สุทธิพงศ์
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 11

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 05:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

บทที่ 20 สิ่งที่อยู่ในถุงผ้า 

ทุกคนรีบวิ่งยังจุดที่มีคนส่งเสียงเรียกอย่างรวดเร็ว เมื่อทุกคนไปถึง ตรงนั้นเป็นจุดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับลำธาร ซึ่งมีก้อนหินขวางลำน้ำ พอให้กระโดดข้ามได้ จุดที่ชาวเกวียนมุงในบัดนี้ เป็นลานหินค่อนข้างเรียบพื้นที่ไม่ใหญ่นัก

ถึงแม้จะเป็นเพลาใกล้จะพลบค่ำ แต่ความมืดมาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อหวาย และคนอื่นๆ ไปถึง ก็พบว่ามี คนถูกเปลื้องผ้า ถูกมัดมือ มัดเท้า รวมทั้งปากอย่างแน่นหนา ตามร่างกายมีร่างรอยได้รับบาดเจ็บ ถัดมาใกล้กัน พบถุงผ้า ใส่คนไว้ด้านในเสียงร้องอู้อี้ ดิ้นขลุกขลิก

ถึงแม้ว่าแสงอาทิตย์ จะอ่อนลงแล้วแต่แผ่นลานหินที่โดนแสงพระอาทิตย์แผดเผายังมีความร้อนสะสมอยู่ไม่น้อย ผู้ที่เปลือยอยู่บนแผ่นหินคงไม่มีความสุขเท่าใดนัก

ดูจากอาการตอนนี้มันทุรนทุรายพอสมควร ยิ่งสายตาของคนจำนวนมากที่จ้องมองมันอยู่ ทำให้มันพลิกตัวไปมา ด้วยแรงอันมีเหลือเล็กน้อยของมัน เหมือนพยายามหลบ สายตาที่กำลังจ้องมองอยู่เพลานี้

“คนเปลือยก็มี คนในถุงผ้าก็มี ทำไมพวกนี้ถูกจับแก้ผ้า มัดมือมัดเท้า ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ถูกจับยัดใส่ถุงผ้า”

มุกถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก

“ทุกคนก็อยากรู้เหมือนเอ็งนั่นแหละอีหนู เดี๋ยวหนูช่วยลุงสืบสวนนะ”

พร้าวตอบคำถามมุก พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ หาที่มาของวัตถุที่เป็นคนว่าผู้ที่นำมาได้อย่างไร มาทางไหน มีวิธีการนำมาอย่างไร ช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ ความจริงป่าบริเวณรอบๆ ลำธาร เป็นป่า สลับก้อนหิน ทำให้สภาพลำธาร มีลักษณะคล้ายกับแอ่ง และน้ำตกเป็นระยะ อีกทั้งน้ำก็ไม่ลึกเท่าใดนัก

พร้าวพยายามใช้สายตาสังเกตบริเวณรอบๆ ว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่แต่ทันใดนั้น

“เจอแล้ว”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกร้องความสนใจจากทุกคน ให้มองตามห่างจากจุดที่พบถุงคนไปไม่กี่วา พบกองสิ่งของ เสื้อผ้าที่ชาวเกวียนมาอาบน้ำทำกิจธุระส่วนตัว หลังจากที่กวาดสายตาไปพบโดยบังเอิญ

“เจอแล้ว ๆสิ่งที่เมียให้มา ฮ่า ฮ่า”

ไอ้อึ่งร้องตะโกนหลายครั้ง ด้วยความดีใจ ดึงความสนใจจากผู้คนบริเวณนั้น ได้ทันที ทำให้คนที่นอนอยู่กับพื้นแสดงอาการทุรนทุรายมากขึ้น แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

“อะไรวะสิ่งที่เมียให้มา ข้าใคร่รู้นัก”

เขียดถาม สายตาของมันเริ่มมองค้นหา สิ่งที่น่าสงสัยอีกครั้ง

“มึงอย่ารู้เลย ไร้ประโยชน์ ความอยากรู้ของเอ็ง ยังปรากฏร่องรอยอยู่ที่หน้าอยู่เลย รอให้รอยเดิมหายไปก่อนค่อยอยากรู้ดีไหม”

ลวกช่วยย้ำเตือนความทรงจำมัน ทำให้เขียดชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็เป็นเพียงแค่ เพียงแค่ครึ่งลมหายใจเท่านั้น จากนั้นความอยากรู้ของมันก็พุ่งขึ้นมากอีก

“เออน่า จะต่อยตี ตบข้าก็ไม่ว่า ถ้าข้าไม่รู้ข้าอาจจะตายก็ได้ บอกข้าเถอะข้าไหว้ละ ข้าคาใจ มาหลายลมหายใจเข้าออกจนจะกระทั่งหายใจจะไม่ออกแล้ว”

เขียดพูดจบยกมือไหว้อย่างน่าสงสาร ในความพยายามของมัน

“ช่วยมันหน่อยเหอะวะ สงสัยอยากรู้จริงๆ จะได้จบๆ ไปช่วยงานพี่หวายทางโน้น”

ลวกมองเห็นเพื่อนอาการโรคสงสัยกำเริบจนน่าสงสาร จึงหันไปพูดกับไอ้อึ่งเชิงขอร้อง

“เป็นห่อยาสูบนะไม่มีอะไรหรอก”

อึ่งเอาห่อสิ่งของยื่นให้ดู ทำหน้านิ่งเฉย ออกอาการรำคาญเต็มทน

“ห่อยาสูบ มันสำคัญตรงไหนวะข้าสงสัยยิ่งนัก แค่ห่อยามึงเหมือนจะเป็นจะตาย ข้าว่าต้องเป็นสิ่งอื่นที่สำคัญกว่านี้”

เขียดไม่เชื่อ ทำหน้าสงสัยกว่าเดิม ดูเหมือนเหตุการณ์จะเริ่มตึงเครียดอีกครา

“พอแล้วเก็บไว้ก่อนค่อยสงสัยทีหลังไปช่วยกันดูคนกับถุงผ้าดีกว่า”

ลวกพูดพร้อมกับดันแผ่นหลัง ดึงมือของคนทั้งสองให้นึกถึงที่จะต้องทำโดยเร่งด่วนในเพลานี้

เมื่อแหวกกลุ่มคนเข้ามาดูใกล้ๆ ก็พบว่า คนเหล่านั้นบางผู้คนเหมือนกับผู้ที่มันเคยรู้จัก จึงได้เพ่งพิจารณา พบว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้ามีบางสิ่งที่ทำให้ลวกจำได้ไม่เคยลืมเลือน

“เฮ้ย ไอ้หลอ นักเลงใหญ่ลูกเศรษฐีแดงนี่หว่า ทำไมมาถูกจับแก้ผ้าปล่อยทิ้งไว้แถวนี้วะ ใครช่างกล้าทำได้ พวกที่ทำไม่กลัวตายรึไงวะ ปกติ เจ้าหน้าที่บ้านเมืองยังไม่ยุ่งกับพวกมัน”

ลวกอุทานเสียงดัง ด้วยอาการไม่เชื่อสายตาตนเอง

“มึงรู้ได้อย่างไรว่าเป็นไอ้หลอ ยังไม่เห็นหน้าชัดเจนก็รู้แล้ว”

เขียดถามด้วยความสงสัย อีกครั้ง

“มึงก็ดูหน้าอกและตัวมันสิ ชัดเจนขนาดนี้จะไม่ใช่ไอ้หลอได้เยี่ยงไร”

เขียดพยายามมองดู แต่ก็ยังไม่เข้าใจ ตามประสาคนเข้าใจอะไรยาก

“หน้าอกก็เหี่ยว ๆ คล้ำๆ ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ บอกข้าดีกว่าข้าไม่เข้าใจ”

“เออข้าบอกก็ได้ รอยสักไง เข้าใจหรือยัง นอกจากหน้าอกแล้ว ที่ตำแหน่งอื่นก็ยังมีรอยสักคล้ายๆ กัน”

ไอ้ลวกเฉลยให้ฟังแต่ไอ้เขียดยังคงสั่นหัวไม่เข้าใจ

“บอกข้าดีกว่า ปกติหน้าอกผู้ชายข้าไม่ชอบมอง ข้าชอบมองแต่หน้าออกแม่หญิงมากว่า ก็เลยมองไม่ออก ว่าหน้าอกคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเพลานี้ต่างจากผู้อื่นเยี่ยงไร รอยสักใครก็สักได้”

การที่ไอ้เขียดเข้าใจอะไรได้ยากสร้างความรำคาญให้กับพร้าวยิ่งนัก จึงได้เคาะหัวมันไปหนึ่งที

“ก็ลายสักที่หน้าอกของมันไม่เหมือนผู้ใด มันสักเป็นรูปผู้หญิงที่มันรัก มันเคยเที่ยวเดินคุยไปทั่วว่าแก้วอยู่ที่ใจมันตลอดเพลา

เพราะรอยสักที่หน้าอกของมัน เป็นรูปของแก้ว แต่ข้าว่ามันไม่เหมือน ไม่รู้มันให้ใครสักก็ไม่รู้ ไม่เหมือนสักนิด”

พร้าวพยายามอธิบายยืดยาวให้มันเข้าใจ

“ข้าก็สงสัยเหมือนกัน นักเลงใหญ่ ทำไมถึงได้หมดสภาพเช่นนี้ ตอนอยู่ที่เมืองโคราชมันเคยพาพรรคพวกไล่กระทืบข้าหลายครั้ง เป็นโอกาสของข้าแล้ว ขอกระทืบคืนสักหน่อยเถอะวะ”

ไอ้เขียวพูดจบทำท่าจะยกเท้ากระทืบแต่ก็โดนหวายห้ามไว้

“พอเหอะ พวกมัน แค่สองสามคน เพลานี้ห่างจากเมืองโคราชก็ไกล แถมอาการเหมือนจะร่อแร่ ขนาดนี้ยังจะไปกระทืบมันอีกรึ คนล้มอย่าข้าม ช่วยกันแก้ผ้าก่อนดีกว่า”

หวายกล่าวขึ้นมาเนื่องจากเห็นว่าเสียการมานานพอสมควรแล้ว

“มันแก้ผ้าอยู่แล้วจะไปแก้ผ้าอะไรอีก ตอนนี้มันก็อุบาทว์พอแล้ว”

น้ำใสกล่าวขึ้นมาบ้าง

“ที่ว่าแก้ว่าแก้ผ้าหมายถึงแก้ผ้าปิดปาก และที่แขน ขา ต่างหาก”

พูดจบหวายเข้าไปแก้ผ้าที่ผูกปากไอ้หลอเป็นคนแรก จากนั้น ก็ช่วยกันแก้ถุงผ้า เอาคนที่นอนขดอยู่ในนั้นออกมา ซึ่งก็สร้างความตกใจให้กว่าทุกคนมากกว่าเดิม

“แก้ว”

ความคิดเห็น