ไม่ชอบให้ใครมาติดตามจึงไม่มีลูกน้องเก่งๆเหมือนไอ้เพื่อนตัวแสบทั้งสองคนของเขา พวกนั้นเป็นมาเฟียตัวเอ้ ถ้าจะพูดเรื่องอำนาจ พวกนั้นมีอย่างล้นเหลือแน่นอน  

ตอนนี้เขารู้สึกเสียดายลูกน้องที่ติดตามเขาก่อนที่จะแต่งงานเหลือเกิน ถ้าจะให้ไปเรียกคืนตอนนี้มันก็ไม่ได้แล้ว เพราะพวกมันคงจะไปเป็นคนของพ่อเขาอย่างเต็มตัวแล้วละ อีกอย่างตอนนี้เขาเองก็ไม่ไว้ใจพวกมันแล้วด้วย  

 

ตอนบ่ายวันเดียวกัน ข่าวที่ว่าท่านประธานสุดหล่อได้ถูกปลดจากตำแหน่งถูกแพร่กระจายข่าวไปทุกแผนกของสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่   

“ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน และคุณเดฟเล่าให้ฉันฟังว่าตอนนี้คุณพลอยเธอหนีเตลิดไปไหนเเล้วไม่รู้เพราะจับได้ว่าท่านประธานแอบไปกกกับยายผู้ช่วยคุณเดฟ...ร้ายมากอะแก”  

“จริงเหรอแก ร้ายมาก หน้าด้านมากด้วยมาถึงขนาดนี้แล้วยังหน้าด้านทำงานที่นี่ได้อีก”  

“ก็ใช่น่ะสิตอนนี้ท่านประธานตามหาคุณพลอยเสียควักเลยแก” 

นีรนุชที่กำลังเดินกลับบ้านตามปกติรู้สึกว่ามีคนมองเธอแปลกๆไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนก็มีคนซุบซิบนินทาแล้วมองมาที่เธอตลอดทาง เธอเดินไปหาพี่ที่เป็นเพื่อนบ้านที่ต่างจังหวัดและเป็นคนที่เธอสนิทด้วย เพราะเมื่อก่อนพี่เขาเคยอยู่ห้องเช่าเดียวกันกับเธอตอนที่เธอยังเรียนมหาลัยและตอนนี้ก็ยังมาทำงานที่เดียวกันอีกแต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกเพราะตอนนี้พี่เขาได้แต่งงานแล้วนั่นเอง  

“พี่ๆจะกลับแล้วเหรอคะ” 

นีรนุชถามกลุ่มพี่ๆที่เคยสนิทตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือสายตาของแต่ละคนที่มองเธอ ไม่มีใครตอบเธอสักคน ทุกคนเดินออกไปเฉยๆราวกับไม่อยากจะเสวนาด้วย จึงสร้างความอับอายให้เธอเป็นอย่างมาก 

**************************************************************************************************************** 

ฝากอีบุ๊กด้วยน้าาาทุกคน (มีจำหน่ายที่mebนะจ๊ะ) 

ความคิดเห็น