AshaGrayMoon
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 191

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 02:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

ณ หน้าห้องของลิซ่า(ห้องใหม่)

 

 

เวลา 15:30 น. ลิซ่าเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องใหม่ของตัวเองโดยมีโรเซ่ช่วยพยุงอยู่ เด็กสาวหันไปมองพี่สาวคนกลางที่มีสีหน้าเป็นห่วงเธออย่างเห็นได้ชัดด้วยดวงตาที่แทบจะไร้วิญญาณ

“ขอบคุณมากนะค่ะพี่แชงที่มาส่ง” –ลิซ่า

“อยากไปนั่งเล่นที่สวนไหม?” –โรเซ่

“ไม่ค่ะ ขอโทษนะค่ะ หนู… ขออยู่คนเดียวสักพัก…” –ลิซ่า

พูดจบเด็กสาวก็เดินเข้าห้องไปอย่างเลื่อนลอย ปล่อยให้โรเซ่ยืนมองตามแผ่นหลังบอบบางที่ผ่านบานประตูเข้าไปอย่างน้อยใจ จีซู และ เจนนี่ เดินเข้ามาจับไหล่ของน้องคนกลางแล้วบีบเบาๆ

“ปล่อยลิซ่าไปสักพักเถอะนะ…” –จีซู

“…” –โรเซ่

“ลิซ่าคงอยากได้เวลาทำใจสักพัก!” –จีซู

“แผลที่พวกเราสร้างให้ลิซ่ามันลึกเกินกว่าที่จะรักษาได้!” –เจนนี่

เจนนี่บีบไหล่ของโรเซ่เบาๆ แล้วดึงน้องคนกลางให้เดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง

“พวกเราทำให้มันหายไม่ได้… แต่พวกเราทำให้มันดีขึ้นได้…!” –เจนนี่

“พวกเราจะไม่ทำร้ายลิซอีกใช่ไหมค่ะ?” –โรเซ่

“…” –จีซู

“…” –เจนนี่

“พวกเราทำดีกับลิซได้ไหม? แชงทำร้ายลิซอีกไม่ได้แล้ว!” –โรเซ่

โรเซ่ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้จีซูกับเจนนี่ ตอนนี้เธอไม่สามารถทำร้ายเด็กสาวได้อีกแล้ว เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอรักลิซ่ามากจริงๆ

“นะค่ะ พี่จี… พี่เจน… แชงทำร้ายลิซไม่ได้… แชงว่าแชง… แชงรักลิซ…!” –โรเซ่

“…” -จีซู

“…” –เจนนี่

“พวกพี่จะโกรธแชงไหม? จะเกลียดแชงหรือเปล่า?” –โรเซ่

จีซูกับเจนนี่ถอนหายใจออกมาน้อยๆ ก่อนที่เจนนี่จะอ้าแขนรอให้โรเซ่วิ่งเข้ามากอด โรเซ่รีบวิ่งไปกอดเจนนี่ในทันทีพร้อมกับซุกใบหน้าเข้ากับอกของพี่สาวคนรองอย่างอ่อนแอ เจนนี่ลูบหลังของน้องเบาๆ

“พี่ไม่โกรธแชงหรอก พี่รักแชงจะตาย” –เจนนี่

“แต่แชง…” –โรเซ่

“พี่รู้ว่าตอนนี้แชงอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ และ ยิ่งมารู้ว่าลิซ่าทำเพื่อพวกเราขนาดนี้แล้ว… มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ความรู้สึกของพวกเรามันจะเปลี่ยนไป!” –เจนนี่

จีซูเดินเข้ามาหาน้องๆ แล้วลูบหัวของโรเซ่เบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“พี่กับเจนยังไม่แน่ใจหรอกนะว่าความรู้สึกที่มีให้ลิซมันเรียกว่าความรักได้ไหม…” –จีซู

“…” –โรเซ่

“แต่ที่แน่ๆ พวกเราจะปกป้องลิซ่า… และ จะไม่มีวันยอมให้ใครหรือว่าอะไรมาทำร้ายลิซ่าอีก… พี่สัญญา!” –จีซู

“พวกพี่ยอมรับลิซแล้วใช่ไหมค่ะ?” –โรเซ่

“อืม! พี่จะปกป้องลิซ่าให้สมกับที่ลิซ่าทำเพื่อพวกเรา” –จีซู

“พี่จะปกป้องครอบครัวของเรา… พวกเราจะต้องปลอดภัย… ลิซ่าก็ด้วย…” –เจนนี่

“ขอบคุณนะค่ะพี่จีพี่เจนที่เข้าใจหนู…” –โรเซ่

“อืม… พวกเราจะอยู่ด้วยกัน…” –เจนนี่

“เราทั้งหมด…” –จีซู

 

 

 

 

ณ บ้านสองชั้นที่อยู่แถวชนบทของแอมเบอร์

 

ตอนนี้หญิงสาวร่างเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงกำลังนั่งแฮกข้อมูลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ราคาแพงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารวางเต็มไปแล้ว ซันนี่จ้องมองหน้าจองสีดำที่มีตัวหนังสือสีเขียวมากมายกำลังวิ่งขึ้น ถัดออกไปไม่ไกลมากนักมีร่างของแอมเบอร์กำลังนั่งคีย์ข้อมูลลงคอมที่ตั้งอยู่อีกมุมของห้อง

“แอมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมพี่ซันถึงต้องมานั่งแฮกข้อมูลที่บ้านของแอมด้วยทั้งๆ ที่บ้านพักส่วนตัวของตัวเองก็ออกจะมีครบทุกอย่างแท้ๆ!” –แอมเบอร์

สาวหล่อรุ่นน้องพูดขึ้นในขณะที่คีย์ข้อมูลไปด้วย คำพูดนั้นเรียกสายตามองค้อนจากซันนี่ได้เป็นอย่างดี หญิงสาวร่างเล็กหยิบยางลบขึ้นมาปาใส่หัวของแอมเบอร์

โป๊ก!

“โอ๊ย! มันเจ็บนะเพ่!!” –แอมเบอร์

“แล้วใครใช้ให้พูดมากย่ะ! นั่งเงียบๆ แล้วหาข้อมูลไปเลย!!” –ซันนี่

“จ้ะแม่!” –แอมเบอร์

“ใครแม่แก!” –ซันนี่

“แม่ทูนหัวของเจ้านายแอมนี่แหละจ้ะ!” –แอมเบอร์

“หึ! แล้วไป!” –ซันนี่

หลังจากนั้นคนทั้งสองก็หาข้อมูลต่อไปเรื่อยๆ อย่างเงียบๆ จนแอมเบอร์ที่กำลังตรวจสอบข้อมูลของทางตำรวจอยู่เจอเข้ากับอะไรบ้างอย่าง… สาวหล่อกดเข้าไปดูข้อมูลในนั้นแต่มันก็มีรหัสผ่านที่ซับซ้อน และ เข้าถึงยาก แอมเบอร์พยายามเดารหัสอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถเข้าดูข้อมูลได้

“แอมมาดูนี่เร็ว!” –ซันนี่

จู่ๆ เสียงของซันนี่ก็ดังขึ้น แอมเบอร์ละสายตาจากหน้าจอคอมของตัวเองแล้วรีบลุกขึ้นเดินไปหาซันนี่

สิ่งที่ซันนี่แฮกมาได้นั้นเป็นคลิปเสียงสั้นๆ ที่จับใจความไม่ค่อยได้ แต่เสียงนั้นเธอมั่นใจว่ามันเป็นเสียงเดียวกันกับที่เธอ และ ยูริเคยได้ยิน และ อีกเสียงหนึ่งนั้นเป็นน้ำเสียงที่คุ้นหูของเธอมาก มากเสียจนเธอเริ่มจะเอะใจ

‘เสียงนี้มัน! บ้าหน่า! เป็นไปไม่ได้!’

แอมเบอร์คิดในใจ

“และดูนี่” –ซันนี่

ซันนี่พูดขึ้นก่อนที่จะเปิดภาพๆ หนึ่งที่ได้จากกล้องวงจรปิดให้แอมเบอร์ดู ภาพนั้นเป็นภาพนายตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยอะไรบางอย่างอยู่อินซอกพร้อมกับยื่นบางอย่างให้! แต่จากมุมนั้นเป็นมุมอับเธอจึงไม่สามารถรู้ได้ว่านายตำรวจคนนั้นเป็นใคร แต่จากชุดที่ใส่นั้นพอทำให้รู้ว่าเป็นคนมียศอยู่พอสมควร… และ ภาพต่อมาที่ซันนี่เลื่อนให้แอมเบอร์ดูนั้นเป็นรูปของอินซอกที่เดินเข้าไปในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งพร้อมกับตำรวจสองนายที่ถึงแม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ว่าชื่ออะไรแต่ก็เคยผ่านๆ ตา และ แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นคนเดียวกันกับนายตำรวจคนแรกที่ซันนี่เปิดให้ดู

แอมเบอร์ขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อรู้สึกคุ้นๆ กับโรงพยาบาลนั้น… ใช่แล้ว! มันเป็นโรงพยาบาลของแทยอน! และ ภาพในรูปนั้นก็เป็นวันเดียวกันกับที่อินซอกบุกเข้าไปทำร้ายลิซ่า!

“บ้าหน่า!” –แอมเบอร์

“ยังมีอีกนะ!” –ซันนี่

ซันนี่พูดพร้อมกับเปิดคลิปเสียงสั้นๆ ให้แอมเบอร์ฟัง

‘จำเอาไว้นะเล่นแค่พอสมควรเท่านั้น! ห้ามฆ่ายัยเด็กนั่นเด็ดขาด! นายท่านต้องการฆ่ามันด้วยมือของท่านเอง!’

เสียงของหนึ่งในตำรวจที่มากับอินซอกพูดขึ้น

‘ฉันไม่รับปากหรอกนะถ้าเป็นยัยเด็กเวรนั่น!’

เสียงของอินซอกพูดขึ้น

‘อินซอกนี่เป็นคำสั่นของนายท่าน!’

‘รู้แล้วๆ แต่ยังไงก็ไม่รับปากหรอกนะ!’

‘นายนี่มัน!’

‘หึๆ ช่วยไม่ได้… ก็ยัยเด็กนั่นฆ่าน้องชายฉันนี่!’

‘เฮ้อ… ตามใจนายก็แล้วกัน! แต่ถ้าเด็กนั้นตายแล้วนายท่านเล่นงานนายขึ้นมาอันนี้พวกฉันไม่ช่วยหรอกนะ!’

‘ตามนั้น!’

น้ำเสียงของอินซอกเต็มไปด้วยความแค้น

‘ตอนนี้นายท่านเริ่มหายดีแล้ว… อีกไม่นานท่านก็น่าจะลงมือแล้ว!’

‘ส่วนเรื่องตำรวจไม่ต้องห่วง! ไม่มีใครสามารถสืบเรื่องนี้ได้หรอก!’

‘ใช่! หมอนั่นทำงานดีสมกับที่นายท่านเลี้ยงมาเสียจริง!’

‘ไปได้แล้วอินซอก!’

‘รับทราบ!’

‘หึๆ แล้วเราจะได้เจอกันเด็กน้อย!’

ได้ยินเพียงเท่านั้นก่อนที่เสียงจะหายไป แอมเบอร์กับซันนี่หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

“ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ตัวใหญ่ในเงามืดจะมีสายอยู่ในกองนะ!” –ซันนี่

แอมเบอร์พยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจะดังขึ้น! แอมเบอร์วิ่งไปที่บานหน้าต่างแล้วมองออกไปก่อนที่จะเห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งพร้อมอาวุธปืนกลในมือวิ่งเข้ามาในเขตบ้าน! พวกมันเล็งปืนมาทางห้องที่พวกเธออยู่ แอมเบอร์เบิกตากว้างในทันที

“เจ้หมอบลง!” –แอมเบอร์

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แอมเบอร์ และ ซันนี่ หมอบลงกับพื้น กระสุนปืนกลหลายร้อยนัดถูกสาดเข้ามาในบ้านราวกับหาดฝนที่เทลงมา ซันนี่นอนขดตัวอยู่หลังโต๊ะทำงานที่ล้มลงพร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ แอมเบอร์หยิบปืนพกของตัวเองออกพร้อมกับระเบิดมือ

“พี่ซันรีบดึงข้อมูลเท่าที่จะเอาได้แล้วลงไปที่ห้องใต้ดินเดี๋ยวแอมตามลงไป!” –แอมเบอร์

แอมเบอร์พูดพร้อมกับปาระเบิดออกไปข้างนอก!

ตูม!!

“จะบ้าหรอ! จะไปก็ไปด้วยกันเซ่!” –ซันนี่

“มันใช่เวลามาเถียงไหมหะ! ทำตามที่บอกก่อนที่พวกเราจะตายกันทั้งคู่! เร็ว!” –แอมเบอร์

รุ่นน้องสาวหล่อพูดก่อนที่จะกระโดดไปหลบอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่แล้วยิงสวนไป ซันนี่คานไปที่คอมที่ตกอยู่ข้างๆ แต่โชคยังดีที่มันยังไม่ดับ หญิงสาวร่างเล็กดึงข้อมูลทั้งหมดเท่าที่จะดึงได้ออกมา

“เร็วสิ! เร็วๆ สิโว้ย!!” –ซันนี่

“โอ๊ย!! พ่อแม่มึงผลิตกระสุนกันหรอ! ยิงอยู่ได้!” –แอมเบอร์

เสียงของแอมเบอร์โว้ยวาย เขาถูกยิงเข้าที่ไหล่ข้างซ้ายเลือดสีแดงสดไหลลงมาตามแขน แอมเบอร์ยิงสวนกลับไปถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยช่วยอะไรมากนักก็ตาม ซันนี่ที่ดึงข้อมูลออกมาได้บางส่วนตามเก็บเอกสารสำคัญที่ตกอยู่ตามพื้นเพื่อเตรียมที่จะวิ่งไปหลบที่ชั้นใต้ดิน แต่ทว่า…

เพล้ง!! ฟู่!!

พวกมันปาขวดแก้วที่ข้างในบรรจุน้ำมันเข้ามาในบ้านพร้อมกับจุดไฟเผา! เปลวเพลิงสีส้มลุกโชนอย่างรวดเร็ว! กลุ่มควันสีเทาลอยไปทั่วห้อง ซันนี่ และ แอมเบอร์ สำรักควันไฟ สาวหล่อรีบวิ่งไปคว้าแขนของซันนี่ที่ยังคงตามเก็บเอกสารที่ตกอยู่บนพื้นแล้วพาวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

“ดะ เดี๋ยว! เอกสาร!” –ซันนี่

“เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะพี่เรื่องอื่นช่างมัน!” –แอมเบอร์

พูดพร้อมกับตกประตูลับที่อยู่ใต้พรมขึ้นมา แอมเบอร์ดันซันนี่ให้ลงไปข้างล่างก่อนที่จะตามลงไป…

ตุบ!

ร่างของแอมเบอร์ตกลงบนพื้นดินทันทีที่ลงมายังห้องใต้ดิน เขาดันตัวเองลุกขึ้นยืน มีเซเล็กน้อยแต่ก็ยังทรงตัวอยู่ มือขวากุมบาดแผลที่ไหล่ซ้ายก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ สีหน้าของแอมเบอร์ไม่ค่อยสู้ดีนักแต่เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก

“เจ้ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?” –แอมเบอร์

ซันนี่ส่ายหน้าน้อยๆ เธอหันไปมองรอบๆ ตัวที่มือมิดพร้อมกับกระชับเอกสารในอ้อมแขนไว้แน่น

“ฉันไม่เป็นไรแล้วแอมละ?” –ซันนี่

“โดนยิงที่ไหล่ซ้ายนิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรมาก” –แอมเบอร์

แอมเบอร์พูดพร้อมกับเปิดไฟโทรศัพท์ เขาส่องไปรอบๆ เพื่อดูทางก่อนที่จะเดินนำซันนี่ไป

“ตามมาติดๆ นะเจ้ อุโมงใต้ดินนี่มันเกิดขึ้นตอนที่แผ่นดินไหวแอมเลยให้ช่างทำเป็นห้องใต้ดินสะเลย มันเชื่อมต่อกับท่อระบายถ้าเดินไปจนสุดทางเราจะไปโผล่ที่แหล่งชุมชน!” –แอมเบอร์

“มีใครรู้เรื่องอุโมงค์นี่ไหมแอม?” –ซันนี่

ซันนี่ถามขึ้นอย่างกังวล เพราะถ้าหากว่ามีหนึ่งในคนร้ายที่รู้เรื่องนี้ละก็พวกมันคงได้ไปดักพวกเธอที่ปลายทางเป็นแน่!

“ตอนนี้นอกจากแอมกับเจ้แล้วก็มีแค่พี่ยูลกับพี่ซูเท่านั้นแหละ” –แอมเบอร์

“โอเคค่อยใจชื่นขึ้นมาหน่อย” –ซันนี่

 

 

 

 

ณ บ้านของซูยอง

 

“อะไรนะ! ซันกับแอมถูกรอบทำร้ายอย่างนั้นหรอ!? แล้วตอนนี้ซันกับแอมเป็นยังไงบ้าง!?” –ซูยอง

เสียงของซูยองดังลั่นห้องทำงานของตัวเองในทันทีที่เจสสิก้าโทรมาบอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านของแอมเบอร์

‘ซันปลอบภัยดี ส่วนแอมบาดแผลเล็กน้อยตอนนี้ซูจองทำแผลให้อยู่’

เสียงของเจสสิก้าดังขึ้นจากปลายสาย ซูยองถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไม่เป็นอะไรมาก แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง?” –ซูยอง

‘เห็นซันบอกว่าเรื่องนี้มีตำรวจยศใหญ่อยู่เบื้องหลัง! อืม… ฉันว่าตอนนี้ตำรวจเริ่มไว้ใจไม่ได้แล้วนะซู!’

“อ่า ฉันก็พอจะรู้มาสักพักแล้ว” –ซูยอง

‘ที่กลมมีใครน่าสงสัยบ้าง?’

“หลายคนอยู่! เจสช่วงนี้ฝากซันกับแอมด้วยนะ ตอนนี้พวกมันคงจะเล็งเล่นงานสองคนนั่นอยู่แน่ๆ” –ซูยอง

น้ำเสียงของซูยองเต็มไปด้วยความกังวล

‘อืม เข้าใจแล้วไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวทางนี้ฉันดูแลเอง แล้วเรื่องของแทเป็นยังบ้าง?’

“คืบหน้าอยู่ แต่ตอนนี้ฉันทำอะไรโจ่งแจ้งมากไม่ได้! ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ฉันกำลังถูกจับตามองอยู่!” –ซูยอง

ซูยองพูดพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับความรู้สึกว่ามีใครบ้างคนแอบหลบอยู่หลังพุ่มไม้ข้างนอก

“แค่นี้ก่อนนะเจสเดี๋ยวไว้ฉันจะไปหาที่คฤหาสน์” –ซูยอง

‘เข้าใจแล้ว’

ซูยองวางสายจากเจสสิก้าแล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไป หญิงสาวหยิบปืนพกออกมาพร้อมกับเดินไปยืนที่บานหน้าต่าง เธอมองออกไปยังข้างนอกที่มืดมิด

“แน่จริงออกมาสิวะไอลูกหมา!” –ซูยอง

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่

 

เวลา 21:40 น. ห้องของลิซ่า ผ่านไป 3 อาทิตย์นับตั้งแต่ที่พวกเจนนี่พาลิซ่ากลับมาดูแลต่อที่บ้าน และ แผลของเด็กสาวก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะหายสนิทแล้ว ตอนนี้โรเซ่นั่งเล่นอยู่ในห้องนอนของลิซ่า พักหลังมานี้เธอมักจะมานอนเป็นเพื่อนของเด็กสาวอยู่บ่อยๆ จนแทบจะไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง

และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งมองลิซ่าที่กำลังนั่งอ่านข้อมูลของคนร้ายอยู่อย่างตั้งใจ สีหน้า และ บุคลิกของเด็กสาวตอนนี้ดูจริงจัง และ เป็นผู้ใหญ่เสียจนโรเซ่แทบจะลืมไปเลยว่าลิซ่านั้นเป็นแค่เด็กสาวอายุ 17 ย่าง 18 ปี ที่ควรจะมีชีวิตสดใสตามวัย

“ลิซนอนได้แล้วนะค่ะดึกมากแล้ว” –โรเซ่

“อีกสักพักนะค่ะพี่แชง” –ลิซ่า

โรเซ่ส่ายน้อยๆ พร้อมกับถอนหายใจ ก็แหงนะสิเด็กสาวพูดว่าสักพักมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ลิซ่าแล้วดึงเอกสารออกจากมือของคนน้อง จนลิซ่าหน้าเหวอ

“?” –ลิซ่า

“นอนได้แล้วค่ะดึกมากแล้ว!” –โรเซ่

ลิซ่ายอมไปนอนถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม โรเซ่ยิ้มออกมาอย่างชอบใจที่เด็กสาวทำตามคำสั่งของเธอ โรเซ่ลูบหัวของคนน้องเบาๆ ก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาคุมร่างลิซ่าเอาไว้

“แต่หนูยังไม่ง่วนเลยนะค่ะ!” –ลิซ่า

“ลิซนั่งอ่านเอกสารมา 2 ชั่วโมงแล้วนะค่ะพักผ่อนบ้าง” –โรเซ่

“แต่…” –ลิซ่า

“ไม่มีแต่ค่ะ!” –โรเซ่

โรเซ่ส่งสายตาดุๆ ที่พักนี้ไม่ค่อยใช้มันกับเด็กสาวสักเท่าไรจนลิซ่ายอมนอนนิ่งๆ แต่โดยดี หญิงสาวร่างสูงโปร่งยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะลูบหัวของคนน้องเบาๆ

“ลิซ… พี่รู้ว่าลิซรักพวกพี่ และ คอยปกป้องพวกพี่มาตลอดทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกพี่เฝ้าแต่จะทำร้ายลิซ…” –โรเซ่

น้ำเสียงรู้สึกผิดของโรเซ่ทำให้ลิซ่ารีบดึงมือของคนพี่ขึ้นมาแนบแก้มของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้โรเซ่คิดมาก โรเซ่ยิ้มออกน้อยๆ เธอก้มลงไปจูบหน้าผากของเด็กสาวน้อยๆ อย่างรักใคร่

“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว… ลิซรักพวกพี่นะค่ะ” –ลิซ่า

“พี่รู้… พี่รู้ว่าลิซรักพวกพี่ พี่ก็รักลิซนะค่ะ” –โรเซ่

โรเซ่ยิ้ม ลิซ่าเองก็เช่นกัน เด็กสาวกอดแขนของคนพี่เอาไว้ในขณะที่นอนตะแคงมองหน้าของพี่สาว

“ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว… ให้พวกพี่ปกป้องลิซบ้างนะค่ะ” –โรเซ่

ลิซ่ายิ้ม เธอพยักหน้าน้อยๆ อย่างดีใจ

“พี่แชงนอนเป็นเพื่อนลิซได้ไหมค่ะ?” –ลิซ่า

โรเซ่พยักหน้าน้อยๆ อย่างไม่คิดขัดข้อง

“ยินดีเสมอค่ะ ขยับไปนิดหนึ่งสิค่ะ” –โรเซ่

ลิซ่าขยับตัวเล็กน้อย โรเซ่ลงมานอนข้างๆ เด็กสาว เธอดึงคนน้องเข้ามาในอ้อมกอดแล้วลูบผมของน้องเบาๆ

“ยังเจ็บแผลอยู่ไหมค่ะ?” –โรเซ่

“นิดหน่อยค่ะ” –ลิซ่า

“เดี๋ยวก็หายแล้ว… อดทนหน่อยนะค่ะ” –โรเซ่

ลิซ่าพยักหน้าน้อยๆ ก่อนที่จะซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกของคนพี่อย่างออดอ้อน โรเซ่ยิ้มเอ็นดูแล้วกระชับกอดให้แน่นขึ้น

“ฝันดีนะค่ะเด็กน้อย” –โรเซ่

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่

 

เวลา 09:00 น. เจนนี่เดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์มายังห้องนั่งเล่นที่มีจีซูนั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟาตัวแพง หญิงสาวหน้าสวยดุเดินไปนั่งลงข้างๆ พี่สาวคนโตของตนที่ทำหน้าเครียดอยู่

“เป็นยังไงบ้างค่ะพี่จี?” –เจนนี่

“แย่! พวกมันส่งคนมาป่วนพวกเราทุกวันเลย! ถึงแม้ว่าจะเข้ามาในเขตคฤหาสน์ไม่ได้แต่คนของเราก็บาดเจ็บไปหลายคน!” –จีซู

จีซูยกมือของมาลูบใบหน้าสวยหวานของตัวเองอย่างคิดไม่ตก ตลอดเวลา 3 อาทิตย์ที่ผ่านมา นอกจากว่าพวกเธอจะได้ความคืบหน้าแล้ว พวกเธอยังต้องเสียกำลังรบของเหล่าบอดีการ์ดไปเรื่อยๆ เพราะถูกทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีกด้วย… พวกคนร้ายส่งคนมาเรื่อยๆ ซึ่งดูเหมือนว่าทางตำรวจเองก็จำช่วยอะไรมากไม่ได้แล้ว ซูยองเองก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะถูกจับตามองอยู่ ที่ดูจะพึ่งพาได้มากที่สุดในตอนนี้คงจะมีแต่เจสสิก้าเท่านั้น แต่ข้อมูลสำคัญที่ได้มาส่วนมากก็จะตกไปอยู่ที่ลิซ่าสะส่วนใหญ่

‘ฉันไม่น่าไปตกลงกับมันเลย!’

จีซูคิดในใจ

“เหมือนกับว่าพวกมันกำลังตัดกำลังของเราไปเรื่อยๆ!” –เจนนี่

เจนนี่คิดไม่ตกเช่นกัน เธอนั่งกุมขมับอย่างปวดหัว

“เป็นแบบนี้เรื่อยๆ พวกเราแย่แน่!” –เจนนี่

จีซูพยักหน้าเห็นด้วย เพราะนอกจากจะต้องเสียกำลังแล้ว พวกลูกน้องที่จงรักภัยดีต่อพวกเธอยังต้องมาบาดเจ็บอีกด้วย

‘ฉันฆ่าแกแน่ไอบ้าเอ้ย!’

จีซูคิดในใจอย่างโกรธแค้น หญิงสาวกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว

“คุณหนูใหญ่ครับคุณเจสสิก้ามาขอพบ” –บอดีการ์ด

จีซูได้สติ เธอหันไปพยักหน้าให้กับบอดีการ์ดหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่นานเจสสิก้าก็เดินเข้ามาในคฤหาสน์ หญิงสาวหน้าสวยเฉียบส่งยิ้มให้เจ้าบ้านตามมารญาติ

“ไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉัน!” –จีซู

หญิงสาวหน้าสวยหวานพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินนำขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ เจสสิก้าเดินตามเข้าไปในห้องทำงานของจีซูอย่างคุ้นเคย ก็แหงละพักหลังมานี้หล่อนมาหาคฤหาสน์นี้บ่อยเสียจนตอนนี้รู้แทบจะทุกซอกทุกมุมแล้ว!

“มีอะไรคืบบ้างไหม?” –จีซู

จีซูถามในขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง เจสสิก้าหันมามองด้วยสีหน้ากวนๆ ก่อนที่จะพูดขึ้น

“ขอกาแฟสักแก้วได้ไหม?” –เจสสิก้า

เจนนี่สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างกดอารมณ์ เธอเปิดประตูไปตะโกนสั่งแม่บ้านที่ผ่านมาก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งข้างๆ จีซู

“ว่ามา!” –จีซู

“เดี๋ยวสิจะรีบร้อนอะไร เพิ่งมาถึงเหนื่อยๆ ขอพักหายใจหายคอหน่อย!” –เจสสิก้า

“เจสสิก้านี่เรื่องใหญ่นะ! พวกฉันต้องรีบจัดการพวกมันก่อนที่พวกมันจะทำอะไรบ้าๆ อีก!” –เจนนี่

“หือ? ฉันยังไม่เห็นความสามารถของพวกเธอที่จะจัดการพวกมันได้นะ!” –เจสสิก้า

เจนนี่กำลังจะอ้าปากเถียง แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน ก่อนที่จะมีแม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนสามใบ หล่อนเสริฟให้คนทั้งสามที่นั่งอยู่ก่อนที่จะเดินออกไป

“รสชาติใช้ได้สมกับเป็นกาแฟพันธุ์หายากจริงๆ” –เจสสิก้า

“จะบอกได้หรือยังว่ามีข้อมูลอะไรเพิ่มมาบ้าง!” –จีซู

“เดี๋ยวสิจะรีบไปไหน!” -เจสสิก้า

“เจสสิก้าขอทีเถอะเลิกกวนสักวันแล้วเข้าเรื่องสักทีจะได้ไหม!” –เจนนี่

เจนนี่พูดอย่างอารมณ์เสีย เธอส่งสายตาดุๆ ไปให้คนอายุมากกว่าอย่างตำนิ แต่มีหรือที่คนอย่าง เจสสิก้า จอง จะสนใจ! ฝันไปเถอะ! เจสสิก้าส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนที่จะนั่งไขว้ห้างแล้วเท้าคางมองหญิงสาวทั้งสองด้วยท่าทางยียวน

“เรียกฉันพี่ก่อนสิแล้วจะเลิกกวน!” –เจสสิก้า

“ฝันไปเถอะ!” –เจนนี่

เจนนี่กัดฟันพูดอย่างข่มอารมณ์ เจสสิก้าหัวเราะในลำคอเล็กน้อย จีซูนั่งหลับตาพร้อมกับนับเลขในใจ ถ้าถามว่านับเพื่อให้ใจเย็นลงหนะหรอ? เปล่าหรอก! เธอนับเพื่อจะได้รู้ว่าจะตบเจสสิก้ากี่ทีดีตั้งหาก!!

“ถ้าเธอยังไม่เลิกกวนนะเจสสิก้า!” –จีซู

จีซูส่งสายตาดุๆ ไปให้หญิงสาวหน้าสวยเฉียบ เจสสิก้าไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

“หึๆ ใจเย็นๆ สิ” –เจสสิก้า

“เจสสิก้า!” –เจนนี่

เจนนี่ตะโกนดังลั่นห้อง เจสสิก้าหัวเราะออกมาน้อยๆ ก่อนที่จะเอนหลังพิงพนังโซฟาแล้วยกมือยอมแพ้

“โอเคๆ ไม่กวนแล้วก็ได้” –เจสสิก้า

“รีบๆ พูดมา” –จีซู

เจสสิก้ายกกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปมองจีซูกับเจนนี่ด้วยสีหน้าจริงจัง

“ให้โรเซ่กับลิซเข้ามาฟังด้วยก็ได้นะ!” –เจสสิก้า

“ไม่ละพักนี้แชยองอ่อนไหวต่อความรู้สึกง่ายฉันไม่อยากให้น้องคิดมาก” –เจนนี่

“ส่วนลิซ่าก็ยังมาหายดีปล่อยให้นอนพักต่อไปดีกว่า” –จีซู

เจสสิก้าหยักไหล่ไม่สนใจ

“งั้นก็ตามใจ แต่พวกเธอก็รู้ว่ายังไงลิซก็ต้องรู้สิ่งที่ฉันจะพูดอยู่ดี!” –เจสสิก้า

จีซูกับเจนนี่มีท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่พวกเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เจสสิก้าเริ่มบอกข้อมูลที่ได้มาเพิ่มให้คนทั้งสองฟัง หลักๆ มันก็เป็นแค่ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ค่อยสำคัญอะไรมากนัก

“หายไปตั้งหลายวันแต่ได้มาแค่นี้หรอ!?” –เจนนี่

หญิงสาวหน้าสวยดุพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองเจสสิก้าด้วยท่าทีที่เหนือกว่า เจสสิก้าแยกเขี้ยวใส่น้อยๆ ก่อนที่จะนั่งกอดอก

“หึ! อย่างน้อยทางฉันก็มีอะไรคืบหน้าก็แล้วกัน!” –เจสสิก้า

“…” -จีซู

“…” –เจนนี่

สาบานได้เลยว่าถ้าจบเรื่องนี้เมื่อไรเจนนี่จะไม่มีวันให้เจสสิก้าช่วยอีกเป็นอันขาด!!

“อ้อ แล้วอีกเรื่องนะ!” –เจสสิก้า

เจสสิก้ากลับมามีท่าทีจริงจังอีกครั้งจนจีซู และ เจนนี่นั่งตัวตรงอย่างตั้งใจฟัง

“ซันนี่รู้แล้วว่าใครคือมือขวาของพวกมัน!” –เจสสิก้า

ทันทีที่เจสสิก้าพูดจบ จีซู และ เจนนี่ ก็แทบจะถลาเข้าไปหาเจสสิก้าในทันที

“ใคร?/ใคร?” –จีซู/-เจนนี่

เจสสิก้าหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าก่อนที่จะโยนมันให้กับเจนนี่ เจนนี่หยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือรูปของชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลา และ มีท่าทางที่ดูภูมิฐานพอสมควร

“นี่มัน!” –จีซู

“ลี ชางอุค ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่คอยรับคำสั่งจากหัวหน้าของมันแล้วมาสั่งการพวกตัวล่างๆ อีกที!” –เจสสิก้า

พูดจบเจสสิก้าก็ยกกาแฟขึ้นมาจิบน้อยๆ พร้อมกับสายตามองสองพี่น้องไปด้วย

“หลายๆ คลิปที่ซันนี่แฮกข้อมูลมาได้มักจะเป็นเสียงของหมอนี่ที่คอยสั่งการ!” –เจสสิก้า

“ตะ แต่ชางอุคเขา…” เจนนี่

เจนนี่มีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัดจนจีซูต้องพูดแทน

“ชางอุคเคยเป็นลูกน้องของพ่อ! แล้วทำไมถึง!” –จีซู

เจสสิก้าโยนกระดาษให้จีซู จีซูหยิบมันขึ้นมาอ่านดู ข้อความในกระดาษนั้น

“นั่นเป็นข้อมูลของ ลี ชางอุค ที่แอมเบอร์หามาได้!” –เจสสิก้า

จีซูไล่สายตาอ่านข้อมูลบนแผ่นกระดาษนั้นไปเรื่อยๆ ข้อมูลในนั้นก็มีทั้งวันเดือนปีเกิดของชางอุครวมทั้งชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในบางส่วน

ชางอุคเป็นเด็กกำพร้า พ่อของเขาเป็นตำรวจ และ แม่ของเขาเป็นพยาบาล ทั้งคู่เสียชีวิตเนื่องจากเหตุไฟไหม้บ้าน ตอนนั้นชางอุคยังเป็นเด็กอยู่หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสียพวกบรรดาญาติๆ ก็หวังแต่จะเอาสมบัติของเขา และ ส่งเขาไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า หลังจากนั้น 2 ปี ต่อมาจะมีคนรับเขาไปเลี้ยง พออายุได้ 25 ปี เขาเข้ามาทำงานให้พ่อของพวกจีซูในฐานะหัวหน้าบอดีการ์ด เขารับใช้ครอบครัวของเธอมานานหลายปีจนเกิดเหตุที่พ่อแม่ของเธอถูกฆ่าหลังจากนั้นเขาก็หายสาปสูรไป ทุกคนคิดว่าเขาตายแล้วจนกระทั่งวันนี้!

“นี่มันบ้าอะไรกัน! ทำไมชางอุคถึงได้อยู่ตรงกันข้ามกับเรา!” –จีซู

หญิงสาวหน้าสวยหวานโยนเอกสารนั้นลงบนโต๊ะแล้วนั่งกุมขมับของตัวเอง

“หรือว่าที่คุณพ่อกับคุณแม่ถูกฆ่าจะเป็นฝีมือของเขา!” –เจนนี่

ดวงตาของหญิงสาวหน้าสวยดุลุกโชนด้วยไฟแค้น แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรเสียงของเจสสิก้าก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ฉันว่าไม่ใช่หรอกนะ! เพราะจากที่หาข้อมูลแล้วในวันที่พ่อแม่ของพวกเธอโดนฆ่าวันนั้นนายชางอุคบินไปดูงานแทนพวกเขาที่เมกา! จากภาพที่หามาได้เขาไม่ไปที่เมกา แต่กลับไปโผล่ที่สุสานแทน!” –เจสสิก้า

“แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องที่คุณพ่อคุณแม่ถูกฆ่า!” –เจนนี่

“เรื่องนั้นฉันไม่สน! หมอนั้นจะเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่หรือไม่ก็ไปถามมันเอง! แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้มันอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับพวกเธอ!” –เจสสิก้า

“…” –จีซู

“…” –เจนนี่

“นับว่าเป็นเรื่องยากถ้าต้องปะทะกับหมอนั้นแบบตรงๆ!” –เจสสิก้า

หญิงสาวหน้าสวยเฉียบหยิบข้อมูลของชางอุคขึ้นมาอ่านก่อนที่จะว่างมันลงข้างๆ ตัว

“จากข้อมูลแล้วหมอนั้นฝีมือร้ายกาจ และ เล่นด้วยยากน่าดู!” –เจสสิก้า

“ชางอุคมีลูกน้องอยู่จำนวนหนึ่งก่อนที่จะมาทำงานให้คุณพ่อ!” –จีซู

“ถ้างั้นพวกเราก็มีศตรูเพิ่ม!” –เจสสิก้า

จีซู และ เจนนี่ ทำหน้าเครียดในทันทีกับคำพูดของเจสสิก้า

“พวกเราเจองานยากแล้วชางอุคเป็นคนที่ฉลาด และ เก่งมาก! พวกเราเล่นแบบเด็กๆ กับเขาไม่ได้! เขาถือว่าเป็นบอดีการ์ดระดับต้นๆ วงการก่อนที่จะหายตัวไป!” –เจนนี่

“ถ้าเราเจอกับเขาตรงๆ ละก็แย่แน่” –จีซู

ในระหว่างที่สองพี่น้องนั่งทำหน้าเครียดอยู่นั้น เจสสิก้าก็นั่งจิบกาแฟด้วยท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“งั้นพวกเธอก็ถอยไปสิ!” –เจสสิก้า

“…” -จีซู

“…” –เจนนี่

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะสองพี่น้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จีซูจะพูดทำร้ายความเงียบ

“เธอหมายความว่ายังไง?” –จีซู

เจสสิก้าพยักไหล่น้อยๆ หล่อนนั่งไขว้ห้างแล้วกอดอกพร้อมกับมองสองพี่น้องด้วยสานตานิ่งๆ

“พวกเธอถอยไปสะ! เลิกยุ้งกับเรื่องนี้แล้วกลับไปดูแลครอบครัวก็พอ ส่วนที่เลือกเดี๋ยวฉันจัดการเอง!” –เจสสิก้า

“เธอจะบ้าหรอ!” –เจนนี่

“…” –เจสสิก้า

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกฉันต้องทนหวาดระแวงว่าจะถูกทำร้ายหรือเปล่า วันนี้จะปลดภัยไม เมื่อไรเรื่องนี้จะจบ!” –เจนนี่

“…” –เจสสิก้า

“พวกฉันเสียคนไปตั้งเยอะกับการคุ้มกันตัวเอง และ หาเบะแสของพวกมันแล้วเธอจะให้พวกฉันทิ้งเรื่องนี้ไปง่ายๆ แล้วปล่อยให้คนอื่นจัดการแทนงั้นหรอ!” –เจนนี่

“…” –เจสสิก้า

“ใช้สมองส่วนไหนคิดไม่ทราบ! พวกฉันมีความแค้นกับพวกมันซึ่งเรื่องนี้ต้องได้รับการชำระ! แล้วเธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงมาสั่งให้พวกเราหยุดง่ายๆ แบบนี้หะ!!” –เจนนี่

“…” –เจสสิก้า

“เธอต้องอะไรกันแน่เจสสิก้า? ฉันไม่เข้าใจเธอจริงๆ!” –จีซู

“…” –เจสสิก้า

เจสสิก้านั่งเงียบ หล่อนไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมองสองพี่น้องนิ่งๆ จีซูเดินไปยืนตรงหน้าของคนอายุเยอะกว่า

“เธอทำแบบนี้ทำไมทั้งๆ ที่เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องน?” –จีซู

“…” –เจสสิก้า

“เพราะลิซ่างั้นหรอ?” –จีซู

เจสสิก้าถอนหายใจออกมาแล้วทำท่าเหนื่อยหน่าย หล่อนเอนหลังพิงพนังโซฟาพร้อมกับมองคนทั้งสอง

“พวกเธอนี่ไม่เคยสนใจลิซเลยจริงๆ สินะ!” –เจสสิก้า

“…” -จีซู

“…” –เจนนี่

“ถามจริง? ไม่เคยสังเกตอะไร หรือ ว่าไม่เคยสนใจเลยจริงๆ!?” –เจสสิก้า

“…” -จีซู

“...” –เจนนี่

ความเงียบของสองพี่น้องนั้นทำให้เจสสิก้าถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“พวกเธอนี่มันจริงๆ เลย!” –เจสสิก้า

“เธอต้องการจะบอกอะไรกันแน่เจสสิก้า?” เจนนี่

เจนนี่ถามขึ้นอย่าง เจสสิก้าส่ายน้อยๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

“ช่างเถอะ! มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว และ ลิซคงจะไม่ชอบใจแน่ๆ ถ้าฉันบอก!” –เจสสิก้า

คำพูดของเจสสิก้าทำให้สองพี่น้องให้ความสนใจขึ้นมา แต่หญิงสาวหน้าสวยเฉียบกลับเลือกที่จะไม่พูดอะไร

“เธอ…” -จีซู

“ช่างมันเถอะฉันไม่มีอารมณ์จะเล่า! ถ้าอยากรู้ก็ใส่ใจกันเอาเอง!” –เจสสิก้า

“…” –จีซู

“…” –เจนนี่

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะเมื่อเจสสิก้าถามจบ จีซู และ เจนนี่ มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมถึง…” –จีซู

“ฉันมีเรื่องอยากจะขอความเห็นจากพวกเธอ!” –เจสสิก้า

เจสสิก้าทำสีหน้าสีจังจนจีซู และ เจนนี่รู้สึกเกรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันรู้ว่าพวกเธอต้องไม่ชอบใจแน่ๆ ถ้าฉันบอกเรื่องนี้กับพวกเธอ แต่…” -เจสสิก้า

“…” -จีซู

“…” –เจนนี่

“ฉันมีแผนที่จะล่ออินซอกออกมา!” เจสสิก้า

ความคิดเห็น