chadakeaw
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 นี่ฉันหลอนไปเองเหรอเนี่ย

ชื่อตอน : ตอนที่4 นี่ฉันหลอนไปเองเหรอเนี่ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 นี่ฉันหลอนไปเองเหรอเนี่ย
แบบอักษร

 

ตอนที่4 นี่ฉันหลอนไปเองเหรอเนี่ย 

 

 

เฮ่ย!!

 

 

ไอเด็กนรก!!!

 

(ฉันร้องตกใจลั่นร้านทันทีที่เห็นชายที่ยืนข้างหน้าของฉันอยู่....ทำไมน่ะเหรอ เพราะมันก็คือเด็กยูจินบ้าอะไรนั่นไงล่ะ...แล้วยิ่งมาเห็นสภาพฉันที่ยังกะหมาแบบนี้ รับไม่ได้ค่ะ..ที่คนที่เกลียดมาเจอในตอนอะไรแบบนี้เลย...ทำไงดีล่ะ..ได้แต่ตะโกนด่ามันไปเป็นชุดๆ...)

 

"เด็กบ้า..มาได้ไงเนี่ย.."

"....."

(ต๊ายตาย!! ยืนหน้าระรื่นไม่พูดอะไร มิทราบว่าใครจุดธูปเรียกมาคะ.."

"ฉันถามว่ามาได้ไง..ทำไมไม่ตอบวะ"....

"เฮ่ย..เมษา"..(ยัยรินรีบพูดแทรกขึ้นมาให้ฉันหยุด..)

"อะไรของมึงวะริน...กูแค่ถามไอเด็กบ้านี่เฉยๆอะ...พอใจแล้วใช่ปะ หักหน้าคนอื่นเค้ากลางห้องอะ.."

"ฮะ..พอใจแล้วใช่ปะ!!"..(แม่ขึ้นอีกรอบค่ะ..ใช้มือที่ไม่ค่อยจะมีแรงรีบผลักอกนางไปสุดฤทธิ์...แต่ไอเด็กบ้านี่ก็ไม่มีท่าทีอะไรเลย..ได้แต่ยืนนิ่งเฉย...)

 

"ทททททำไม..ม่ายยยยตอบวะ..."

"เมษา..สติ.."(มาอีกคนละ ยัยรินพูดไปเมื่อกี้ ซีก็พูดขึ้นมาอีก...โอ๊ย!!เพื่อนฉันนี่น่ารำคาญมาก..คนเค้าจะหาเรื่องเด็กสักหน่อย..(เมษาผู้เก่งกับคนชรา ซ่ากับเด็ก!!..)

 

"มึงสติ!!!!! "....

 

!!

เฮ่ย!!

 

(เพื่อนทั้งสองผลักฉันให้ได้สติขึ้นมาอีกที ก่อนที่จะบอกความจริง...)

 

"เฮ่ย!!!...ไม่ใช่ไอเด็กนั่นหนิ"(หน้าแตกสิคะ..เพราะคนที่ยืนอยู่เป็นใครก็ไม่รู้ ไอเราก็ซัดไปเต็มแม็กซ์...คนทั้งร้านก็มองกันยังกะดูการแสดงละครสด....อับอายจนอยากจะมุดธรณีหนี..หรือให้พระแม่ธรณีสูบอิฉันลงดินไปทีค่ะ...)

 

"เอ่อ...ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับพอดีมันเมาอะครับ ก็เลยไม่ค่อยได้สติ"...(ซีรีบแก้ตัวแทนอิฉันที่ ณ ตอนนี้นางแดงยิ่งกว่าตูดลิง หลบอยู่หลังเพื่อนชายจนจะสิงมันละ เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้เคราะห์ร้าย ที่พึ่งโดนฉันด่าไปหมาดๆ...หวังว่าเค้าจะไม่เอาเรื่องเรานะ.)

 

"เออ..ไม่เป็นไรครับ ทีหลังก็ดูเพื่อนดีๆด้วยนะครับ"...

(พี่เค้าตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร ได้อย่างเยือกเย็นมากจนอิฉันรู้สึกผิดยกกำลังล้าน อยากจะคลานเข่าเข้าไปกราบแทบพระบาททันที....ว่าเสร็จ พี่เค้าก็เดินจากไป ไม่เอาเรื่องเอาความอะไรเรา..เฮ่อ..ถือว่ายังพอมีบุญอยู่)

 

"แกเป็นไรเนี่ยะยัยเมษา..ปกติไม่เคยกินเหล้าจนหลอนขนาดนี้"

(ก้าวออกจากร้านได้ก้าวแรกไม่เป็นไรก้าวต่อไป..เพื่อนสาวก็รีบพูดขึ้นมาเสียงแข็ง..)

"คือ..กูคงแค้นฝังหุ่นกับเด็กนั่นมากมั้ง..."

(ไอเราก็ไม่รู้จะพูดไง..ได้แต่แก้ต่างไปพรางๆ ด้วยน้ำเสียงสงสัยกับตัวเองเหมือนกัน..)

 

"กะอีแค่นั้นเนี่ยนะมึงยังแค้นขนาดนี้..ถ้านี่เด็กนั่นไปเผาบ้านมึง มึงไม่ไล่ฆ่าพอฆ่าแม่มันเลยเหรอ"..(ซีพูดขึ้นมาเสียงกวน)

"เวอร์..ไม่ขนาดนั้นหรอก..แต่ยังไงกูก็เกลียดเด็กนั่นจริงๆอะ...เกลียดแบบเข้าไส้ จำไว้ในระบบประสาทยันรากฝอย.."

 

"ระวังไว้นะ...โบราณว่าไว้ เกลียดอะไร ย่อมได้อย่างนั้น".

.(อึ๊ย!!จู่ยัยริน...พูดอะไรออกมาน้ำเสียงน่าสะพรึง!!)

"บ้า!!!...ไม่มีทาง"..(ขอปฏิเสธอย่างหนักแน่นค่ะ..ว่าไม่มีทาง!!!ง.งูล้านตัว)

"ไม่เชื่อก็แล้วแต่น่าาาา...."..

(นั่น!!...ยังทำเสียงขู่เราอีก ยัยคุณเพื่อนผู้แสนรัก...เชาะ!!)

"อาๆๆ..เอาเหอะ มึงก็ไปขู่เมษามัน ดูดิ หน้าเสียไปหมดละ"..(ซีพูดขึ้นมาตัดบท)

"เออ...แล้วนี่มึงจะกลับยังไงอะ.."

"กูกลับกับริน..มึงก็กลับดีๆละกัน"

"เออๆ..งั้นกูไปก่อนนะ...บาย.."(ไม่นานเพื่อนชายก็ร่ำลา ก่อนจะเดินไปที่รถของตัวเอง..ส่วนฉันกับยัยรินก็รีบพากันกลับบ้านไปทันที....)

 

"งั้นแค่นี้นะมึง"

(ฉันตะโกนบอกรินหลังจากที่นางพึ่งมาส่งที่บ้านก่อนจะรีบเดินโซซัดโซเซ เป๋ซ้ายเอียงขวาเข้าบ้านไป นี่ว่าตัวเองน่าจะทำของหล่นหลายอย่างมากอะ...)

 

"โอ๊ย!!!มึน"

..(ฉันพูดพรางทอดตัวลงบนเตียงตัวเดิมที่คุ้นเคย ไม่องไม่อาบละน้ำปล่อยให้เน่าอย่างงี้แหละ...)

 

 

"สวัสดี"

!!!

เฮ่ย!!!..(หลังจากที่เราเผลอหลับไป..ลืมตาตื่นขึ้นมา..ฉันเจอกับอีเทวดาตั้งแต่ตอนนั้นอีกครั้งหนึ่ง หลังจากไม่ได้ฝันเจอมาเป็นสงเดือน)

 

"นี่คุณ"....

"ใช่ฉันเอง เทพบุตรที่ขอให้เธอช่วยจากก๊อตซิล่า..."

(เอิ่ม.....ทำไมฉันฟังแล้วมันประแล่มๆวะ ทำอย่างกะเราเป็นซูเปอร์ฮีโร่....แต่มาก็ดีละจะได้ถามเรื่องที่ค้างคาไว้ตั้งแต่ตอนนั้น..)

"นี่คุณ ที่คุณเคยบอกฉันตอนนั้นอะ...."

"อะไรเหรอ.."

(เทวดาสมองปลาท้องเอ๊ย!!! จำอะไรได้บ้างเนี่ยนอกจากที่จำว่าฉันช่วยจากก๊อตซิล่า...อินค่ะ..นี่กำลังอยู่ในฝันนะทุกคนนนนน....อะจำไม่ได้เดี๋ยวบอกให้..)

"ก็เรื่องที่ว่าฉันจะได้เจอกับความรักนั่นไง..."

"อ๊อ!!จำได้ละ..."

(เอ๊า!!บทจะจำก็จำได้ขึ้นมาเองเลย....ซะงั้น)

 

"เออๆ ที่ยังค้างอยู่อะ..ที่ว่าเค้าคนนั้นเป็นอะไรเหรอ.."

"เค้าคนนั้นเป็น!!!!!"

"เป็น"

.

.

"เป็นอะไรหว่า...!!"

(โอ๊ย!!เทวดาบ้าไรเนี่ย บทจะลืมก็ลืมอีก..วันนี้จะรู้เรื่องมั้ยล่ะ.."

"ก็จะไปรู้กับคุณ มั้ยล่ะ..."

"เอิ่ม!!....แป๊บๆนะ ข้าขอคิดแป๊บ"

(อยู่ดีๆก็ใช้สรรพนามแปลกๆอีกละ แต่ก็ดี รีบๆคิดออกสิ ฉันรีบ!!!...)

 

"อืม!!!"

 

"เออ""

 

"อ่าา"

 

"โอ๊ย!!อีกนานมั้ยล่ะ นี่รอมาชาตินึงแล้วนะ!!"

(วีนค่ะ...แม่ขึ้น..)

 

"เอ้อ...จำได้ละ.."

(จู่ๆคุณเทวดาก็พูดขึ้น ทันที)

"แล้วตกลงเค้าคนนั้นเป็นอะไรอะ..."

"เค้าคนนั้นเป็น"

"เป็น....."

"เป็น...เด็กอายุ18ปี"

"ฮะ!!..นี่คุณจะให้ฉันพรากผู้เยาว์รึไงอะ...ขอสักอายุ25ได้ปะ"

(เด็กอายุ18 ไม่จริงอะ...ขอต่อรองได้มั้ยยยยย)

 

"ไม่ได้"..

"เอ้า.."

"ชะตาฟ้าลิขิตแล้ว เปลี่ยนไม่ได้"

(ฟ้าลิขิตอะไรยะ นี่ฉันฝันอยู่ มันเป็นความฝันของฉัน..)

 

"อยากรู้มั้ยว่าเค้าเป็นใคร"

(ยังช็อกกับอายุไม่หาย จู่ๆเทวดานี่ก็พูดโพล่งขึ้น..)

"อยากดิ..ทำไมจะไม่อะ.."

.(ใครจะไม่อยากเจอเนื้อคู่ตัวเองล่ะคะ....ถึงจะเป็นฝันก็เหอะ ไหนขอดูเนื้อคู่ในฝันซิ!!)

 

"หลับตาก่อนสิ"

"อ่าาหลับตา"

(ฉันไม่รอช้ารีบ หลับตาอย่างรวดเร็ว...ตื่นเต้นๆๆ อยากเห็นหน้าเด็กคนนั้น จะหล่อขนาดไหนนะ"

.

.

ลืมตาสิ...(ไม่นานมากที่หลับไป เทวดานี่ก็บอกให้ลืมตาขึ้นมา....ฉันพร้อมแล้วคร้าาาา...!!!)

 

"ใครกันนะ"...(ฉันพูดพรางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะค่อยๆปรับม่านตากับแสง จนจวนจะมองเห็นชัดเจนขึ้น)

 

"ถาแด!! เนื้อคู่ของเจ้า"

"ฮะ!!!"

 

(ทันทีที่ฉันลืมตาขึ้นมาจนเห็นได้ชัดเจน ฉันก็ต้องตกใจจนจะหงายหลังไปกองกับพื้น นี่ต่เทวดาก็พรีเซนต์ซะน่าภูมิใจเชียว...ทำไมน่ะเหรอ..เพราะว่า..."

 

"นี่มันเด็กนรกยูจินอะไรนั่นนี่.."

"ใช่ไง"..(โห ยังตอบกลับเรามาหน้าตาเฉย มาก.."

"ไม่จริงอะ ..เป็นไปไม่ได้!!!"

(ไม่จริงค่ะ...ความฝันต้องเป็นเรื่องไม่จริง!!)

 

ระวังน่า..เกลียดอะไร ย่อมได้อย่างงั้น!!!

 

ไม่!!(เสียงยัยรินผุดขึ้นมาในโสตประสาทของฉันอย่างกะดอกเห็ด วนซ้ำไปมาจนหลอนหู...ไม่เอาเด็ดขาดยังไงก็ไม่เอาเด็กนรกนี่!!!)

 

ไม่!!!!!!!

 

 

 

"เฮือก!!!"

(ฉันสดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยความตกใจไม่หาย..นี่มันความฝันบ้าอะไรกันเนี่ย!!!)

 

"นี่ฉันเก็บกดกับเด็กบ้านั่น จนเอามาฝันเลยเหรอวะ"

(ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองบนเตียง หลังจากหายจากความตกใจ...)

 

"โอ๊ย!!!! เป็นความฝันที่น่ากลัวที่สุด ที่เมษาเคยฝันเลยวุ้ย!!!...."

(ฉันพูดพรางลุกออกมาจากเตียง รีบไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว..)

 

"เฮ่อ!!!...แปรงฟันดีกว่าโว้ย!!"

(หลังสิ้นเสียงลงฉันค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบแปรงสีฟันก่อนจะไปคว้ายาสีฟันอีกฝั่งขึ้นมาบีบใส่แปรง...แต่ตาตัวดีนี่ก็เผลอไปอ่านตัวหนังสือบนฉลากเข้าจนได้!!...)

 

"ยาสีฟันตราเนื้อคู่"...

 

เนื้อคู่

เนื้อคู่

เนื้อคู่

เนื้อคู่!!!!!!

 

(อะไรเนี่ย...ฉันรีบหลับตาตั้งสติขยี้ตาไปมาให้ดีก่อนจะอ่านฉลากนี้อีกครั้งหนึ่ง)

 

"ยาสีฟันตราบัวคู่"

"เฮ่อ...นี่ฉันหลอนไปเองแล้วเหรอเนี่ย!!!"..

(ฝันถึงเด็กนั่นแค่คืนเดียว ฉันคงได้หลอนประสาทไป10คืน โอ๊ยตายๆๆๆ....ใครก็ได้พาฉันไปโรงพยาบาลจิตเวชที)

 

"ฮู่ว!!! ตั้งสติเมษา สติๆๆๆๆ"

 

"อ้าโอเคร"

(จากนั้นไม่นานฉันก็ได้ทำธุระส่วนตัว ล้างหน้า ล้างตา อาบน้ำแต่งตัว จนเสร็จ ก่อนจะลงมาข้างล่าง...)

 

"มาแล้วเหรอคร้าาา"

(เสียงจากไอน้องตัวดีพูดขึ้นจากโซฟาหน้าโทรทัศน์....เสียงน่ารำคาญมากมาย))

 

"อะไรแกยะตุล..ฉันแค่ลงมาทานข้าวเช้าเอง"..

"ประทานโทษนะ...11โมงบ้านใครเค้าเรียกว่าเช้าฮะ!!!"

"ฮะ!!!"...(ฉันรีบหันไปมองนาฬิกาที่แขวนไว้แทบไม่ทัน..ก่อนจะแก้ตัวไอน้องไป)

"ก็เมื่อวานเหนื่อยๆอะ..แล้วก็ไปดื่มกับพวกนั้นด้วย ก็เลยตื่นสาย"

(เป็นไงคะ คำของอิฉัน!!!)

 

"อื้อแล้วนี่ลูกสมัครที่ที่จะทำงานได้รึยังอะ"

(เสียงแม่ตะโกนมาจากสวนหน้าบ้านดังลั่นแต่ไกล)

"ยังไม่รู้เลยแม่..เค้าจะส่งเมลมาหาอีกที"

"อ๊อเหรอ"

.

"แล้วพี่ไปสมัครที่โรงเรียนไหนอะ"

(น้องชายฉันถามมาด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่ใจนางอยากเผือกแหละ)

 

"อะแฮ่มตุล!!!"

(ฉันทำเสียงหวานใส่คุณน้องทันที..)

"จร้าาาาาพี่เมษา"

 

"ยุ่ง!!"

"เอ๊า!!!คนเค้าถามดีๆ"

"ว่าแต่แกเหอะไปได้โควต้าโรงเรียนไหนอะ..."..

 

"อะแฮ่ม!!!พี่จ๋า"

"จ๋า"

 

"ยุ่ง"

(นั่น...มันยอกย้อนใส่เว้ย)

 

"เออฉันไม่ยุ่งกับแกละ กินข้าวดีกว่า..."

"แม่!!!"..(ฉันเดินออกห่างมาจากไอน้องกวนประสาท ก่อนจะเรียกแม่เสียงดัง)

 

"อะไร"..(แม่ขานรับมาแต่ไกล..นี่อยากรู้มากแม่ฉันไปทำไรที่สวนวะ)

"แม่มีไรให้หนูกินบ้างอะ"...

"ทอดเนื้อหมูไว้อะ อยู่ที่โต๊ะนั่นแหละ"

"ค่ะแม่...หนูกินนะ"

"เออก็เก็บไว้ให้กินนั่นแหละ"

.

(หลังสิ้นเสียงลง เมษาผู้หิวโหยไม่รอช้ารีบเดินไปโต๊ะอาหารอย่างเร็วไว ก่อนจะรีบเปิดฝาชีที่ปิดไว้ออกมา)

 

"หมูจ๋า หมูทอดที่ฉันรัก"

(คนบ้าดีๆนี่เองค่ะ คุณผู้ชม นั่งมองหมูทอดในจานยิ้มแฉ่งเลย;-) ;-) :-) 

 

"เออเมษา"

(เสียงน้องตัวดีดังมาอีกละ...คนกำลังจะมีความสุขกับเหล่าหมูทอดอยู่แท้ๆ)

 

"อะไร"

"ตรงข้างๆจานนั่นมีน้ำจิ้มอยู่นะ บอกก่อนเผื่อจะกิน"

"อ๊อเหรอ...แล้วเป็นน้ำจิ้มอะไรอะ"

"แม่บอกว่าเป็นน้ำจิ้มแจ่ว ซอสเผ็ดเกาหลีอะ..แบบลูกครึ่งไทยเกาหลี"

"ลูกครึ่งไทยเกาหลี!!!!"

 

 

ยูจิน

ยูจิน

ยูจิน

ยูจิน

ยูจิน

 

อ้าก!!!!!!!...

(มันมาหลอนในหูฉันอีกแล้ว)

 

"ไม่กงไม่กินละโว้ย..."

 

(ฉันรีบลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่ง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปห้องอย่างรวดเร็ว)

ตึก ตึก ตึก

ปั๊ง!!!(เสียงปิดประตูดังลงมาจนได้ยินถึงชั้นล่าง)

 

"เป็นไรวะ..แค่บอกลูกครึ่งไทยเกาหลีก็วิ่งไปเลย"

(ตุลพึมพำถามกับตัวเองด้วยความตกใจ และสงสัย หลังจากที่เห็นพี่สาววิ่งขึ้นไปอย่างกะคนบ้า)

 

 

.

อร้าย!!!!

 

"เมษา นะเมษา ฝันอะไรไม่ฝัน เก็บเอามาหลอนเองอีก"

(ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง ยีหัวไปมาหลังจากเข้าห้องมาไม่นาน...)

"เฮ่อ...ประสาทจะกินหัวอยู่ละ"

 

ตริง!!!

(หลังสิ้นเสียงหลงไม่นาน จู่ๆก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ ที่วางอยู่ตรงโต๊ะคอม..)

 

"ใครทักอะไรมาอีกล่ะ!!"

.

.

 

 

TB 

ความคิดเห็น