Alice in the boots

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความเชื่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 06:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเชื่อ
แบบอักษร

ปาริตต์นอนมองเพดานขึ้นราที่เหมือนจะไม่เคยทำความสะอาดมาซักพันปี

 

ที่นี่ไม่มีหน้าต่างทำให้ไม่รู้ว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน ปาริตต์ใช้เวลานอนนิ่งเสียเป็นส่วนใหญ่ เขาไม่ค่อยชอบคุกคลีอยู่กับคนอื่นการถูกขังแยกอยู่คนเดียวจึงไม่ลำบากอย่างที่คิดซักเท่าไหร่นัก

 

หลอดไฟดวงเดียวตรงกลางส่งเสียงครางหึ่ง ในห้องนี้เปิดปิดไฟเป็นเวลา ปาริตต์เดาว่าช่วงนี้เป็นช่วงกลางวันเพราะไฟดวงนั้นติดอยู่ เมือไม่มีนาฬิกามันเดายากจริงๆ ว่าเป็นเวลากี่โมง

 

 

 

เสียงฝีเท้าพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อเหล็กเบียดพื้นดังมาจากที่ไกลๆ เป็นรอบที่สองของวันนี้ ทุกวันเจ้าหน้าที่จะมาเสิร์ฟอาหาร 2 มื้อ ซึ่งก็มากเกินพอ ปาริตต์ก็ไม่เดือดร้อนอะไรเพราะยังเจ็บระบบกับแผลในปาก แถมอาหารที่นี่ก็แย่เกินกว่าจะกระเดือกลงอยุ่แล้ว

 

ตั้งแต่มาอยู่ในนี้ เขาได้รับอาหารมาแล้ว 5 ครั้ง นั่นเท่ากับย่างเข้าวันที่ 3 

 

ดูจากรอบอาหารที่กำลังมา ตอนนี้คงเป็นเวลาราวบ่ายสองของวันอาทิตย์ พี่แดนจะมาเยี่ยมเขาหรือเปล่านะ

 

 

 

เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งมองช่องส่งอาหารที่กำลังจะเปิดออก

 

...

 

ไม่เปิด?

 

เขาอดสงสัยไม่ได้จนต้องลุกขึ้นเดินไปใกล้ประตู

 

“ปาล์ม”

 

“ปาล์ม! ตื่นอยู่หรือเปล่า?”

 

“ทรอย?”

 

“ชู่ววว ใช่ ผมเอง”

 

ปาริตต์ชะโงกมองผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กๆ บนประตู ทรอยในชุดนักโทษสีเทาที่ใช้สำหรับทำงานยืนยิ้มแป้นอยู่หลังรถเข็นส่งอาหารคันใหญ่

 

 

 

“เป็นยังไงบ้าง”

 

“ก็ยังไม่ตาย”

 

“เห็นแล้ว! " ทรอยหัวเราะคิกคัก ก่อนช่องส่งอาหารจะเปิดพร้อมถาดที่ดูแปลกตาไม่เหมือนทุกวันถูกสอดเข้ามา

 

“ผมเอาแซนวิชมาให้ มีพุดดิ้งกับพาราแก้ปวดด้วย”

 

“..ขอบใจ”

 

“โดนหนักเลยนะ”

 

ทรอยยกนิ้วชี้โหนกแก้มที่ยังปูดบวมเขียวปั๊ดของปาริตต์ผ่านกระจกกั้น

 

 

 

“มึงเข้ามานี่ได้ไงวะ”

 

ปาริตต์คว้าถ้วยพุดดิ้งจากถาดแล้ววางที่เหลือลงกับพื้น เขาใช้ช้อนพลาสติกตักเข้าปากคำใหญ่ มันเด้งดึ๋งหอมหวานเกินกว่าจินตนาการมากมายนัก

 

 

 

“ผมขอแบรดด์เข้ามา”

 

“ไอ้เวรแบรดด์? นี่มึงเป็นแฟนมันจริงๆ เหรอวะ”

 

“ก็ไม่รู้ซิ FWB ละมั้ง”

 

“FWB พ่อเมิง”

 

 

 

ปาริตต์อมยิ้มขำ เขากวาดพุดดิ้งที่เหลือเข้าปาก ความหวานๆ เย็นๆ ของขนมเนื้อนุ่มบรรเทาความปวดระบมจากแผลในช่องปากที่ยังไม่หายให้ทุเลาลงได้ดีนัก

 

 

 

“อย่าทำอะไรอันตรายนัก สัด”

 

“รู้แล้ว สบายมากน่า”

 

ทรอยกระซิบกระซาบ หัวแทบติดประตู

 

 

 

“นี่ ปาล์ม เพื่อนชายของนายอ่ะ”

 

“เพื่อนชายเหี้ยไรอีก”

 

“แหม ก็พี่คนนั้นที่ปาล์มเล่าให้ฟังบ่อยๆ อ่ะ”

 

 

 

“พี่แดนเหรอ ทำไม?”

 

 

 

“พอรู้ว่านายโดนขังอยู่ที่นี่ เขาเต้นจนคุกแทบจะระเบิด ให้ตายเถอะ ผมไม่เคยเห็นใครไล่บี้เจ้าหน้าที่เอาเป็นเอาตายแบบนั้นเลย”

 

ปาริตต์มีรอยยิ้มที่มุมปาก เขาคิดถึงสีหน้าโกรธจัดของแดนจรัสยามโดนเขาแหย่จนหัวหูแดงไม่หมด

 

“แบรดด์เล่าให้ฟังว่า ไอ้พวกบนๆ นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ พัศดีเรียกสอบเจ้าหน้าที่รายตัวเลยอ่ะ พี่แดนของนายขู่จะส่งจดหมายถึงทำเนียบขาว วันนี้ก็มีพวกนักข่าวถือกล้องมาด้อมๆ มองๆ”

 

 

 

“เฮ้ย!! ไอ้หนูทรอย ทำไมชักช้าจังวะ!”

 

 

 

เสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกทำคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งโหยง เขากุลีกุจอหมุนรถเข็นอาหารคันใหญ่ไปทิศทางตรงกันข้าม

 

 

 

“ต้องไปละ นายอดทนหน่อยนะ”

 

“เออ ไม่ต้องห่วงกู ขอบใจสำหรับพุดดิ้ง”

 

“ไว้จะเอามาให้อีกนะ”

 

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูก็ได้ออกไปละ”

 

 

 

ปาริตต์ส่งยิ้มผ่านกระจก หน้าตาดูสดใสกว่าตอนที่ทรอยเห็นแว๊บแรกมากนัก

 

 

 

“เออ เออ ลืมว่าแฟนเป็นทนาย”

 

 

 

“เดี๋ยวเถอะมึง”

 

 

 

ยังเว้ย!

 

 

 

==================

 

 

 

 

 

ห้องรับแขกของบ้านอัศวเมศใหญ่จนเหมือนตัวของเคนนทีหดเหลือนิดเดียว มือของเคนสั่นจนไม่กล้ายกขึ้นหยิบแก้วกาแฟที่แม่บ้านนำมาเสิร์ฟเพราะกลัวมันจะกระฉอกหกออกมาเสันก่อน

 

“เสียเวลาซักครู่นะเคน ชื่อเคนใช่มั้ยเราน่ะ”

 

“คะ..ครับ ไม่เ.. ไม่เป็นไรเลยครับป๊า”

 

ชายหนุ่มตะกุกตะกักลิ้นแทบพันกัน พ่อของเพื่อนรักเขา ทั้งหล่อทั้งดูดี แม้จะล่วงเข้าวัยกลางคนแล้วก็ยังนั่งหลังตรงเป๊ะขาที่ยกขึ้นไขว่ห้างก็เรียวยาว แม้แต่นิ้วมือที่เลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนไปเรื่อยๆ ก็ยังดูเท่ไปเสียหมด

 

เคนบังคับสายตาให้ละสายตาเบี่ยงไปมองบรรยากาศรอบๆ รูปครอบครัวขนาดใหญ่บนกำแพงยิ่งทำให้ชายหนุ่มตื่นตะลึงเข้าไปอีก

 

เหี้ย Fabulous Family

 

คนบ้านนี่หน้าตาดีราวกับรูปโฆษณาในนิตยสาร คนเป็นแม่ในชุดสีแดงสดหน้าตาดูคุ้นๆ เขาน่าจะเคยเห็นเธอในหนังเก่าๆ ซักเรื่อง เด็กชายคนนึงยืนอยู่ด้านข้างมีรอยยิ้มที่สดใสราวกับพระอาทิตย์

 

เด็กนี่ไม่ใช่ไอ้ปาล์มแน่ มึงอยู่ไหน อ่อ ด้านหลัง

 

ปาริตต์ตัวน้อยอายุไม่น่าเกิน 7 ขวบ ยืนเบื่อเหมือนสิงโตหินเหม็นนมบูดอยู่อีกข้าง

 

 

 

เคนนทีเผลอปล่อยขำออกมาอย่างสุดกลั้น

 

 

 

แม่ง ไม่เปลี่ยนเลยซักนิด

 

 

 

“มีอะไรเหรอ ”

 

“เปล่าๆ ครับป๊า ” เคนรีบยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแก้เขิน

 

“อ้อ ที่ปรึกษาของฉันตอบอีเมลล์มาแล้วล่ะ อืม”

 

นิ้วเรียวยาวนั่นยังเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนไปเรื่อยๆ มันรู้สึกยาวนานจนเคนลุ้นแทบขาดใจ

 

“ว่าไงมั่งครับ”

 

“อืม เดี๋ยวนะ รายละเอียดเยอะมาก”

 

“ครับป๊า”

 

ชายหนุ่มปล่อยให้เจ้าของบ้านจดจ่ออยู่กับอีเมลล์สำคัญในมือถือ เขานึกชื่นชมความสุขุมดูไม่ตื่นตกใจเหมือนที่เคนนทีกังวล คนที่ดูแลธุรกิจใหญ่โตระดับนี้คงผ่านเรื่องคอขาดบาดตายมาจนแทบไม่มีอะไรมาทำให้สะทกสะท้าน

 

 

 

“อืม”

 

 

 

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดฟังดูเคร่งเครียด

 

“ว่ะ ว่าไงมั่งครับป๊า”

 

“ดูเหมือนว่า ฉันคงไปยุ่งเรื่องนี้เต็มตัวไม่ได้จนกว่าจะพ้นเดือนหน้า”

 

 

 

“งั้นเหรอครับ”

 

แหงล่ะ อัศวเมทเป็นตระกูลใหญ่โต การทำอะไรบุ่มบ่ามให้ตกเป็นเป้าของสังคมน่าจะยิ่งทำให้ทุกอย่างดูแย่

 

 

 

“แต่ไม่เป็นไร ฉันจะให้คนติดต่อไปที่สถานฑูตอเมริกา ดูว่าพอจะช่วยเหลืออะไรได้บ้างก่อน”

 

 

 

เคนรับคำเบาๆ ถึงจะผิดหวังกับการเคลื่อนไหวที่เล็กน้อยเกินคาด แต่ก็เข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้ดี ยังไงปาริตต์ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม

 

 

 

“ฉันเขื่อใจปาล์ม ถึงมันจะเกเร แต่มันไม่ทำร้ายผู้หญิง”

 

“ใช่.. ใช่ครับป๊า”

 

เสียงของเคนดูมีชีวิตชีวามากขึ้น เขาเงยหน้ามองชายสูงวัยที่ส่งยิ้มบางๆกลับมาให้ด้วยความเลื่อมใส ราชสีห์มักเคลื่อนไหวด้วยความสุขุม เคนนที มึงยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ

 

“ระหว่างนี้เธออยากให้ฉันช่วยเหลืออะไรก็บอกได้นะ นี่เบอร์ของฉัน”

 

ชายสูงวัยหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อสูทส่งให้ด้วยท่าทีสง่างามราวกับดารา

 

“เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนละกัน มีเรื่องต้องทำตามคำแนะนำของที่ปรึกษาเยอะเลย”

 

“ทนายเหรอครับป๊า”

 

 

 

เคนฉุกคิดถึงสำนักกฏหมายที่ดูแลคดีของปาริตต์ที่ลืมพูดถึงขึ้นมาได้ 

 

 

 

“อืม.. ไม่ใช่หรอก”

 

 

 

 

 

“ซินแสน่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“.....”

 

 

 

รู้จักมั้ย หมอดูน่ะ 

 

 

 

/////////TBC////////

 

เคนนทีถึงกับแดกจุด 😂

โธ่วววว ลุคคูลๆ ของคุมพ่อ

สวัสดีวันฝนรั่วฟ้าร้อง

 

พี่แดนของไรท์ติดฝนไม่ออกอีกแล้วค่ะ

ช่วงนี้พล็อตในหัวแล่นปรื้ดๆ เลยค่ะ แต่จะบรรยายออกมาเป็นฉากนี่ยากจริงๆ ตอนนี้สนุกมั้ยคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากคอมเม้นต์/โดเนทในทุกๆ ตอนเลยนะคะ

ถึงจะคืบไปได้ทีละนิดๆๆ แต่ก็อย่าเพิ่งทิ้งกันน้า 😂😂😂

ความคิดเห็น