คูมปลา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หวั่นไหวเเล้วหรอปราบ

ชื่อตอน : หวั่นไหวเเล้วหรอปราบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวั่นไหวเเล้วหรอปราบ
แบบอักษร

เป็นอีกครั้งที่ผมต้องไปคอนโดของไอ้เด็กนั่น โดยที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะเป็นเเบบนั้นอีกมั้ย ครั้งนี้ผมก็ยอมเชื่อศาสตราเหมือนเดิม ผมเชื่อศาสตราหรือหัวใจผมไปหวั่นไหวกับคารมของเค้าไปเเล้วกันนะ... นี่เราใจง่ายหรอ!

หลังเลิกเรียน ผมเดินมายืนรอศาสตราหน้าตึกคณะเเพทย์ตามที่เค้านัด ในขณะที่ผมรอผมก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ทำไมต้องมารอเค้าด้วยวะ? ไอ้ปราบเอ้้ยยย!

ผมยืนรอไม่นานนัก ชายขับบิ๊กไบค์รุ่นเเพงคันสีดำที่กำลังขับมาหาผม เดาก็รู้เลยว่าเป็นเด็กศาสตราเเน่นอน เค้าใส่หมวกกันน็อคลายสีเขียวตัดดำ ส่วนมือของเค้านั่นใส่ก็ใส่ถุงมือสีดำ ดูรวมๆกับชุดนักศึกษาเสื้อสีขาวกางเกงสีดำ โครตเข้ากันเเละก็เท่เลยทีเดียว.. เชี่ยปราบคิดอะไรเนี่ย!? กำลังชมเค้าอยู่หรอ อย่าชมนะ!ห้ามชม!

“กรี๊ดดด!~ นั่นมันศาสตรานี่!!”

ผัวคณะนิติศาสตร์!!”

“กรี๊ดดดดดๆๆๆๆ!!”

เห้อ..ให้ตายเถอะ ดูสาวๆพวกนี้สิกำลังกรี๊ดให้เด็กนั่น วิ่งตามรถศาสตราก็มี ยอมรับก็ได้ว่าศาสตราเเม่งหล่อเท่ห์จริงๆ T^T

ในขณะที่สาวๆทุกคนกำลังกรี๊ดให้ศาสตราที่กำลังควงบิ๊กไบค์คู่ใจของเค้าอยู่นั้น บิ๊กไบค์ของศาสตราค่อยๆชะลอเเละตรงมาจอดตรงหน้าผม ก่อนที่สาวๆทุกคนจะวิิ่งมารุมล้อมรอบตัวของศาสตรา ตอนนี้อยู่่ๆผมก็รู้สึกพิเศษขึ้นมาทันที ผมพยามถอยให้ห่างจากเค้า เเต่ด้วยคนรอบข้างของเค้านั่นเบียดผมเลยต้องหาที่ยืนให้มั่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้ม

ศาสตราดับเครื่องรถเเล้วถอดหมวกกันน็อคออก ตามด้วยเสต็ปการเสยผมของเค้า กรี๊ดดด!! สาวๆทุกคนเริ่มกรี๊ดออกมาอีกครั้ง ตึกตัก.. เสียงหัวใจของผมเริ่มเต้นอีกครั้ง ผมไม่อาจจะละสายตาจากเค้าไม่ได้เลย ผมมองศาสตราจนเเเทบจะไม่ได้ยินเสียงกรี๊ดของคนรอบข้างเลยครับ..

“ทุกคนครับ ช่วยถอยออกไปก่อนได้มั้ย ผมร้อน”เค้าเอ่ยขึ้น พอสิ้นเสียงสาวๆก็รีบถอยออกห่างๆ ให้ตายเถอะ เด็กคนนี้ฮอตขนาดนี้เลยหรอ..

ศาสตราเลื่อนสายตามามองผมราวกับจะกิน เค้าค่อยๆลงจากรถเดินมาหาผมทีละก้าววินาทีนั้นผมต้องยอมรับเเล้วล่ะว่าผมเขิน.. ความรู้สึกเหมือน ไม่ใช่ผมก็ยากหน่อยนะทุกคน หึ! เค้าหยุดตรงหน้าผมก่อนที่ผมจะขยี้ตาเเล้วดึงสติตัวเองกลับมา

“รอนานไหมครับ?”

“มะ..ไม่ ไม่ไม่นานเลย” เป็นเเบบนี้อีกเเล้วทำไมต้องพูดติดๆขัดๆเนี่ย!

“งั้นก็ไปกันเถอะครับ”

“....”

ผมพยักหน้าก่อนที่จะโดนมือใหญ่ๆของศาสตรากุมมือผมเเล้วพาผมเดินออกไปจากกลุ่มผู้หญิงที่หวีดเค้า เค้าเดินนำหน้าผมไปจนถึงรถ ก่อนที่เค้าจะเอามือออกเเล้วป่ายขาขึ้นนั่งบนบิ๊กไบค์

“ขึ้นมาสิครับพี่ป้องปราบ”เค้าหันมาพูดกับผมก่อนที่จะหยิบหมวกกันน็อคมาใส่ ผมไม่รีรอที่จะขึ้นรถของเค้า เพราะผมไม่อยากอยู่ในจุดนี้เเล้ว คนมองเต็มเลย

หลังจากที่ผมขึ้นไปนั่ง เค้าไม่รีรอที่จะสตาร์รถเเล้วใส่เกียร์ค่อยๆขับออกไป ผมต้องพยายามรักษาระยะห่าง เพื่อให้หัวของผมไม่โดนเเผ่นหลังใหญ่ๆของเค้าพอเค้าขับไปได้สักพักกำลังจะออกจากมหาลัยเเล้วล่ะ อยู่ๆก็มีคนเรียกชื่อผม

“พี่ปราบค้าบบบ!” ธามเด็กคณะผมมันเรียกเเล้วก็โบกมืออยู่ด้านหน้า อยู่ๆศาสตราก็บิดรถเฉี่ยวธาม จนธามรีบหลบไปทันที ผมรีบหันไปดูน้องธาม

ปึก! ผมเอามือทุบเเผ่นหลังใหญ่ๆของเค้า

“นายทำอะไรน่ะห๊ะ! ถ้าเกิดธามเป็นอะไรนายรับผิดชอบไหวมั้ย” ผมตะโกนใส่หูเค้า เเทนที่ไอ้เด็กศาสตราจะจอดรถแล้วไปขอโทษเพราะสำนึกผิดเเต่เค้ากลับชะลอรถพร้อมกับดึงมือของผมไปกอดเอวเค้าไว้ทั้งสองข้าง

“นี่นาย!!”ผมจะดึงมือตัวเองออกให้ได้ เเต่มือของเค้าอีกข้าง กุมมือผมไว้เเน่น เค้าบิดรถเร็วขึ้น ด้วยความที่ผมกลัวความเร็วอยู่เเล้ว แล้วก็ไม่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์เลย ผมเลยรีบกอดเค้าเเน่นจนเค้าเอามือออก เหมือนรู้ว่าผมคงไม่ปล่อยมือออกจากร่างเค้าเเน่

เสียงเเจ้งเตือนมือถือของผมดังขึ้น ผมเอามือออกจากเอวเค้าข้างหนึ่งเเล้วหยิบมือถือออกมาดูจากกระเป๋าเสื้อ วินาทีนั่นผมเเทบใจสลายเมื่อเห็นเเชทของชะบา

มันคือเรื่องจริงหรอวะ? นี่เราโง่ยอมเชื่่อไอ้เด็กนี่อีกเเล้วหรอ.. ที่ผ่านมาสิ่งที่เค้าทำให้เราสิ่งที่เค้าพูดกับเรา คือการพนันงั้นหรอ!?

ผมรีบเก็บมือถือ เเล้วกลั้นใจนั่งซ้อนท้ายเค้าต่อไป ผมควรได้ยินจากปากเค้า ควรถามเค้าเอง เพราะวันนี้เค้าบอกว่าเค้าจะพูดความจริงทั้งหมดให้ผมรู้.. ทำไมผมถึงคิดบวกเรื่องของเด็กคนนี้กันนะ ทั้งๆที่รู้สึกว่ากำลังโดนเค้าหลอก..

ผมจับเสื้อเค้าเเน่นเพราะกำลังกลั้นใจไม่ให้กังวล ไม่ให้โกรธ ไม่ให้เองเสียใจด้วย อย่าพึ่งเสียใจ ไหนๆเราก็มากับเค้าเเล้ว ถ้ามันเป็นเเบบนั้นจริงๆอย่างน้อยเราก็ได้รู้จากปากเค้า

 

คอนโด 19:08

ผมเดินตามศาสตราเข้ามาในห้องของเค้า ศาสตราที่เดินอยู่ข้างหน้าผมเค้ากำลังเดินตรงไปที่ตู้เย็นเเล้วก็หยิบขวดน้ำกับเเก้ว มาวางที่โต๊ะ

“หิวน้ำมั้ยครับ”ศาสตราเอ่ยขึ้นก่อนที่จะรินน้ำเเล้วเดินมาหาผมพร้อมกับเเก้วที่ถูกเติมด้วยน้ำเปล่า เค้ายื่นน้ำเปล่าให้ผมพร้อมกับอมยิ้มจางๆ

“ไม่เป็นไร ไม่หิว”ผมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ ก้มหน้ามองพื้นอยู่เเบบนั้น จนผมคิดได้ว่า ห้ามทำให้ศาสตราผิดสังเกตเด็ดขาด “กินๆ พี่หิวน้ำ”ผมเงยหน้าขึ้นทันทีเเล้วรีบหยิบเเก้วน้ำออกจากมือเค้ามาดื่ม

“.....”ศาสตรายืนนิ่งเงียบมองผม เหมือนกับจะรู้ว่าผมเป็นอะไร

“อ่าาาา! น้ำในห้องของนายนี่เย็นจัง ฮ่าๆ อ่ะนี่”ผมหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมกับยื่นเเก้วเปล่าให้เค้า “นายขับรถมาเหนื่อยๆ ต้องดื่มน้ำด้วยสิ” ศาสตรามองผมสักพักก่อนที่จะหยิบเเก้วออกจากมือผมเเล้วเดินไปวางเเก้วไว้บนโต๊ะ

“มานั่งสิครับ ยืนอยู่่ไม่เมื่อยรึไง”ศาสตราพูดพร้อมกับเลื่อนสายตามามองผม “รอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมจะไปเอากระเป๋ากับแฟลชไดร์ฟมาให้”เค้าพูดจบ ผมพยักหน้าเเล้วก็เดินไปนั่งที่โซฟาสีดำ ศาสตราก็เดินไปข้างในอีก ทางนั้นน่าจะเป็นห้องนอนถ้าผมเดาไม่ผิด

ไม่นานนักศาสตราก็เดินออกมาพร้อมกับถือกระเป๋าสีฟ้าของผม “นายไม่ได้ขโมยอะไรของพี่ใช่มั้ย..” ผมพูดขึ้นเพราะกลัวเค้าจะไปเปิดอะไรในนั้นดู

“ในนี้มีเเต่ดินสอปากกา ผมจะไปขโมยอะไร” ซวบ! เค้านั่งลงข้างๆผม ทำเอาผมสะดุ้งทันที

“ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน”

“....”

“ไม่คิดถึงผมบ้างหรอครับ?”

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น