หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อหนึ่งคุณชายจอมป่วนเอาแต่ใจโคจรมาพบกับท่านประธานหน้านิ่งนิสัยเย็นชา เกมนี้อาจจะต้องเดิมพันทั้งตัวและหัวใจ

ตอนที่ 65 คนเยอะเบียดกันเหงื่อออกเร็วดี

ชื่อตอน : ตอนที่ 65 คนเยอะเบียดกันเหงื่อออกเร็วดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 539

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 65 คนเยอะเบียดกันเหงื่อออกเร็วดี
แบบอักษร

 

จิตใต้สำนึกบอกให้เจียงมู่เฉินอ้าปาก ของสิ่งหนึ่งโดนยัดเข้าไป เจียงมู่เฉินคิดว่าซือเหยี่ยนจะเอายาอะไรให้กินอีก รีบเตรียมจะคายออก แต่รสหวานกลับแผ่ซ่านอยู่ในปาก 

‘นี่ซือเหยี่ยนให้เขากินลูกกวาด​ด้วยอีก’ 

“ดูท่าว่านายมีประสบการณ์​ไม่เบาเลยนะ” เจียงมู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ป้อนยายังรู้จักให้ลูกกวาดเขากินอีก ไม่รู้​ว่าก่อนหน้านี้จะป้อนยาให้แบบนี้มากี่คนแล้ว 

อืม ซือเหยี่ยนรับคำ “เมื่อก่อนได้ป้อนยาหมาบ้านไป๋จิ่งบ่อยๆ” 

...เจียงมู่เฉินระเบิดลงแล้ว “นายสิหมา” 

ซือเหยี่ยนตบมืออย่างเฉยชา “ผมไม่ได้ว่าคุณสักหน่อย​ คุณชายเจียงร้อนตัวอะไร” 

เจียงมู่เฉินอารมณ์ขึ้นจนเวียนหัว เดิมทีหัวที่ร้อนเพราะไข้ยิ่งร้อนขึ้นไปอีก 

ซือเหยี่ยนเดินลงไปชั้นล่างโดยลำพัง เมื่อครู่ที่ลงมาในห้องครัวได้ต้มโจ๊กเอาไว้ ตอนนี้กินได้พอดี ซือเหยี่ยนตักโจ๊กใส่ชามให้เจียงมู่เฉิน 

เขายกโจ๊กขึ้นมาวางข้างๆ เจียงมู่เฉิน “เดี๋ยวกินโจ๊กแล้ว นอนหลับพักผ่อนดีๆ นะ” 

เจียงมู่เฉินเห็นโจ๊กข้าวขาววางบนโต๊ะข้างๆ ไม่รู้ว่าไปต้มมาเมื่อไหร่ เจียงมู่เฉินมองดูซือเหยี่ยน ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ก็รู้สึก​ตื้นตัน​ขึ้นมา 

คนอย่างซือเหยี่ยน ไม่เคยเห็นใครในสายตา ทำตัวสูงส่ง ไม่จำเป็นต้องดูแลเขาแบบนี้เลยด้วยซ้ำ อีกอย่างตัวเองก็เอาแต่อยากจะเอาชนะอยากจะหาเรื่องอีกฝ่ายไม่หยุดหย่อน​ 

ที่จริงซือเหยี่ยนไม่มีเหตุผล​ที่จะมาดูแลเขา 

ถึงขนาดบอกได้เลยว่า ซือเหยี่ยนไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ต้องมาดูแลเขา ไม่ว่าจะทำอาหารให้เขากิน ช่วยนวดให้เขา จนกระทั่ง​เตรียมยาไว้ให้เขา 

ซือเหยี่ยนไม่ต้องทำอะไรพวกนี้เลยด้วยซ้ำ 

ถึงแม้ครอบครัวพวกเขาจะรู้จัก​กันมาหลายชั่วอายุคน ซือเหยี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้ 

เจียงมู่เฉินมองหน้าซือเหยี่ยน จู่ๆ ใจว้าวุ่นขึ้นมา 

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ต่อปากต่อคำกับซือเหยี่ยน แต่กลับพยักหน้าอย่างว่าง่าย “รู้แล้ว” 

รอให้หายร้อนสักหน่อย ซือเหยี่ยนมองดูอีกคนกินโจ๊กจนเสร็จถึงให้เขานอนหลับลงดีๆ เขาเอาถ้วยชามกับแก้วน้ำส่งไปที่ห้องครัว หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจนขึ้นมาชั้นบน เจียงมู่เฉินยังนอนเล่นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ 

เขาเดินไปถึงข้างเตียง “ไม่นอน ทำอะไรอยู่?” 

เจียงมู่เฉินได้สติกลับคืน กะพริบตาปริบๆ “ไม่มีอะไร” 

ซือเหยี่ยนยื่นมือไปปิดไฟดวงใหญ่ เตรียมจะให้เจียงมู่เฉินเข้านอน 

เจียงมู่เฉินชะงักไป “นายไม่ขึ้นมา?” ถ้าซือเหยี่ยนไม่นอนห้องนี้ จะเตรียมไปนอนที่ไหน 

“คุณเป็นไข้อยู่ ผมจะไปนอนที่โซฟาชั้นล่าง” 

“มายึดห้องของนาย แล้วยังจะให้นายไปนอนโซฟาอีก แบบนี้ฉันทำไม่ลงหรอก อีกอย่างคนเยอะเบียดกันเหงื่อออกเร็วดี” ใบหน้าเล็กเงยขึ้น เอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง 

ซือเหยี่ยนมองเขาแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าท่าทางจริงจังเอาเรื่องของเขา ก็ไม่ได้จะคัดค้านอะไร 

เขาดึงผ้าห่มออก แทรกตัวเข้ามานอนข้างกายเจียงมู่เฉิน 

เจียงมู่เฉินที่กำลังไข้ขึ้นเหมือนกับเตาไฟไม่มีผิด อุณหภูมิร่างกายสูงมาก อาจเพราะเป็นไข้แล้วไม่สบายตัว เจียงมู่เฉินถึงได้ว่าง่ายเป็นพิเศษเป็นครั้งแรก 

เขาถอนหายใจเงียบๆ “ทำไมตั้งแต่รู้จักนาย ฉันถึงได้ไม่สบายอยู่เรื่อยเลย” 

ซือเหยี่ยนเองนึกเรื่องที่อีกฝ่ายเท้าเจ็บเอวเจ็บ ไหนจะมาไข้ขึ้นอีกขึ้นมาเหมือนกัน เขายกมุมปากขึ้นยิ้มหัวเราะ “คงเพราะ ดวงผมกินคุณมั้ง กลัวไหม” 

เจียงมู่เฉินยกมุมปากขึ้น “กลัว? ในพจนานุกรมของคุณชายเจียงไม่มีคำว่า ‘กลัว’ คำนี้” 

 ‘ดวงกินเขา? เขายังไม่ไหวอยู่เลย ซือเหยี่ยนจะเล่นงานเขายังไง’ 

ในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง คงเพราะได้กินยาเข้าไป เจียงมู่เฉินถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทรมานเท่าไหร่แล้ว เขานึกถึงเรื่องที่ซือเหยี่ยนรับปากเขาก่อนกินยาขึ้นมา 

ด้วยเหตุนี้ ใต้ผ้าห่อมีมือข้างหนึ่งแอบเลื้อยไปบนร่างกายของซือเหยี่ยน 

ซือเหยี่ยนหยุดมือซุกซนของเจียงมู่เฉินเอาไว้ “ไม่นอนแล้วจะซุกซนอะไร” 

เจียงมู่เฉินรีบแย้ง “นายรับปากฉันแล้ว ถ้าฉันกินยาจะให้ฉันลูบ” 

ความคิดเห็น