Sirain

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คืนที่3 น้องสาวที่หลงทาง

ชื่อตอน : คืนที่3 น้องสาวที่หลงทาง

คำค้น : คืนที่3

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 4

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 19:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนที่3 น้องสาวที่หลงทาง
แบบอักษร

#ชิน

"วันนี้ไปใหนกันดีวะ"กวาง

"ว่าจะขับรถพาไปเล่นในเมืองว่ะ"โซ่

"เขาห้ามออกนอกพื้นที่ไม่ใช่หรอวะ"นิล

"ก็ไม่ได้จะพาเข้าไปในตัวจังหวัด เเค่จะพาเข้าไปในแหล่งชุมชนเท่านั้นเอง ไปหาซื้อของ"โซ่

"ไปกี่โมงอ่ะมึง"กวาง

"10โมงครึ่งก็ไปได้ล้ะ"โซ่

"กูไม่ไปนะ"ผมบอกเพื่อน วันนี้ผมปวดหัวนิดหน่อยเลยไม่อยากออกไปใหน

"กูด้วย"คราม

"อือ งั้นมึงสองคนก็เฝ้าบ้านดีๆแล้วกัน"โซ่

 

เวลา10.30น. เพื่อนของผมก็พากันออกไปข้างนอก เหลือแค่ผมกับครามที่อยู่ในบ้าน ครามอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นสองของบ้าน ส่วนผมก็นอนดูหนังอยู่บนห้องนอน ในขณะที่หนังกำลังดำเนินไปถึงตอนสำคัญ โน๊ตบุคของกวางที่ผมยืมมาก็ขึ้นแจ้งเตือนถึงแบตเตอร์รี่ที่กำลังจะหมด ผมเดินไปเสียบปลั๊กพ่วงแล้วเสียบสายชาจโน๊ตบุคต่ออีกที แค่นี้ผมก็ดูหนังต่อได้แล้ว แอ๊ด..ประตูห้องเปิดอ้ากว้างทำให้ผมต้องลุกจากเตียงอีกครั้ง ยังไม่ทันที่จะปิดประตูก็ ปั้ง!หน้าต่างที่เปิดอยู่ปิดลงอย่างแรง ผมสะดุ้งสุดตัว หัวใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะพยายามบอกกับตัวเองว่ามันก็แค่ลม😥 ผมปิดประตูเปิดหน้าต่างกลับขึ้นเตียงดูหนังต่อจนจบ ผมปิดโน๊ตบุควางไว้โต๊ะหัวเตียง มองออกไปนอกระเบียงผ่านม่านออกไปเห็นเงาคนอยู่ที่หลังม่านแต่เพียงแค่ผมกระพริบตามันก็หายไปแล้ว ผมคงจะตาฝาดไปเอง แม่กวางเคยบอกว่ามนุษย์ชอบหลอกตัวเองเวลาอยู่คนเดียว นี่กูหลอนไปเองสินะ เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ผมจะไปหาครามอย่างน้อยก็มีเพื่อน 

ผมพยายามเปิดประตูแต่มันเปิดไม่ออก ปั้ง! ผมตกใจแทบช็อคเมื่อหน้าต่างกระแทกปิดพร้อมกันอย่างรุนแรง ผมดันประตูออกแต่มันไม่ยอมเปิด บ้าเอ้ย รวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้มาอยู่รวมกัน ผมหันหลังให้ประตูจะไปหยิบโทรศัพท์แต่สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นดวงตาคู่หนึ่งมองผมอยู่ข้างใต้เตียง ผมหลับตาปี๋หลังชิดประตูมือกำลูกบิดแน่น หายใจเข้าออกเร็วๆเหงื่อแตกทั่วตัวขาเริ่มสั่น 

"ชิน มึงเป็นไรป่าววะ"

ผมลืมตาทันที รีบบิดลูกบิดดันประตูออก 

"ทำไมเหงื่อมึงแตกขนาดนั้นวะ"

"กูเห็นอะไรไม่รู้อยู่ใต้เตียงอ่ะมึง"

ครามขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเข้ามาในห้อง

"หลบดิ้ กูจะเข้าไปดู"

ผมเบี่ยงตัวหลบให้ครามเข้ามาในห้อง ครามก้มลงมองใต้เตียงก่อนจะนิ่งไปนาน 

"มะ มึงเจออะไรมั้ย"

"ก็ไม่มีอะไรหนิ"

ครามกลับมายืนคุยกับผม 

"หรอวะ"

"อือ มึงคงคิดมากไป"

"ก็คงจะจริง"

"ลงไปหาอะไรทำข้างล่างกับกูดีกว่า อยู่บนนี้แล้วหลอนแปลกๆ"

"เออ กูก็ว่างั้นแหละ"

พวกผมสองคนเดินลงมานั่งข้างล่าง ครามนั่งอ่านหนังสือ ผมเล่นเกมส์ เวลาล่วงเลยไปจนเพื่อนคนอื่นกลับมา ทำให้ความเงียบที่รายล้อมอยู่หายไป 

 

19.00น.

อาหารเย็นวันนี้คือมาม่าหมูสับใส่ไข่ เพราะเพื่อนบอกว่ามันง่ายและคนทำก็ขี้เกียจด้วย พอมาม่าหมดหม้อเราก็เริ่มเปิดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ 

"มึงมาเล่นเกมส์กัน"โซ่ปูผ้ากลางวงแล้วกระจายไพ่ที่คว่ำอยู่ "หยิบคนละ1ใบ แต้มเยอะชนะ แต้มน้อยแพ้"

ผมหยิบไพ่1ใบจากกอง เปิดดูก็ยิ้มกว้าง ดูเหมือนดวงจะเข้าข้าง ทุกคนหงายไพ่ในมือรวมถึงผมด้วย นิลได้แต้มต่ำสุด ส่วนผมแต้มสูงสุด

"เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดป้ะเนี่ย"โซ่เอ่ยแซว

"มึงอย่าท้าอะไรแผลงๆนะชิน กูเพื่อนมึงนะ"นิลเริ่มนั่งไม่นิ่ง

"กูไม่ท้าหรอกอยากถามมากกว่า"ผมนิ่งไปสักเพื่อให้เพื่อนรอฟังคำถาม "ตอนนี้มึงคุยกับใครอยู่ไล่ชื่อมาให้หมด"

"พี่ฝ้าย น้องไอซ์ มะปราง แค่นี้แหละ"

ปึก!โซ่กระแทกแก้วลงพื้นเสียงดังจนพวกผมต้องหันไปมอง โซ่ทำหน้าเหมือนไม่พอใจแถมมองขวางมาทางผม ทำไรผิดวะเนี่ย 

"เป็นไรวะมึง"เป็นเอชที่ถามออกไป

"เปล่า เล่นเกมส์กันต่อเถอะ"โซ่กลับมาเป็นปกติ ทำอย่างกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นไบโพล่าหรอวะ

พวกเราเกลี่ยไพ่ให้คละกันอีกครั้ง และหยิบขึ้นมา1ใบ 

"ก็คิงอ่ะครับ"ครามเชิดหน้า

"แม่งเอ้ย..กูต่ำสุดอ่ะ"เอชหงายไพ่ที่มีเพียง2แต้ม

"กูขอท้ามึงเอช ให้มึงกินนี่"ครามเลื่อนแก้วน้ำไปตรงหน้าเอช น้ำในแก้วนั้นเป็นน้ำที่รวมเอาของมึนเมาทั้งหมดที่อยู่ในตู้เย็นมาผสมกัน 

เอชยิ้มแล้วยกแก้วดื่มรวดเดียวหมด 

"โห่ว..แม่งโครตเทพ"นิลมองทึ่ง นี่ถ้าเป็นนิลคงน็อคไปแล้ว

"ก็เด็กๆอ่ะ"เอชยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

เกมส์ดำเนินต่อไปจนมาถึงคราวซวยของผม 

"น้องชินลี่ กูขอท้าให้มึงไปทำพีธีกรรมเรียกน้องสาวผู้หลงทางที่ถนนข้างหน้าโน่น"เอชออกคำสั่ง

"พิธีเรียกน้องสาวคือไรวะ"ผมสงสัย ผมเป็นลูกคนเล็กนะจะมีน้องได้ไง

"ถามไอ้กวางดิ"เอชมองไปที่ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม

กวางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะอธิบายการเรียกน้องสาวให้ฟัง ผมอึ้งไปพักหนึ่ง

"กูขอไม่ทำได้วะ เอช"ผมส่งสายตาน่าสงสารให้ปีศาจ แม้จะรู้ว่าไม่ได้ผลก็ตาม 

"ไม่ มึงต้องทำ"ปีศาจยกยิ้มแสนชั่วร้าย 

"มึงสงสารกูหน่อยหรอ"ทำตาปริบๆ เบะปากนิดๆให้ดูเหมือนจะร้องไห้ 

"ไม่!"เอชปฏิเสธเสียงแข็ง

"อย่าพยายามเลยชิน ปีศาจก็คือปีศาจ"กวางเหน็บเอช

นั่นสินะ เอชมันคือปีศาจ

"มึงไปทำได้แล้ว พวกกูจะไปยืนดูมึงอยู่ห่างๆ"

ผมจำใจเดินออกไปนอกบ้าน บรรยากาศข้างนอกน่ากลัวมากมีแต่ความมืดยังดีที่มีเพื่อนออกมาด้วยทำให้ผมยังพอมีสติอยู่ ผมไปที่ถนนนอกรั้ว พวกเพื่อนๆเกาะประตูรั้วมองผมจากด้านใน พาตัวเองออกห่างจากรัศมีประตูรั้วประมาณ5เมตร อยู่ตรงนี้ยังพอได้ยินเสียงพูดของเพื่อนข้างใน แต่รอบข้างก็น่ากลัวอยู่ดีเพราะแถวนี้ไม่มีบ้านคน มองเห็นแต่ป่ากับดงหญ้า ผมเริ่มทำตามที่กวางบอก

"พลังของน้องสาวจงยืนหยัดขึ้น สิ่งที่มองไม่เห็นจากอีกฟากฟ้า จงมาหาข้าผู้ที่เรียกหาเจ้า จงมาหาแล้วอยู่ตรงนี้ เลือดสู่เลือด ข้าขอเรียกเจ้า เลือดสู่เลือด จงกลับมาหาข้าเถิด"ยืนท่องแบบนี้2ครั้ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น โล่งอกไปที ผมยิ้มดีใจกับตัวเองเดินกลับไปที่รั้ว

ตึกๆๆ เเปะๆๆ ตึกๆๆ แปะๆๆ ผมต้องหูฝาดแน่ๆที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กเดินตามมา ผมลองเดินแล้วก็หยุด ตึกๆ เเปะๆ ชินเอ้ย..มึงโดนแล้ว ร่างกายของผมมันเริ่มชาก้าวขาไม่ออกควบคุมไม่ได้ เหงื่อออกทั่วตัว สติต้องมีสติ ผมรวบรวมความกล้าหันหลังไปมอง สิ่งที่เห็นทำให้ผมแทบหยุดหายใจ เด็กผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวซีดดวงตาสีขาวไร้ตาดำ น้ำตาผมเริ่มไหลออกมา อยากจะร้องให้คนช่วยแต่เสียงไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น 'คริๆๆ อิ๊ๆๆ'มือเล็กป้องปากหัวเราะชอบใจ แต่ผมอยากจะร้องไห้ แล้วจู่ๆเธอก็หายวับไปกับตา 

ฉันเกาะรั้วดูการกระทำของชิน ตอนแรกเหมือนจะเดินกลับมาแต่ก็ก็หันหลังกลับไปมองอะไรสักอย่างแล้วก็นิ่งไป

"กวางๆ"ครามเรียกฉันเบาๆให้ได้ยินแค่สองคน ก่อนจะกระซิบข้างหู"กูเห็นเด็กเดินตามไอ้ชิน"

"มึงอย่าบอกนะว่าที่มันนิ่งไปเพราะ.."

"กูว่ามันเห็น"

"ชิบหายแล้ว"

ฉันกับครามรีบดันประตูรั้วออก วิ่งมาหาชิน พวกที่เหลือดูงงๆแต่ก็วิ่งตามมา วิ่งไปถึงตัวชินก็เห็นชินยืนขาสั่นร้องไห้อยู่ พวกเราพากันไปยืนล้อมชินด้วยความตกใจ

"ชินๆ พวกกูอยู่นี่มึงใจเย็นๆ"ฉันพยายามเรียกชินที่เหมือนสติหลุดลอยไปไกลแล้ว

"กะ กวาง กู หะ เห็น กูเห็น"ชินพูดตะกุกตะกัก

"ใจเย็นชิน อย่าพึ่งเล่าตอนนี้"ฉันเอื้อมมือไปจับไหล่ชินที่กำลังสั่น"ตอนนี้เราเข้าไปในบ้านกันก่อนนะ"

ฉันจูงมือชินเข้าไปในบ้าน พยายามเดินให้เร็วที่สุดเพราะชินสั่นไปทั้งตัวทำให้รู้ว่ากำลังกลัวมาก 

พอเข้ามาในบ้านชินก็นั่งกอดเข่าสะอื้นที่บันได ฉันบอกให้เพื่อนไปเก็บของที่วางทิ้งไว้ 

"มึงใจเย็นนะ ตอนนี้เราอยู่ในบ้านไม่มีใครทำอะไรเราได้"ครามนั่งลงข้างๆชิน

"กูกลัวอ่ะ กูไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน"ชินทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง

"ตอนนี้มึงอย่าพึ่งเล่าอะไร ไว้พรุ่งนี้ค่อยเล่านะ"ครามบอก

เพื่อนคนอื่นเดินเข้ามาดูอาการชินและพยายามพูดปลอบ พวกเราพาชินขึ้นไปในห้องแล้วแยกย้ายกลับห้องใครห้องมัน

ฉันกับครามคุยกันต่อสักพัก ก็เข้านอนโดนมีหมอนข้างกั้นกลางไว้ 

 

ฉันยืนอยู่ที่สวนแห่งหนึ่ง ตรงกลางสวนมีบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ รอบข้างถูกตกแต่งด้วยดอกไม้และต้นไม้หลากหลายชนิด ทำให้ดูร่มรื่นและสวยงามไปพร้อมๆกัน ฉันเดินไปจนถึงศาลานั่งเล่น ในนั้นมีเด็กผู้หญิงวัยประมาณสามสี่ขวบกำลังนั่งระบายสีอยู่ 

"พี่แก้ว"เด็กหญิงส่งยิ้มให้

"ค่า..คุณหนู"เสียงหญิงสาวตอบรับมาแต่ไกล

แล้วจู่ๆก็มีใครบางคนเดินทะลุร่างฉันไปหาเด็กน้อย แต่ ทะ ทำไมผู้หญิงคนนี้หน้าเหมือนฉันเลยล่ะ ฉันยืนตะลึงก่อนจะได้ยินเสียงเรียก

'กวางๆ'

 

 ***

ความคิดเห็น