พลอยสีสมุทร
facebook-icon

เรื่องนี้ไม่ดองแน่นอน ติดตามกันได้เลยค่า ถ้าเป็นไปได้ ไรต์จะอัพวันละตอนนะคะ...

ชื่อตอน : Unseen PUN

คำค้น : Unseen PUN

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 7

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Unseen PUN
แบบอักษร

 

PUN 

 

“ครืน...”  

 

“จอดตจรงนี้แหละค่ะพี่” หลังจากจ่ายตังค์ค่าแท็กวี่เรียบร้อยแล้วก็รีบลงจากรถเดินไปยังบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน ด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว 

 

“หึ คนรักกันสักวันก็ต้องกลับมาเจอกันอยู่แล้วสินะ” ได้แต่มองภาพนั้นด้วยแววตาเศร้าๆขาที่จะก้าวไปข้างหน้าก็ก้าวถอยหลังไปแทน แล้วร่างบางก็ตัดสินใจเดินกลับไป 

 

“ทำไมกันนะ ไอปัน ทำไมแกต้องไปรักคนมีเจ้าของทุกทีเลย” ได้แต่ตัดพ้อกับตัวเอง ขาก็ก้าวเดินช้าๆ ต่างจากหัวใจที่แทบจะหยุดเต้นไปแล้ว 

 

... 

 

“ปัน!!!” ในความมืดมิดที่ทำให้หญิงสาวมองไม่เห็นอะไรเลยแล้วยังรู้สึกอึดอัด ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมา พอหันไปตามเสียงนั้นเธอก็พบแสงสว่างพร้อมกับร่างสูง ที่ทำให้เธอใจเต้นแรงทุกครั้งที่เจอกัน 

 

“พี่ต้า...” เรียกคนร่างสูงอย่างดีใจ รีบวิ่งไปหาเธอทันทีแต่ยิ่งวิ่งเหมือนยิ่งห่าง เธอเลยหยุดวิ่ง ทำให้คนตรงหน้าที่มีระยะห่างจากเธอเรื่อยๆนั้นหยุดเคลื่อนไหวเช่นกัน 

 

“ปัน พี่จะมาขอบคุณปันนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่ในวันที่พี่เจ็บปวดที่สุดแล้วพี่ไม่มีใครแต่ปันยังคอยอยู่ข้างๆ แม้พี่จะทำตัวแย่ใส่ปันก็ตาม” 

 

“พี่ต้า พี่ไม่ต้องขอบคุณปันเลยนะ ปันเต็มใจทำเพื่อคนที่รัก” 

 

“ปัน ปันรักพี่งั้นเหรอ” 

 

“พี่ต้า ปัน...” 

 

“ปัน พี่ขอโทษนะ แต่พี่เห็นปันเป็นน้องสาวที่แสนดีมาเสมอ” 

 

“พี่ต้านี่ก็...ปันยังพูดไม่ทันจบเลย รักในฐานะพี่สาวไง” 

 

“งั้นเหรอ แหะๆ พี่นี่มันตลกดีนะ” ว่าพลางเกาท้ายทอยแก้เขิน 

 

“พี่ต้า พี่อย่าคิดมากนะ ไม่ว่าพี่จะทำอะไร ปันก็จะคอยช่วยพี่เสมอนะ” 

 

“อื้ม ขอบคุณนะ พี่ต้องไปแล้ว” 

 

“พี่ต้า!!!” 

 

“หื้ม มีอะไรก็รีบบอกมานะ เดี๋ยวเราจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ” พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ 

 

“ปัน รักพี่ต้านะ” 

 

“หึๆ พี่ก็รักปันนะ น้องสาวตัวแสบ” พูดด้วยรอยยิ้มก่อนที่ร่างจะสลายไปในความมืดมิด หลังจากตอนนั้นเธอก็ตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตาแล้วก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ต้องคาดเดาอะไรให้มากมายตอนนี้พี่ต้าได้ไปในที่ที่หนึ่งที่แสนไกลมากแล้ว ที่ที่เธอผู้ซึ่งสัมผัสวิญญาณได้ตั้งแต่เด็กไม่สามารถพบเจอพี่ต้าได้อีก ความรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องจากลากับคนที่เธอรักชั่วนิรันดร์ ซึ่งเมื่อก่อนเธอแค่เคยเห็นมาผิวเผินไม่ได้พบเจอกับตัวเอง แต่ตอนนี้เธอเข้าใจมันอย่างลึกซึ้งแล้ว มันเจ็บปวดจนยากที่จะยอมรับความจริง จริงๆ ก่อนหน้านี้ที่เพิ่งรู้ความจริงว่าพี่ต้าเป็นแค่ดวงวิญญาณเธอก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็ไม่เท่ากับตอนนี้ที่พี่ต้าจากไปชั่วนิรันดร์แล้ว เธอรู้สึกเจ็บปวด จนยากจะข่มความรู้สึก เพราะเธอไม่สามารถมองดูพี่ต้าได้แล้วแม้เป็นแค่วิญญาณก็ทำไม่ได้แล้ว หลังจากนี้ก็ไม่สามารถจะเจอกันได้อีกแล้ว ไม่สามารถสัมผัสได้อีกแล้ว ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว ความเจ็บปวดมันทิ่มแทงหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก  

  

“ฮึกๆ พี่ต้า ทำไมพี่ต้องไปในที่ที่ปันมองไม่เห็นพี่กันด้วยนะ” พูดออกมาด้วยน้ำตานองหน้า โดยไม่ได้สังเกตคนในห้องที่กำลังจดจ้องเธออยู่ 

 

“ยัยปัน ไหนสัญญากับพี่แล้วไง ว่าจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก จะไม่ไปยุ่งกับวิญญาณอีก” 

 

“ฟรึบ พี่ปิ่น ฮึก เธอไปแล้ว ปันไม่สามารถเห็นเธอได้อีกแล้วชั่วชีวิต” โผกอดพี่สาวทันที 

 

 

“ปัน ไม่เป็นไรนะ” เมื่อเห็นอาการน้องสาวก็ดุไม่ออกได้แต่ลูบผมปลอบใจน้องเบาๆ 

 

“พี่ปิ่น ปันจะไม่ยุ่งกับวิญญาณอีกแล้ว พี่ต้าจะเป็นคนสุดท้ายที่ปันส่งเธอกลับไป ฮึก หวังว่าสักวันปันคงได้เจอกับพี่ต้าอีก” 

 

“อื้ม สักวันแกก็คงได้เจอกับคนคนนั้นอยู่แล้ว ถ้าแกยังอยู่บนโลกใบนี้นะ เพราะงั้นแกต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” 

 

“อื้ม ปันจะดูแลตัวเองดีๆ” 

 

... 

ผับ... 

 

“เห้ยเพลาๆบ้างเหอะมึง มึงท้องอยู่ไม่ใช่เหรอวะ แดกเหล้าไปแบบเนี้ย ไม่กลัวลูกหลุดเหรอ” แฝดคนพี่ที่เป็นผู้หญิงบอกอย่างห่วงๆเพื่อนสาวที่ยกเหล้าขึ้นดื่มด้วยแววตาเหม่อลอย 

 

“กูไม่ได้ท้องมั้ยล่ะไอซี” 

“ไม่ได้ท้อง/ไม่ได้ท้อง!!!” ทั้งแฝดพี่แฝดน้องอุทานดังลั่นออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ 

 

“เออไง” 

 

“แล้วมึงรีบแต่งงานและดรอปเรียนทำไมวะ” ซันแฝดน้องถามเพื่อนสาว 

 

“มึง...การที่คนที่เรารักไม่ได้รักเราเลยมันก็แย่มากอยู่แล้ว แต่การที่โดนบังคับให้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่รัก แม่งแย่กว่าอีกว่ะ” 

 

“รักคนที่ไม่ได้รักเรา โดนบังคับให้อยู่กับคนไม่ได้รัก เชี้ยย นี่ที่มึงเป็นอยู่ตอนนี้ นี่มึงถูกบังคับเหรอวะ” ซีถามด้วยตาเบิกกว้างอย่างตกใจหลังเรียบเรียงคำพูดเพื่อนแล้วลองคิดตาม 

 

“มึงยอมได้ไงวะไอปัน นี่ชีวิตมึงนะ” ซัน 

 

“กูก็ไม่อยากยอมหรอก แต่แม่งบอกว่ากูท้องว่ะ พวกผู้ใหญ่ก็เชื่อกัน อึกๆ” ว่าพลางยกเหล้าเข้าปากอีกแก้วก่อนจะรินเหล้าใส่แก้วต่อเรื่อยๆ 

 

 

“นี่มึงจะแดกให้ตายไปเลยรึไงวะ พอแล้วมั้ง” ซี 

 

“ไอซี ถ้ากูแดกให้ตายไปเลยได้ก็ดีดิว่ะ แม่งไม่อยากอยู่แล้ว ชีวิตคนนะไม่ใช่นิยาย ทำไมทุกคนต้องทำเหมือนกับกูเป็นคนที่อ่อนแอดูแลตัวเองไม่ได้ด้วยล่ะวะ แม่ง ไม่สะใจเลยว่ะ ทั้งขวดเลยดีกว่า” พูดจบก็ยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่มแทนการรินใส่แก้วแล้วดื่มที่ละนิด แต่คราวนี้กลับไม่ยอมวางขวดลงเลย 

 

“เห้ยยย พอเหอะมึง เดี๋ยวอาการกำเริบขึ้นมามึงจะทำไงวะ” ซัน 

 

“ฮึก กูไม่กลัวเชี้ยไรแล้วว่ะ ฮึก กลับไปก็เจอแต่คนบังคับกู อึก คนที่กูรัก ก็คงจำกูไม่ได้แล้ว ฮึกๆ แม่งไม่มีใครเข้าใจกูเลย ไม่มีเลย” พูดด้วยเสียงสั่นเครือ เจ้าของแก้มแดงๆจากความเมาก็กลับไปยกขวดขึ้นมาดื่มเหล้าต่อเรื่อยๆโดยไม่สนใจอะไรอีก 

 

“ไอซี กูว่าไอปันมันไม่ไหวแล้วว่ะ ดูแม่งเพ้อดิ” 

 

“กูไม่ได้เพ้อไอซี มึงฟังกูดีๆนะ” ว่าพลางชี้ไปทางแฝดคนน้องซึ่งเป็นผู้ชาย 

 

“ไอปัน กูซัน ไอซีอยู่ข้างๆมึงน่ะ” 

 

“ไอซัน มึงฟังกูนะ” ว่าพลางชี้ไปที่คนข้างๆซึ่งเป็นแฝดคนพี่ 

 

“เห้อ กูซีว่ะเพื่อน มึงเมาแล้วกลับเหอะ” 

 

“กูไม่กลับ กูจะไม่ทนอีกแล้ว กูไม่ได้รักเขาอีกแล้วว่ะมึง ฮึก มึงรู้มั้ยว่ากูต้องเจ็บปวดแค่ไหน ฮือๆไม่มีใครเข้าใจกูเลย” 

 

“...” แฝดทั้งสองมองหน้ากันอย่างอ่อนใจก่อนจะหันกลับไปมองอาการเพื่อนผู้เมามายต่อ 

 

“อึก ถ้ากูไม่เคยรักเขามาก่อนเลยกูอาจจะรักเขาได้สักวันหนึ่งแล้วทนไปก็ได้นะ หึๆ แต่กูเคยรักเขาไง แล้วกูก็เลิกรักเขาไปตั้งแต่เจอคนที่ทำให้ใจกูเต้นแรงได้แล้ว อึก” พูดด้วยเสียงสั่นๆ 

 

“มึงหมายถึงพี่เก้าเหรอ” ซี 

 

“หึๆ แม่งชีวิตกูยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าเสียอีก อึก รับผิดชอบ แค่คำว่ารับผิดชอบมันต้องกักขังคนให้ทนทุกข์อยู่กับคนที่ไม่ได้รักไปตลอดชีวิตเลยเหรอวะ” 

 

 

“ทำไมมึงไม่ลองเปิดใจให้เขาบ้างเล่า เผื่อบางทีมึงอาจจะกลับไปรักเขาก็ได้” ซี 

 

“ไอซี มึงก็ไม่เข้าใจกูด้วยใช่มั้ยวะ อึก พ่อกู แม่กู แม้กระทั่งพี่ปิ่นก็ไม่เข้าใจกู ฮึก คิดว่ามันง่ายนักรึไง มันชีวิตคนนะไม่ใช่นิยายน้ำเน่า ที่พระเอกไม่เคยรักนางเอก ฮึก แล้วพอแต่งๆกันไป ได้กันแค่สองสามครั้ง หรือมีลูกด้วยกันสักคน ก็รักกันแฮปปี้เอนดิ้ง” 

 

“...” ทั้งสองเงียบฟังเพื่อนพูดอย่างตั้งใจ แม้แต่ละคำพูดจะดูสั่นๆเพราะการร้องไห้บวกกับความเมาของเพื่อนก็ตาม แต่ทั้งสองก็เข้าใจคำพูดเพื่อนอย่างดี 

 

“ฮึก ก็ในใจกูมีคนอื่นอยู่แล้ว จะให้กูไปรักใครได้วะ ฮึก” 

“ก็ตอนมึงเลิกรักพี่เก้าแล้วไปรักคนอื่นแทนมึงยังทำได้เลยไอปัน” 

 

“ไอซี มึงพูดเชี้ยไรวะ” ปรามพี่สาวที่เกิดก่อนตนไม่กี่นาทีที่พูดจาขัดเพื่อนที่กำลังเมาและเศร้าอยู่ 

 

“กูไม่ได้เลิกรัก แค่ตอนนั้นจู่ๆกูก็รักเธอคนนั้นไปแล้ว กูก็ไม่รู้ว่ามันเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วกูก็ไม่ได้ใช้สมองสั่ง อย่างที่ทุกคนกำลังบังคับกูให้เปิดใจอยู่เนี่ย ความรักถ้ามันจะรักมันก็รักเลยไม่ต้องทำอะไรหรอก แต่ถ้าไม่ได้รักล่ะก็ต่อให้ตายแทนกันยังไง ไม่รักก็คือไม่รัก ฮึก” พูดจบเหล้าขวดที่สองก็หมดลงพอดี มือสั่นๆก็เริ่มเปิดขวดที่สามต่อ เมื่อเห็นว่ามันเปิดได้แล้วก็ยกขึ้นดื่มต่อทันที 

 

“ไอปัน ไม่มีใครบังคับมึงเลยนะ ถ้ามึงเป็นขนาดนี้ งั้นกูจะพามึงหนีเองดีมั้ย” ซัน 

 

“ไอซัน มึงพูดไรวะเนี่ย” ซี 

 

“มึงดูแม่งดิ จะตายห่าอยู่แล้ว จะให้กูทำไงวะ อยู่ต่อไปก็มีแต่ทุกข์ใจ พวกเราเป็นเพื่อนแม่งนะเว่ย” ซัน 

 

“อืม ก็จริง แต่มันเรื่องครอบครัวเพื่อนนะเราจะไปก้าวก่ายไม่ได้” ซี 

 

“แต่จะให้มันทรมานแบบนี้เหรอ วันดีคืนดีแม่งฆ่าตัวตายขึ้นมาแล้วพวกเราจะอยู่ยังไงวะ” ซัน 

“เชี้ยยย แม่งไม่ทำหรอกมั้งไอซัน ไอปันแม่งจะเป็นนักจิตวิทยาที่คอยให้คำปรึกษาคนนะ” 

 

“ตุบ..” 

 

“เชี้ยยยย/เชี้ยยยย” อุทานออกมาพร้อมกันหลังเห็นเพื่อนสลบคาโต๊ะไปแล้ว  

 

“เห้ยย แม่งไม่หายใจว่ะ ชีพจรก็แผ่ว” ซัน 

 

“รอไรวะไอซัน มึงแบกแม่งดิว่ะ ส่งโรงบาล” ซี 

 

... 

โรงพยาบาล 

 

“หมอคะลูกกับหลานฉันเป็นยังไงบ้างคะหมอ”  

 

“เอ่อ คนไข้ไม่ได้มีเด็กตั้งแต่แรกนะครับ คนไข้ดื่มสุราไปมากทำให้เกิดภาวะช็อก หัวใจหยุดทำงานไปชั่วระยะ หมอแนะนำว่าคนไข้ไม่ควรดื่มสุราอีกนะครับ เพราะจะส่งผลให้โรคหัวใจที่คนไข้เป็นอยู่กำเริบ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวนะครับ” หลังจบคำพูดของคุณหมอทุกสายตาก็หันไปมองผู้เป็นสามีของคนไข้เป็นตาเดียวกัน 

 

“ตาเก้า พ่อว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันแล้วล่ะ” 

 

“ทุกคนคะ หนูก็มีเรื่องต้องคุยกับทุกคนเหมือนกันค่ะ เรื่องปัน” คนที่ยืนห่วงอาการเพื่อนมาเงียบๆตลอดโพล่งขึ้นมาทันทีหลังเห็นว่าพ่อสามีเพื่อนพูดจบแล้ว เพราะเธอก็กลัวว่าใครจะแย่งพูดไปก่อนจนเธอไม่ได้พูด 

 

... 

 

“อึก...โอ้ย...” 

 

“ปัน ฟื้นแล้วเหรอลูก” คนเป็นแม่ที่กำลังนั่งปอกผลไม้อยู่ก็วางผลไม้ลงแล้วรีบเดินมาหาลูกสาวทันที 

 

“แม่...ปัน...” พยายามจะพูดออกมาแต่ก็พบว่าเสียงตัวเองแหบแห้งมาก 

 

“ดื่มน้ำก่อนนะ เจ็บตรงไหนอีกบ้างรึเปล่า” รีบรินน้ำส่งให้ลูกสาวก่อนจะถามด้วยเสียงอ่อนโยน 

 

“แกรก...ปัน ฟื้นแล้วเหรอ” ผู้เป็นพ่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นลูกสาวกำลังดื่มน้ำโดยคนเป็นแม่ถือแก้วป้อนอยู่ 

 

“พ่อคะ ปัน...โอ้ย” เมื่อเริ่มรู้สึกว่าเสียงดีขึ้นมาแล้วก็รีบลุกขึ้นมานั่งตรงๆ แต่อาการปวดหัวใจก็กำเริบขึ้นมา 

 

“ปัน...พักผ่อนเถอะ” คนเป็นพ่อรีบเดินมาหาลูกสาวก่อนจะรีบดันตัวลูกสาวให้นอนลงไปหมือนเดิม  

 

“พ่อคะ ปันขอโทษ” รีบขอโทษพ่อของตนด้วยแววตารู้สึกผิด ก้มหน้ายอมรับความผิดตัวเองและรอรับการดุของพ่อ แต่ทุกอย่างก็ผิดคาดเมื่อพ่อและแม่ไม่ได้พูดดุเธอ แต่กลับวางมือไว้บนมือเธอเบาๆ 

 

“พ่อต้องขอโทษลูกมากกว่าที่บังคับลูกแบบนี้ พ่อรู้แล้วนะว่าที่ผ่านมาลูกต้องทนอึกอัดใจแค่ไหน” 

 

“พ่อ...” 

 

“ยัยปัน หนูโชคดีมากนะลูกที่มีเพื่อนอย่างซีกับซัน เพื่อนลูกบอกพ่อกับแม่หมดแล้วนะ ไว้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ลูกอยากทำอะไรพ่อกับแม่จะไม่บังคับลูกอีก” 

 

“ฮึก พ่อ แม่ ขอบคุณนะคะ” ว่าพลางโผกอดพ่อกับแม่ตนด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรู้สึกซึ้งใจ 

 

“หึๆ ยัยแสบร้องไห้ทำไมเนี่ย ไม่ดีใจรึไง” 

 

“ปันมีความสุขค่ะ ปันดีใจมากที่พ่อกับแม่เข้าใจปัน” 

 

“นี่มันชีวิตของลูก ลูกโตแล้ว อะไรดี อะไรไม่ดี พ่อกับแม่ก็ต้องให้ลูกตัดสินใจเองจริงๆ แต่เมื่อไหร่ที่ลูกพลาดหรือลูกมีเรื่องเสียใจอะไร อย่าลืมว่ามีพ่อกับแม่คอยประคองลกอยู่ข้างหลังนะ” ผู้เป็นพ่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยน ภาพภาพนี้ทำให้อีกคนที่เปิดประตูเข้ามาเงียบๆแม้ปากจะยิ้มอ่อนๆแต่กลับมองด้วยสายตาเศร้าๆ 

 

“พี่เก้า ไม่ใช่ว่าพี่ไม่ดีอะไรนะ แต่พี่มาผิดเวลาไปหน่อย” ซี 

 

“ผู้หญิงน่ะต่อให้ห่างกันแค่ไหนถ้ายังคงรักอยู่กลับมาเจอกันอีกครั้งก็ยังรักกันได้เหมือนเดิม แต่ถ้าไม่ได้รักแล้วต่อให้อยู่ด้วยกันต่อไปชั่วชีวิตก็ไม่มีทางกลับมารักกันได้อีกหรอก นอกเสียจากความรักนั้นยังไม่ได้หมดไปจริงๆตั้งแต่แรก” ซัน 

 

“แต่ตอนนี้...” แฝดพี่ที่เป็นผู้หญิงพูดพลางเว้นวรรคแล้วมองไปที่ภาพครอบครัวเพื่อนที่ดูจะเข้าใจกันดีแล้ว 

 

“ไอปันมันมีคนในใจแล้ว แต่ไม่ใช่พี่ พี่อย่าฝืนต่อไปเลย” ซัน 

“หึๆ คงต้องยอมแพ้จริงๆแล้วล่ะ” พอเห็นรอยยิ้มนั้นของหญิงสาวซึ่งเมื่อก่อนเขาได้เห็นมันบ่อยๆแต่หลังจากเกิดเรื่องนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นมันอีกเลย ที่ผ่านมาใช่ว่าเขาพยายามไม่ดีพอหรือเขาเหนื่อยอะไร แต่เพราะใจดวงนั้นไม่ได้เป็นของเขาเลยต่างหาก แม้จะเจ็บปวด แต่เขาขอออกมาจากชีวิตเธอยอมเจ็บปวดคนเดียว ดีกว่าต้องให้เธอทนทุกข์อยู่กับเขา เขาไม่อยากให้เธอต้องทำร้ายตัวเอง เพราะสิ้นหวังในการมีชีวิตอยู่กับเขาอีกแล้ว แค่มองเธอมีความสุขเขาก็พอใจแล้วล่ะ 

 

... 

จบจริงๆจร้า 

 

สำหรับคู่รอง คือต่างคนต่างแยกย้าย เพราะไม่ได้รักกันเลยเนอะ ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน ถ้าไม่ได้รักกัน อยู่กันไปก็ไม่มีความสุขหรอก พอมีปัญหาเข้ามาต่างคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ได้สนใจอีกคนกัน เพราะไม่ได้เข้าใจกันไง คนรักกัน ต่างคนต่างให้ ต่างคนต่างพยายามทำความเข้าใจกัน ก็จะมีความสุขอยู่ด้วยกันได้ สำหรับไรต์ถ้าจะมีความรัก ก็คงจะเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เข้าใจกัน อะไรที่เราไม่ชอบเขาก็ไม่ทำ อะไรที่เขาไม่ชอบเราก็ไม่ทำเหมือนกัน แค่เข้าใจกัน เอาใจเขามาใส่ใจเรา และต่างคนต่างให้ ไม่ใช่ต่างคนต่างเรียกร้องอย่างเดียว ไรต์ว่าคงจะอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขนะ สุดท้ายนี้ก็ขอให้กำลังใจทุกคนที่พบกับปัญหานะคะ ทุกปัญหาย่อมมีทางแก้ คนรักกันก็หันหน้าคุยกันนะ แล้วเราจะผ่านปัญหานั้นไปด้วยกันได้ อย่าทิ้งกัน อย่าปล่อยมือกัน ให้เชื่อในตัวอีกฝ่ายให้มากๆนะคะทุกคน แล้วเจอกันเรื่องหน้านะ ไรต์ขอถามอีกอย่างหนึ่ง ถามคนที่อ่านที่ไรต์บ่นจนจบ ถามว่าอยากได้ตอนพิเศษรึเปล่า  

พิเศษของต้า-หยกนะคะ ถ้าทุกคนชอบมากๆไรต์จะแต่งโมเมนต์หวานๆมาให้อ่านกันนะ ดูจากยอดวิวที่ขึ้นทีละร้อยไรต์ก็รู้สึกอยากแต่งขึ้นมา แต่ก็ขอปรึกษาทุกคนกันก่อน กลัวว่าจะเบื่อกัน... 

ความคิดเห็น