โปรดอย่า
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 31 จับมือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 จับมือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 จับมือ
แบบอักษร

@ ถนนคนเดิน

 

" อันนี้สวยไหมคะ พี่วิน "

"สวยครับ เด็กดื้อ อย่างน้ำใส่อะไรก็สวยฮ่าๆๆๆๆๆ "

" พี่วิน *ก็* พูดอย่างนี้น้ำก็เขินเป็นนะ" ตอนนี้ฉันกับพี่วินเราก็กำลังมาเดินเที่ยวตลาดกัน ฉันรู้สึกผ่อนคลายที่ได้มาเดินซื้อของอย่างนี้เพราะที่ผ่านมา แทบจะไม่ ได้ไปเดินเที่ยวที่ไหนเลย

 

กรี๊ดดดดด อ๊าๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

" เสียงกรี๊ดจากที่ไหนกัน "

" นั่นสิคะ พี่วิน " เมื่อเราสองคนไม่ได้สนใจกับเสียง กรี๊ดของผู้คนเหล่านั้น เราสองคนจึงเดินเลือกซื้อของต่อไป หลังจากที่เดินไปได้สักพัก จึงมีเสียงปริศนาเรียกชื่อขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย

 

 

" น้องน้ำ พี่วิน " ฉันและพี่วินจึงหันไปตามเสียงเรียก แต่ฉันต้อง ชะงัก ไปเพราะคนที่เรียกชื่อนั้นเป็น บีม และ สมาชิก get-17

 

ฉันจึงพึมพำขึ้นมาโดยไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อได้เจอกับคนใจร้ายคนนั้น

" มาได้ยังไง หนีไม่พ้นจริงๆ "

 

 

เมื่อพวกเขาเดินมาถึง บีมจึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

" มาเที่ยวกันสองคน ไม่ชวนกันเลยนะพี่วิน น้องน้ำ "

" อย่าคิดมากน่าฮ่าๆๆ "

" ไหนๆก็เจอกันแล้วมาเที่ยวด้วยกันเลยนะครับ น้องน้ำ พี่วิน " เป็นแจอิมที่พูดเพิ่มเติมขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นพวกเราก็พากันเดินไปเรื่อยๆแวะซื้อนั้นบ้างซื้อนี่บ้าง

ส่วนฉันก็เดินอยู่ข้างๆพี่วินนั้นแหละ เมื่อฉันหันไปมองอีกฝั่งข้างทางเดินที่มีของกินมากมาย ฉันสะดุดตากับ สตอเบอรี่เคลือบช็อคโกแลต ฉันจึงเดินอ้อมพี่วิน เพื่อที่จะไปซื้อมัน

 

" เอา 3 ไม้คะ "

" 50 บาทจร้า

 

( Mark Talk )

 

เมื่อผมเดินไปเลื่อยๆ ทุกคนต่างพากันเดินชมสิ่งของต่างๆ แต่ผมไม่เห็นเธอในตอนนี้ทั้งๆที่ เธอก็เดินตามพวกผมมากับ ผู้ชายคนนั้น ตอนนี้ผมเห็น ผู้ชายที่มากับเธอ ไปดู หมวกอีกร้านกับบีม ผมจึงตัดสินใจเดินย้อนกลับไป ก็เจอเธอยืนกินอะไรบางอย่าง อยู่หน้าร้าน ขายสตอเบอรี่

 

" มัวแต่กินไม่รู้หรือไงว่าเค้าไปถึงไหนกันแล้วไม่กลัวหลงว่างั้น "

" ถามไม่ได้ยินหรือไง " เมื่อผมถามเธอครั้งแรกเธอไม่ตอบกับทำเมินเฉยกับคำพูดของผมชะงั้น ผมจึงถามเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น แต่เธอก็ยังไม่ตอบอีก เธอยังชักสีหน้าใส่ผมอีก แล้วเธอตั้งท่าจะเดินผ่านหน้าผมไปอีก ผมไม่ยอมให้เธอเดินไปง่ายๆหรอก

 

" โอ้ย! เจ็บนะปล่อย " ขณะเดียวกันเธอกำลังจะเดินไปแต่ผมจับข้อมือเธอแล้วจึงกระชากเข้ามาภายในแพรงอกแกร่งของผม

" ผมถามไม่ได้ยิน ? "

" แล้วสนใจทำไม! อย่ามาทำตัวสนิทกันสิ ลืมไปแล้วหรอ ว่าตัวเองทำอะไรไว้กับฉันบ้าง " เมื่อเธอพูดจบด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ มันก็จริงอย่างที่เธอพูด แต่ผมก็อดห่วงเธอไม่ได้เหมือนกัน

" อย่าสำคัญตัวเองผิด ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกลับการตามหาคุณ " จากนั้นผมจึงปล่อยเธอให้เป็น อิสระจากอ้อมกอดผม

" คะ ไม่สำคัญ ขอตัวนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันคนตรงหน้าด้วยความรำคาญ

 

 

กรี๊ดดดด~~~~ นะ....นั้นพี่มาร์คนิ

พวกเรา พี่มาร์ค อ้าาาาาาา

 

 

( Nam Talk )

 

หลังจากที่ฉันพูดใส่หน้าเค้า และฉันก็ตั้งท่าจะเดินไปทันที แต่ก็มีเสียงกรี๊ด ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ฉัน หันไปมอง แต่จู่ๆ พวกเธอก็วิ่ง กู่ กันเข้ามา ทำให้พี่มาร์คหันมามองฉัน ด้วยแววตา ร้อนลนก่อนจะลากให้ฉันวิ่งตามไป

 

" อ๊ะ! พี่มาร์ค ปล่อยนะ โอ้ย! " ด้วยแรงที่เค้ากระชาก ทำให้ฉันตกใจอย่างมากและมันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ จากแรงที่โดนบีบแน่นเกินไป

" ไม่เห็นไง ถ้าเธอไม่อยากโดนลุมก็รีบวิ่ง เร็ว! " ขณะที่กำลังวิ่งนั้น เค้าจึงหันมาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงดุดัน จากนั้นเราสองคน ก็วิ่งมาได้สักพักเมื่อฉันรู้สึกเหนื่อย ฉันจึงเอ่ยบอก เค้าด้วยน้ำเสียงอิดรวย

 

" ยะ...หยุด ก่อนคะ น้ำเหนื่อย " และเราก็มาหยุด ตรงไหนไม่รู้ ที่แน่นอนไม่ใช่ถนนคนเดินแน่นอน เมื่อหยุดวิ่ง ฉันจึงทรุดตัวนั่งลงทันทีด้วยความเหนื่อย ขณะที่ข้อมือของฉันก็ยังมีมือของพี่มาร์ค จับไว้อยู่

 

" มานี่! " ฉันยังไม่ทันหายเหนื่อยเลยคนตรงหน้ากลับ ดึงให้ฉันลุกขึ้นแล้วพาฉันวิ่งเข้าไปในซอยที่ไม่ค่อยมีเสียงสว่างเท่าไหร่

 

( แกไปไหนแล้ว เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ตรงนี้เลย )

( นะนั่นมีใครอยู่ตรงนั้นนะ พี่มาร์คหรือเปล่าคะ )

 

เมื่อเราสองคนวิ่งมาหลบตรงมุมมืดในซอย โดยที่ฉันไปอยู่ในอ้อมกอดของเค้าอีกครั้ง ทั้งๆที่ก็ได้ยิน กลุ่มคนยืนสนทนากัน และตอนนี้ใบหน้าของฉันแนบกับหน้าอกแกร่งของคนตรงหน้า โดยมีมือของเค้าที่คอยประคองศีรษะไว้ ขณะเดียวกัน กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังค่อยๆเดินเข้ามา

 

" พวกเธอกำลังจะเดินมาทางนี้ทำยังไงดีคะ ถ้าพวกเธอเห็นเราต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ " ฉันจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

" เงียบ ! " มาร์คจึงสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันแต่ก็ไม่ดังมากพอให้ได้ยินกันสองคน

 

( ใครอยู่ตรงนั้นคะ ออกมานะ )

 

เมื่อฉันเห็นว่าพวกเธอเข้ามาใกล้ทุกทีแต่ก็ไม่เห็นคนตรงหน้าจะทำอะไรชักอย่าง

 

 

" อื้อ~~~~~~~ ตอนนี้ริมฝีปากของคนตรงหน้าโน้มลงมาประกบกับริมฝีปากฉันอย่างอุกอาจ โดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ฉันโพล่งตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ แต่มันขัดขืนไม่ได้เพราะตอนนี้ร่างกายของฉันถูกดันเข้าติดกำแพง โดยที่มีมือสองข้างของคนตรงหน้า ขึงไว้ติดกับกำแพงอยู่ ขณะเดียวกันฉันรู้สึกถึงเรียวลิ้นของคนตรงหน้าได้สอดเข้ามาภายในโพรงปากของฉันเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับตวัด ไปมาภายในโพรงปากของฉัน อย่างอ่อนโยน แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรพร้อมกับปล่อยให้คนตรงหน้า หมอบรอยจูบ อันแสนอ่อนหวานให้ฉันอยู่อย่างนั่น

 

( แกนั้นไม่ใช่พี่มาร์ค หรอก พี่มาร์คไม่มีทางมายืนจูบกับใคร ในที่แบบนี้แน่ ไปเถอะอย่าไปขัดจังหวะเค้าเลย )

 

เมื่อได้ยินเสียงสนทนานั้นเงียบลง ก็ตามแต่ก็ไม่มีวี่แวว ว่าคนตรงหน้าจะถอนจูบออกชักที ผ่านไปหลายนาที คนตรงหน้าจึงให้อิสระกับฉัน แต่เราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันจึงค่อยเงยขึ้นไปมอง คนตรงหน้าด้วยท่าทางเขินอายกับการกระทำของเค้าเมื่อสักครู่

 

" ปะ....ปล่อยได้แล้วคะ พวกเธอน่าจะไปแล้ว " ขณะที่ฉันพูดออกไปพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าสายตาของคนตรงหน้าตอนนี่เป็นแววตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนราวกับว่ากำลังจะบอกรักฉันอย่างใดอย่างนั้น

 

" ปล่อยได้แล้วคะ " เมื่อฉันเห็นแววตานั้นฉันจึงหลบตากับคนตรงหน้าทันที

" ถ้าบอกว่าไม่ " หลังจากที่คนตรงหน้านิ่งไปสักพัก จึงเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา

" ก็ทำไมถึงไม่ปล่อยละคะ ฉันอยากกลับแล้วคะ เหนื่อย " ฉันจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงรำคาญ

" งั้นผมไปส่ง "

" ไม่ต้องคะ ฉันกลับเองได้ แล้วเราก็ไม่ได้เป็น อะไรกันแล้วคะ ฉันไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง ปล่อยเถอะคะ " ฉันจึงพูดขึ้นด้วยความสำคัญและน้ำเสียงประชดประชัน

" ถ้าไม่ให้ไป ก็อยู่อย่างเนี่ยแหละ "

" พี่มาร์ค !! " ฉันจึงพูดชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงดุดัน และไม่พอใจกับคำพูดของคนตรงหน้า

" จะเอายังไง จะอยู่แบบนี้หรือจะให้ไปส่ง " คนตรงหน้าพูดอย่างหน้าละลื่นโดยไม่ได้สนใจ อาการไม่พอใจของฉันเลยน่าโมโห ชะมัด * _ *

 

" งั้นก็ปล่อยสิคะ "

หึ เสียงหัวเราะที่หลุด ออกมาจากลำคอของคนตรงหน้าเบาๆ ขณะเดียวกัน จึงดึงมือฉันขึ้นมาประสานกันแล้วก็จึงเดินจูงมือฉันออกมาจากซอยมืด

 

" ไม่ต้องจับมือก็ได้คะ "

" ทำไม กลัว "

" กลัวอะไรคะ "ฉันจึงรีบตอบขึ้นมาทันที แล้วจึงทำหน้า มึนงงกับคำถาม

" กลัว ว่าคุณจะรักผมมากขึ้นนะสิ " คนตรงหน้าพูดขึ้นโดยไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมาจากนั้น จึงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

" ไม่ได้กลัวนะคะ! และฉันก็ไม่อยากรักคนใจร้ายอย่างคุณด้วย "เมื่อฉันตอบโต้คนตรงหน้าไปด้วยอาการโมโห ฉันจึงจะสะบัดมืออก แต่คนตรงหน้ากับกำมือฉันแน่นขึ้น

 

" ขอบคุณ กับคำชม " นี่เค้าไม่รู้สึกอะไรสักนิดเลยหรอแถมยังยิ้มตอบมาอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันอีกมันน่าโมโห จริงๆ *_* หลังจากนั้นฉันได้แต่ข่มอารมณ์โกรธไว้แล้วเดินตามคนใจร้ายที่ยังจับมือฉัน

" ยังอยู่ที่เดิมใช่ไหม "

" คะ " เค้าจะถามขึ้นมาอีกทำไม ฉันอุตส่าห์ไม่คิดถึงมันแล้ว ที่ฉันไม่ย้ายเพราะฉันไม่อยากเสียเงินมัดจำอีก ทั้งที่ ยังมีความทรงจำดีๆเกี่ยวกับฉันและเค้า ขณะเดียวกัน เราสองคนก็เดินมาถึงที่ หน้าคอนโดของฉัน จากที่ถนนคนเดิน มา คอนโด ฉันระยะทาง ก็ไม่ค่อยไกลเท่าไหร่ จึงเดิน ลัดซอยนั่นนี่มาได้บ้าง

 

" ขอบคุณ คะ " เมื่อมาถึงฉันจึงหันไปขอบคุณ คนตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร ออกไป จากนั้นมือฉันได้เป็นอิสระ ฉันจึงหันหลังเดินเข้าประตู คอนโดไป โดยไม่หันไปมองคนข้างหลังแม้แต่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น